Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Υπό παραίτηση οι 25 από τους 38 δημάρχους της Κεντρικής Μακεδονίας

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Υπό παραίτηση οι 25 από τους 38 δημάρχους της Κεντρικής Μακεδονίας

Την επιστολή, που απευθύνεται στον Πρωθυπουργό, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, τους αρμόδιους Υπουργούς και την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), κατέθεσε χθες, στην έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΚΕΔΕ, ο Πρόεδρος της ...
ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας Σίμος Δανιηλίδης, Δήμαρχος Νεάπολης-Συκεών.

Ο κ. Δανιηλίδης τόνισε πως αναμένεται η συνυπογραφή και άλλων Δημάρχων της Κεντρικής Μακεδονίας, και κάλεσε και τις άλλες ΠΕΔ της χώρας να προβούν στην υποβολή παρόμοιων επιστολών, ως ύστατη έκφραση διαφύλαξης της αξιοπρέπειας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία, «με τις αντισυνταγματικές, αντιαυτοδιοικητικές και αντιευρωπαϊκές ρυθμίσεις αλλεπάλληλων νομοθετημάτων, δέχεται επαναλαμβανόμενα, εξουθενωτικά και ταπεινωτικά πλήγματα, που την οδηγούν στον πλήρη αφανισμό».

Την κοινή επιστολή παραίτησης από τα δημοτικά αξιώματά τους συνυπογράφουν οι εξής 25 δήμαρχοι:

Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης

Θέρμης, Θεόδωρος Παπαδόπουλος

Κασσάνδρας, Βασίλης Παπαγιάννης

Αμπελοκήπων-Μενεμένης, Λάζαρος Κυρίζογλου

Βόλβης, Δημήτρης Γαλαμάτης

Νάουσας, Αναστάσιος Καραμπατζός

Ηράκλειας, Κλεάνθης Κοτσακιαχίδης

Κορδελιού-Ευόσμου, Ευστάθιος Λαφαζανίδης

Καλαμαριάς, Θεοδόσης Μπακογλίδης

Κιλκίς, Ευάγγελος Μπαλάσκας

Παύλου-Μελά, Διαμαντής Παπαδόπουλος

Αλμωπίας, Δημήτρης Πασόης

Πέλλας, Γρηγόρης Στάμκος

Σερρών, Πέτρος Αγγελίδης

Δέλτα, Γεώργιος Γλώσσης

Χαλκηδόνας, Ιωάννης Μπίκος

Αλεξάνδρειας, Φώτης Δημητριάδης

Νέας Προποντίδας, Δαμιανός Ιορδανίδης

Βισαλτίας, Δημήτρης Καλαϊτζής

Σιντικής, Απόστολος Καρύδας

Παιονίας, Αθανάσιος Λαπόρδας

Βέροιας, Χαρίλεια Ουσουλτζόγλου-Γεωργιάδη

Δίου-Ολύμπου, Γιώργος Παπαθανασίου

Πύδνας-Κολινδρού, Ευάγγελος Πολύζος

Ωραιοκάστρου, Δημήτρης Σαραμάντος

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Μανώλης Γλέζος προς Σόιμπλε: Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…

Ιουλίου 17, 2013 at 11:08 πμ

Μανώλης Γλέζος προς Σόιμπλε: Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…

ΑνοιχτήεπιστολήτουΠροέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των γερμανικών Οφειλών πρός την Ελλάδα Μανώλη Γλέζου προς τον κ. Σόιμπλε: Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…
Κύριε Σόιμπλε,
Θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε στην Ελλάδα, αν ερχόσασταν ως φιλοξενούμενος.
Αλλά έρχεστε σαν επικυρίαρχος. Και δεν το δικαιούστε. Έτσι θα αξιοποιήσω την πείρα δύο περισσοτέρων δεκαετιών ζωής, για να σας υπενθυμίσω ότι οι λαοί δεν έχυσαν το αίμα τους για μια Ευρώπη της δυστυχίας, του αυταρχισμού, της ανεργίας και της πείνας. Πιστέψαμε ότι η βελτίωση της ζωής όλων, νικητών και ηττημένων, ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος για μια Ευρώπη των πολιτών της και της Ειρήνης.
Γι’αυτό η φτωχή και καθημαγμένη Ελλάδα ήταν ανάμεσα στις χώρες που δάνεισαν το 1953 την ηττημένη Γερμανία να ανακάμψει. Τον περασμένο Απρίλιο, με αναγκάσατε να σαςαποκαλέσωανιστόρητο, όταν χαρακτηρίσατε μη νόμιμες τις διεκδικήσεις μας. « Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως», έλεγαν οι Λατίνοι. Σας επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι δικαιούμαστε και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε :
α) τις αποζημιώσεις για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα,
β) την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου,
γ) τις επανορθώσεις λόγω βλαβών στις υποδομές της χώρας και
δ) την επιστροφή των κλαπέντων αρχαιολογικών θησαυρών.
Δεν θα επαναλάβω τα ποσά, γιατί τα γνωρίζετε πολύ καλά. Είναι αυτά που επιδίκασε το 1946 η ΔιασυμμαχικήΕπιτροπή υπέρ της Ελλάδας.
Και για ακόμη μια φορά θα σας το πω :
Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…
Δεν επιζητούμε εκδίκηση αλλά δικαίωση…»
Την επιστολή προσυπογράφουν όλα τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου «με τη βεβαιότητα ότι αντιπροσωπεύουμε το σύνολο του Ελληνικού Λαού..», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.
Μεταξύ αυτών και ο Χαρίλαος Ηλία Ερμείδης Πρόεδρος της Ένωσης Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, εκλεγμένο μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου για την διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα και εκπρόσωπός του για τα Καλάβρυτα και την ευρύτερη περιοχή.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Οι επιλογές της Γερμανικής γεωπολιτικής - του Wolfgang Michal



Οι επιλογές της γερμανικής γεωπολιτικής  

Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός

Απόσπασμα (σσ. 170-177) από το βιβλίο του Wolfgang Michal, Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός. Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από το χώρο πολιτικής και πολιτισμού του Άρδην.

