Πέραν της Παρακμής – διάλεξη της Ιωάννας Τσιβάκου – (Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014)

Στα πλαίσια των διαλέξεων, “Πέραν της Παρακμής” – δώδεκα διαλέξεις, την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στις 19.00 ακριβώς, θα πραγματοποιηθεί η έκτη διάλεξη με εισηγήτρια την ομ. Καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου, Ιωάννα Τσιβάκου.* Η διάλεξη έχει θέμα: «Εμπόδια στη δυναμική της ζωής και προοπτικές αποτροπής τους».

***

Εστιάζοντας σε ορισμένες όψεις του κράτους και της τεχνολογίας στον σύγχρονο δυτικό κόσμο και στην Ελλάδα, η εισηγήτρια θα τις αντιμετωπίσει ως συστήματα περιοριστικά της ορμέμφυτης δύναμης της ζωής. Θεωρώντας πως η τελευταία λαμβάνει στον άνθρωπο τη μορφή ενός πνεύματος ρέποντος προς την οντολογική ελευθερία και τη νοηματοδότηση της ύπαρξης, θα προσπαθήσει να δείξει πώς αυτό το πνεύμα συντελεί αρχικά στη διαμόρφωση, και στη συνέχεια στην υποταγή του στο κράτος και την τεχνολογία. Τέλος, θ’ αναφερθεί σε σύγχρονα κοινωνικά ρεύματα που προασπίζονται τη συνέχιση της ζωής.

***

*Η Ιωάννα Τσιβάκου έχει εξειδικευτεί στην κοινωνιολογία των οργανώσεων και κυρίως στη μελέτη και έρευνα των δομών και λειτουργιών των συγχρόνων κοινωνικών συστημάτων. Στο συγγραφικό της έργο ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει η μελέτη των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα στο κοινωνικό πλαίσιο και στον χώρο εργασίας.

Πηγή : ardin-rixi.gr

Aδιέξοδα, σενάρια συνεργασίας, βιντεοταινίες και …αμηχανίες - του Θόδωρου Μπατρακούλη

Aδιέξοδα, σενάρια συνεργασίας, βιντεοταινίες και …αμηχανίες

*

      Πολλά λέγονται και γράφονται για τη «συνομιλία» Μπαλτάκου-Κασιδιάρη και τις πολιτικές συνέπειες των τελευταίων εξελίξεων. Βρίσκουμε ενδιαφέρουσα και συνεκτική ως προς την επιχειρηματολγία μια ανάλυση του Γιώργου Καραμπελιά. Οι Χρυσαυγίτες αντιλήφτηκαν πως στη Νέα Δημοκρατία το σενάριο συμμαχίας με την Ακροδεξιά είχε πλέον εγκαταλειφθεί και προωθείται η μετεξέλιξή της σε «Νέα Ελλάδα» – κινούμενη προς την «κεντροδεξιά» σε αγαστή συνεργασία με τους μεγαλοιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Ο Κασιδιάρης κατάλαβε δύσκολα θα αποφύγει τη φυλακή, και τότε αποφάσισε να «πουλήσει» τον άνθρωπό του στη Νέα Δημοκρατία, δηλαδή τον Μπαλτάκο. Ετσι εξηγείται και η αγανακτισμένη καταδρομική επίθεση του υιού Μπαλτάκου απέναντι στην «προδοσία» του Κασιδιάρη. «Οι συνέπειες αυτής της κίνησης θα είναι ανυπολόγιστες. Κατ’ αρχάς τίναξε στον αέρα όλη τη φιέστα που ετοίμαζε η κυβέρνηση μετά το Γιουρογκρουπ και τον «θρίαμβο» της. Τώρα πια κεντρικό ζήτημα έγιναν οι σχέσεις των σαμαρικών με τη Χρυσή Αυγή. Ο ΓΑΠ απειλεί την κυβερνητική πλειοψηφία, βρίσκοντας ευκαιρία να ξεχαστεί ο προδοτικός του ρόλος, η Χρυσή Αυγή πιθανότατα θα ανακάμψει στις δημοσκοπήσεις, παρότι αποδεικνύεται ο πεμπτοφαλαγγίτικος ρόλος της, η απαγόρευσή της θα καταστεί πολύ πιο δύσκολη και η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να καταποντιστεί. Γι’ αυτό εξάλλου και ο Σύριζα που δεν θέλει τώρα κατάρρευση της Κυβέρνησης, αλλά επιθυμεί εθνικές εκλογές από το Φθινόπωρο και μετά, όταν ο Σαμαράς θα έχει ολοκληρώσει τη μνημονιακή βρομοδουλειά, κρατάει χαμηλούς τόνους και δείχνει μια αμηχανία που συναγωνίζεται την κυβερνητική. Έτσι αντί να βάλει εναντίον του Σαμαρά ως υπεύθυνου για την συνωμοσία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, αντί να αποκαλύψει το ρόλο της Χρυσής Αυγής ως το μακρύ χέρι του κράτους ζητά την παραίτηση Δένδια-Αναστασίου, δηλαδή φαίνεται να υποστηρίζει τις αιτιάσεις… Κασιδιάρη! Όμως μια τέτοια κοντόφθαλμη πολιτική, επειδή ο Σύριζα τρέμει την πιθανή ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά σήμερα, μπορεί να αποδειχτεί μοιραία! Ο Σύριζα δεν θα διαθέτει αιωνίως την ανοχή των αντιμνημονιακών ψηφοφόρων και πιθανόν το «momentum» και το ραντεβού με την… κυβέρνηση να την προσπεράσει! » (βλ. Γιώργος Καραμπελιάς, Οι συμμορίτες αυτοπαρουσιάζονται, http://ardin-rixi.gr/archives/16997#comment-5491, 3 Απριλίου 2014).

         Μετά και τις πρόσφατες εξελίξεις μπορούν να ξανατεθούν ορισμένα καίριας σημασίας ερωτήματα; Ποιό είναι το πολιτικό κίνημα ή μάλλον η συμμαχία πολιτικών-κοινωνικών δυνάμεων που θα αναλάβει την ζωτικά αναγκαία αναγέννηση-ανασυγκρότηση της χώρας; Ειδικότερο ερώτημα: Τι μέλλει γενέσθαι μετά τη δημοσίευση και δεύτερου βίντεο και την αναγγελία και άλλων; Ενδεικτικά μόνο βλ.: http://crashonline.gr/ - http://krauges.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8481.html. KRAUGES NEWS: Τι θέλουν να κρύψουν και δημιουργούν σαπουνοπέρες με αναγγελίες και άλλων βίντεο ; Πρωτοσέλιδος κύριος τίτλος εφημερίδα Kontranews Παρασκευής 4 Απριλίου 2014. Αραγε υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ και προκήρυξης βουλευτικών εκλογών; Αν γίνει αυτό να η ευκαιρία για την αντιπολίτευση να σταματήσει την "ανθρωπιστική κρίση", τη "γενοκτονία", τη "σφαγή" του ελληνικού λαού, για τα οποία μιλούσε τόσον καιρό! Όμως είναι έτσι; Η μήπως τώρα που πήραν οι “δανειστές” το “πολυνομοσχέδιο” που χρειάζονταν, ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ που πάει για κατάρρευση στις εκλογές;... Μήπως μπροστά στην βέβαιη καταστροφή προωθείται το παιχνίδι του φανατισμού και του διπολισμού;

        H αντιπολίτευση και πρωτίστως ο Σύριζα, θα έπρεπε να επεξεργαστούν μια εθνική πολιτική αντιμετώπισης του μέγιστου κινδύνου να μείνει ο λαός εντελώς απροστάτευτος πολιτικά, απέναντι στους δανειστές του και απέναντι στην γραφειοκρατία της γερμανικής Ευρώπης. Οφειλε δηλαδή ο Σύριζα να ηγηθεί της πολιτικής μάχης - συμμαχώντας με τις δυνάμεις που επιθυμούν κάτοιο τέτοιο - ενάντια στην κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και στην υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

        Γράφαμε σε κείμενό μας που είχε αναρτηθεί στο ιστολόγιο του γράφοντος από τις 17 Φεβρουαρίου 2014: «Και σήμερα, σε συνθήκες «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή πλήρους παρασιτοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, ασφυκτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου και απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας από αυτούς που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, οι Ελληνες βασιζόμενοι κυρίως στις δυνάμεις τους θα σωθούν. Εμείς, οι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, είμαστε οι υπεύθυνοι και οι ικανοί να συνεχίσουμε την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή, τον ανολοκλήρωτο Αγώνα του 1821. Εξάλλου, η ρευστότητα και αλλεπάλληλες ανατροπές στο γεωπολιτικό σύστημα Βαλκάνια-Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Καύκασος έχουν βαθιές ρίζες. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωπεριφερειακών δυνάμεων εφ’όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική/κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια (και στο ευρύτερο γεωπολιτικό σύστημα) είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη.».

        Εχουμε αναφερθεί κατ’επανάληψιν την αναγκαιότητα επεξεργασίας μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης στρατηγικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21^ου αιώνα. Εχουμε επιμείνει στο ότι για να αντιμετωπίσει την τουρκική στρατηγική, η Ελλάδα όφειλε να προωθήσει μια καλά σχεδιασμένη συνεργασία των βαλκανικών λαών και κρατών. Αυτό έπρεπε να γίνει αυτοτελώς και συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός «βαλκανικού πόλου» στο πλαίσιο της Ε.Ε. Και έχουμε υποστηρίψει ότι παράλληλα, ιδιαίτερα αυτοί που επιθυμούν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που θέλουν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που έχουν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ του Ελληνικού λαού. Βεβαίως ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. 

         Εκτιμούσαμε ότι λογικό συμπλήρωμα και βήμα της προαναφερόμενης πρότασης, η υλοποίηση της οποίας παραμένει επίκαιρη και αναγκαία, είναι το ότι πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα στην ίδρυση νέου εναίου πολιτικού φορέα που να βασίζεται (εντελώς συνοπτικά και ενδεικτικά) στους προαναφερόμενους άξονες και σε κοινά αποδεκτές καταστατικές αρχές. Για το σκοπό αυτό ήταν εδώ και καιρό απαραίτητο να υπάρξουν:  Συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σε επαρκές σύντομο χρονικό διάστημα για ιδρυτική/-ές συνέλευση/συνελεύσεις και ανάδειξη μέσα από δημοκρατικές, ανοιχτές διαδικασίας (οι οποίες θα τεθούν σε διαβούλευση) προσώπων από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο από τις οποίες θα προκύψουν οι Συντονιστικές επιτροπές κατά πόλη και περιφέρεια και ένα Πανελλαδικό Συντονιστικό Οργανο.

                                          Αθήνα 4 Απριλίου 2014

                                         Θόδωρος Μπατρακούλης

                                        Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

                            Αγαθίου 10-12, 11472   Τηλ. 210 2813854

                                    e-mail: theobatrak@gmail.com

                            http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com

* Δημοσιεύθηκε σε συντετμημένη εκδοχή στην εφημερίδα Kontranews, φύλλο της 5^ης Απριλίου 2014, σ. 4.

