Ο αριθμός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων

Ο αριθμός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

13/1/15 |

Σε είδηση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του NTV, αναφέρεται ότι το Αρχηγείο του Γενικού Επιτελείου των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, ανακοίνωσε ότι το προσωπικό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων φθάνει τους 682.223.

Τονίζεται ότι στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις υπηρετούν 345 Στρατηγοί, Πτέραρχοι και Ναύαρχοι, 39.511 Αξιωματικοί, 96.189 Υπαξιωματικοί, 22.945 ειδικευμένοι Υπαξιωματικοί της Στρατοχωροφυλακής, 60.358 ειδικευμένοι Αξιωματικοί, 4.218 συμβασιούχοι ειδικευμένοι Αξιωματικοί και στρατιώτες, συνολικά 223.566 ειδικευμένο προσωπικό.

Ο αριθμός των Εφέδρων Αξιωματικών είναι 7.336, ενώ των ειδικευμένων Υπαξιωματικών και στρατιωτών είναι 398.691, συνολικά 406. 027.

Στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, που ασκεί καθήκοντα συνολικά 629.593 στρατιωτικό προσωπικό, ασκούν επίσης καθήκοντα 52.630 πολιτικοί υπάλληλοι και εργάτες.

Πηγή http://www.anixneuseis.gr

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Σήμερα το πρωΐ έφυγε από κοντά μας ένας μοναδικός και ιδιαίτερος άνθρωπος, αγαπητός φίλος, μαζί μας για χρόνια στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ και στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία: Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αλεξάνδρου.

ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ

 Λ.Αποσκίτης

Ούτε έθνη, ούτε θρησκείες, ούτε ιδεολογίες, ούτε αγωγοί, ούτε πολιτισμοί, αλλά Μνήμες και Σύμβολα;

(+) Του Γιώργου Αλεξάνδρου

Μ’ αυτό το άρθρο δεν επιθυμώ να εστιάσω σ’ ένα παράδειγμα όπως τα Σκωτσέζικο, Τουρκικό, Κουρδικό κλπ. που άλλωστε τόσες πολλές αναλύσεις έχουν γίνει σε αυτά. 

Προσπαθώ να εστιάσω την προσοχή του αναγνώστη στο συνολικότερο παγκόσμιο φαινόμενο ανατροπών που έρχονται «φωτογραφίζοντας» κυρίως τρία κακοϊδωμένα μοντέλα ανατροπών που βρίσκονται δίπλα μας: Το Ρωσικό, το Ισλαμικό και το Ιταλικό.

   

Παρουσιάζοντας τα δυστοπικά αποτελέσματα των προφητειών και το άστοχο στις τρέχουσες γεωπολιτικές αναλύσεις επιχειρώ να μιλήσω όχι τόσο στο θολωμένο, και εν τέλει ανενεργό, συνειδητό, αλλά στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο του αναγνώστη που ίσως ακόμα παραμένουν ενεργά. 

Οι φωτογραφίες του άρθρου και οι λεζάντες αυτόν ακριβώς τον στόχο υπηρετούν. 

Τέλος, προσπαθώ να δείξω ότι στην παγκοσμίως ρευστή εποχή μας, όπου ακόμα και η μαγεία επανεμφανίζεται ως όπλο, δίπλα στις αποκρυπτόμενες από τα ΜΜΕ μαζικές-τελετουργικές σφαγές αθώων ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη, για την Ελλάδα, στον κόσμο που έρχεται, υπάρχουν μόνον δύο δρόμοι: εκείνος των θρυμματισμένων προτεκτοράτων και εκείνος ενός πολιτιστικού αυτοκρατορικού μέλλοντος που θα στηρίζεται στις παγκόσμιες ελληνικές μνήμες και τα σύμβολα του διαχρονικού ελληνισμού. 

Και αναρωτιέμαι ποια πρέπει να είναι η στάση των Ελλήνων Ορθοδόξων ειδικά αλλά και όλων των Ελλήνων γενικά… ακόμα και όλων των κατοίκων (και των ξένων) αυτής της χώρας, τώρα στους καιρούς της μεγάλης αναμονής, αλλά και σας προτείνω να ψάξετε την άγνωστη στην Ελλάδα σημερινή επιρροή της χώρας μας στα παγκόσμια αριστερά κινήματα.

Συνέχεια του άρθρου εδώ: http://www.tomtb.com/gevpolitiki-sygkrousi0erxetai-galexandrou-4860/

Να την χαίρονται οι Αμερικανοί… “Η Τουρκία δρα μόνη της και δρέπει τους καρπούς”…

Να την χαίρονται οι Αμερικανοί… “Η Τουρκία δρα μόνη της και δρέπει τους καρπούς”…

December 8, 2014 9:00 am

Η Τουρκία, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ επωφελείται πολλαπλά από τη ρήξη του Ρώσου Προέδρου, Βλαδιμίρ Πούτιν, με τη Δύση, αναφέρει ο Everett Rosenfeld σε άρθρο γνώμης στην ιστοσελίδα του CNBC με τίτλο «One NATO state wins big from Putin clash with West».