Του Wolfgang Michal από τη Ρήξη φ. 95
Ο Χάιντς Μπριλ, επικριτής της πρόσδεσης της Γερμανίας στη Δύση και σήμερα διευθυντής Έρευνας του Ομοσπονδιακού Στρατού, περιγράφει τις γερμανικές «επιλογές» του μέλλοντος, αντικειμενικά και προσεχτικά. Στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1994 και έχει τίτλο «Η Γεωπολιτική σήμερα. Η ευκαιρία της Γερμανίας;», παρουσιάζει τρεις επιλογές της γερμανικής πολιτικής ασφαλείας, όπου αυτός, όπως και η συντηρητική μερίδα του στρατού, προϋποθέτει σιωπηλά, ότι η γερμανική πολιτική ασφάλειας από το 1990 και μετά περιλαμβάνει «ολόκληρη την Ευρώπη».
Η πρώτη επιλογή ισχύει για το υπερκράτος – Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο παραμένει συνδεδεμένο με την Αμερική. Η δεύτερη επιλογή αναφέρεται στη γερμανο-αμερικάνικη συλλογική ηγεσία και η τρίτη μιλά για την Ευρασία.
Ο Μπριλ, κινούμενος από ρεαλιστικούς πολιτικούς λόγους συνηγορεί υπέρ της δεύτερης επιλογής. Αυτή είναι η σημαντικότερη για έναν καθαρά «προσδιορισμένο χρόνο». «Προσδιορισμένο» είναι όμως και το τέλος της. Κι έτσι δεν είναι τυχαίο, το ότι η «ευρασιατική επιλογή», μπαίνει στο τέλος του βιβλίου σαν δυνατότητα η οποία ξεπερνά το σήμερα και ωριμάζει σε μια άλλη ρεαλιστική λύση μετά από 20 ή 30 χρόνια.[ ]
Αυτή η «Ευρασιατική επιλογή» καθορίζει τη Γερμανία ως «πανευρωπαϊκή δύναμη» σε μια «ασαφή ενδιάμεση θέση, σε πεδίο έντασης ανάμεσα στην υπερδύναμη ΗΠΑ και την δίνη (!) του Ευρασιατικού χώρου με τις πολυάριθμες κρίσεις του και τις όμως τόσο ελκυστικές οικονομικές του προοπτικές».
Η Γαλλία δεν υπάρχει σ’ αυτές τις σκέψεις. Κατά βάση, η ευρασιατική εικόνα του κόσμου μειώνεται στις δύο ισχυρότερες δυνάμεις, Ρωσία και Γερμανία, όπου η Γερμανία διαθέτει το ρόλο κλειδί στην «ευρασιατική ήπειρο». Σίγουρα παραμένει τρωτή ανάμεσα σε «δύο εκτεταμένες πολιτικές ζώνες δονήσεων», στα ανατολικά, νοτιοανατολικά και στο χώρο της Μεσογείου». [ ]
Αν μεταφέρει κανείς σιωπηλά σ’ αυτό το σενάριο κρίσεων την προϋποτιθεμένη ταυτοποίηση Γερμανία = Ευρώπη και αν διατηρήσει στο μυαλό του την καλώς εννοούμενη συζήτηση για την Ευρώπη, παίρνει μια περίπου άποψη για τους μελλοντικούς γερμανικούς στρατιωτικούς στόχους. [ ] Η Γαλλία θα είναι μια σημαντική ευρωπαϊκή επαρχία, η Ρωσία μια σεβαστή σιβηριανή αποθήκη πρώτων υλών. Η Αμερική και η Ιαπωνία παραμένουν σαν τελευταίες ανεξάρτητες δυνάμεις. Το καλύτερο όμως η Γερμανία το κρατάει πάντα για το τέλος.
To παρανοϊκό στον γεωπολιτικό τρόπο του σκέπτεσθαι, είναι ότι γίνεται από εντελώς νορμάλ ανθρώπους. Από αστούς με θέση στην κοινωνία, οι οποίοι, όπως ο Μπριλ, τιμώνται για το έργο ζωής τους με το επιστημονικό βραβείο του Γερμανικού συνδέσμου του Ομοσπονδιακού στρατού.
Η εσωτερική λογική όμως της Γεωπολιτικής, οδηγεί αυτόματα σε έναν πόλεμο κι αυτό γιατί πατάει σ’ έναν βιολογικό τρόπο σκέψης. Αυτός ο τρόπος ξεκινά από το ότι τα νέα κράτη πρέπει να μεγαλώσουν γρήγορα, αν δεν θέλουν να καθυστερήσουν την εξέλιξή τους. Αυτή η θεωρία βλέπει τα κράτη σαν οντότητες, που βγαίνουν από την γη και στη γη θα καταλήξουν κάποια μέρα. Τα ποτάμια τους είναι οι φλέβες και αρτηρίες τους, τα λιμάνια τους στόματα ή απευθυσμένα, οι θάλασσες τα τροφοδοτούν με φρέ-σκο αέρα. Τα βουνά είναι μυώνες και τα έλη εμφράγματα. Όταν τα κράτη μεταφέρουν την πρωτεύουσά τους, γίνονται πιο νέα (face lifting). Όταν είναι υγιή, έχουν τις κα¬κές συνήθειες των παιδιών (τα παιδιά θέλουν να έχουν!).
Όταν γερνάνε, παραμελούν την ασφάλεια των συνό¬ρων τους. Οι γεωπολιτικοί βλέπουν τα κράτη σαν ζωντα¬νές προσωπικότητες, που όταν πεινάνε μπορούν να φάνε για πρωινό μια μικρή χώρα (π.χ. την Τσεχία). Η όταν αγα¬πάνε, κάνουν παιδιά και ονομάζουν αυτά τα μπάσταρδα αποικίες
[ ] «Ας είναι για μας ευλογημένος ο πόλεμος», έγραφε ο Χάινριχ Κλας, πρόεδρος του Πανγερμανικού συνδέσμου το 1912. «Είναι άγιος όπως η μοίρα που εξαγνίζει, γιατί αυτή θα ξυπνήσει κάθε μεγαλείο και προθυμία για θυσία, κάθε ανιδιοτέλεια στον λαό μας. Και θα καθαρίσει την ψυχή του από τη σκουριά της… μικρότητας».
Τόσο μεγαλομανείς όσο τα γεωπολιτικά όνειρα της καϊζερικής εποχής ήταν αργότερα οι πολεμικοί στόχοι που ακολούθησε η Γερμανία από τον Αύγουστο του 1914. «Το πρόσωπο της Ρωσίας», έγραφε ο Κλας τις πρώτες μέρες του πολέμου, «πρέπει να στραφεί με τη βία και πάλι προς ανατολάς και πρέπει η χώρα αυτή να ξαναγυρίσει ουσιαστικά στα σύνορα που βρισκόταν πριν τον Μεγάλο Πέτρο». [ ]
Οι πολεμικοί στόχοι της γερμανικής βιομηχανίας, διατυπωμένοι από τους Βάλτερ Ράτενάου, Ματίας Ερτσμπέργκερ και Αουγκούστ Τύσεν, πήγαιναν ακόμα μακρύτερα. Περιελάμβαναν τον «παραμερισμό της ανυπόφορης κηδεμόνευσης της Γερμανίας από την Αγγλία σε όλα τα θέματα της παγκόσμιας πολιτικής», τη διάλυση του ρώσικου κολοσσού και τον παραμερισμό αδύνατων, «φανερά ουδέτερων κρατών» στα σύνορα της Γερμανίας. Εκτός αυτού ο Αουγκούστ Τύσεν απαιτούσε τη δημιουργία μιας χερσαίας γέφυρας μέσω Νότιας Ρωσίας, Μικράς Ασίας και Περσίας, η οποία «θα συνεκρούετο αποφασιστικά με την βρετανική παγκόσμια αυτοκρατορία, τον πραγματικό αντίπαλο αυτού του πολέμου, στην Ινδία και την Αίγυπτο».
Στη διάρκεια του πολέμου, οι γερμανικοί πολεμικοί στόχοι μετατοπίστηκαν όλο και περισσότερο προς ανατολάς, στην κατεύθυνση της «ευρασιατικής επιλογής». Η Ρωσία όφειλε να απωθηθεί μέσω μιας αλυσίδας από «μικρά κρατίδια» και μέσω ενός «γερμανικού συνοριακού τείχους», ενός είδους στρατιωτικών συνόρων να μείνει για πάντα περιχαρακωμένη. Ταυτόχρονα μελετήθηκε ο διαμελισμός της Ρωσίας σε τέσσερα τμήματα: σε Ρωσία-πυρήνα, Ουκρανία, έναν νοτιοανατολικό σύνδεσμο κρατών και τη Σιβηρία. Οι πρόθυμοι διανοούμενοι εξύψωσαν τους πολεμικούς στόχους, δίνοντας στον πόλεμο το στυλ ενός «γερμανο/σλαβικού αγώνα μέχρις εσχάτων», ο οποίος έπρεπε να τελειώσει με την «διάλυση» της Ρωσίας.
Τον Ιούνιο του 1918, στο ζενίθ της ανάπτυξης της γερμανικής δύναμης, μερικούς μόνο μήνες πριν την καταστροφή, το Μεσευρωπαϊκό πρόγραμμα του 1914 θα αναπτυχθεί σε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα, σε ένα «Imperium Germaniae». Με τον αδελφό εν όπλοις, την Τουρκία σαν γέφυρα προς τον Περσικό Κόλπο, το Αφγανιστάν, την Αίγυπτο και την Ινδία, προέκυπτε μια συνολική εικόνα «μεγαλειωδών διαστάσεων». Ο ιστορικός Φρίτς Φίσερ το συνοψίζει ως εξής στο τέλος του βιβλίου του «Προς την παγκόσμια κυριαρχία»: «Στη Δύση: Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Longwy-Briey ενωμένα με τη Γερμανία. Μια ρύθμιση η οποία θα έδινε την δυνατότητα στη Γαλλία και την Ολλανδία να προσδεθούν με τη Γερμανία και ταυτόχρονα θα απομόνωνε την Αγγλία και θα την εξανάγκαζε να αναγνωρίσει τη γερμανική θέση. Στα ανατολικά η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία από το Ρεβάλ μέχρι τη Ρίγα και τη Βίλνα, η πολωνέζικη συνοριακή γραμμή και το υπόλοιπο κράτος της Πολωνίας αλυσοδεμένα στέρεα με τη Γερμανία και ταυτόχρονα αφετηρίες επέκτασης προς τη Φινλανδία, την Ουκρανία, την Κριμαία και τη Γεωργία. Στα νοτιοανατολικά: η διαπλεγμένη με τη Γερμανία Αυστροουγγαρία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία και (σαν στόχος της ανατολικής πολιτικής) η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η κυριαρχία της ανατολικής Μεσογείου όφειλε επίσης να εξασφαλίσει ταυτόχρονα με την πρόσδεση της Ελλάδας και το δρόμο μέσα από το Σουέζ. [ ]
Το Νοέμβριο του 1918 το όνειρο έσβησε.
Πενήντα χρόνια πριν ναυάγησε η προσπάθεια για δεύτερη φορά.
Το 1992 ξεκινά για τρίτη φορά.

Διεθνή, Ευρώπη, Ρήξη φ. 95 — Ιουλίου 9, 2013 at 10:28 πμ  
http://ardin-rixi.gr/archives/13605


Νομισματική Ενωση: Success story (μόνο) για τη Γερμανία

Ιουλίου 10, 2013 at 9:44 πμ

Νομισματική Ενωση: Success story (μόνο) για τη Γερμανία

του Radu Golban, οικονομολόγου, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Τιμισοάρα
αναδημοσίευση από την Ημερησία
Κάποτε ταυτίζαμε την E.E. με την ιδέα της ειρήνης και το ευρώ με αυτήν της ευημερίας. Όχι πια. Για πολλές χώρες το ευρώ έχει προ πολλού πάψει να είναι συνώνυμο της ευημερίας υπονομεύοντας την πίστη των ευρωπαϊκών λαών στην Ε.Ε. Αυτή είναι μια φυσική συνέπεια του Ευρωσυστήματος – ενός μοντέλου που προέβλεπε μια Νομισματική Ένωση υπό την ηγεσία της Γερμανίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.
Πίσω στο 1940, η Γερμανία διαμόρφωσε ένα νομισματικό μοντέλο για να ενώσει -και οικονομικά- την κατακτημένη Ευρώπη, σύμφωνα με το οποίο η ίδια θα απολάμβανε τα οφέλη της ένωσης και οι υπό κατοχή χώρες θα σήκωναν τα βάρη. Πώς έγινε αυτό; Στόχος της Γερμανίας ήταν να αυξήσει τη λήψη δανείων και την προσφορά χρήματος στις υπό κατοχή χώρες μέσα από ένα σύστημα εκκαθάρισης που ελεγχόταν από την κεντρική τράπεζα του Γ’ Ράιχ (Reichsbank). Αυτό θα δημιουργούσε πληθωρισμό, ο οποίος ευνοούσε τις γερμανικές εξαγωγές και θα οδηγούσε στην αποβιομηχάνιση των κατακτημένων χωρών.
Πρώτη χώρα που κατακτήθηκε ήταν η Πολωνία, όπου η Γερμανία έκανε το λάθος να εισάγει το μάρκο ως νόμισμα. Ως συνέπεια ο πληθωρισμός που δημιούργησε στην Πολωνία πέρασε και στη Γερμανία. Γι’ αυτό το Βερολίνο γρήγορα απέσυρε το μάρκο και επανέφερε το ζλότι. Αυτή ήταν η βάση ενός οικονομικού μοντέλου που κομψά διαχώριζε την ελεύθερη διακίνηση αγαθών από τη διακίνηση των κεφαλαίων. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, οι κατακτημένες χώρες μπορούσαν να διατηρήσουν την κεντρική τους τράπεζα, ως επίφαση ανεξαρτησίας, αλλά η νομισματική τους πολιτική θα ασκούνταν από την Reichsbank. Παράλληλα, προβλεπόταν η διαμόρφωση μιας σταθερής ισοτιμίας με το μάρκο, σε τέτοια επίπεδα ώστε να ωφελούνται οι γερμανικές εξαγωγές.
Ο πληθωρισμός που προκαλούσε η αύξηση του δανεισμού μέσω των εθνικών τραπεζών στις κατεχόμενες χώρες, αντιμετωπιζόταν μέσω της υποχρεωτικής λήψης «μέτρων σταθεροποίησης», δηλαδή σκληρής λιτότητας. Σήμερα αυτά τα κριτήρια μπορεί να τα συναντήσει κανείς στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην πιο ακραία τους μορφή στα «Μνημόνια» των χωρών της περιφέρειας, ενώ το ρόλο της Reichsbank έχει η ΕΚΤ.
Από την εισαγωγή του ευρώ, οι γερμανικές εξαγωγές εντός της Ε.Ε. έχουν αυξηθεί πάνω από 60%, ενώ οι αυξήσεις του κόστους παραγωγής στις περιφερειακές χώρες έχουν αποβιομηχανοποιήσει τις οικονομίες τους και οδηγήσει σε απότομη αύξηση της ανεργίας. Είναι εξαιρετικά απίθανο οι οικονομίες αυτές να ξαναγίνουν ανταγωνιστικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Τι μέλλον έχουν οι χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης, όταν το ποσοστό της ανεργίας των νέων είναι μεταξύ 40% και 60%; Χώρες όπως η Ελλάδα δεν θα έχουν κανένα τρόπο να απορροφούν ξένα κεφάλαια παρά μόνο μέσω συνθηκών που παρακάμπτουν κυρίαρχους θεσμούς του κράτους, με γερμανικές προδιαγραφές και απαιτήσεις που θα εφαρμόζονται άμεσα. Πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ της ολοκλήρωσης και της ενοποίησης: η ενοποίηση οδηγεί σε ενιαία πρότυπα διαβίωσης, ενώ το γερμανικό μοντέλο της ολοκλήρωσης σημαίνει ότι το κυρίαρχο κράτος διατηρείται σε ένα φανταστικό επίπεδο, ενώ η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν στρέφεται κατά ενός συγκεκριμένο εχθρού, αλλά απλώς στην έκταση της λιτότητας.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/13619