Παιδεία, ταυτότητα και αντιμετώπιση των νεοφασιστικών πρακτικών - του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Η ελληνική τραγωδία

Παιδεία, ταυτότητα και αντιμετώπιση των νεοφασιστικών πρακτικών

 του Θεόδωρου Μπατρακούλη

         Με την υπαγορευμένη από τους δανειστές και την τρόικα πολιτική των Μνημονίων η Ελλάδα φτωχοποιείται και εκποιείται, οι Ελληνες γνωρίζουν διεθνή ταπείνωση και διασυρμό. Τα ζητήματα που σχετίζονται με την εθνική κυριαρχία και την υπεράσπισης της ιστορίας και της προοπτικής του Ελληνισμού στην κρίσιμη περιοχή του κόσμου που είναι και ο ιστορικός του χώρος απεμπολούνταν ή υποβαθμίζονταν. Η κλασσική μας παιδεία εγκαταλείπεται, με την εμφανισή της ως νεκρή και απαρχαιωμένη. Τα φαινόμενα αυτά προκάλεσαν και απαξίωση της ταυτότητας, που συνυφαίνεται με την υπαρξιακή προοπτική των Νεοελλήνων, δηλαδή τη δυνατότητά τους να υπάρχουν ως αυτόνομη και δημιουργική πολιτισμική οντότητα στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο. Δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα κρίσης ταυτότητας των Νεοελλήνων. Εφόσον υπάρχει ζήτημα ταυτότητας, εμφανίζεται και πρόβλημα ετερότητας (δηλαδή οντότητας σε αντίθεση με την οποία οικοδομείται μια ταυτότητα), σχέσης με τον άλλο και αποδοχής του. Εξάλλου, η εξελισσόμενη γιγαντιαία μετακίνηση πληθυσμών, τα μαζικά κύματα παράνομων μεταναστών, η μη τήρηση των συμφωνιών επαναπροώθησης από την Τουρκία και η συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ (κύριο εργαλείο μετατροπής της Ελλάδας σε αποθήκη μεταναστών από την ΕΕ) δημιούργησαν πολύ σοβαρό πρόβλημα για την κοινωνική και εθνική συνοχή καθώς και για τη δημόσια τάξη. Αντιμέτωποι με τα ανωτέρω προβλήματα, αρκετοί άνθρωποι και κυρίως νέοι στρέφονται σε μορφώματα τύπου «Χρυσής Αυγής», αφού το συμβατικό πολιτικό σύστημα της χώρας, απέτυχε να αρθρώσει, να υπερασπίσει και να προβάλει τις αναζητήσεις και τις προσδοκίες τους. Η ρήξη εκφράστηκε συχνά με ιδεολογικά ακατέργαστες μορφές γεννώντας δόγματα και στάσεις απόρριψης αντίθετων απόψεων, ιδεολογίας, γνώμης, προσέγγισης ή και άλλης φυλής. Ένα τέτοιο σύστημα αποτελεί η ολοκληρωτική ιδεολογία και οι αντίστοιχες πρακτικές, όπως αυτές της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Και μια αξιοσημείωτη βιογραφική λεπτομέρεια: Ο δράστης της δολοφονίας Γ. Ρουπακιάς, ο οποίος φέρεται ότι είναι μέλος της  ‘‘Χρυσής Αυγής’’, είναι γιός μετανάστη που έζησε στη Γερμανία.

     Αξίζει μια αναφορά στη δήλωση του συμβούλου του πρωθυπουργού Χρ. Λαζαρίδη, όπου, μεταξύ άλλων, αναφερόταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτός συνταγματικού τόξου. Τί μπορεί να υπονοείται με τέτοια επικοινωνιακά τεχνάσματα; Οτι εντός του συνταγματικού τόξου βρίσκονται μόνον όσοι αποδέχονται τα Μνημόνια, τον στραγγαλισμό των Ελλήνων και την εθνική υποτέλεια; Αν είναι έτσι, και στο βαθμό που οι απόψεις αυτές συνδέονται με στενό πυρήνα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, τέτοιες δηλώσεις θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι απηχούν επικίνδυνη αυταρχική ή καθεστωτική νοοτροπία. Ας μην υποτιμηθεί και η εγκληματική επίθεση κατά του προέδρου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων την επόμενη της δολοφονίας μέρα και ο τραυματισμός του (διεξαγόταν προανάκριση για την εξακρίβωση των υπαιτίων).

         Οσον αφορά στο ερώτημα γιατί η δημοκρατία δεν θέτει εκτός νόμου τη ‘‘Χρυσή Αυγή’’. Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή», μεταξύ άλλων, επισημαίνει: «Στη χώρα μας, το ισχύον Σύνταγμα δεν προβλέπει τη δυνατότητα να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα. Με νωπή τότε ακόμη τη θέση εκτός νόμου του ΚΚΕ για σχεδόν 30 χρόνια, η Νέα Δημοκρατία απέσυρε πρόταση που είχε υποβάλει, στο πρώτο στάδιο της συνταγματικής αναθεώρησης (1975), ακολουθώντας το πρότυπο του άρθρου 21 του γερμανικού Συντάγματος. Κατά τη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε υποστηρίξει τότε ότι «αρκεί ο Ποινικός Κώδιξ», ενώ ο Δημ. Τσάτσος, ως εισηγητής της μειοψηφίας, εγκαλούσε την κυβέρνηση ότι «καταλύει το κράτος δικαίου» αφού, με την προτεινόμενη διάταξη, καταργούσε τη διάκριση νομιμότητας και παρανομίας (συνεδρ. 22.4.1975)… Με βάση τις διατάξεις του κοινού ποινικού μας δικαίου, οι τελευταίοι θα μπορούσαν να διωχθούν όχι μόνο για αντιποίηση αρχής (άρθρο 175 Π.Κ.), αλλά και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης (άρθρο 187 Π.Κ.), αφού αποδεδειγμένα όχι μόνον ανέχονται αλλά και επιδιώκουν απρόκλητες σωματικές βλάβες εις βάρος τρίτων, ιδίως μεταναστών, αν και όχι μόνον (άρθρο 310 Π.Κ.). Θα μπορούσαν ακόμη να διωχθούν με βάση τον αντιρατσιστικό ν. 927/1979, οι αξιόποινες πράξεις του οποίου διώκονται πλέον αυτεπαγγέλτως (άρθρο 39 παρ. 4 του ν. 2910/1991). Η θαρραλέα εγκύκλιος του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου έδειξε ότι ούτε η βουλευτική ιδιότητα μπορεί σήμερα να σταθεί εμπόδιο στην αυστηρή εφαρμογή του νόμου. Οσο για τους ηγέτες των κομμάτων της βίας, οι οποίοι σχεδιάζουν τα έκτροπα αποφεύγοντας να συμμετάσχουν οι ίδιοι σε αυτά, θα μπορούσαν να διωχθούν ως ηθικοί αυτουργοί…».

         Ποιος είναι ο πολιτικός ρόλος της ‘‘Χρυσής Αυγής’’ στην παρούσα συγκυρία; Προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό εμφυλιοπολεμικό κλίμα, το οποίο βγάζει την κατάλληλη στιγμή - όταν το περίφημο «success story» της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου καταρρέει τραγικά μέσα σ’ ένα σκηνικό ολοκληρωτικού οικονομικού πολέμου που συνεχίζουν η Τρόικα και η Γερμανική Ευρώπη εναντίον του ελληνικού λαού - από το κάδρο τους πραγματικούς υπαίτιους της ελληνικής τραγωδίας: Τους ξένους επικυρίαρχους, και τις ελληνικές άρχουσες τάξεις που έχουν συμπράξει μαζί τους. Τους αυτουργούς της εθελοδουλείας και των Μνημονίων, που στραγγαλίζουν οικονομικά και κοινωνικά τη χώρα. Στο μεταμοντέρνο Δ΄ Ράιχ που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, οι Χρυσαυγίτες κάνουν αντίστοιχα με ό,τι έκαναν τa Τάγματα Ασφαλείας στο κατοχικό καθεστώς του Γ΄ Ράιχ. Ας αναλογισθούμε όλοι τις ευθύνες μας. Και ας είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όλοι. Η κοινωνία και η χώρα δεν αντέχει κλίμα διχασμού. Να μην εκκολαφθεί μια άλλη εμφύλια σύγκρουση. Πρακτικές όπως αυτές της Χ. Α. απαιτούν και την υπέρβαση της πολιτικής των Μνημονίων, της γενικευμένης εκποίησης της χώρας, της υποτέλειας και της διεθνούς ταπείνωσης των Ελλήνων. Και να μη λησμονείται ένα αίτημα που μένει ανικανοποίητο επί δεκαετίες και μπορεί να γίνει αντικείμενο κοινού αγώνα. Η διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ιδιαίτερα του ανεξόφλητου κατοχικού δανείου, καθώς και των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών.

Θεόδωρος Μπατρακούλης

theodorosbatrakoulis.blogspot.com

theobatrak@gmail.com

Aλιβιζάτος για Χρυσή Αυγή: Το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα

18/9/13 

Στις συζητήσεις που προκάλεσε η φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής έρχεται και επανέρχεται το ερώτημα: ώς πότε η δημοκρατία μας θα ανέχεται τις βίαιες πρακτικές του νεοναζιστικού αυτού κόμματος; Γιατί δεν το θέτει εκτός νόμου; διερωτάται ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή».

Γράφει ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τίτλο «Eπιτρέπεται η απαγόρευση πολιτικού κόμματος;». Δυστυχώς, η σχετική συζήτηση πήρε γρήγορα ηθικές και πολιτικές διαστάσεις. Υπάρχει καλή και κακή βία; Και αν ναι, ποιο είναι το κριτήριο της διάκρισης; Η ιδεολογία όσων την υποστηρίζουν; Το αν αυτή βλάπτει πολλούς ή λίγους; Το αν τους βλάπτει σοβαρά ή όχι; Ή μήπως τα κίνητρα όσων τη μετέρχονται;

Υπό τις σημερινές περιστάσεις, θεωρώ ότι η συζήτηση αυτή δεν έχει νόημα. Σε ένα κράτος δικαίου, όπως ευτυχώς παραμένει ακόμη η Ελλάδα, η βία είναι καταδικαστέα, απ’ οπουδήποτε και αν προέρχεται, όποιο χρώμα και αν έχουν οι σημαίες όσων την υποστηρίζουν. Διότι η δημοκρατία μας θα αυτοκαταργούνταν αν ανεχόταν άλλα μέσα πολιτικής δράσης, εκτός από την ψήφο των πολιτών και από την άσκηση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζει κάθε φιλελεύθερη και δημοκρατική έννομη τάξη. Με άλλα λόγια, με όρους ποινικού δικαίου, η «ευγένεια» των όποιων προθέσεων θα μπορούσε να ληφθεί υπ’ όψιν, όχι βέβαια για τον αποκλεισμό του αδίκου, αλλά το πολύ πολύ ως ελαφρυντική περίπτωση, για την επιμέτρηση της ποινής (άρθρο 84 Π.Κ.).

Γιατί λοιπόν δεν απαγορεύονται κόμματα που όχι μόνο δεν καταδικάζουν τη βία, αλλά τη χρησιμοποιούν συστηματικά, ήδη από σήμερα, ως μέσο πολιτικής δράσης;
Μετά τις φρικαλεότητες του φασισμού και του ναζισμού, τα Συντάγματα πολλών δημοκρατικών χωρών προβλέπουν τη δυνατότητα απαγόρευσης «ανατρεπτικών» κομμάτων, συνήθως με δικαστικές εγγυήσεις. Γνωστότερα από αυτά είναι το γερμανικό και το τουρκικό. Οπως έχει κρίνει το Δικαστήριο του Στρασβούργου, η απαγόρευση αυτή, όταν θεμελιώνεται σε πράξεις και επίσημες διακηρύξεις και όχι σε μεμονωμένα περιστατικά, δεν προσκρούει στη Σύμβαση της Ρώμης (ΕΣΔΑ). Οι Αρχές, πάντως, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την ανασύσταση των κομμάτων που απαγορεύτηκαν. Κάτι που λέει πολλά για τη μικρή αποτελεσματικότητα του θεσμού της απαγόρευσης, υπό καθεστώς δημοκρατίας.
Στη χώρα μας, το ισχύον Σύνταγμα δεν προβλέπει τη δυνατότητα να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα. Με νωπή τότε ακόμη τη θέση εκτός νόμου του ΚΚΕ για σχεδόν 30 χρόνια, η Νέα Δημοκρατία απέσυρε πρόταση που είχε υποβάλει, στο πρώτο στάδιο της συνταγματικής αναθεώρησης, ακολουθώντας το πρότυπο του άρθρου 21 του γερμανικού Συντάγματος.

Κατά τη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε υποστηρίξει τότε ότι «αρκεί ο ποινικός κώδιξ», ενώ ο Δημ. Τσάτσος, ως εισηγητής της μειοψηφίας, εγκαλούσε την κυβέρνηση ότι «καταλύει το κράτος δικαίου» αφού, με την προτεινόμενη διάταξη, καταργούσε τη διάκριση νομιμότητας και παρανομίας (συνεδρ. 22.4.1975).

Εκτοτε, επικαλούμενοι το ναυάγιο της ανωτέρω πρότασης, οι συνταγματολόγοι συμφωνούν ότι το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα, ακόμη με ειδικό νόμο (παρόμοιο π.χ. με τον διαβόητο α.ν. 509/1947).
Στο επιχείρημα αυτό, θα προσέθετα και ένα δεύτερο, πιο ρεαλιστικό: η απαγόρευση της Χρυσής Αυγής με νόμο θα ήταν αλυσιτελής. Διότι οι βουλευτές της, ελλείψει ειδικής συνταγματικής διάταξης για την αυτοδίκαιη έκπτωσή τους (αντίστοιχης με το άρθρο 58 παρ. 6 των Συνταγμάτων της δικτατορίας), δεν θα έχαναν τη βουλευτική τους ιδιότητα. Τούτο σημαίνει ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους και να κατέλθουν στις επόμενες εκλογές με άλλο όνομα, χωρίς καν να χρειαστεί να χρίσουν υποψηφίους τις γυναίκες ή τα παιδιά τους (όπως συνέβη προ ετών στην Τουρκία).

Δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω την ανωτέρω θέση ηθικά και πολιτικά, αν η έννομη τάξη μας δεν προέβλεπε άλλους τρόπους για την αμείλικτη δίωξη όσων προσφεύγουν συστηματικά σε πράξεις (πολιτικής) βίας. Με βάση τις διατάξεις του κοινού ποινικού μας δικαίου, οι τελευταίοι θα μπορούσαν να διωχθούν όχι μόνο για αντιποίηση αρχής (άρθρο 175 Π.Κ.), αλλά και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης (άρθρο 187 Π.Κ.), αφού αποδεδειγμένα όχι μόνον ανέχονται αλλά και επιδιώκουν απρόκλητες σωματικές βλάβες εις βάρος τρίτων, ιδίως μεταναστών, αν και όχι μόνον (άρθρο 310 Π.Κ.). Θα μπορούσαν ακόμη να διωχθούν με βάση τον αντιρατσιστικό ν. 927/1979, οι αξιόποινες πράξεις του οποίου διώκονται πλέον αυτεπαγγέλτως (άρθρο 39 παρ. 4 του ν. 2910/1991).
Η θαρραλέα εγκύκλιος του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου έδειξε ότι ούτε η βουλευτική ιδιότητα μπορεί σήμερα να σταθεί εμπόδιο στην αυστηρή εφαρμογή του νόμου. Οσο για τους ηγέτες των κομμάτων της βίας, οι οποίοι σχεδιάζουν τα έκτροπα αποφεύγοντας να συμμετάσχουν οι ίδιοι σε αυτά, θα μπορούσαν να διωχθούν ως ηθικοί αυτουργοί.

Σε κάθε περίπτωση, για την αντιμετώπιση της βίας, οι αρμόδιες αρχές χρειάζεται να δείξουν σθένος και αποφασιστικότητα. Εκτός από την κυβέρνηση, την αστυνομία, τους εισαγγελείς και τους δικαστές (θα προσέθετα μάλιστα και το προεδρείο της Βουλής πλέον!) χρειάζεται και εμείς, ως κοινοί πολίτες, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να εκφράσουμε με κάθε τρόπο τoν αποτροπιασμό μας απέναντι στον κάθε μελανοχίτωνα. Διότι η αναβίωση του φασισμού στη χώρα μας είναι ντροπή και για την ιστορία και για τον πολιτισμό μας.

Πηγή: iefimerida.gr
http://www.anixneuseis.gr/?p=76389

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013


Κρίση και δημοκρατική νομιμότητα 68 έτη μετά την ήττα του ναζισμού








Φωτογραφία-σταθμός της νίκης των Συμμάχων και της ήττας του ναζισμού: σοβιετικός στρατιώτης υψώνει την κόκκινη σημαία στο Ράιχστακ με φόντο το κατεστραμμένο Βερολίνο. Ηταν Μάιος του 1945 (AP Photo/ITAR-TASS, Yevgeny Khaldei)









Ημερίδα με τίτλο «Κρίση και δημοκρατική νομιμότητα» οργάνωσε η Επιτροπή Πρωτοβουλίας μελών του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) την Πέμπτη 9 Μαΐου 2013 στις 6 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50, αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης») με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 68 χρόνων από τη συντριβή του ναζισμού στις 9 Μαΐου 1945.





Επίκαιρο είναι το θέμα με το οποίο άνοιξε η ημερίδα. Για την «Ευρώπη της κρίσης και το φαινόμενο του νεοναζισμού» μίλησαν ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, οι πανεπιστημιακοί Γιώργος Κατρούγκαλος και Κουζής Γιάννης και ο νομικός Δημήτρης Μπελαντής. ακολουθήσει δεύτερος κύκλος υπό τον τίτλο «Κρίση αξιών και θεσμών. Το μέλλον της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Για το θέμα θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης, ο δικηγόρος Βαγγέλης Κουρής, η Ελένη Ζωγραφάκη, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, και η λειτουργός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Αλκυόνη Αριστοπούλου.





Εκπρόσωποι κοινωνικών φορέων θα απευθύνουν χαιρετισμό ενώ μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει διάλογος με ερωτήσεις, παρεμβάσεις και τοποθετήσεις του κοινού. Τις συζητήσεις θα συντονίσουν ο πανεπιστημιακός και τέως μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ Θεοφάνης Πάκος και ο επίσης πανεπιστημιακός και μέλος του ΣΦΕΑ, πρόεδρος του ΔΣ της ΕΜΙΑΝ (Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας) Θανάσης Καλαφάτης.





Νέο εγερτήριο συνειδήσεων





Τα μέλη του ΣΦΕ που καλούν στην εκδήλωση αυτή υποστηρίζουν στο σημείωμά τους ότι το όραμα μιας δημοκρατικής και αλληλέγγυας Ευρώπης των λαών έχει προσγειωθεί ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. «Τα εξήντα οκτώ χρόνια από την 9η Μαΐου 1945, που μέχρι προχθές ακόμα πιστεύαμε ότι μας χώριζαν ανεπίστρεπτα από τον ερειπιώνα των λαθών και των εγκλημάτων που ήταν ο κόσμος την επαύριο της αντιναζιστικής νίκης, μοιάζει σαν να μην έχουν περάσει» αναφέρεται χαρακτηριστικά.





«Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες ενός μεθοδευμένου, αδίστακτου και εντεινόμενου πολέμου κατά των δημοκρατικών θεσμών που εγκαθιδρύθηκαν μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, κατά των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που με αγώνες και θυσίες κατέκτησε ο λαός μας» πρσθέτουν και επισημαίνουν:





«Στον πόλεμο αυτό, οι ενορχηστρωτές του έχουν αναθέσει σταδιακά, άλλοτε με την υπερπροβολή και άλλοτε με την αποσιώπηση, κεντρικό ρόλο στους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής. Άμεσος στόχος τους είναι η σπίλωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η συκοφάντηση και απαξίωση συνολικά της αντιδικτατορικής Αντίστασης 1967-74, η απάλειψη από τη συλλογική μνήμη των θηριωδιών που διέπραξαν στη διάρκεια της Κατοχής οι κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, η αποκαθήλωση της Αντίστασης 1940-44 από τη συνείδηση των Ελλήνων».





Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας μελών του ΣΦΕΑ 1967-1974 που υπογράφει επισημαίνοντας ότι «οι καιροί σαλπίζουν ξανά εγερτήριο συνειδήσεων» είναι: Γιάννης Στρατής (μαθηματικός), Θεοφάνης Πάκος (πανεπιστημιακός), Παναγιώτης Κρητικός (τέως αντιπρόεδρος της Βουλής), Θόδωρος Στίνης, Σελήνη Σαββινίδου (δημοσιογράφος), Ελένη Βούλγαρη (δ. υπάλληλος), Νίκος Απανωμεριτάκης (δ. υπάλληλος), Νίκος Καργόπουλος (χημικός), Λαοκράτης Βάσσης (φιλόλογος), Ανδρέας Νεφελούδης (οικονομολόγος).





Την Πρωτοβουλία στηρίζουν με τις υπογραφές τους δεκάδες αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα που σήμερα κινούνται πολιτικά στον λεγόμενο ευρύτερο προοδευτικό χώρο και στην πλειονότητά τους προέρχονται από την Ανανεωτική Αριστερά. Περιλαμβάνονται στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Νάντια Βαλαβάνη, Γιάννης Δραγασάκης, Στέλιος Παππάς, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Παύλος Κλαυδιανός , Νίκος Μανιός, Μπάμπης Κοβάνης, Μάκης Μπαλαούρας κ.ά.), του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (Αλ. Αλαβάνος) και διαφόρων σχημάτων της Αριστεράς αλλά και προερχόμενοι από το ΠαΣοΚ (πρώην υπουργός Στάθης Γιώτας) κ.ά. Επίσης, υπογράφουν η σκηνοθέτις Αλίντα Δημητρίου, ο πανεπιστημιακός Γιάννης Γιανουλόπουλος, ο ανθρωπολόγος-συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ο εκδότης και μέλος ΣΕΥΑΕΚ (Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο) Γιώργος Καραμπελιάς κ.ά.

Συνέντευξη του καθ. Γ. Κοντογιώργη στο anti-ntp.net (26 Μαίου 2012)

Συνέντευξη του καθ. Γ. Κοντογιώργη στο anti-ntp.net (26 Μαίου 2012)

Posted on 06/09/2012


(αφιερώστε τον χρόνο που απαιτείται για να ακούσετε τον καθ. Γ. Κοντογιώργη, σε αυτή την συνέντευξή του στο ιστολόγιο anti-ntp.net, και νομίζω πως δεν θα πάει χαμένος ο χρόνος σας, ακόμα κι αν υπάρξουν σημεία διαφωνίας).

Ακολουθούν απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα.

Στη δημοκρατία ο πολίτης είναι κυρίαρχος και ο πολιτικός ακούει.

Πως μπορεί η κοινωνία να αντισταθμίσει την δύναμη των αγορών μέσα στο κράτος; Οχι πια με τους παραδοσιακούς τρόπους, πορείες και απεργίες. Οι πολιτικοί και οι αγορές που τους έχουν σε ομηρία, γράφουν την κοινωνία στα παλιά τους τα παπούτσια. Ολη η συζήτηση που κάνουν έχει ως σκοπό της το συμφέρον των αγορών και όχι των κοινωνιών.

Η αριστερά έχει γίνει η ουρά του παγκόσμιου καπιταλισμού, και δεν έχει καμμία ιδεολογία και καμμία πρόταση, έξω από τα όρια του συστήματος. Δεν είναι ο φόβος του συστήματος η αριστερά.

Αυτό που φοβούνται οι πολιτικές εξουσίες και οι αγορές είναι η κοινωνία. Οσο η ανάσα της κοινωνίας πλησιάζει την πολιτική, ο φόβος τους αυξάνεται.

Η κοινωνία πρέπει να αξιώσει να αλλάξουν οι πολιτικές σχέσεις και όχι να παραμένει στον ιδιωτικό χώρο που είναι σήμερα.

Αν το σύστημα ήταν κατ’ ελάχιστον αντιπροσωπευτικό τότε οι κοινωνίες θα ήταν στον δημόσιο χώρο και όχι στον ιδιωτικό. Το σύστημα το κατέχει εξ ολοκλήρου το κράτος και αυτοί που έχουν την νομιμοποίηση να το διαχειρίζονται.

Είναι παντοδύναμες οι αγορές διότι το σύστημα το κατέχουν κάποιοι που έπρεπε να δουλεύουν για το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά δουλεύουν για το συμφέρον των αγορών.

Πρέπει να δώσουμε βάθρο θεσμικό στην κοινωνία ώστε να ανακτήσει την συλλογικότητά της.

Η ελληνική κοινωνία, είναι πολιτικά υπεραναπτυγμένη και αντιπροσωπεύει μια (πολιτική;) κληρονομιά, την οποία είχε μέχρι και το τέλος της τουρκοκρατίας, η οποία είναι αναντίστοιχη προς το κράτος. Το κράτος αυτό, το δυτικό κράτος, δημιουργήθηκε για να βγάλει τις φεουδαλικές κοινωνίες της ευρώπης από την φεουδαρχία και να τις κάνει ελεύθερες. Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν φεουδαλική. Ηταν κοινωνία δημοκρατική με την έννοια της αυτοκυβέρνησης (σσ. προφανώς αναφέρεται στον ελληνικό κοινοτισμό). Δημοκρατία είχαμε στα κοινά των ελλήνων που καταργήθηκαν με την συγκρότηση του κράτους. Οπισθοδρομήσαμε για να εξευρωπαϊστούμε. Το κράτος αυτό δημιουργήθηκε καταργώντας το σύστημα του ελληνισμού που του δημιουργούσε θεσμική συλλογικότητα. Δήμο.

Το κράτος αυτό ως προτεκτοράτο των δυνάμεων της ευρώπης είχε κάθε λόγο να μην θέλει την εθνική ολοκλήρωση. Δεν έβαλαν την ελληνική αστική τάξη (Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Τραπεζούντα) μέσα στο κράτος και δεν άφησαν και να αναπτυχθεί και ελληνική αστική τάξη. Και από την άλλη μεριά κατήργησαν και την θεσμική συλλογικότητα των ελλήνων (κοινοτισμός).