Για έκτη φορά μέσα στο 2013 έπιασαν φορτίο όπλο από την Τουρκία στην Υεμένη


12/7/13

Για έκτη φορά μέσα στο 2013 έπιασαν φορτίο όπλο από την Τουρκία στην Υεμένη

Οι αρχές τις Υεμένης συνέλαβαν πλοίο που μετέφερε όπλα που είχαν προορισμό τους αντάρτες που δρουν στο έδαφος αυτής της αραβικής χώρας.
Συγκεκριμένα, η ακτοφυλακή της Υεμένης συνέλαβε φορτηγό πλοίο με φορτίο όπλων, που έπλεε ανοικτά των ακτών της χώρας, κοντά στο λιμάνι Hudeida.
Αξιωματούχοι είπαν ότι το φορτηγό πλοίο, το οποίο έφερε σημαία Κομόρες, περιείχε ένα πλήρωμα οκτώ Τούρκων.
"Συνελήφθησαν με την κατηγορίας της παράνομης μεταφοράς όπλων», είπε ο υπάλληλος, ενώ οι αξιωματούχοι του κράτους της Υεμένης είπαν ότι τα όπλα είχαν προορισμό τους αντάρτες που δρουν στη χώρα, και έχουν σχέση με την Αλ Κάιντα.
Η Τουρκία, θορυβημένη από την αποκάλυψη της εμπλοκής Τούρκων στον εξοπλισμό ισλαμιστών τρομοκρατών, δεσμεύτηκε ότι θα συνεργαστεί με την Υεμένη για να σταματήσει το λαθρεμπόριο όπλων.
Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε εντατικοποίηση του διαλόγου με τις αρχές ασφαλείας της Σάνα για να σταματήσει η αποστολή όπλων από την Τουρκία στην Υεμένη.
"Όλοι οι τρόποι συνεργασίας με τις αρχές της Υεμένης θα συνεχιστούν, προκειμένου να διερευνηθεί το θέμα σε όλες τις πτυχές", δήλωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών
 στις 9 Ιουλίου.
Πηγή: WorldTribune.com
αναδημοσίευση από http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/07/2013

Η ομιλία του πρέσβη κ. Μαλλιά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του στη ΛΑΕΔ

12/7/13

Η ομιλία του πρέσβη κ. Μαλλιά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του στη ΛΑΕΔ

Καλοτάξιδο μου λένε. Καλοτάξιδο.
Αυτή είναι η  ευχή που ακούω συχνά   τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή αυτό το βιβλίο. Ομολογώ  με ξαφνιάζει.
Γιατί πίστευα  ότι είχα πια φτάσει στην Ιθάκη. Ήταν
αγνώριστη.
Όχι λέω. Δεν  είναι  αυτή η Ιθάκη του δικού μου προορισμού. Δεν μπορεί αυτή να είναι η δική μου Ιθάκη.
Αυτή η Ιθάκη είναι υποταγμένη.  Χωρίς αξιοπρέπεια.
Την λοιδορούν.
Περπατώ στην Ιθάκη του γυρισμού μου και βλέπω το κόσμο σκυφτό. Αγέλαστο. Καταπονημένο. Απογοητευμένο.
Χάθηκε  η χαρά  και το γέλιο στην Ιθάκη ,λέω μέσα μου.
Οι μνηστήρες την λεηλατούν.
Κατηφορίζω στο λιμάνι της Ιθάκης. Είναι γεμάτο νέους.
Φεύγουν ,λέω μέσα μου. Την εγκαταλείπουν. Δεν θα μείνει κανένας νέος στο νησί.
Δεν το αντέχω. Τους ζητώ το λόγο.

Γυρίζουν αλλού το κεφάλι τους.
Μα και συ είσαι ένας από αυτούς  μου απαντούν.
Και συ είσαι σαν και εμάς μου λένε  και οι μνηστήρες.
Τόσα χρόνια μαζί είμαστε. Το ξέχασες; Γιατί τώρα γυρίζεις και κοιτάς  αλλού;
Τόσα χρόνια τι έκανες; Δεν έβλεπες γύρω σου τι γινόταν;
 Βολεμένος και συ έκλεινες τα μάτια σου.
Άσε που ξέχασες και τα παληά .Ξέχασες τα οράματα,τους αγώνες, τα ιδανικά.
Είσαι και συ ένας από μας.
Αυτό το βιβλίο είναι η δική μου μαρτυρία,η δική μου πράξη. Είναι η δική μου  αντίδραση.
Πάνω απ' όλα όμως είναι μια ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ.
Το  ταξίδι  μου σαν διπλωμάτης  ταυτίστηκε με τα καλλίτερα χρόνια της Ιθάκης. Τότε ήταν πάνω. Ψηλά. Με μεγάλη απόσταση από τα  γειτονικά νησιά. 'Ενας  καλός κυβερνήτης της  είχε  φροντίσει να βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο τα πλοία  της.  Το λιμάνι το έλεγαν  Ευρώπη.
Απ' όλα τα νησιά του Αρχιπελάγους , μόνο η Ιθάκη είχε αυτό το προνόμιο. Ναι, ασφαλές καταφύγιο. Αποκλειστικό προνόμιο.
Τα γειτονικά νησιά  άλλα με ζήλο, άλλα με ζήλια ήθελαν να την φθάσουν, να την ξεπεράσουν .
Άκοντα άκοντα την ακολουθούσαν. Με βαριά καρδιά της αναγνώρισαν τη πρωτοκαθεδρία. Ελπίζοντας ότι κάποτε θα την φτάσουν .Ελπίζοντας ότι κάποτε θα τη χάσει.
Μέσα σε λίγα χρόνια  κυβερνήτες, πολίτες και μέτοικοι άλλαξαν τρόπο ζωής. Έχασαν το μέτρο.
Στη Πολιτεία της Ιθάκης οι πολιτικοί  σπαταλούσαν αλόγιστα τη πολιτική και τα ταμεία, ενώ οι πολίτες της   έδειχναν να το απολαμβάνουν.
Ξαφνικά μια μέρα ήλθε από το ακριτικό νησί του αρχιπελάγους  ένας κυβερνήτης και μας είπε ''τα ταμεία είναι άδεια, δεν έχουμε σιτάρι, δεν έχουμε παραγωγή, δεν έχουμε εμπόριο ,δεν ,δεν...'' πρέπει να δανειστούμε. Να υποταχθούμε. Δεν ξέρω αν είναι η αρχή του τέλους η το τέλος μιας αρχής που κράτησε ακριβώς 35 χρόνια.
Η οικογένεια μου, οι γονείς μου, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, μου  πρόσφεραν  τα πάντα.
Η πατρίδα μου με σπούδασε, μου έδωσε υποτροφίες, επένδυσε σε μένα, με τίμησε δίνοντας μου την δυνατότητα να την  υπηρετήσω. Της οφείλω τα πάντα. Τι ήθελε από μένα;
Περίμενε να σταθώ στα πόδια μου, να σταθώ όρθιος, να την υπηρετώ με πίστη και με  αυταπάρνηση. Να μην λοξοδρομώ.
Το βιβλίο αυτό είναι για μένα ταυτόχρονα η επιστροφή αλλά και το νέο ταξίδι.
Είναι η βιωματική καταγραφή των  νεανικών, φοιτητικών, διπλωματικών  χρόνων   από τη δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα. Από την  πρώτη εργασία μου στο Γραφείο Πληροφοριών της ΕΟΚ  στην Οδό Ζαλοκώστα 4 το 1970,μέχρι την οριστική αποχώρηση μου, συνταξιούχος πια, από την Οδό Ζαλοκώστα 2 ,το 2010.
Προσπάθησα να σταθώ με αξιοπρέπεια όλα αυτά τα χρόνια. Να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τους φίλους από παληά, τους φίλους χωρίς εισαγωγικά. Νιώθω ενοχές για τις περιπτώσεις που δεν το έκανα.
Ναι  αυτή είναι η ώρα της ανάληψης ευθυνών.
Αναλαμβάνω  με το βιβλίο αυτό το μερίδιο της ευθύνης που έχω  και μου αναλογεί. Γιατί έχω και εγώ ευθύνη.
Το ίδιο περιμένω να πράξουν όλοι. Πρωτίστως οι πολιτικοί.
Η κάθαρση δεν μπορεί να γίνει με ποινικούς όρους. Αν θέλετε, η κάθαρση δεν μπορεί να έλθει μόνο με καταδικαστικές δικαστικές αποφάσεις.
Οι πολιτικοί μας πρέπει οι ίδιοι να αντιληφθούν τη χρησιμότητα μιας πράξης ανάληψης ευθυνών. Με ειλικρίνεια.
Η ανάληψη ευθύνης θα βοηθήσει στη διάσωση  της αξιοπιστίας  και του  κύρους της πολιτικής.
Η κατάντια   μας δεν είναι αποτέλεσμα η συνέπεια αριθμητικής και αριθμών.
Είναι κυρίως αποτέλεσμα ευθυνών και ανευθυνότητας.
Κάνω έκκληση στο πολιτικό σύστημα.
Τη τιμή  της πολιτικής  μπορούν να διασώσουν  μόνο οι έλληνες πολιτικοί. Αυτούς που εμείς έχουμε εκλέξει. Και πρέπει να σωθεί. Την χρειάζεται πάνω από όλα αυτός ο τόπος.
Κατ' αρχήν χρειάζεται μια  γενναία συνταγματική αναθεώρηση που θα καταργεί προνόμια και ασυλίες  που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την σημερινή ελληνική κοινωνία. Όσο βαθύτερη η τομή τόσο πιο κερδισμένο θα βγει το πολιτικό σύστημα.
Δεύτερον, τα κόμματα που αποδείχθηκαν κακοί  διαχειριστές του δημοσίου χρήματος πρέπει τα ίδια, με πρωτοβουλία τους, να ζητήσουν την παρέμβαση του  Προέδρου ή του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Όποια το αρνηθούν δεν δικαιούνται εφεξής να χρηματοδοτούνται από τα χρήματα των υπερφορολογουμένων Ελλήνων.
Τρίτον, χρειάζεται να αποκατασταθεί το αίσθημα της δικαιοσύνης και αναλογικότητας των φορολογικών βαρών.
Στο επίπεδο άσκησης και σχεδιασμού  της εξωτερικής πολιτικής  απαιτείται   συνέχεια και συναίνεση.
Οι ιστορικές εξελίξεις που  κλονίζουν δικτάτορες, βασιλιάδες, νεοσουλτάνους  από τις βορειοαφρικανικές ακτές του Ατλαντικού μέχρι τον Περσικό Κόλπο, δημιουργούν μια κατάσταση  στο  άμεσο περίγυρο μας η οποία  , κατά τη  γνώμη μου, είναι πιο κρίσιμη από τις εξελίξεις στα Βαλκάνια  της δεκαετίας του '90.
Είμαστε ακόμη στην αρχή. Κανείς  μα κανείς δεν ξέρει αν οι πολιτικές  και πολιτειακές αλλαγές που τρέχουν στη γειτονία μας  θα συνοδευθούν και με αλλαγές συνόρων στη Μέση Ανατολή.
Θυμίζω ότι όταν εκδηλώθηκαν ανάλογες εξελίξεις στα Βαλκάνια , από τον  Φεβρουάριο  μέχρι τον Ιούνιο του 1992 το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών συνήλθε  τρεις φορές. Για τις κοσμογονικές αλλαγές προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση που έχουν σοβαρές συνέπειες και στην Έλλαδα ούτε μία.
Προτείνω το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής  να υπαχθεί στον Πρωθυπουργό .
Να μετονομασθεί σε Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και 'Αμυνας. Θα μπορεί να συγκαλείται από τον Πρωθυπουργό με τη συμμετοχή των πολιτικών αρχηγών . Για τρέχοντα θέματα θα μπορεί να συνέρχεται υπό την συμπροεδρία των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας  .
Γραμματέας του θα είναι ο εκάστοτε Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού .Θα διαθέτει μόνιμη  Γραμματεία. Έτσι εξασφαλίζεται η συνέχεια που αρκετές φορές αποδείχθηκε στη πράξη ότι αποτελεί την Αχίλλειο πτέρνα του συστήματος.

Υστερόγραφο              
Μια αντιδραση για την ΕΡΤ
------------------------------------------------
Μου είναι δύσκολο να κρύψω την αποστροφή που μου προκαλεί αυτό το οποίο κατά συνθήκη αποκαλούμε « σύστημα» με αφορμή τα όσα έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό με πρόσχημα ή αν θέλετε με αφορμή την εκπομπή του «μαύρου» από την δημόσια ελληνική τηλεόραση.
Κεινο το βράδυ  έβλεπα ΝΕΤ. Ξαφνικά μαύρο. Γυρίζω στην ΕΡΤ1 μαύρο. ΕΡΤ 3, το κανάλι που πάντοτε προτιμούσα, μαύρο. Παίρνω τηλέφωνο ένα φίλο μου , γνωστό δημοσιογράφο , απλήρωτο και σε δυσμένεια από την σημερινή «διοίκηση» της ΕΡΤ. Μας κόψανε μου λέει. Μας κόψανε. Πήγαινε στο διαδίκτυο.
Δεν είναι δυνατόν απαντώ. Δεν είναι δυνατόν. Να και κάτι που δεν πρόλαβα να προβλέψω και να καταγράψω στο βιβλίο μου.
Έξω νύχτα. Μέσα στο σπίτι μαύρο.
Το μαύρο δεν ταιριάζει στην Ελλάδα λέω. Ξανακάθομαι και σκέπτομαι. Μήπως ομως  κάνω λάθος ; Μήπως τελικά εκπέμπουμε το σωστό χρώμα; Μήπως τελικά είναι το χρώμα  που ταιριάζει στην Ελλάδα της παρακμής,στη σημερινή Ελλάδα;
Εδώ και δυο χρόνια είχα δει επανειλημμένα στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες τις λίστες με τους μισθούς των διαχρονικά βολεμένων στην ΕΡΤ. Έχω αγανακτήσει βλέποντας τον νεποτισμό , την ευνοιοκρατία και την άνιση μεταχείριση που βασίλευε.
Άλλα γιατί εκπλήσσομαι;
Ορισμένοι μάλιστα απ' αυτούς που εισέπρατταν πάνω από 250.000 ευρώ το χρόνο σήμερα κρίνουν και επικρίνουν τηλεοπτικώς  το καθεστώς της Ελλάδας δυο ταχυτήτων που κυριαρχούσε στην ΕΡΤ .
Στην σημερινή Ελλάδα έχουμε χάσει τη συνείδησή μας. Έχουμε χάσει κάθε μέτρο.
 Ευτυχώς, λέω τα πράγματα θα αλλάξουν. Τουλάχιστον αυτό ακούω. Μέσα σε λίγη ώρα διαβάζω μια νέα λίστα νεοπροσληφθέντων με υπόδειξη (;) εκείνων  που κατηγορούν την ΕΡΤ ότι αποτελούσε   σύστημα  αδιαφάνειας.
Διαβάζω σήμερα τους μισθούς των «ιδιαιτέρων γραμματέων» των διοικητικών στελεχών. Αυτών που λέμε νομενκλατούρα. Δεν είναι τα  ίδια  με  πριν.
Είναι νέα στελέχη διορισμένα το τελευταίο δωδεκάμηνο.
Εδώ και κάμποσες δεκαετίες κάθε κυβερνητικό σήμερα σβήνει ,αποζημιώνοντας γενναιόδωρα με λεφτά των φορολογουμένων ,το κυβερνητικό χθες  αλλάζοντας τους κυβερνήτες του μεγάρου της οδού Μεσογείων.
Το σήμερα όμως δεν είναι διαφορετικό από το χθες.
Ο βασικός μισθός κάθε νεοδιορισμένης «ιδιαιτέρας γραμματέως» του σήμερα είναι μεγαλύτερος από την σύνταξη ενός πρέσβη με 37 χρόνια δημόσιας υπηρεσίας , ενός στρατηγού , ενός ανωτάτου δικαστικού , ενός , ενός, ενός... Είναι μεγαλύτερος από το μισθό ενός αεροπόρου, ενός πυροσβέστη... ενός διευθυντικού στελέχους Υπουργείου με 35 χρόνια υπηρεσία.
Δηλαδή η σύνταξή μου είναι μικρότερη του  προνομιακού μισθού  εκείνης και εκείνου. Αναμφίβολα είναι αντίστοιχος των προσόντων  τους, που συνοψίζονται στην κομματική ταυτότητα και στην εντοπιότητα.
Να σήμερα, ή αν προτιμάτε  ακόμη και σήμερα, πως διατηρείται η Ελλάδα των δυο ταχυτήτων.
 
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/07/blog-post_8558.html#more

Microsoft κατά Google για τις ηλεκτρονικές επιθέσεις

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Microsoft κατά Google για τις ηλεκτρονικές επιθέσεις

Μηχανικός ασφαλείας συστημάτων της Google είχε δημοσιοποιήσει τον Μάιο ένα bug των Windows, και η Microsoft αναφέρει...
πως η κίνηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν επιθέσεις που εκμεταλλεύτηκαν αυτό το κενό ασφαλείας.

Στέλεχος της Microsoft ανέφερε στο Verge πως μετά από τη γνωστοποίηση του προβλήματος εντόπισαν στοχευμένες επιθέσεις, χωρίς να δώσουν περισσότερες πληροφορίες για το αν ήταν επιτυχείς ή όχι.

Η κίνηση του Tavis Ormandy, του μηχανικού τής Google που δημοσιοποίησε το πρόβλημα, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως αντιδεοντολογική, αφού θα έπρεπε να γνωστοποιήσει το θέμα στη Microsoft με εχεμύθεια εφόσον πρόκειται για ζήτημα ασφαλείας και όχι να δώσει πλήρεις λεπτομέρειες δημοσίως πριν βρεθεί λύση.

Το πρόβλημα αφορούσε στα Windows 7 και 8 και κάποιος κακόβουλος μέσω αυτού του κενού ασφαλείας θα μπορούσε να αποκτήσει τον έλεγχο ενός PC.