Αυτό το κράτος μη έχοντας καμμία αντιστοιχία με την εικόνα του ελληνισμού, τον κατέστρεψε και τον αποδόμησε και συγχρόνως κατέστρεψε την συλλογικότητα της κοινωνίας. Αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε το σήμερα πρέπει να μιλησουμε με ιστορικούς όρους. Το πολιτικό σύστημα αυτό το επέβαλαν οι απολυταρχίες της ευρώπης για να ελέγξουν την ελληνική κοινωνία και συγχρόνως για να καταστρέψουν τον ισχυρό και ηγεμόνα σε τρεις αυτοκρατορίες ελληνισμό, που ήταν έξω από το ελληνικό κράτος. Αυτό οφείλεται σε ένα γεγονός. Οτι απέτυχε παταγωδώς η επανάσταση.

Το σχέδιο για το κράτος (Ρήγας, Φαναριώτες, κλπ) ήταν κοινωνίες εν ελευθερία μέσα στα κοινά με την μετάβαση στην μεγάλη κλίμακα του κράτους-έθνους. Ο Ρήγας το περιγράφει πολύ καλά αυτό.

Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει με καμμία άλλη λογική παρά μόνο με την λογική του κατακτητή. Η ψήφος (στις εκλογές) χρησιμοποιείται για να αποδομηθεί η συλλογικότητά μας και να οδηγηθούμε σε ένα καθεστώς κατοχής πολιτικής.

Η μεταπολίτευση είναι η ολοκληρωτική επαναφορά της χειρότερης φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα, της λεηλατικής αντίληψης της πολιτικής. Η καταχρέωση έγινε όχι γιατί είχε ανάγκη η κοινωνία να της αυξήσουμε έστω με δανειακό τρόπο το εισόδημα, αλλά γιατί δεν έφτανε για την λεηλασία του δημόσιου πλούτου από την κομματοκρατία. Ο Τζοχατζόπουλος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Το έκαναν σχεδόν όλοι. Κι όσοι δεν το κάνανε το νομιμοποιούσαν με την ψήφο τους. Κι όλα αυτά σε μια κοινωνία με τον χαμηλώτερο ιδιωτικό δανεισμό στην ευρώπη.

Είμαστε και σήμερα δέσμιοι αυτού του καθεστώτος κατοχής. Είναι σύμφωνες όλες οι κομματικές δυνάμεις να μην αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής μας. Δηλαδή το κράτος, που είναι το πολιτικό σύστημα, η δημόσια διοίκηση και η δικαιοσύνη, και η νομοθεσία. Και που οικοδομεί την διαπλοκή και την διαφθορά.

(για το ΔΝΤ και την τρόϊκα) Είναι ευκαιρία να εφαρμοστεί η λογική των αγορών στην ελλάδα, να εξαθλιωθεί η κοινωνία, να εκπέσει εντελώς ο οικονομικός ιστός της χώρας ώστε να παραδοθούμε απνευστί στην διεθνή των αγορών και στις σχέσεις ηγεμονίας που επιχειρεί να οικοδομήσει μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση. Αλλά είναι η ελληνική πολιτική τάξη που μας έριξε στις δαγκάνες της διεθνούς των αγορών και της γερμανίας.

Τα σκάνδαλα συγκαλύφθηκαν όλα. Ποιος τολμάει να έρθει αντιμέτωπος με την Μέρκελ όταν έχει τους καταλόγους όλων όσων χρηματίστηκαν; Είναι αναγκαίο να καθαρθεί το παρελθόν όχι μόνο για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος αλλά και για την άσκηση πολιτικών.

Το πρόβλημα δεν είναι ο δικομματισμός αλλά το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Οπου και οι μικρές πολιτικές δυνάμεις συμμετείχαν, πολιτεύθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Λεηλάτησαν τον δημόσιο χώρο για να τον ιδιοποιηθούν. Η αριστερά (Συνασπισμός κλπ) μετέβαλλαν το δημόσιο πανεπιστήμιο σε ιδιωτικό χώρο, χώρο ελέγχου από τα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Το πολιτικό σύστημα πολιτεύεται προς το δικό του συμφέρον και όχι προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Το πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να καταργήσει κάθε μη-ευθύνη υπουργού. Να υπόκεινται ευθέως στη δικαιοσύνη. Αυτό μπορεί να γίνει σήμερα.

Το σύστημα έχει οικοδομηθεί σε επάλληλους θύλακες ολιγαρχικών συμμοριών. Λειτουργούν ως συμμορία που συγκαλύπτει οτιδήποτε διαπράξει.

Δεν είναι η εναλλαγή (των κομμάτων) στην εξουσία που θα φέρει λύση στο πρόβλημα.

Οσοι δεν θέλουν σήμερα την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική, θέτουν αυτομάτως το ερώτημα: “και πως θα γίνει αυτό;”.

Δεν χρειάζεται η κοινωνία σήμερα να μαζευτεί στο Σύνταγμα για παράδειγμα ώστε να αποφασίσει. Αρκεί να αντλήσουμε την βούληση της κοινωνίας. Και έχουμε τρόπους γι’ αυτό. Μπορουμε να φτιάξουμε έναν μηχανισμό, με ακεραιότητα, που να ανιχνεύει την βούληση της κοινωνίας πριν παρθεί μια απόφαση. Η κοινωνία πρέπει να βουλεύεται σε κάθε τι και όχι κατά χειραγώγηση, όπως στο δημοψήφισμα.

Η κοινωνία γνωρίζει ποιο είναι το συμφέρον της. Και οι “ειδικοί” (σσ. οι πολιτικοί) το γνωρίζουν αλλά δεν το ακολουθούν.

Εφόσον η κοινωνία είναι ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής και της βουλής και του πρωθυπουργού και των αγορών, κλπ κλπ, σημαίνει πως πρέπει και η κοινωνία να έχει κάποιο λόγο για τα πράγματα που την αφορούν.

Η σύνθεση της γνώμης των πολλών είναι ανώτερη από την γνώμη των ολίγων και είναι εναρμονισμένη με το συμφέρον των πολλών.

Αν συγκρίνουμε τις δημοσκοπήσεις, το έχω κάνει αυτό, από το 1974 μέχρι πρόσφατα, και δούμε για τα διάφορα ζητήματα, τι έχει πει η κοινωνία ερωτώμενη και τι έχουν πράξει οι πολιτικοί πολιτευόμενοι, θα διαπιστώσουμε ότι αν ακολουθείτο η γνώμη της κοινωνίας η ελλάδα δεν θα ήταν στην κατάντια που βρίσκεται σήμερα.

Στις τελευταίες εκλογές η κοινωνία έδειξε την πόρτα της εξόδου στην κομματοκρατία. Αυτοί προσποιούνται οτι η κοινωνία ψήφισε υπέρ ή κατά του μνημονίου. Λάθος. Το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα. Το κράτος και αυτοί οι ίδιοι είναι η αιτία του μνημονίου. Η κοινωνία γνωρίζει τον υπαίτιο.

Αν είχε θεσμοθετηθεί κάθε τρίμηνο ο βουλευτής να πηγαίνει στην εκλογική του περιφέρεια και να δίνει λόγο σε ένα κληρωτό σώμα πολιτών, από το οποίο θα λαμβάνει και εντολές ή θα ανακαλείται, τα κόμματα δεν θα μπορούσαν να έχουν αυτόν τον προσωποπαγή χαρακτήρα που έχουν.

Πρέπει να αρθεί το εμπάργκο της άλλης άποψης, από τα ΜΜΕ, και να αναπτυχθεί ως ο άλλος πόλος τους διαλόγου. Τώρα τα ΜΜΕ βάζουν τον έναν από το ένα κόμμα και τον άλλον από το άλλο κόμμα να διαπληκτίζονται μεταξύ τους, γιατί εκεί δεν διακινδυνεύουν να βγουν από την πολιτική του συστήματος. Οταν βάζουν κάποιον άλλον που αμφισβητεί το σύστημα, τότε βλέπετε οτι αποσταθεροποιούνται, και τον αποκλείουν.

Το δημοψήφισμα έχει ένα επιλεκτικό γνώρισμα. Η πολιτική εξουσία αποφασίζει ποιο θέμα θα μπει σε δημοψήφισμα. Η βάζουν τέτοια εμπόδια, να μαζευτούν πχ τόσες υπογραφές, που ουσιαστικά γίνεται άνευ σημασίας.

Θα άφηνε η κοινωνία να λειτουργεί αυτό το σπάταλο και λεηλατικό κράτος στο μέσον της κρίσεως, τη στιγμή που φορολογούν ακόμα και τον άνεργο; Ρωτήθηκε η κοινωνία και συμφωνεί;

Δεν θα υπήρχαν οι έννοιες δημοκρατία και όλα αυτά, εάν ο εξερχόμενος από την φεουδαρχία δυτικο-ευρωπαϊκός κόσμος, δεν είχε συναντηθεί με την ελληνική γραμματεία. Μέσα από την αδυναμία όμως να συγκροτηθεί ο ελληνικός κόσμος στην εποχή της φεουδαρχίας, προσάρμοσαν τις έννοιες περιγράφοντας το σύστημα που ήταν συμβατό με τις πραγματικότητες της ευρώπης. Αποκάλεσαν δημοκρατία ενα σύστημα που δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό.

Δεν είναι μόνο η δημοκρατία που έχει διαστρεβλωθεί. Είναι και η έννοια της ελευθερίας. Σήμερα όλοι οι μεγάλοι στοχαστές διηγούνται οτι έχουμε και ατομική και κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Η ελευθερία όμως ορίζεται ως αυτονομία. Να κάνουμε αυτό που θέλουμε και να μη μας το υποβάλλει κάποιος άλλος. Ορίζουν λοιπόν την ελευθερία οι στοχαστές μας με όρους αυτονομίας στο ατομικό πεδίο, στην ιδιωτική μας ζωή, αλλά στο κοινωνικοοικονομικό και στο πολιτικό πεδίο δεν την ορίζουν ως αυτονομία αλλά ως δικαίωμα. Μας λένε έχεις δικαίωμα να πας στο Σύνταγμα να διαδηλώσεις και να φωνάξεις και να πιέσεις την πολιτική εξουσία. Μα το δικαίωμα υπάρχει εκεί που δεν υπάρχει ελευθερία.

Σήμερα διαδηλώνουμε ή θέλουμε να διατηρήσουμε ορισμένα δικαιώματα πρόνοιας ή προστασίας της εργασίας, αλλά δεν συνεκτιμούμε ότι η εργασία είναι απαλλοτρίωση της ελευθερίας μας. Εκχωρούμε τις οκτώ ώρες ή όσες εργαζόμαστε, το δικαίωμα σε κάποιον άλλον που κατέχει το σύστημα, να αποφασίζει για το πως εμείς θα ζήσουμε τις οκτώ ώρες, τι θα κάνουμε. Αρα λοιπόν δεν έχουμε κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Και όμως έτσι μας το διδάσκουν. Είναι όλες οι έννοιες που έχουν διαστρεβλωθεί σήμερα.

Για να είναι αντιπροσωπευτικό το σύστημα θα έπρεπε να υπάρχει το δίπολο εντολέας-εντολοδόχος. Για να είναι η κοινωνία εντολέας πρέπει να έχει τήν θεσμική δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις, να εκφράζει την βούλησή της. Να μπορεί να είναι δήμος, όπως λέγανε οι αρχαίοι. Να μπορεί να είναι μέρος του πολιτικού συστήματος.

Εμείς εδώ ο καθένας μας έχουμε βούληση. Ομως όλοι μαζί δεν έχουμε βούληση. Και δεν έχουμε όλοι μαζί βούληση, γιατί η συνολική βούληση χρειάζεται διαβούλευση. Να συγκεντρωθούμε, να μιλήσουμε και να πάρουμε μια απόφαση. Να θεσμοθετηθούμε ως συλλογικότητα.

Για να λειτουργήσει η έννοια της αντιπροσώπευσης πρέπει να έχει ο δήμος, η συλλογικότητα, τις αρμοδιότητες του εντολέα: να αποφασίζει τις κεντρικές πολιτικές, να ανακαλεί, να ελέγχει, να προσάγει στην δικαιοσύνη. Το ευθύνειν και το ελέγχειν μας λένε οι αρχαίοι. Θεωρούσαν οτι δεν είναι ελεύθεροι αν δεν είχαν το ελέγχειν και το ευθύνειν. Για να ασκήσεις το ελέγχειν και το ευθύνειν των εντολοδόχων σου, των πολιτικών, πρέπει να έχεις συγκρότηση σε δήμο.

Την ιδιότητα του εντολέα, μας λέει το Σύνταγμα, την έχει η βουλή. Και η κυβέρνηση έχει την ιδιότητα του εντολοδόχου. Μας έχουν πάρει δηλαδή και την ιδιότητα του εντολέα και την ιδιότητα του εντολοδόχου.