Στη σχετική τους δημοσίευση, από την εταιρεία δεν αναγνώρισαν τη συμβολή τού Ormandy στην επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος, κίνηση που δείχνει πόσο τους έχει ενοχλήσει η τακτική που ακολούθησε.
Πηγή: www.tro-ma-ktiko.gr

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή - νέο βιβλίο του Κώστα Γρίβα


ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ

Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή

12.05.2013 | 00:28

Μια νέα προσέγγιση στις σπουδές ειρήνης και ασφάλειας και μια καινοφανή εφαρμογή της γεωπολιτικής μεθόδου ανάλυσης στη μελέτη ζητημάτων διεθνούς ασφάλειας και ειρήνης με τεράστια δυνητικά περιθώρια εξέλιξης αποτελεί το νέο βιβλό του Δρ Κωνσταντίνου Γρίβα που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη.
Θα μπορουσε ευκολα- και δίκαια-  να χαρακτηρισθεί ως το συγχρονο βιβλίο - εισαγωγή στη Γεωγραφία των Πολεμικών Τεχνολογιών,της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ασία,από έναν συγραφέα, που όπως σημειώνει στο πρόλογο ο καθηγητής Γιάννης Θ. Μάζης, << είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα “διανοούμενου του φαινομένου του πολέμου”. Αποτελεί μέλος μιας ομάδας ανθρώπων στην Ελλάδα που εδώ και πολλά χρόνια μελετούν και καταγράφουν συστηματικά τις εξελίξεις στην πολεμική τεχνολογία και τη φιλοσοφία του πολέμου, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον κλάδο των Σπουδών Ειρήνης (Peace Studies)…>>
Ο συγγραφέας , που διδάσκει  το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών 'οπως επίσης και θέματα Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών της Πολεμικής Αεροπορίας, επισημαίνει ότι μια νέα μορφή πολέμου γεννιέται στην Κίνα.
Μια κινεζική «Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις» ανατέλλει στην ανθρώπινη ιστορία, απειλώντας να ανατρέψει εκ βάθρων ολόκληρο το μεταψυχροπολεμικό οικοδόμημα στρατηγικών ισορροπιών στον πλανήτη. Η Κίνα εισέρχεται δυναμικά στην παγκόσμια σκακιέρα αντιπαραθέτοντας στην αμερικανική υπεροπλία ασύμμετρες ικανότητες προβολής ισχύος και καινοφανή πολεμικά μοντέλα, βγαλμένα από την αρχαία κινεζική στρατηγική σκέψη.
Ο Δρ Γρίβας αποδεικνύει ότι ολόκληρο το ευρασιατικό οικοδόμημα ασφάλειας βρίσκεται σε κίνηση. Πρωτοφανή γεωπολιτικά πλέγματα ενώνουν φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους χώρους και εποχές, όπως τη Σερβία του 1999 με την Κίνα του 2010, το Ιράν με την Ιαπωνία, τη Λιβύη με τη Βόρειο Κορέα.

Τα νέα όπλα

Πρωτοεμφανιζόμενες κατηγορίες οπλικών συστημάτων εισαγάγουν νέα δεδομένα στα διεθνή ισοζύγια ισχύος. Η κινεζική πολεμική επανάσταση, διαχυόμενη σε χώρες όπως το Ιράν ή η Τουρκία, μεταλλάσσει τα γεωσυστήματα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου και θέτει νέες προκλήσεις στις στρατηγικές άμυνας και ασφάλειας των χωρών της περιοχής. Απρόσμενες απειλές προκύπτουν για την παγκόσμια ειρήνη. Η μονομαχία βαλλιστικών πυραύλων και των αντιβαλλιστικών «αντιδότων» τους απειλεί να αναγεννήσει τις πιο ζοφερές μέρες του Ψυχρού Πολέμου. Ένας νέος κόσμος γεννιέται. Ένα παλιός κόσμος περνάει στην ιστορία. Ένα περίεργο, απειλητικό, θολό και ασαφές διεθνές σύστημα παίρνει τη θέση του θνήσκοντος μονοπολικού κόσμου. Για μια ακόμη φορά η Ιστορία χτυπάει την εξώπορτα των ανθρώπων.

Ποιός ειναι ο Δρ Κ.Γρίβας και το έργο του

Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει επίσης θέματα Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών της Πολεμικής Αεροπορίας. Έχει εργαστεί ως υπεύθυνος του ερευνητικού τομέα για νέες οπλικές τεχνολογίες του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Άμυνας. Από το 1996 έως το 2004 ήταν διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο Υπουργείο Άμυνας. Έχει εργαστεί ως αρχισυντάκτης στα περιοδικά Στρατηγική και Πόλεμος & Ιστορία και ως διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό Γεωπολιτική.
Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορούν επίσης η μελέτη του Το Τέλος του Πετρελαίου και η Αρχή της Νέας Αμερικανικής Γεωστρατηγικής και τα μυθιστορήματα πολεμικής φαντασίας Ο Πόλεμος και η Σκιά και Τελική Λύση. Έχει γράψει επίσης τις μελέτες Ο Πόλεμος στον 21ο Αιώνα, Το Ξύπνημα του Εφιάλτη, 2021. Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο Αιώνα (από κοινού με τον Ζαχαρία Μίχα) και Το Σφυρί του Θωρ. Προηγμένα Βλήματα και Όπλα για τον 21ο Αιώνα (Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων), καθώς και τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας 2020. Επίθεση στην Ελλάδα και Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης.
Πηγή: http://www.onalert.gr/stories/vivlio-grivas- 


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ

art24a
Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στην Μέση Ανατολή

Από τα πρώτα μου βήματα στην δημοσιογραφία και στο στρατιωτικό - πολιτικό ρεπορτάζ δεν πήγαινα τους στρατόκαβλους! Έτσι λέγονται από τον κόσμο, συχνά αυτοαποκαλούνται, όχι κατ’ ανάγκη απαξιωτικά, οι έχοντες μεγάλη, αποκλειστική καψούρα για τα οπλικά συστήματα, δίκην αβάστακτου και αιώνιου... έρωτα με αυτά. Συνήθως όλοι αυτοί μπορούσαν να κάνουν... βίδες το πιο σύνθετο όπλο, αλλά έως εκεί! Δεν ασχολούνται, δεν γνωρίζουν, δεν θέλουν να ξέρουν την στρατιωτική, πολιτική αξία των οπλικών συστημάτων στις συγκεκριμένες συνθήκες, τραβούν κουρτίνα στην στρατηγική και διπλωματική διάσταση.
Γνώρισα όμως 3 ή 4 «στρατόκαβλους», που συνδυάζουν την μανία για πολεμικά εργαλεία με την βαθιά γεωπολιτική έρευνα. Στις εγνωσμένης αξίας παρουσιάσεις οπλικών συστημάτων έθεταν σε πρώτο πλάνο γεωπολιτικές παραμέτρους και προοπτικές, είναι αλήθεια με κάποια άλλοτε αμυδρή, άλλοτε έντονη εθνικιστική απόχρωση. Ένας από αυτούς είναι ο Κώστας Γρίβας με τον οποίο το έφερε η τύχη να συνεργαστούμε, μάλλον περιστασιακά, σε αμυντικά περιοδικά και εκτιμούσα τις γνώσεις και τους εν γένει προβληματισμούς, αν και δεν συμφωνούσα πάντα με αυτούς.
art24b
Το καινούριο βιβλίο του Κώστα Γρίβα «Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στην Μέση Ανατολή» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη) είναι, νομίζω, ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εγχώρια βιβλιογραφία της στρατιωτικής διπλωματίας, που έτσι και αλλιώς καρκινοβατεί. Καταπιάνεται με την ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη, την Κίνα, και δεν περιορίζεται σε αυτή. Η Κίνα γίνεται αφορμή για να εξεταστούν στις σύγχρονες και άκρως ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες όλα γενικώς τα ζητήματα της ειρήνης και του πολέμου, των πολεμικών τεχνολογιών και στρατιωτικών επιλογών, της ασφάλειας και του αφοπλισμού στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, για να μην πω ότι έχουμε να κάνουμε με εγχειρίδιο στρατηγικής διπλωματίας, που αφορά ολόκληρο τον κόσμο.
Πρόκειται για νέα προσέγγιση σε ό,τι συνήθως ονομάζουμε πολεμικές σπουδές με κύριο χαρακτηριστικό την επιστημονική εφαρμογή της μεθόδου της γεωπολιτικής ανάλυσης στην μελέτη γνωστικών αντικειμένων, που απασχολούν τον συγγραφέα. Είναι οπωσδήποτε σύνθετο σύγγραμμα εξειδικευμένης γνώσης, που όμως ανοίγει τον δρόμο και στον πιο απλό, μη ειδικό, αναγνώστη να προσεγγίσει προβλήματα, που με την μια ή την άλλη έννοια, κυρίως με την αστάθμητη(;) δράση ποικίλων δυνάμεων και αφανών παραγόντων, θα τα αντιμετωπίσουν οπωσδήποτε αυτή και οι επόμενες γενιές. Είναι εύστοχη η επισήμανση του καθηγητή Ιωάννη Θ. Μάζη, στον πρόλογο του βιβλίου ότι «ο Κώστας Γρίβας είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα “διανοούμενου του φαινομένου του πολέμου”».
Όχι δεν πρόκειται για ένα εύκολο και «θερινό» βιβλίο, συνιστά αναγκαία μελέτη για τον καθένα, που θέλει να γνωρίζει από πρώτο χέρι και επί πλέον να συμμετέχει στον παγκόσμιο προβληματισμό για τα γεωπολιτικά προβλήματα, που δεν είναι και τόσο μακρινά. Όσο μπλέκεται του κόσμου το κουβάρι επικίνδυνα, όσο οι λαοί αγνοούν, αφήνουν να δρουν ανεξέλεγκτα απρόσμενες δυνάμεις, τόσο γίνονται ολοένα πιο καθημερινά ζητήματα. Σχεδόν 400 πυκνές σελίδες συν καμιά 70αριά με βιβλιογραφικές σημειώσεις, αυτές οι τελευταίες δίνουν παραστατικά την μανία του συγγραφέα για επιστημονική ακρίβεια και βαθιά σκέψη, κάτι αυτονόητο σε κάθε συγγραφική περιπέτεια, πλην δεν έχω πειστεί ότι αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση στον εγχώριο γραπτό λόγο, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.
art24cΦυσικά και διαφωνώ ριζικά με ορισμένες εκτιμήσεις του συγγραφέα, ειδικά σε ό,τι αφορά τον παράγοντα Ισραήλ (εγώ πάντα λέω Εβραϊκό Κεφάλαιο, που τον κόσμο σήμερα κυβερνά). Ανέκαθεν από διαφορετικές ταξικές όχθες αντιμετωπίζαμε και τα γεωστρατηγικά ζητήματα. Δεν υπάρχει αποδοτικότερο στην έρευνα και στην περαιτέρω ανάπτυξη της σκέψη του αναγνώστη από την ριζική διαφωνία με επιστημονικά επιχειρήματα με δεδομένο ότι η αλήθεια είναι σχετικό μέγεθος και με την απόλυτη διάστασή της... κινούμενο ψέμα! Ο Κ. Γρίβας ρισκάρει άλλωστε στις εκτιμήσεις, για παράδειγμα στο ενδεχόμενο ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν. Αύριο, μεθαύριο σε δυο ή πέντε χρόνια, θα είναι ιστορικό παρελθόν, οπότε ποια η τότε αξία των προβλέψεων; Παίρνει ρίσκο με επιστημονικό βάθος κι ό,τι προκύψει. Όταν «η ιστορία χτυπά δυνατά την εξώπορτα» της ανθρωπότητας έχει ιδιαίτερη αξία για τους επερχόμενους να ξέρουν τον τρόπο σκέψης των προγόνων, είτε προέβλεψαν σωστά κάποιες εξελίξεις είτε όχι.
Δεν έχει νόημα να επιμείνω στην «επανάσταση της Κίνας» στις στρατιωτικές υποθέσεις, που «εισέρχεται δυναμικά στην παγκόσμια σκακιέρα αντιπαραθέτοντας στην αμερικανική υπεροπλία, ασύμμετρες ικανότητες προβολής ισχύος και καινοφανή πολεμικά μοντέλα, βγαλμένα από την αρχαία κινεζική στρατηγική σκέψη». Πρόκειται για τον σκληρό πυρήνα του βιβλίου, που καλείται να απολαύσει κάθε υποψιασμένος και απαιτητικός αναγνώστης, που θέλει να ξέρει όλο και πιο πολλά για αυτά, που σιγά-σιγά συσσωρεύονται στο παρασκήνιο και ξεσπούν πάντα σαν γεωπολιτική λαίλαπα σε ανίδεους πολίτες.
Ηλίας Βολιότης-Καπετανάκης
Πηγή: http://www.mousapolytropos.gr/index.php/art#25