Μάλιστα για να μπορέσει να έχει και την νομιμοποίηση μας (το κράτος) έχει πάρει και την συλλογική μας ταυτότητα. Η ταυτοτική μας συλλογικότητα, αυτό που σήμερα αποκαλούμε έθνος, δεν θεωρείται οτι είναι δική μας υπόθεση. Αλλά θεωρούν οτι είναι κατασκευή του κράτους. Κατασκεύασαν δηλαδή με τέτοιο περίτεχνο τρόπο την ιδέα του έθνους ώστε να θεωρείται οτι είναι τεχνητή κατασκευή του κράτους που υπηρετεί την νομιμοποίηση αυτού του πολιτικού συστήματος.

Ομως αυτή την έννοια του έθνους την αντέτειναν στην απολυταρχία για να την καταργήσουν, τον 18ο-19ο αιώνα. Και γι’ αυτό τότε λειτούργησε προοδευτικά. Σήμερα όμως την αντιτείνουν στην κοινωνία, της κατακρατούν δηλαδή και την ελευθερία της πολιτικής, της κατακρατούν και το δικαίωμα να έχει αυτή την έκφραση της συλλογικότητάς της, να λέει τι είναι ο έλληνας και ποιο είναι το συμφέρον του έλληνα, του ιταλού, του γερμανού, του οποιουδήποτε, γιατί θέλουν την κοινωνία απέναντι. Δεν θέλουν να της εκχωρήσουν αυτό που κατακρατούν, την ιδιότητα του εντολέα. Αρα και την θέσμισή της.

Η δημοκρατία λέει: παίρνω ολόκληρο το πολιτειακό σύστημα το δίνω και το επενδύω στην κοινωνία, η κοινωνία ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα, ότι δηλαδή κάνει σήμερα το κράτος το κάνει η κοινωνία, και η δημόσια διοίκηση, ότι περισσεύει δηλαδή, το διοικητικό μέρος, το εκτελεστικό μέρος, το κατακρατεί μία περιοχή του κράτους η οποία είναι όπως μας λέει ο Αριστοφάνης, θεραπαινίδα του δήμου. Ο δήμος είναι η πολιτεία, δεν είναι το κράτος η πολιτεία.

Σήμερα το διακύβευμα είναι όχι να κάνουμε δημοκρατία, αλλά να κάνουμε το σύστημα λίγο αντιπροσωπευτικό. Να πλησιάσει η ανάσα της κοινωνίας. Οι εξελίξεις γίνονται κατά στάδια.

Το μεγάλο κόλπο που εφήρμοσαν τελευταία τα κόμματα που κάλεσαν τα κομματικά μέλη και φίλους να ψηφίσουν τις ηγεσίες και το είπαν δημοκρατικό, στην πραγματικότητα απέβλεπε στο να αυτονομηθούν οι ηγέτες και από τα ίδια τα κόμματα, τους μηχανισμούς των κομμάτων. Διότι αν θέλανε την κοινωνία να λειτουργήσει για την εκλογή των ηγεσιών θα έπρεπε να θέλουν την ίδια κοινωνία να λειτουργήσει και για τον έλεγχο των ηγεσιών, και την ανάκλησή τους. Να θεωρηθεί δηλαδή οτι το σώμα που ψήφισε, ψηφίζει και για την ανάκληση και για τον έλεγχο. Αλλά αυτό δεν το θέλουν.

Η διανόηση στην ελλάδα δεν συμβάλλει στην ανασυγκρότηση γιατί δεν θέλει. Η κυρίαρχη διανόηση στην ελλάδα, αυτή που όπως θα έλεγε ο Γκράμσι έπαιξε ή δήλωνε οτι θα έπαιζε τον ρόλο του οργανικού διανοούμενου, μετατράπηκε σε οργανικό νομέα της εξουσίας. Οσο από την δεκαετία του 1980 γιγαντωνόταν η λεηλασία και η πελατειακή αποδόμηση του κράτους, τόσο η διανόηση πολεμούσε την εθνική συλλογικότητα, την κοινωνική συλλογικότητα για να δώσει νομιμοποίηση σε αυτό το κράτος. Διότι σε αυτό το κράτος συμμετείχε ως νομέας.

Και γι’ αυτό το λόγο υπέστην εγώ επιθέσεις σε μεγάλο βαθμό διότι ήγειρα αυτό το ζήτημα -με αρθρογραφία που ξεκίνησα την δεκατία του ’90, με αφορμή μια παρέμβαση διότι κάλεσαν εδώ μια εξωτερική βοήθεια τον Χομπσμπάουμ να πει τις δικές του ανοησίες- ηγέρθη τεράστιος θόρυβος διότι έπρεπε να νομιμοποιηθεί η αντίληψη οτι εθνική συλλογικότητα είναι το κράτος. Και όχι η κοινωνία.

Και ακούγαμε διαφόρους από αυτούς της διανόησης που αποδομούσε, δούλευε για την αποδόμηση της κοινωνικής μας συλλογικότητας, να καθυβρίζουν την κοινωνία και το ιστορικό της παρελθόν και να δηλώνουν με θράσος οτι πρέπει να αποδομήσουμε την κοινωνική συλλογικότητα. Τη συλλογικότητα των ελλήνων. Μα αυτή η συλλογικότητα είναι το μέτρο της αντίστασης μιας κοινωνίας απέναντι στην ιδιοποίηση του κράτους ή στην διεθνή των αγορών. Αρα ξέρουμε γιατί το έκαναν αυτό: γιατί νομιμοποιούσε αυτό το κράτος εις βάρος της κοινωνίας και του συμφέροντός της.

Είναι ολόκληρο το σύστημα της διανόησης που εργάστηκε με στόχο την κοινωνική απο-συλλογικοποίηση. Την αποδόμηση του συλλογικού ιστού. Είναι βαθειά αντιδραστικές δυνάμεις αυτές. Διότι τι είναι πρόοδος; Πρόοδος είναι ότι απελευθερώνει την κοινωνία, άρα οτι συγκροτεί θεσμικά την συλλογικότητά της και οτι απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.

Αρα αν μιλάμε για πρόοδο θα πρέπει να αναφερόμαστε στην κοινωνία. Γιατί αυτή είναι ο λόγος ύπαρξης και αυτών. Εάν θέλουν λοιπόν να αποδομήσουν την κοινωνία, θέλουν την κοινωνία να είναι ιδιώτης, να μην έχει ηθικό και πραγματικό έρεισμα να αντιτείνει απέναντι στο κράτος και στην πολιτική των κατακτητών του το συλλογικό της επιχείρημα, γιατί η κοινωνία αυτή για τους ολιγαρχικούς και βαθειά αντιδραστικούς κρατικούς διανοούμενους είναι επικίνδυνη. Γι’ αυτό και τους βλέπετε με πολύ μεγάλη ευκολία για να παίξουν αυτό το παιχνίδι, υιοθετούν τον εθνικισμό του αντιπάλου, γιατί δήθεν η συλλογικότητα είναι εθνικιστική. Το να επιδιώκει μια κοινωνία την ελευθερία της, την ευημερία της, είναι εθνικιστικό.

Γι’ αυτό και βλέπετε και πολλούς από αυτούς να επιστρατεύουν και το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία είναι εχθρός των δικαιωμάτων. Δεν εννοούν την πλειοψηφία της βουλής ή της ελίτ. Αλλά την πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κοινωνία είναι εχθρός των δικαιωμάτων. Ποιων δικαιωμάτων; Αυτών οι οποίοι όταν παίρνανε 2 και 3 τοις εκατό από το εκλογικό σώμα, χρησιμοποιούσαν την χώρα ως χωματερή του καπιταλισμού; Που αντί να πάνε εκεί που παράγεται το κοινωνικό πρόβλημα, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον τρίτο κόσμο γενικά, μας λένε οτι πρέπει να το δεχθούμε εμείς ώστε εκεί να αποσυμφορηθούνε οι εντάσεις εναντίον του καπιταλισμού; Για να δουλέψει άνετα ο καπιταλισμός τον οποίον υποτίθεται ότι εχθρεύονται και να έρθει να γίνει μέρος του δικού μας προβλήματος;

Είναι άλλο πράγμα να διαχειρίζεσαι την οικονομική μετανάστευση ώστε να μην διαρρηγνύει τον συλλογικό σου ιστό, τον κοινωνικό ιστό, και να είναι χρήσιμη για την κοινωνία της χώρας στην οποία δημιουργείται το θέμα, και άλλο πράγμα να χρησιμοποιείς την οικονομική μετανάστευση ως εργαλείο για να πολεμήσεις την κοινωνία των πολιτών γιατί δεν σου δίνει εκλογικό αποτέλεσμα για να παίξεις κι εσύ τον ρόλο σου. Περί αυτού πρόκειται. Είναι βαθειά αντιδραστικές δυνάμεις που έχουν ιδεολογία ακραιφνώς ολιγαρχική αλλά με αντιδραστικό πρόσημο και που εχθρεύονται την κοινωνία. Γι’ αυτό και τα λένε όλα αυτά. Γι’ αυτό και συμπεριφέρονται έτσι. Γι’ αυτό και υιοθετούν τον εθνικισμό του αντιπάλου για να πολεμήσουν όχι τον εθνικισμό του έλληνα, αλλά την εθνική συλλογικότητα. Δηλαδή το συλλογικό υποκείμενο αυτής της χώρας.
—————–

Θραξ Αναρμόδιος (για την αντιγραφή)

αναδημοσιεύεται από το www.anarmodios.wordpress.com

Γερμανία ο στρατός στις πόλεις - του Γ. Δελαστίκ

Γερμανία: ο στρατός στις πόλεις! του Γιώργου Δελαστίκ

Συγκλονιστική είναι η είδηση, αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητη εκτός Γερµανίας: την Παρασκευή δηµοσιεύτηκε απόφαση του Συνταγµατικού Δικαστηρίου της χώρας αυτής, η οποία επιτρέπει σε «εξαιρετικές περιπτώσεις» την ένοπλη επέµβαση των ένοπλων δυνάµεων της Γερµανίας «µε ειδικά στρατιωτικά µέσα πολέµου»!!! Με άλλα λόγια τανκς, πύραυλοι, πυροβόλα, ακόµη και πολεµικά αεροπλάνα µπορούν να χρησιµοποιηθούν στο εσωτερικό της χώρας εναντίον «εσωτερικών εχθρών» απροσδιόριστης φύσης! Βάσει της δικαστικής απόφασης ο κατά περίπτωση προσδιορισµός των «εχθρών» Γερµανών εναντίον των οποίων θα χρησιµοποιηθεί η γερµανική πολεµική µηχανή εναπόκειται στην κυβέρνηση που θα υπάρχει στο Βερολίνο εκείνη τη στιγµή.

Η κυβέρνηση και όχι το κοινοβούλιο θα παίρνει την απόφαση να αναπτύξει την Μπούντεσβερ (έτσι ονοµάζεται σήµερα ο γερµανικός στρατός, που έχει αλλάξει το µισητό χιτλερικό όνοµα της Βέρµαχτ) σε πόλεις και περιοχές της Γερµανίας εναντίον του «εσωτερικού εχθρού» που σήµερα κανείς δεν µπορεί να πει αν θα είναι τροµοκράτες ή απεργοί που καταλαµβάνουν επιχειρήσεις ή δηµόσια κτίρια.

Μόλις το 2006 το Συνταγµατικό Δικαστήριο είχε αποφανθεί αρνητικά και είχε διατηρήσει την απαγόρευση επέµβασης στο εσωτερικό της χώρας των γερµανικών ενόπλων δυνάµεων µε «ειδικά στρατιωτικά όπλα πολέµου».

Τώρα η ολοµέλεια του Συνταγµατικού Δικαστηρίου ανέτρεψε την απόφαση εκείνη. Πρόκειται για απόφαση ιστορικής σηµασίας, η οποία προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις και µέσα στην ίδια τη Γερµανία, δεδοµένου του φρικτού παρελθόντος της χώρας αυτής.

Σφοδρότατη ήταν π.χ. η κριτική της εφηµερίδας «Μπερλίνερ Τσάιτουνγκ», η οποία έγραψε µεταξύ άλλων: «Το Συνταγµατικό Δικαστήριο όχι µόνο έρχεται σε αντίθεση µε το γράµµα του Συντάγµατος, όχι µόνο παίρνει θέση εναντίον της βούλησης του ιστορικού συντάκτη του Συντάγµατος, αλλά και υπερβαίνει δραµατικά τις αρµοδιότητές του. Η απόφασή του δεν είναι ερµηνεία του Θεµελιώδους Νόµου -κάτι το οποίο καλείται να κάνει το δικαστήριο- αλλά επιβαρυντική αλλαγή του Θεµελιώδους Νόµου, πράγµα το οποίο δεν µπορεί να κάνει το Συνταγµατικό Δικαστήριο, αλλά µόνο η Οµοσπονδιακή Βουλή».