Πρόωρες εκλογές ''βλέπει'' ο Economist το 2004 - Mε πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αδύναμο να κυβερνήσει

ΜΕ ΠΡΩΤΟ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΛΑ ΑΔΥΝΑΜΟ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ               Πρόωρες εκλογές "βλέπει" ο Economist TO 2014 0



Δεν την βγάζει μέχρι τέλους η συγκυβέρνηση. Σκηνικό πολιτικής αστάθειας διαπιστώνουν οι αναλυτές του Economist Intelligence Unit «με δεδομένη την κατακερματισμένη πολιτική σκηνή, τις συχνές κοινωνικές ταραχές και τις οικονομικές δυσκολίες εν μέσω αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας».
 
Η έκθεση εκτιμά ότι ο συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι πλέον πιο «ομοιογενής» και άρα είναι μικρότερες οι πιθανότητες «κοινοβουλευτικής ανταρσίας ενάντια στην κυβερνητική πολιτική».
 
Παρ'όλα αυτά οι αναλυτές βλέπουν πολύ πιθανή τη διενέργεια πρόωρων εκλογών εντός του 2014, κατά πάσα πιθανότητα μαζί με τις ευρωεκλογές, ακόμη και μετά τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και το Eurogroup της 8ης Ιουλίου.
 
«Η συνεχιζόμενη δημοσιονομική λιτότητα πυροδοτεί την οικονομική ύφεση και την υψηλή ανεργία, οπότε οι αντιμνημονιακές δυνάμεις στο κοινοβούλιο -ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ που στις δημοσκοπήσεις είναι στήθος με στήθος με τη ΝΔ- θα εξακολουθήσουν να καρπώνονται το αίσθημα κατά της λιτότας, γράφει.
 
Επιπλέον, η έκθεση αναφέρει ότι «υπάρχει ευρεία λαϊκή δυσαρέσκεια από τη διαφθορά, τον νεποτισμό και τα συμφέροντα που έχουν ταυτιστεί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ».
 
Οπότε, η εκτίμηση των αναλυτών του Economist είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η πρώτη δύναμη στις επόμενες εκλογές, Θεωρούν, όμως, ότι θα εξακολουθήσει να κυβερνά η ΝΔ επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να βρει κυβερνητικούς εταίρους.
 
 
Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Συρία, Αίγυπτος, Τουρκία, ΗΠΑ: Μία, δύο, τρείς, πολλές περιπλοκές...


Μέση Ανατολή: Συρία, Αίγυπτος, Τουρκία, ΗΠΑ. Μία, δύο, τρείς, πολλές περιπλοκές...