«Για µία ακόµη φορά οι δικαστές ανυψώνονται σε συγγραφείς του Συντάγµατος. Αυτό οφείλουµε να το επικρίνουµε» έγραψε και η «Στούτγκαρτερ Τσάιτουνγκ».

Ο εκπρόσωπος του Σοσιαλδηµοκρατικού Κόµµατος (SPD) για εσωτερικά θέµατα Μίκαελ Χάρτµαν δήλωσε ότι η άποψη του κόµµατός του είναι πως ο γερµανικός στρατός πρέπει να παρεµβαίνει στο εσωτερικό της χώρας µόνο άοπλος και µόνο σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών ή σοβαρών ατυχηµάτων. Για «αλλαγή του Συντάγµατος από την πίσω πόρτα» έκανε λόγο το κόµµα της Αριστεράς.

Τη γραπτή διαφωνία του µε την απόφαση δηµοσιοποίησε ο δικαστής του Συνταγµατικού Δικαστηρίου Ράινχαρτ Γκάγερ. Η απόφαση χρησιµοποιεί «πλήρως ασαφείς, νοµικά ελάχιστα ελέγξιµες αποτελεσµατικά κατηγορίες, οι οποίες στην καθηµερινή χρήση τους αφήνουν πολλά περιθώρια για υποκειµενικές εκτιµήσεις, προσωπικές προτιµήσεις αξιολόγησης και αβέβαιες, αν όχι και εσπευσµένες προγνώσεις» αναφέρει στην αιτιολόγηση της ψήφου του ο δικαστής Γκάγερ. «Για ένα µετά βίας µετρήσιµο όφελος», προσθέτει, «εγκαταλείφθηκαν θεµελιώδεις συνταγµατικές αρχές».

Αντιθέτως, πολιτικοί εκπρόσωποι του κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισµού της Γερµανίας είτε δήλωσαν ενθουσιασµένοι ή ικανοποιηµένοι µε την απόφαση του Συνταγµατικού Δικαστηρίου είτε την επέκριναν από... δεξιότερες (!) θέσεις. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει π.χ. ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής οµάδας των χριστιανοδηµοκρατών Γκίντερ Κρινγκς, ο οποίος διαφώνησε ριζικά µε το σκέλος της απόφασης του Συνταγµατικού Δικαστηρίου που ορίζει ότι την απόφαση για την επέµβαση του στρατού πρέπει να την παίρνει το υπουργικό συµβούλιο.

«Αυτή η ρύθµιση είναι τρελή!» δήλωσε στο περιοδικό «Σπίγκελ» και απαίτησε να γίνει αλλαγή του Συντάγµατος ώστε την απόφαση να την παίρνει µόνος του ο... γενικός επιθεωρητής των ενόπλων δυνάµεων ή ο υπουργός Αµυνας - ούτε καν ο καγκελάριος!!! Είναι προφανές ότι το πνεύµα του γερµανικού µιλιταρισµού, που δύο φορές στον 20ό αιώνα κατέστρεψε την Ευρώπη, αναβιώνει σε ορισµένους κύκλους.

ΑΠΕΙΛΗ
Η αναβίωση των φαντασµάτων

Το Σύνταγµα που έχει σήµερα η Γερµανία επιβλήθηκε ουσιαστικά στους Γερµανούς από τους Αµερικανούς, µετά την ήττα των ναζί. Ως εκ τούτου είναι φιλειρηνικό και κυρίως αντιµιλιταριστικό, γιατί η Ουάσιγκτον είχε µετά τον Δεύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο κάθε συµφέρον να αποτρέψει την ανασυγκρότηση του γερµανικού µιλιταρισµού. Η στρατηγική συµµαχία όµως των ΗΠΑ µε τη Δυτική Γερµανία κατά τη διάρκεια του «ψυχρού πολέµου» οδήγησε στον επανεξοπλισµό της Δ. Γερµανίας. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ενοποίηση της Γερµανίας, το Βερολίνο άρχισε να συµµετέχει στις εκστρατείες του ΝΑΤΟ για την κατάκτηση χωρών (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν κ.λπ.). Με την απόφαση του Συνταγµατικού Δικαστηρίου σπάζει τα τελευταία συνταγµατικά δεσµά του.

αναδημοσιεύεται από το www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid

Η διδασκαλία του μαθήματος "Πολιτική και Δίκαιο" στην “προκρούστεια κλίνη” του μνημονίου, της Μαρίας Παπαχρήστου

Η διδασκαλία του μαθήματος "Πολιτική και Δίκαιο" στην “προκρούστεια κλίνη” του μνημονίου, της Μαρίας Παπαχρήστου 

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
 

30/04/2012 - 22:39

Εδώ και δύο χρόνια τα μέτρα των μνημονίων καταργούν δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες και αίμα στη χώρα μας. Καθημερινά βιώνουμε μια χωρίς όρια εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια. Το κοινωνικό κράτος το οποίο διαμορφώθηκε στις προηγούμενες δεκαετίες με τους αγώνες των εργαζομένων «συρρικνώνεται» και απαξιώνονται δημοκρατικοί θεσμοί και κατακτήσεις. Ο χαμηλόμισθος και ο χαμηλοσυνταξιούχος «θυσιάζεται» στο βωμό των χαρατσιών, η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, το μέλλον των νέων χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα. Το εισόδημα των εργαζομένων έχει μειωθεί 20-50% σε σχέση με την προηγούμενη τριετία. Εργαζόμενοι και νέοι επιστήμονες αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά. Τα κονδύλια για την παιδεία έχουν κατρακυλήσει στο 2,6% του Α.Ε.Π..

Κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής εκπαίδευσης είναι ότι δίνεται προτεραιότητα όχι τόσο στη μόρφωση αλλά κυρίως στην κατάρτιση. Οι νέοι από τα μαθητικά τους χρόνια λαμβάνουν γνώσεις ξεκομμένες από το κοινωνικό περιβάλλον καθώς και από τα κοινωνικά προβλήματα και κυρίως σήμερα σε μια εποχή οικονομικής και θεσμικής κρίσης.

Πριν ένα μήνα περίπου το Υπουργείο Παιδείας διαμορφώνοντας το πλαίσιο προετοιμασίας για το «Νέο Γενικό Λύκειο» προχώρησε με υπουργική απόφαση στην κατάργηση της υποχρεωτικότητας του μαθήματος της Β’ Λυκείου «Πολιτική και Δίκαιο». Κατήργησε το μάθημα το οποίο έχει στόχο να μελετήσουν οι νέοι την εξέλιξη του Δημοκρατικού Πολιτεύματος και το Σύνταγμα. Σημειωτέον ότι «Το μάθημα αυτό για πρώτη φορά καταργήθηκε από τη χούντα το 1967 με τηλεγράφημα στις 8 Μάη του ’67»(1).

«Την Πολιτική και το Δίκαιο» γνωρίζουμε ως μάθημα των δικαιωμάτων ή αλλιώς ως μάθημα που παρουσιάζει το Σύνταγμα της Ελλάδας. Κατά τη διεξαγωγή του μαθήματος κυρίαρχη θέση στις συζητήσεις μεταξύ καθηγητών και μαθητών διαδραματίζει η έννοια της Δημοκρατίας .Οι πολίτες ενός σύγχρονου κράτους οφείλουν να γνωρίζουν τους κανόνες και τις προϋποθέσεις της ορθής λειτουργίας της.

Οι μαθητές μας διδάσκονται ότι στο Δημοκρατικό Πολίτευμα, το οποίο γεννήθηκε στην Ελλάδα, πρωταρχικό ρόλο κατέχουν οι πολίτες. Ακόμη, διδάσκονται πως το Σύνταγμα της Ελλάδας ως ο υπέρτατος κανόνας καθορίζει ότι: «το θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία, οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται υπέρ αυτού και του έθνους» (άρθρο 1,παρ.1,2 του Συντάγματος)(2). Επίσης, υψίστης σημασίας είναι η διδασκαλία των δικαιωμάτων των πολιτών.

Ξεχωριστή θέση έχουν στις δύσκολες εποχές που διανύουμε τα κοινωνικά δικαιώματα: «το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων» (άρθρο 21,παρ.3 του Συντάγματος)(3).

Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει εκατοντάδες ακόμη παραδείγματα τα οποία μαζί με τα προηγούμενα πείθουν σε ό,τι αφορά την επίδραση του συγκεκριμένου μαθήματος στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του εφήβου, στην απόκτηση «κοινωνικών αντισωμάτων» και πολιτικής κοινωνικοποίησης. Μας ενδιαφέρει ο έφηβος να γίνει σκεπτόμενος και ενεργός πολίτης, να αποκτήσει «παιδεία ψυχής» όπως έλεγε ο Σωκράτης.

Όμως γιατί οι ιθύνοντες του Υπουργείου Παιδείας κατήργησαν την υποχρεωτικότητα του μαθήματος;

Δεν θέλουν τα σχολεία να διαμορφώνουν στοχαστές του βίου αλλά εργάτες στην παγκόσμια αγορά της εργασίας(4);

Θέλουν τους νέους πολίτες ζωντανούς ή εφησυχασμένους και πολιτικά αδιάφορους;

Οφείλουν λοιπόν, να πάρουν θέση στο πρόβλημα που δημιουργείται λόγω της αντιδημοκρατικής εγκυκλίου όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, όπως οι συνταγματολόγοι και ευρύτερα οι νομικοί επιστήμονες, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο), οι σύλλογοι των σχολείων, οι γονείς, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών κ.ά.

Αντί επιλόγου και για να επισημάνω την αναγκαιότητα της ύπαρξης του μαθήματος για την πολιτικοποίηση του μαθητή, παρουσιάζω ένα απόσπασμα από το τελευταίο μάθημα που εκφώνησε ο καθηγητής της Νομικής Αρ.Μάνεσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης πριν αποπεμφθεί από τη δικτατορία: «Αν η εξουσία-που τη συμφέρει να έχει παθητικούς και πολιτικά αδιάφορους υπηκόους-σας πει ότι έτσι κάνοντας δεν είστε φρόνιμοι και νομοταγείς πολίτες αποδείξτε της ότι καλός πολίτης είναι μόνον ο ελεύθερος πολίτης, ο συνειδητός, ο ενεργός και υπεύθυνος πολίτης και θυμίστε της ότι ο Περικλής είχε πει στον «Επιτάφιο», όποιος αδιαφορεί για τα πολιτικά πράγματα του τόπου είναι όχι φιλήσυχος, αλλά άχρηστος, «αχρείος» πολίτης»(5).

Σημειώσεις:
(1)Αντωνόπουλος Παύλος, «Το Υπουργείο νομοθετεί αντί της βουλής!»,27/04/2012 στο alfavita.gr.
(2)Παπακωνσταντίνου Καλλιόπη και Λεωνίδας Κατσίρας, (2011), Πολιτική και Δίκαιο, Β’ Γενικού Λυκείου, Αθήνα:ΟΕΔΒ,σελ.45.
(3)ό.π.,σελ.67.
(4)Κυριακάτικη Καθημερινή, «Στο σημερινό αδιέξοδο μας οδήγησε και η Παιδεία», ο καθηγητής Ανδρέας Καζαμίας μιλάει για την κρίση, τα εκπαιδευτικά συστήματα και τις σχέσεις πολιτικών-πολιτών.
(5)Παπακωνσταντίνου Καλλιόπη και Λεωνίδας Κατσίρας, ό.π., σελ 67.

Μαρία Παπαχρήστου

http://dikaiomathiton.blogspot.gr/2012_04_01_archive.html
Αναρτήθηκε από Διογένης στις 11:41 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΝ

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821! ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ !
Ο ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας συνιστά θεμελιακό σημείο αναφοράς, ορόσημο, σπουδαία φάση στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού συνέδεε αντικειμενικά την εθνική ανεξαρτησία με την ανάγκη για γρήγορη αστική ανάπτυξη. Αφετέρου, η ίδρυση του ελλαδικού κράτους αποτέλεσε το πρώτο σημαντικό ρήγμα στην ευρωπαϊκή «νέα» τάξη που είχε εγκαθιδρύσει με τις αποφάσεις του το συνέδριο της Βιέννης.

Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, αλλά και η αυτοαποκαλούμενη αριστερά της μεταπολίτευσης δεν αισθάνονταν ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με την Ελληνική Παιδεία, την ελληνική πολιτισμική κληρονομιά, την μνήμη των θυμάτων του κεμαλισμού, την διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, τις νέες βαρβαρότητες που υπέστη ο Ελληνισμός την περίοδο του διπολισμού.
Η απέχθειά τους προς αυτά τα ζητήματα οδήγησε αυτές τις δυνάμεις στην αποσιώπηση, την νομιμοποίηση των ρατσιστικών βιαιοτήτων, στον πνευματικό και ηθικό ακρωτηριασμό των Ελλήνων, στον Εθνομηδενισμό.
Σήμερα κεντρικά ζητήματα αποτελούν η αποκατάσταση της συλλογικής μνήμης - εθνικής, κοινοτικής -, καθώς και του νοήματος, των λειτουργιών, των αυθεντικών πεδίων και στοιχείων της πολιτικής. Επίσης η εκπλήρωση των όρων μιας αυτοδύναμης, αυτόκεντρης ανάπτυξης της χώρας. Συναφείς-συνεπακόλουθα με τα ζητήματα αυτά είναι και η επίτευξη μιας ευρείας συσπείρωσης κοινωνικών-πολιτικών δυνάμεων και η κατά το δυνατόν αυθεντική ενιαία έκφραση των δυνάμεων που αγωνίζονται για τη δημοκρατία, την κοινωνική χειραφέτηση, τη λαική κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, την οικολογία !!! Αυτή η ενιαία έκφραση θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να πραγματοποιηθεί και με ευρύτερο ενωτικό ψηφοδέλτιο τέτοιων δυνάμεων στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές !!...

Θόδωρος Μπατρακούλης

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ
...Ο αγώνας των επαναστατών του 1821 στρεφόταν πρωταρχικά εναντίον του οθωμανικού κράτους και των δομών και σχέσεων εξουσίας που διαμορφώθηκαν στο πλαίσιο του οθωμανικού συστήματος κατάκτησης και κυριαρχίας. Η επανάσταση είχε και κοινωνικό χαρακτήρα αλλά και σαφή εθνικοαπελευθερωτικά αιτήματα, όπως καταγράφονται στην Διακήρυξη της Α΄ Εθνοσυνέλευσης και στο προοίμιο του Συντάγματος της Επιδαύρου και στα επόμενα Συντάγματα. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Ελλάδας είχε ευρεία ιστορική σημασία. Υπήρξε η κύρια εκδήλωση στη Ν/A Ευρώπη ενός επαναστατικού κύματος, το οποίο ήταν προϊόν διαφόρων παραγόντων. Ως κύριοι μεταξύ τους μπορούν να θεωρηθούν:
α) Tο πολύπτυχο κίνημα εθνικής αφύπνισης, κατάληξη πολύπλευρης μακραίωνης ιστορικής πορείας με αφετηρία το Βυζάντιο. Σημαντικοί σταθμοί της η δημιουργία «εξωκεντρικών» ελληνικών κρατών μετά το 1204, η αντίσταση του ελληνικού κόσμου (και μέσα στις φραγκοκρατούμενες περιοχές) και η συνακόλουθη αναζωογόνηση των ελληνικών σπουδών, της τέχνης και της φιλολογίας . Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης και κυριαρχίας, αναδύθηκε ένα πρωτότυπο ιστορικό σχήμα, από το οποίο γεννήθηκε η έννοια της «Eκκλησίας-κεφαλής του έθνους» και του «εθνάρχη» (οθωμανικός όρος Μιλέτμπασι) . Ο ορθόδοξος κλήρος βρέθηκε επί κεφαλής ενός είδους «παθητικής αντίστασης» –κάποιες φορές έλαβε περισσότερο ενεργητικές μορφές– εναντίον των κατακτητών-κυρίαρχων . Οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί βαλκανικοί λαοί , διατήρησαν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους χάρη στην ορθόδοξη θρησκεία. Στη λατρεία και στη ζωή της υπό τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ορθόδοξης Εκκλησίας χρησιμοποιούνταν η ελληνική γλώσσα. Σημαντικοί παράγοντες της εθνικής επιβίωσης υπήρξαν η κοινοτική οργάνωση -επικεφαλής των κοινοτήτων ήταν οι πρόκριτοι (δημογέροντες)- και η παιδεία, με όλους τους σοβαρούς περιορισμούς που επιβάλλονταν στην άσκησή της . Eξάλλου, όπως γενικότερα στη Βαλκανική, αρκετοί Ελληνες αρνούνταν κάθε συνδιαλλαγή με τους κατακτητές αλλά και τους ομόθρησκούς τους άρχοντες και εξακολουθούσαν την ανυπότακτη ζωή τους επιλέγοντας τις πιο ορεινές και δύσβατες περιοχές . Ηταν οι κλέφτες και αποτέλεσαν πρόπλασμα για τα στρατιωτικά σώματα της Επανάστασης του 1821.
β) Ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση του 1789. O ελληνικός Διαφωτισμός αναπτύσσεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, καθυστερημένα σε σύγκριση με την εκδήλωση και ανάπτυξη του φαινομένου στη δυτική Ευρώπη. Οι ιδέες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού επηρέασαν τον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο όταν δημιουργήθηκαν κατάλληλες συνθήκες. Αυτό έγινε από τις αρχές του 18ου αιώνα με την ανάθεση σε Ελληνες της διακυβέρνησης των παραδουνάβιων ηγεμονιών, και αργότερα με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774). Η εξάπλωσή του Διαφωτισμού στον ελληνικό πνευματικό χώρο συμβατικά έχει διακριθεί σε τρεις περιόδους. Η προδρομική περίοδος (κύριοι εκπρόσωποι ο Ιώσηπος Μοισιόδαξ , ο Ευγένιος Βούλγαρης και ο Νικηφόρος Θεοτόκης) φέρει τη σφραγίδα της επιρροής του Βολταίρου. Η δεύτερη περίοδος χαρακτηρίζεται από την σημαντική επίδραση των Γάλλων εγκυκλοπαιδιστών (τυπικός εκπρόσωπος ο Φαναριώτης Δημήτριος Καταρτζής) . Η τρίτη περίοδος συνδέεται με ένα κίνημα διανοουμένων σταθερά εμπνεόμενων από τις αρχές της ελευθερίας και της ισότητας της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά που αποδοκιμάζουν τη βίαιη επιβολή τους . Σημαντικοί εκπρόσωποι αυτής της γενεάς ήταν οι Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης (συγγραφείς της Γεωγραφίας Νεωτερικής) , ο Ρήγας Βελεστινλής και ο Αδαμάντιος Κοραής . Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 ενίσχυσε την ανάπτυξη του ελληνικού Διαφωτισμού και φιλελευθερισμού, καθώς και των ριζοσπαστικών κινημάτων στη Ν/Α Ευρώπη. Στους βαλκανικούς χριστιανικούς λαούς η Γαλλική Επανάσταση και η ναπολεόντεια Αυτοκρατορία που αναδύθηκε από αυτήν άφησαν να διαφανεί η δυνατότητα αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού . Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες ιδεολογικές ζυμώσεις στις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, αλλά και στην Ελλάδα. Οι κριτικές εναντίον διαφόρων δημοκρατικών και νεοϊδεατών πήραν διαστάσεις πολεμικής . Εξάλλου, ο Αδαμάντιος Κοραής, εκφράζοντας την αποστροφή του για τη ρωσική αυτοκρατορία –που, όπως έγραφε, δεν μπορούσε να επιβληθεί παρά «με Καλμούκους και Κοζάκους» –, θεωρούσε ότι το ελληνικό έθνος έπρεπε να στηρίξει τις ελπίδες του στους δημοκρατικούς Γάλλους και μετά την παλινόρθωση στη Γαλλία, στους «Αγγλοαμερικανούς» , δηλαδή στους Αμερικανούς.
γ) Τα δημοκρατικά και ομοσπονδιακά οράματα ορισμένων επαναστατών διανοουμένων και ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατείχε ο Ρήγας Βελεστινλής (πρώτος κήρυκας της συναδέλφωσης των βαλκανικών λαών) . Η «Ελληνική Δημοκρατία» του στόχευε αφενός στην επαναστατική επίλυση του εθνικού προβλήματος και αφετέρου στην εγκαθίδρυση ενός πολιτειακού συστήματος που συνδυάζει τη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και μια ολοκληρωμένη εκδοχή αντιπροσώπευσης στο πεδίο της κεντρικής πολιτείας. Θεμελιώδης υπήρξε η συμβολή του Ρήγα «στην διεύρυνση και το βάθαιμα στις σύγχρονες συνθήκες του νοήματος του δημοκρατικού πατριωτισμού, όπως αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του Διαφωτισμού» . Ο ριζοσπαστισμός της περιόδου 1789-1821 είχε διαβαλκανική βάση και εμβέλεια . Αυτό έχει αποδοθεί στον χαρακτήρα των νοτιοευρωπαϊκών κοινωνιών, καθώς και στον δεσμό ανάμεσα στους διακινητές ριζοσπαστικών ιδεών και τον κοσμοπολιτικό ουμανισμό του Διαφωτισμού . Τα κείμενα των Ελλήνων πολιτικών στοχαστών της περιόδου 1789-1821 θεωρήθηκε ότι εγγράφονταν στη γενική οπτική της τότε ευρωπαϊκής σκέψης . Μια σαφέστερη παράσταση του πνεύματος της εποχής συνοψίζεται στο σχήμα ευρωπαϊκή κρίση – πολιτικοποίηση των Ελλήνων επικεντρωμένη γύρω από την ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας – ανάδυση των ιδεολογικών / πολιτικών ρευμάτων των Ελλήνων διανοουμένων (φιλελεύθερο και ριζοσπαστικό) ...
(Απόσπασμα από εκτεταμένο ερευνητικό άρθρο του Δρ Θεόδωρου Μπατρακούλη, το οποίο πρόκειται να δημοσιευτεί στο 4ο τεύχος της περιοδικής έκδοσης Νέος Ερμής ο Λόγιος - θα κυκλοφρήσει τις προσεχείς ημέρες)

Πρωτοβουλία 130 διανοουμένων «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας» (και ορισμένα πρώτα σχόλια)

Πρωτοβουλία 130 διανοουμένων «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας»




Συλλογή υπογραφών στο koindim.wordpress.com




Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.

Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Ακραίες ανισότητες

Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.

Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση -- άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.

Μέτωπο υπέρ Δημοκρατίας

Απέναντι στον άκριτο και εν τέλει ταξικό κυρίαρχο λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.

Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

Η ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας
e-mail για συλλογή υπογραφών: koindim@gmail.com

Οι υπογραφές (μέχρι στιγμής):