           Aφότου σταδιακά ανέλαβαν το ρόλο της Βρετανίας και της Γαλλίας, ως νέα αυτοκρατορική δύναμη στη Μέση Ανατολή, oι ΗΠΑ έχουν προσπαθήσει να ξανασχεδιάσουν την πολιτική αρχιτεκτονική της περιοχής εδώ και αρκετές δεκαετίες.[1] Στις 15 Μαρτίου του 2013 στη Συρία συμπληρώνονταν δύο χρόνια από την έναρξη της εξέγερσης κατά της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, που γινόταν όλο και πιο αιματηρή και περίπλοκη. Η εσωτερική σύγκρουση στη χώρα πήρε σταδιακά τον χαρακτήρα πολιτικής και θρησκευτικής σύγκρουσης, όχι μόνον στην αναμέτρηση για την εξουσία στη Δαμασκό, αλλά και για άλλες χώρες της περιοχής. Στην αρχή η Αίγυπτος, όπου, από το 1952 και μετά, στην σύγχρονη ιστορία της χώρας και στο καθεστώς ο ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων υπήρξε σταθερά κεντρικός.[2] Eξάλλου, ας υπομνησθεί ότι μέσα στο περιβάλλον κρίσης που σημάδεψε την Αίγυπτο το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού (με κύρια χαρακτηριστικά την ευρωπαϊκή διείσδυση και τη μη αυτόχθονη δυναστεία του Μωχάμετ Αλη) γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν τα δύο βασικά ρεύματα αιγυπτιακής ιδεολογικής απάντησης: Το πρώτο ήταν ο αιγυπτιακός εθνικισμός. Το δεύτερο ήταν το κίνημα της ισλαμικής μεταρρύθμισης (Salafiyyah).[3] Από τον Ιούνιο του 2012 είχε ανέλθει στην εξουσία η Μουσουλμανική Αδελφότητα και πρόεδρος ήταν ο εκλεκτός της Μοχάμεντ Μόρσι. Κλίμα έντονης αντιπαράθεσης είχε σφραγίσει τις προεδρικές εκλογές σε δύο γύρους (Μάιος-Ιούνιος) του 2012. Βασικές πρωταγωνιστικές δυνάμεις ήταν αφενός ο στρατός και αφετέρου ο συνασπισμός «Δημοκρατική Συμμαχία», με κορμό τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αραγε, την κατεύθυνση μιάς παρεμφερούς σύγκρουσης ακολουθούσαν η Τουρκία και ο Λίβανος;[4]
        Τα αμερικανικά σχέδια για τη Συρία περιλάμβαναν επιβολή Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων (ΖΑΠ, Νο-Fly Zone) και αεροπορικούς βομβαρδισμούς (προβλέπονταν ως κονδύλια στον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ για το 2013 που συζητήθηκε στο Κογκρέσο).[5] Σκοπός: αφού η άμυνα των κυβερνητικών δυνάμεων θα είχε καταρρεύσει η προέλαση των ανταρτών προς τη Δαμασκό και η ανατροπή του Aσαντ.[6] Στις 28 Μαίου 2013 έγινε γνωστό ότι ο Λευκός Οίκος ζήτησε από το Πεντάγωνο να εκπονήσει σχέδιo για επιβολή ZAΠ πάνω από τη Συρία, των οποίων την εφαρμογή θα αναλάμβαναν οι Ενοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ και άλλων συμμάχων κρατών (Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία).[7] Το αίτημα υποβλήθηκε λίγο πρίν από την περιοδεία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζών Κέρυ στη Μέση Ανατολή για την προετοιμασία μιας συνόδου που θα συγκέντρωνε στη Γενεύη, στις αρχές Ιουνίου, αντιπροσωπείες του συριακού καθεστώτος και ηγετών των ανταρτών και της αντιπολίτευσης. Η συριακή αντιπολίτευση έθετε την αποχώρηση του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ ως προυπόθεση για διαπραγματεύσεις, όρο που ο Ασαντ ήταν απίθανο ότι θα δεχόταν.[8] Πάντως, ειδικοί αναλυτές και αξιωματούχοι του Πενταγώνου εξέφραζαν αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας στρατηγικής.[9] Εξάλλου, η Μόσχα εξακολουθούσε να αντιτίθεται σε οποιοδήποτε σχέδιο ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για κυρώσεις εναντίον της Συρίας. Η τελευταία φιλοξενούσε στο Ταρτούς μια ρωσική ναυτική βάση (υποστήριξης εφοδιασμού)[10]. Ωστόσο, στις 26 Ιουνίου 2013, ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοφ ανέφερε ότι όλο το προσωπικό είχε εκκενωθεί από τη βάση, και ότι στη χώρα δεν παρέμενε ούτε ένας Ρώσος στρατιωτικός. "Η βάση δεν έχει καμία στρατηγική στρατιωτική σημασία", ανέφερε ο Ρώσος αξιωματούχος.[11]
        Επί σειρά ετών οι Ερντογάν - Νταβούτογλου ετοίμασαν και επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή το ιδεολόγημα της ηγεμονικής δύναμης στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.[12] Στη βάση αυτών των επιδιώξεων η Αγκυρα τοποθετήθηκε ευθέως στην συριακή κρίση υποστηρίζοντας τους αντάρτες της υπό την πρωτοκαθεδρία των ισλαμιστών αντιπολίτευσης και διεκδίκησε ρόλο για τη διαχείρισή της από ΗΠΑ και Ρωσία. Στην αρχή του εμφυλίου, όσο εμφανιζόταν ατμόσφαιρα νίκης των ανταρτών, όλα έδειχναν ομαλά για την Τουρκία. Ωστόσο, η συνέχεια αποδείχθηκε ιδιαιτέρως προβληματική. Τα εκρηκτικά γεγονότα του πρώτου δεκαημέρου του Μαίου 2013 στην τουρκο-συριακή μεθόριο αποκάλυπταν περιπλοκές για την φιλόδοξη Άγκυρα. Ενδεχομένως η τουρκική ηγεσία υποτίμησε τα αντιτουρκικά αισθήματα και την εξέγερση των Αράβων (Ιούνιος 1916-Οκτώβριος 1918),[13] που αποτέλεσαν σημαντικό όχημα για να πληγεί και να τερματιστεί η Οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.[14] Πιθανόν ο Ερντογάν να μην αξιολόγησε σωστά τις εθνο-θρησκευτικές διαμάχες στο εσωτερικό της Συρίας. Και να παραγνώρισε την ισχύ των ρωσικών συμφερόντων στη συγκεκριμένη χώρα. Επίσης η υπόθεση της χρήσης των χημικών παρέμεινε σκοτεινή.[15] Όπως ανέφεραν διεθνείς πηγές η ρωσική διπλωματία προετοίμαζε την ομαλή αποχώρηση του Ασαντ και την δημοκρατική-κοινοβουλευτική μετάβαση της Συρίας, μέσα από ειρήνευση των αντιπάλων παρατάξεων και διενέργεια εκλογών. Η Άγκυρα σχεδόν απομονώθηκε και έμεινε εκτεθειμένη, καθώς ήταν η μόνη που επέμεινε στην εκδοχή της χρήσης χημικών από τον συριακό στρατό.[16]
         Η κατάσταση χειροτέρεψε για την Άγκυρα μετά τις ισραηλινές επιδρομές κατά δυνάμεων της Χεζμπολάχ στο συριακό έδαφος. Η λιβανική σιιτική οργάνωση είχε συμμαχήσει με τον Ασαντ. Αυτό ουσιαστικά καταδείκνυε τον δεσμό του καθεστώτος με το Ιράν. Οι Ισραηλινοί δήλωσαν παρουσία και έστειλαν μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Το χειρότερο για την Τουρκία ήταν αυτή καθεαυτή η εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου, αφού οι δυνάμεις του συριακού στρατού έδειχνα ότι υπερίσχυαν και ωθούσαν τους αντάρτες σε υποχώρηση. Χιλιάδες καλά οπλισμένοι ισλαμιστές αντάρτες κινούνταν προς τα σύνορα με την Τουρκία και δημιουργούσαν εκρηκτικό περιβάλλον γι’αυτήν. Τα γεγονότα των αρχών Μαίου ήταν ενδεικτικά της μεγάλης περιπλοκής που απειλούσε την Τουρκία. Δεν μπορούσε να βεβαιωθεί με ασφάλεια ποιος τοποθέτησε τις βόμβες στην παραμεθόρια τουρκική πόλη Ρευχανλί, όπου έχασαν τη ζωή τους αθώοι πολίτες. Ο Ερντογάν δήλωσε ότι «η Τουρκία δεν θα πέσει στην παγίδα του πολέμου με τη Συρία που στήνουν κάποιοι»...
         Αφετέρου, τον Νοέμβριο του 2012, ο οίκος παγκόσμιας πιστοληπτικής αξιολόγησης Fitch είχε αξιολογήσει τα τουρκικά ομόλογα ως επενδυτικού βαθμού, για πρώτη φορά από το 1994. Η βελτιωμένη διεθνής φήμη της χώρας είχε ανακουφίσει ένα χρόνιο οικονομικό πρόβλημα: την έλλειψη κεφαλαίων. Μια σταθερή έγχυση ξένων επενδύσεων για πάνω από μια δεκαετία, είχε οδηγήσει σε εντυπωσιακή ανάπτυξη, υπερβαίνοντας σε ορισμένα σημεία το 8 τοις εκατό σε ετήσια βάση, και προώθησε την Τουρκία στην Ομάδα των 20 βιομηχανικών χωρών. Ωστόσο, ο πόλεμος στη Συρία έθετε σε κίνδυνο το τουρκικό «οικονομικό θαύμα», που είχε επιτευχθεί υπό την διακυβέρνηση του Ερντογάν και του ΑΚΡ από το 2003.[17] Σε σχετική μελέτη ο Κώστας Μελάς συμπέραινε ότι το κύμα ιδιωτικοποιήσεων προκάλεσε μεγάλες εισροές πόρων, αλλά αυτό που μέχρι τώρα αποτελούσε πλεονέκτημα είναι και η αχίλλειος πτέρνα του τουρκικού μοντέλου. Εάν, λόγω και της διεθνούς κρίσης, έπαυε η εισροή κεφαλαίων, η «φούσκα» θα έσκαζε, αφήνοντας πίσω της συντρίμμια.[18] Από το ξέσπασμα των ταραχών (Μάιος 2013) η Τουρκική οικονομία δέχτηκε πλήγματα από το μαζικό sell-off το οποίο προκάλεσε  στις αναδυόμενες αγορές η ανησυχία για σταδιακή απόσυρση από την Fed των πολιτικών ποσοτικής διευκόλυνσης.[19] Η συνέχιση της αντιπαράθεσης μεταξύ του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν και των διαδηλωτών στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας εγκυμονούσε κινδύνους για την οικονομία της χώρας.[20]  
         Στον όλο κυκεώνα στον αραβοïσλαμικό κόσμο ήρθαν να προστεθούν οι αναταράξεις της εντεινόμενης πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στην πολυπληθέστερη χώρα του αραβικού κόσμου. Σπουδαίες εξελίξεις διαδραματίζονταν στην Αίγυπτο, δυόμισυ περίπου χρόνια μετά την έναρξη των λαïκών διαδηλώσεων (Φεβρουάριος του 2011) που οδήγησαν στην παραίτηση του Χόσνι Μουμπάρακ και μετέπειτα στην εκλογική νίκη των ισλαμιστικών δυνάμεων και την ανάδειξη στο αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας του εκλεκτού της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Μοχάμεντ Μόρσι. Ενα χρόνο μετά την εκλογή του ο Μόρσι έδειχνε αδυναμία να δώσει λύση στο αίτημα της βελτίωσης των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων Αιγυπτίων (που ετίθετο επιτακτικά λόγω της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης). Επιπλέον, αυτός και η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν μπορούσαν να διασκεδάσουν το φόβο ότι οικοδομούσαν έναν άλλο αυταρχικό μηχανισμό εξουσίας ο οποίος απέκλειε τους χριστιανούς κόπτες και τις δυνάμεις που επιδίωκαν ενίσχυση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις μεταξύ αντιπάλων και υποστηρικτών του Αιγύπτιου προέδρου λάμβαναν χώρα καθημερινά στα τέλη Ιουνίου 2013. «Φύγε»! Το σύνθημα που δέσποσε στην εξέγερση που κατά του Μουμπάρακ, ήταν πάλι στην ημερήσια διάταξη στην πλατεία Tαχρίρ, αυτή τη φορά εναντίον του Μόρσι.
         Tην 1 Ιουλίου 2013 οι αιγυπτιακές Ενοπλες Δυνάμεις παρενέβησαν εκδίδοντας 48ωρο τελεσίγραφο προς όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη ώστε να βρουν μια λύση στο πολιτικό αδιέξοδο με το οποίο ήταν αντιμέτωπη η χώρα πριν προχωρήσουν σε ανοιχτή παρέμβαση. «Δίνουμε σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη 48 ώρες για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του λαού», ανέφερε ο στρατός σε μια δήλωση που αναγνώστηκε στην κρατική τηλεόραση. Ο στρατός προειδοποιούσε ότι εάν τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν επιτύγχαναν σημαντικό βήμα επίλυσης της κρίσης μέσα σε 48 ώρες θα ανακοίνωνε έναν οδικό χάρτη και μέτρα και θα αναλάμβανε την επίβλεψη της εφαρμογής τους.[21] Δυό μέρες μετά, ο στρατός προχώρησε στην καθαίρεση του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι και στην αναστολή του Συντάγματος που είχε ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο με πλειοψηφία των ισλαμιστικών δυνάμεων. Αναλαμβάνοντας έναν (όπως τον περιέγραψε) ρόλο θεματοφύλακα της λαϊκής θέλησης αλλά και της δημόσιας τάξης, ο επικεφαλής του στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι σκιαγράφησε την διάδοχη κατάσταση, μιλώντας για μια μεταβατική περίοδο, μετά την οποία επρόκειτο να διεξαχθούν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.[22] Ο Μόρσι τέθηκε υπό φρούρηση και απαγορεύτηκε η έξοδός του από τη χώρα όπως και άλλων στελεχών του ισλαμιστικού κινήματος. Ένα χρόνο μετά τις προεδρικές εκλογές που είχαν χαρακτηριστεί ως ιστορικές, φαινόταν ότι ο στρατός διατηρούσε ρόλο αξιολογητή των πολιτικών εξελίξεων, κρατώντας και τα κλειδιά των εκλογικών καλπών. Ωστόσο, η έκβαση της αντιπαράθεσης ήταν απρόβλεπτη καθώς η οικονομία της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα και η διαπάλη μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων ήταν σε πλήρη ανάπτυξη. Κατά την άποψη του Αλέξανδρου Κούτση, «ο κίνδυνος του εμφυλίου πολέμου ήταν υπαρκτός».[23]
         Οι εξελίξεις αυτές προκαλούσαν ανησυχία και αμηχανία στην Ουάσιγκτον. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα εξέφρασε τη βαθιά ανησυχία του για την απομάκρυνση από τον αιγυπτιακό στρατό του προέδρου Mόρσι τις 3 Ιουλίου. Ωστόσο, απέφυγε να εκφράσει ρητή καταδίκη της στρατιωτικής επέμβασης. Αν η στρατιωτική κίνηση εθεωρείτο ως πραξικόπημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν υποχρεωμένες να διακόψουν την στρατιωτική βοήθεια προς την Αίγυπτο. Ο Ομπάμα δήλωσε ότι η κίνηση αυτή επρόκειτο να επανεξεταστεί από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ ώστε να καθοριστούν οι επιπτώσεις στο ζήτημα της βοήθειας των ΗΠΑ.[24]
         Αλλά οι εξελίξεις στην Αίγυπτο ανησυχούσαν ιδιαίτερα και την κυβέρνηση Ερντογάν. Πολλοί Τούρκοι αναλυτές συνέκριναν την αιγυπτιακή πολιτική κρίση με την ιστορική εμπειρία της Τουρκίας. Πληροφορίες από την Αγκυρα έδειχναν ότι οι εξελίξεις στην Αίγυπτο προκάλεσαν μεγάλο προβληματισμό στους κόλπους της ισλαμιστικής κυβέρνησης  αναφορικά με το μέλλον του περίφημου «μοντέλου ΑΚΡ» στην Μέση Ανατολή. Τουρκικοί φιλοκυβερνητικοί κύκλοι συνιστούσαν στον Μόρσι την απόρριψη της προειδοποίησης του στρατού.[25] Στην Τουρκία ήταν ιδιαίτερα έντονη η αίσθηση που είχαν δημιουργήσει οι πρωτόγνωρες για την πολιτική ιστορία της χώρας διαδηλώσεις σε μεγάλες πόλεις, με αφετηρία ομάδες ακτιβιστών για το πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ.[26] Στις 4 Ιουλίου στην Αγκυρα, ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιούλ δεχόταν τον Γιλντίζ (Yildiz), πρέσβη της χώρας στην Αίγυπτο για διαβουλεύσεις.[27] Για να διαπιστωθεί ποιοι θα ήταν οι νικητές και ποιοι οι χαμένοι των εξελίξεων στα διάφορα πεδία της περιοχής, και ειδικά της Τουρκίας, θα έπρεπε κάποιος μάλλον να αναμείνει για σημαντικό χρονικό διάστημα, ενδεχομένως για χρόνια. Πάντως, αν κάποιος ήταν ηττημένος από τις εξελίξεις στα μέτωπα της περιοχής, αλλά και από την αμφισβήτηση της πολιτικής και επίδειξης ισχύος του Ερντογάν αυτός μάλλον ήταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου και το δόγμα των «μηδενικών προβλημάτων» με τις γειτονικές χώρες. Αυτό έδειχνε να αποτυγχάνει σε όλα τα πεδία, διεθνώς (Συρία, Ισραήλ, Ιράκ, Ιράν), όσο πλέον και στο εσωτερικό. Πριν να διεκδικήσει το ρόλο της ηγετικής δύναμης στο διεθνές σουννιτικό πολιτικό ισλάμ η Αίγυπτος του Μόρσι το είχε επιχειρήσει  η Τουρκία των Ερντογάν-Νταβούτογλου. Με την εμπλοκή της στη συριακή κρίση η Αγκυρα αντί να αναδειχτεί ως μέρος της λύσης, έγινε μέρος του προβλήματος. Και η εσωτερική αναταραχή οδηγούσε εκ των πραγμάτων σε στρατηγική αναδίπλωση και εσωστρέφεια την Τουρκία.

10 Ιουλίου 2013
Θόδωρος Μπατρακούλης
theobatrak@gmail.com


[1] Βλ. ενδεικτικά: Martin Yant, Desert Mirage: The True Story of the Gulf War, Buffalo: Prometheus Books, 1991. Zaki Laidis (επιμ.), L’ordre mondial relâché; Sens et puissance après la guerre froide, Paris : Presses de la Fondation nationale des Sciences Politiques, 1993. Νοam Chomsky, World Orders Old and New. New York: Columbia University Press, 1994. Peter L. Bergen, Iερός Πολεμος. Ο μυστικός κόσμος του Οσάμα Μπιν Λάντεν, Αθήνα: Α.Α. Λιβάνη, 2001, ιδιαίτ. 130-153. David Ray Griffin, The New Pearl Harbour - Disturbing Questions about the Bush Administration and 9/11, Northhampton (Massachusetts): Olive Branch Press, 2004. «Remaking the Middle East. Challenges Call for New Policies; Are the U.S. and Israel Ready to Change Course?», Foreign Affairs, September/October 2010.
[2] Το στρατιωτικό κίνημα της 23 Ιουλίου 1952 αποτέλεσε καμπή στην σύγχρονη αιγυπτιακή ιστορία. Βλ. Steven Cook, The Struggle for Egypt: From Nasser to Tahrir Square (Oxford University Press, Fall 2011). Α. Σ. Κούτσης, Μέση Ανατολή. Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτική Ανάπτυξη, Τόμος Α΄, Αθήνα Παπαζήσης, 1992, , σσ. 172-173 κ.εξ.
[3] Bλ. R. Hrair Dekmejian, Eπαναστατημένο Ισλάμ. Ο φονταμενταλισμός στον αραβικό κόσμο, Αθήνα: Παπαζήσης, 2007, σ. 142-143.
[4] Βλ. και Γιώργος Καπόπουλος, «Αστάθεια χωρίς σύνορα», Ημερησία, 07.06.2013. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27689&subid=2&pubid=113057593
[5] Στο νέο προϋπολογισμό προβλεπόταν «μελέτη τρόπων αποδυνάμωσης του συριακού τακτικού Στρατού αλλά και ποσά για την ενίσχυση των αντικυβερνητικών δυνάμεων που δρουν στο έδαφος της Συρίας». Μεταξύ των μεθόδων αντιμετώπισης της συριακής Αεροπορίας που εξετάζονταν ήταν η ανάπτυξη πυραύλων Patriot στην Τουρκία, η κήρυξη ζωνών απαγόρευσης πτήσεων (ΖΑΠ) πάνω από τις συριακές πόλεις αλλά και αεροπορικά πλήγματα με σκοπό την καταστροφή μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων και αντιαεροπορικών συστημάτων. Οι συντάκτες του προϋπολογισμού υπογράμμιζαν ότι τα μέτρα, που απαριθμούνταν «δεν αποτελούν κήρυξη πολέμου, ούτε παροχή άδειας για χρήση στρατιωτικής βίας στη Συρία», δεν διευκρίνισαν όμως τι αποτελούν.
[6] Όπως και στην περίπτωση της Λιβύης η ανάπτυξη της ΖΑΠ θα συμπεριλάμβανε αρχικά υποτιθέμενες πόλεις όπου σφαγιάζονται άμαχοι ενώ στη συνέχεια μπορούσε να εξελιχθεί σε ολοκληρωτικό αεροπορικό πόλεμο εναντίον των συριακών δυνάμεων. «HΠA: Προβλέπουν στον προυπολογισμό τους κονδύλια για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία», 07.12.2012, www.newsblog.gr/index.php/2012/12/07/67396/
[7] Dough Mataconis, «Report: Οbama Asks Pentagon For Plan For Syria No-Fly Zone», 28.05.2013, www.outsidethebeltway/
[8] Dough Mataconis, «Report: Οbama Asks Pentagon For Plan For Syria No-Fly Zone», 28.05.2013, www.outsidethebeltway/
[9] Anna Mulrine, «Why Pentagon has Doubts about No-Fly Zone over Syria», Christian Science Monitor, 29.05.2013, http://news.yahoo.com/why-pentagon-doubts-no-fly-zone-over-syria-223205393.html

[10] Luis Charbonneau, «Russia vetoes Security Council draft statement of alarm over siege of Syrian town», 01.06.2013, http://www.theglobeandmail.com/news/world/…/article12301571/

[11] Ο Μπογκντάνοφ έκανε τις δηλώσεις σε συνέντευξη στην εφημερίδα Al-Hayat και η πληροφορία επαληθεύτηκε από ρωσικά ΜΜΕ. Βλ. «All personnel withdrawn from Russian navy base in Syria», 26.06.2013, http://rt.com/politics/navy-diplomat-syria-base-251/.
[12] Βλ. Ahmet Davutoğlu, Stratejik Derinlik. Türkiye’nin Uluslurarasι Konumu, Κωνσταντινούπολη: Küre Yayιnlarι 2008, 24η έκδ. (ελληνική έκδοση: Το Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας, Αθήνα: Ποιότητα, 2010).
[13] Βλ. David Murphy, The Arab Revolt 1916-1918, London: Osprey, 2008.
[14] Βλ. και Major C. S. Jarvis, The Back Garden of Allah, London: John Murray, 1939.
[15] Δεν αποδείχθηκε η εμπλοκή της κυβέρνησης Ασαντ, αλλά αντιθέτως πολλοί μίλησαν για προβοκάτσια των ανταρτών. Οι Αμερικανοί ήταν πολύ διστακτικοί και οι Ρώσοι μετά το περιστατικό έγιναν πιο διεκδικητικοί υπέρ μιας πολιτικής λύσης δημοκρατικής ομαλοποίησης, την οποία και προετοίμαζαν.
[16] Bλ. Αντώνης Καρακούσης, «Ο μικρομεγαλισμός του Ταγίπ Ερντογάν», Το Βήμα, Κυριακή 13.05.2013, www.tovima.gr/politics/article/?aid=512329
[17] Βλ. και Soner Sagaptay / James F. Jeffrey, «Can Obama Save Turkey from a Syrian Quagmire?», New York Times, 16.05.2013, www.nytimes.com
[18] Κώστας Μελάς, «Ακτινογραφώντας την τουρκική οικονομία», στο Σταύρος Λυγερός / Κώστας Μελάς, Μετά τον Ερντογάν τι; Αθήνα Εκδ. Πατάκη, 2013.
[19] Κώστας Ράπτης, «Τα οικονομικά δεδομένα της αναταραχής στην Τουρκία», 04.06.2013, www.capital.gr
[20] Σαχίν Αλπάι, «Το τίμημα της αντιπαράθεσης θα μετρηθεί σε τουρκικές λίρες», Η Ελλάδα αύριο, 08-09.06.2013, σ. 16.
[21] «Egypt military issues 48-hour ultimatum to solve political crisis», 01.07.2013, http://www.aa.com.tr/en/news/199353--egypts-military-issues-48-hour-ultimatum-to-solve-political-crisis
[22] «Ο Αιγυπτιακός Στρατός Ανέτρεψε τον Πρόεδρο Μόρσι και Ανέστειλε την Ισχύ του Συντάγματος», 04.07.2013, www.energia.gr. Βλ. και http://icmu.nyc.gr/el
[23] Βλ. συνέντευξη του Αλ. Κούτση, «Αίγυπτος Ο κίνδυνος του εμφυλίου πολέμου είναι υπαρκτός», http://ardin-rixi.gr/archives/13562,  όπ. π.

[24] Patricia Zengerle and Steve Holland, «Obama expresses deep concern, doesn't condemn Egyptian military intervention», 03.07.2013, http://www.reuters.com/article/ 2013/07/03/us-egypt-protests-usa-idUSBRE9621HH20130703.

[25] Βλ. Νίκος Στέλγιας, «Η κρίση της Αιγύπτου αναστατώνει την Αγκυρα», Καθημερινή της Κύπρου, 03.07.2013, πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/
[26] Βλ. και στο υπό έκδοση βιβλίο Θόδωρος Μπατρακούλης, Ευρωπαική πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα, 2013, κεφ, Ισλάμ, πολιτική κουλτούρα και στρατογραφειοκρατία στην σύγχρονη Τουρκία
[27] «Turkey’s President receives Turkey’s Ambassador to Egypt», http://www.aa.com.tr/en/news/