Λίνα Βεντούρα, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Ηλίας Νικολακόπουλος, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αντώνης Λιάκος, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Δημήτρης Χριστόπουλος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιάννης Παπαθεοδώρου, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΑΣΚΙ
Σπύρος Ι. Ασδραχάς, ιστορικός, συνταξιούχος του ΙΚΑ
Αριστείδης Μπαλτάς, ΕΜΠ
Γεράσιμος Μοσχονάς, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Κώστας Γαβρόγλου, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Χριστίνα Κουλούρη, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Νίκος Πετραλιάς, Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς»
Κωστής Χατζημιχάλης, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Χρήστος Χατζηιωσήφ, Πανειστήμιο Κρήτης
Γιώργος Γραμματικάκης, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης
Στρατής Μπουρνάζος, επιμελητής «Ενθεμάτων» της Αυγής
Νίκος Θεοτοκάς, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Κώστας Δουζίνας, Birckbeck College
Nίκος Σαραντάκος, συγγραφέας-μεταφραστής
Σπύρος Αρταβάνης-Τσάκωνας, Harvard Medical School και Collège de France
Νικόλας Βουλέλης, δημοσιογράφος
Γιάννης Σκαλτσάς, ΑΣΚΤ
Γιάννης Κονταράτος, εικαστικός
Στάθης Γουργουρής, Columbia University
Νένη Πανουργιά, Columbia University
Στέφανος Πεσμαζόγλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χάρης Γολέμης, Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς»
Γιάννης Χάρης, μεταφραστής
Σία Αναγνωστοπούλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιάνης Γιανουλόπουλος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αθηνά Αθανασίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Δημήτρης Πλουμπίδης, ψυχίατρος, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Έφη Κάνερ, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γιώργος Αγγελόπουλος, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν, οικονομολόγος, ΙΝΕ/ΓΣΕΕ
Γεράσιμος Κουζέλης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Μαρία Θεοδώρου, αρχιτέκτονας
Λεωνίδας Εμπειρίκος, ιστορικός
Μιλάγρος Αράνο, ψυχολόγος
Γιώργος Γιαννακόπουλος, υποψήφιος δρ. πολιτικής επιστήμης
Νέλλη Ασκούνη, Πανεπσιτήμιο Αθηνών
Δάφνη Βουδούρη, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ελευθερία Ζέη, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Δήμητρα Σαμίου, ιστορικός
Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη, ανθρωπολόγος
Αλέκος Λεβίδης, ζωγράφος
Αθηνά Σταυρίδου, ΕΜΠ
Δημήτρης Πλάντζος, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Μαρία Ευσταθιάδη, συγγραφέας-μεταφράστρια
Νίκος Κοταρίδης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Φαράκλας-Ματορίκος, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ελένη Περδικούρη, Πανεπιστήμιο Πατρών
Δήμητρα Γκέφου-Μαδιανού
Ρένα Μόλχο, ιστορικός
Αλέξης Ηρακλείδης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Άντα Διάλλα, ΑΣΚΤ
Κέλλυ Λινάρδου, ΑΣΚΤ
Λεωνίδας Καραμπίνης, εικαστικός, ΤΕΙ Αθήνας
Δήμητρα Πέτρου, εκπαιδευτικός
Μιχάλης Σπουρδαλάκης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Βασιλική Σακκά, ιστορικός, εκπαιδευτικός
Πόπη Πολέμη, ιστορικός
Σπύρος Καράβας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Άννα Ματθαίου, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Αιμιλία Σαλβάνου, ιστορικός
Άρης Στυλιανού, ΑΠΘ
Δημήτρης Αρβανιτάκης ιστορικός
Μαρία Μανδαμαδιώτου, ιστορικός
Όλγα Παπαδοπούλου, εκπαιδευτικός,
Άννα Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός
Ανδρέας Λυμπεράτος, Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών
Νίκος Σιγάλας, ιστορικός
Χρήστος Ηλιάδης, πολιτικός επιστήμονας
Παρασκευάς Ματάλας, ιστορικός
Βάσια Λέκκα, ιστορικός
Θανάσης Λάγιος, ιστορικός
Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, δρ πολιτικών επιστημών
Νικόλας Σεβαστάκης, ΑΠΘ
Βίκυ Καραφουλίδου, ιστορικός
Ιφιγένεια Καμτσίδου, ΑΠΘ
Νίκος Παρασκευόπουλος, ΑΠΘ
Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, ΑΠΘ
Ελένη Τάκου, υποψήφια διδάκτωρ
Έφη Γαζή, Πανεπιστήμιο Πελοπονήσου
Στέφανος Δημητρίου, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Μάρθα Φωστέρη, ψυχοθεραπεύτρια
Κωστής Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός-αρθρογράφος
Χρυσάνθη Αυλάμη, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Λίνα Λούβη, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Βαγγέλης Κεχριώτης, Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου
Ειρήνη Αβραμοπούλου, υπ. δρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Cambridge University
Λεωνίδας Καρακατσάνης, δρ πολιτικών επιστημών
Bruce Robbins, Columbia University
Kύρκος Δοξιάδης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πολυμέρης Βόγλης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Έλσα Σταματοπούλου, υπάλληλος Ηνωμένων Εθνών
Γρηγόρης Ανανιάδης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χαρά Κούκη, ιστορικός
Ρεγγίνα Μαντανίκα,πολιτικός επιστήμονας,
Νίκος Σκούταρης, Πανεπιστήμιο Μααστρίχτ
Ανδρέας Τάκης, ΑΠΘ
Ντίνα Βαΐου, ΕΜΠ
Κωστής Κορνέτης, Brown University
Έλσα Αμανατίδου, Brown University
Φωτεινή Αναγνωστοπούλου, αρχιτέκτονας
Γιάννης Αναγνωστόπουλος, φιλόλογος
Αλέξανδρος Ευκλείδης, σκηνοθέτης-θεατρολόγος
Τάκης Γιαννακόπουλος, δικηγόρος
Δημήτρης Δημητρόπουλος, ΙΝΕ/ΕΙΕ
Ευαγγελία Σουμέλη, ερευνήτρια
Γιώργος Φουρτούνης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, αρχισυντάκτης RedNotebook
Aθηνά Σκουλαρίκη, κοινωνιολόγος
Αλέξανδρος Κιουπκιολής, ΑΠΘ
Βουβούλα Σκούρα, γραφίστρια
Μάνος Αυγερίδης, υποψήφιος δρ Ιστορίας
Μαρία Καλαντζοπούλου, πολεοδόμος-συγκοινωνιολόγος
Βασιλική Κατριβάνου, ψυχολόγος
Παναγιώτης Στάθης, ιστορικός
Ελένη Φουρναράκη, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Αναστάσης Βιστωνίτης, δημοσιογράφος
Ιωάννα Παπαθανασίου, ΑΣΚΙ-ΕΚΚΕ
Georges Iggers, State University of New York at Buffalo
Wilma Iggers, ιστορικός
Βασίλης Γρόλιος, δρ Πολιτικής Φιλοσοφίας
Απόστολος Πανταζής, ΑΠΘ
Βάλια Αρανίτου, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Γιάννης Μηλιός, ΕΜΠ




REDNotebook
14 February 2012 - 12:17 pm




Σχόλια


Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό



Σχόλιο από: Να Σαι Ωραίος

Ευχαριστούμε τους διανοούμενους. Μήπως όμως θα ήταν προτιμότερο να βοηθήσουν στην αυτοοργάνωση μας με τις γνώσεις τους.




Σχόλιο από: isotita.wordpress.com

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

-Η φεουδαρχια των εταιρειων.

[Βουλευτες: οι εκλεγμενοι αυλικοι των βαρωνων- μεγαλομετόχων.]

-Η εφαρμογη της θρησκειας του χρηματος στο ‘‘πολιτικο’’ πεδιο.

-Η πιο προωθημενη μεθοδος διαβουκολησης, η μεταμφιεση της ποιμενικης σε πολιτικη.

[Ψηφοφορος: αυτος που απολαμβανει την ελευθερια να ειναι εμπορευμα, να πουλαει τη ζωη του στην αγορα εργασιας, και δικαιουται να ψηφιζει τις κλικες των αφεντικων που τον αγοραζουν και τον πουλανε.]

-Η απατη, ο εκβιασμος, η εξαγορα, ως εργαλεια καθυποταξης και εξαχρειωσης.

-Η εξασφαλιση της ‘‘δημοκρατικης’’ καταναλωτικης ευδαιμονιας των υπηκοων με την υποδουλωση των μεταναστων, αλλα κυριως με τη μεταθεση της δουλικης εργασιας σε αλλο ημισφαιριο, μεσω του συνεταιρισμου με δουλοκτητικα καθεστωτα, οπως το κινεζικο.

-Η δημοκρατια των αφεντικων και των πουλημενων, η εμπορευματικη δημοκρατια.

[Στο ατομικο επιπεδο, ο προσαρμοσμενος λεγοντας ‘‘δημοκρατια’’, εννοει τις καταθεσεις του και τις επενδυσεις του.
Στα 1950, ο δουλοφρων και ο παραδοπιστος δηλωνε ‘‘εθνικοφρων’’. Σημερα, δηλωνει ‘‘δημοκρατης’’.]

------

ΤΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ
http://goo.gl/lyuEU




Σχόλιο από: Γιώργος Αδαμίδης, Συμβολαιογράφος

Προσυπογράφω το κείμενο για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας. ο κείμενο είναι πολύ καλό και πολιτικά αναγκαίο. Ευχαριστώ.


Σχόλιο από: Γιάννης

Συγγνώμη. Ο κ. Ανδρέας Τάκης που συνυπογράφει είναι ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών;...



Σχόλιο από: Πατατάκης

Παραιτήθηκε.


Σχόλιο από: mart

μην ξεπλυνουμε τώρα και το Γενικό Γραμματέα του Ραγκούση (που διαπραγματευόταν με απειλές το κλείσιμο της απεργια πείνας στην Υπατία). ακόμα κι αν παραιτήθηκε, δεν έχει καμία σημασία. ουτε κι έχει κανένα ενδιαφέρον για την κοινωνία οποιουδήποτε είδους συμμαχία με τέτοιους ...διανοούμενους



Σχόλιο από: @ mart

Καθένας φέρει την ευθύνη του τι υπογράφει - όχι του ποιος υπογράφει μαζί του.



Σχόλιο από: Θεόδωρος Μπατρακούλης, Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

Προσυπογράφω επίσης το κείμενο για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Εχοντας διαβάσει και τα σχετικά σχόλια του Σπύρου Ασδραχά (που δημοσιεύτηκαν στα Ενθέματα της Αυγής), ας μου επιτραπεί να καταθέσω ένα εκτεταμένο σχόλιο.
Η ευρεία, πολύπλοκη διαδικασία μεταβολών της διεθνούς οικονομίας - αλλά και των ιδεολογικών και πολιτισμικών διαφοροποιήσεων που συναρτώνται με αυτές - ονομάστηκε ‘‘παγκοσμιοποίηση’’ (η πρώτη μεγάλη περίοδος της παγκοσμιοποίησης έλαβε χώρα κατά την περίοδο 1870-1914) . Ο Κώστας Αξελός - σε κείμενά του που δημοσιεύτηκαν κατά την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία - έκανε λόγο για ‘‘κατακτητική πορεία της ανθρώπινης υποκειμενικότητας’’, θέτοντας ερωτήματα όπως αυτά: ‘‘Μήπως οι άνθρωποι της πλανητικής τεχνικής είναι εκείνοι που, σύμφωνα με τα προγράμματα και τους προγραμματισμούς τους θα δεσπόσουν στον πλανήτη, τον πλανήτη που κρέμεται στο μηδέν;’’. ‘‘Τι πραγματικά συμβαίνει στις μέρες μας, στον χώρο του παιχνιδιού που λέγεται πολιτική;’’ H παγκοσμιοποίηση μπορεί να έχει κοινό στόχο, ωστόσο, ενέχει αντιθέσεις και αντιφάσεις, συνεπώς ανταγωνισμούς. Αυτός ο έκδηλος χαρακτήρας της έχει προσδιοριστικές συνέπειες και στο επίπεδο της γεωπολιτικής.
Ο Robert Gilpin θεωρεί ότι η παγκοσμιοποίηση έχει περιορισμένη φύση, ενώ διακρίνει τρεις διαφορετικές οπτικές θεωρήσεις της παγκοσμιοποίησης . Η παγκοσμιοποίηση, με όσο εντατικούς ή πιο βραδείς ρυθμούς και αν προχωρούσε, χαρακτηρίζεται και από ιδιαίτερες αντιφάσεις: Αφενός από μια διαρκώς περισσότερο αυξανόμενη συσσωμάτωση σε έναν ενιαίο χρηματοοικονομικό, επικοινωνιακό και διαπολιτισμικό χώρο. Αφετέρου τόσο από μια καθολικά εξαπλούμενη πολιτική της ταυτότητας, όσο και από συγκρούσεις εθνοτικού χαρακτήρα, στις οποίες αντιπαρατίθενται πληθυσμοί και οι πολιτικές συγκροτήσεις τους, τα κράτη. Οπωσδήποτε, στον δημόσιο διάλογο έχουν τεθεί στην ημερήσια διάταξη πολύπλοκα ζητήματα ταυτότητας. Σ’αυτό το πλαίσιο, η «ετερότητα» αποτελεί την αναγκαία συστατική αλλά ταυτόχρονα και την πλέον προβληματική συνιστώσα της ταυτότητας . Η δεύτερη, διττή όψη του φαινομένου συνίσταται σε μια σειρά διεκδικήσεων και ενόπλων συρράξεων. Οι διενέξεις αυτές και οι σχετικές συζητήσεις έχουν διφυές κεντρικό διακύβευμα: Αφορούν την θεσμική αναγνώριση και κοινωνική καταξίωση της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας διαφόρων εθνοτικών, θρησκευτικών, γλωσσικών ομάδων και οντοτήτων. Τέτοιες οντότητες μπορεί να είναι και μια εθνική κοινότητα (π. χ. οι σύγχρονοι Ελληνες) αλλά και ένας ολόκληρος γεωιστορικός χώρος (π. χ. τα σύγχρονα Βαλκάνια). Αλλά οι αντιπαλότητες και ο συναφής διάλογος αναφέρονται και σε άλλο ζήτημα: Ποιά από αυτές τις ομάδες και οντότητες θα είναι ο φορέας άσκησης της πολιτειακής κυριαρχίας στον συγκεκριμένο γεωγραφικό/γεωιστορικό χώρο, σε ορισμένη εδαφική περιοχή; Σ’αυτήν τη δεύτερη πτυχή τους, οι σχετικές πολιτικές συζητήσεις έχουν έναν περισσότερο άμεσα και αναμφισβήτητα γεωπολιτικό χαρακτήρα .