Η Ρωσία διέκοψε τα σχέδια για την κατασκευή αγωγού στη νότια και κεντρική Ευρώπη εξαγγέλλοντας αντίθετα έναν νέο αγωγό που θα μεταφέρει φθηνό φυσικό αέριο στην Τουρκία, μολονότι η Μόσχα είχε ήδη δαπανήσει 4,5 δις ευρώ για τον South Stream ο οποίος θα διέσχιζε τη Μαύρη Θάλασσα με κατεύθυνση μάλλον την Ιταλία, μέσω διάφορων χωρών.

Η Τουρκία τώρα θα διαθέτει εξαιρετικά φθηνό φυσικό αέριο, προωθώντας παράλληλα την επιδίωξή της να καταστεί περιφερειακός ενεργειακός κόμβος.

«Η Τουρκία ενδιαφέρεται για τον εαυτό της» επισημαίνει η Lauren Goodrich, αναλύτρια θεμάτων Ευρασίας στο Stratfor προσθέτοντας ότι «είναι καλό για τη Ρωσία να έχει μια χώρα με συμφέροντα στην Ουκρανία και στη Μαύρη Θάλασσα και ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ που δεν επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία… Η Τουρκία δρα μόνη της και δρέπει τους καρπούς».

«Η Τουρκία βρίσκεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα θέση. Διαβλέπει μια ευκαιρία καθώς ο υπόλοιπος κόσμος στρέφεται σήμερα κατά της Ρωσίας και έτσι μπορεί να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία» επισημαίνει η Lauren Goodrich.

Η Ρωσία είχε ήδη μια επιτυχή εταιρική σχέση με την Τουρκία με τον αγωγό Blue Stream, που συνδέει τις δύο χώρες, αναφέρει ο Tim Boersma, διευθυντής της Energy Security Initiative στο Brookings, χαρακτηρίζοντας την εξαγγελία της προηγούμενης εβδομάδας ως ενίσχυση αυτών των σχέσεων, που αντανακλά την μεταβολή στην παγκόσμια ζήτηση ενέργειας. «Όπως και στην περίπτωση της Κίνας η ζήτηση φυσικού αερίου στην Τουρκία αναμένεται να αυξηθεί ουσιαστικά τις επόμενες δεκαετίες, ενώ η ζήτηση φυσικού αερίου στην Ευρώπη βρίσκεται σε πτώση. Πιστεύω ότι η απόφαση της Ρωσίας πρέπει να ειδωθεί σε αυτό το πλαίσιο, ενώ ενισχύεται και από τα αντιρωσικά αισθήματα στην Ευρώπη» δήλωσε ο Tim Boersma.

http://www.cnbc.com/id/102241489

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΡΩΣΙΚΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ

Πηγή: mignatiou.com

Η τουρκική στροφή στην ευρωπαϊκή πολιτική του Πούτιν

Η τουρκική στροφή στην ευρωπαϊκή πολιτική του Πούτιν
 

Η τουρκική στροφή στην ευρωπαϊκή πολιτική του Πούτιν

December 2, 2014 

Του ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ*
Η μονοήμερη επίσκεψη του Πούτιν στην Άγκυρα αποδείχθηκε ότι μόνο τυπική δεν ήταν. Η ανακοίνωση του Ρώσσου προέδρου ότι το σχέδιο του «South Stream» ναυαγεί ολοκληρωτικά, σηματοδοτεί πλέον μια μεγάλη στροφή της πολιτικής της Μόσχας προς την Ευρώπη.
Η Ρωσσία, καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Πούτιν, ευελπιστούσε ότι εντέλει θα μπορούσε να αποκτήσει με την Ευρωπαϊκή Ένωση προνομιακές σχέσεις. Ήλπιζε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα οδηγούνταν, λόγω των οικονομικών τους αναγκών, σε χειραφέτηση από την επιρροή των ΗΠΑ. Και πράγματι, με βασικό όπλο την ενέργεια η Ρωσσία κέρδισε σημαντικά ερείσματα.
Στην πραγματικότητα, όμως, στη Μόσχα υπολόγισαν λάθος. Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να διατηρεί επί της Γερμανίας, αλλά και των περισσότερων κρατών μελών της ΕΕ, τον έλεγχο στις στρατηγικές τους επιλογές. Και αυτό το κατορθώνουν, πρωτίστως, μέσω της ταύτισης ποικίλων συμφερόντων με τις οικονομικές και πολιτικές τους ελίτ. Η διασύνδεσή τους είναι τόσο στενή που η πέρα από το επιτρεπτό απόκλιση προκαλεί ζημία για τις ίδιες.
Αλλά και στην περίπτωση που εκδηλωθούν διαθέσεις αυτονόμησης, πάλι ελεγχόμενοι «εσωτερικοί μηχανισμοί» επαναφέρουν την «τάξη» -η Ελλάδα είχε ανάλογη πρόσφατη εμπειρία. Βέβαια, πάντα υπάρχει και το τελευταίο χαρτί: όταν η Ρωσσία αύξησε τη δραστηριότητά της ως προς την ενεργειακή της διείσδυση προς την Ευρώπη, που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, ήλθε και η ώρα του πολέμου –στην Ουκρανία.
Ακόμη και την υστάτη, όμως, ο Πούτιν ήλπιζε ότι η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Γερμανία, θα είχε διαφορετική προσέγγιση από τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό μάλλον κράτησε και στο ζήτημα της ανατολικής Ουκρανίας πολύ περισσότερο συγκρατημένη στάση απ’ ότι θα ήθελε. Για να δώσει το περιθώριο σε χώρες της Ε.Ε. να αποστασιοποιηθούν ουσιαστικά από τη σκληρή γραμμή. Αυτό δεν έγινε. Το Βερολίνο στοιχήθηκε πίσω από τους Αμερικανούς.
Οι τελευταίοι δε στον «πόλεμο των Βαλκανίων» κέρδισαν, μέσω των πρόσφατων εκλογών, τη χώρα-κλειδί Βουλγαρία, απ’ όπου θα περνούσε ο «South Stream». Ο Πούτιν από την Άγκυρα αναφέρθηκε ιδιαίτερα σε αυτήν και με σκληρά λόγια: «Αν η Βουλγαρία έχει χάσει τη δυνατότητα να συμπεριφέρεται ως κυρίαρχο κράτος, ας ζητήσει από την Κομισιόν τα χρήματα από το χαμένο κέρδος που θα είχε», δηλαδή 400 εκατομμύρια ευρώ ετησίως από τη μεταφορά φυσικού αερίου.
Οι δηλώσεις του βεβαίως αφορούσαν όχι μόνον την αδύναμη Σόφια αλλά και τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στην Αμερική και προχώρησαν σε κυρώσεις εναντίον της Ρωσσίας λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας. Και να τις προειδοποιήσει και για τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν από την εξάρτησή τους από το «δυτικό διάδρομο», τους αγωγούς που περνούν από την Ουκρανία.
Από εκεί και πέρα ξεκινά η νέα στρατηγική της Μόσχας. Τα δώρα προς την Τουρκία,
>ο στόχος των 100 δις δολ. στις εμπορικές τους συναλλαγές,
>η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού του Ακούγιου, 20 διΣ. δολ. ιδίοις εξόδοις,
>η αύξηση της ποσότητας φυσικού αερίου κατά 13 δις. κ.μ. που της διοχετεύει μέσω του Blue Stream και
>η έκπτωση της τιμής του κατά 6% από 1.1.15 που μπορεί να φθάσει έως 15%, αλλά πρωτίστως
>ο νέος αγωγός που θα φθάνει στα ελληνοτουρκικά σύνορα (!) με κατασκευή κόμβου που μπορεί να διοχετεύει αέριο στα Βαλκάνια και στην νότια Ευρώπη,
συνιστούν επιθετικές ρωσσικές κινήσεις, με αλλαγή μετώπου.
Οι συμφωνίες Πούτιν-Ερντογάν είναι συνέχεια της «ανατολικής» στροφής της Ρωσσίας, που ήδη ξεκίνησε με τις συμφωνίες με την Κίνα. Σε αυτή τη αλλαγή προσανατολισμού, χωρίς άλλο, συνέτειναν οι αμερικανικές πιέσεις, οι κυρώσεις, η πτώση των τιμών του πετρελαίου και η μεγάλη υποτίμηση του ρουβλίου.
Η ανάγκη εναλλακτικών αγορών και αποφυγής του οικονομικού αποκλεισμού συνιστά επομένως ζωτική ανάγκη για τη Μόσχα. Η περαιτέρω αναμονή από πιθανές ευνοϊκές πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη είναι επιζήμια. Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι δεν θα είναι παρούσα αν αυτές συμβούν στο μέλλον.
Από την άλλη, αν η Ευρώπη είναι ελεγχόμενη, η Τουρκία -που μη λησμονούμε ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ και αυτό έχει τη σημασία του για το πλαίσιο της σχέσης με τη Ρωσσία- έχει καταστεί λόγω της αμερικανικής πολιτικής, ανεξέλεγκτη. Η πολιτική του νεο-οθωμανισμού κινείται σε δικές της συνισταμένες, ανεξάρτητες από τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και της Δύσης.
Τώρα, ασφαλώς, η Ουάσιγκτον καλείται να λύσει ένα πολύ δυσκολότερο κουβάρι από την μικρή και κατεστραμμένη Βουλγαρία ή την επίσης μικρή και υπό επιτροπεία Ελλάδα. Η αξία της Τουρκίας για τη διευθέτηση των προκλήσεων της Μέσης Ανατολής είναι αναμφίβολη. Και ο «σουλτάνος» έχει δική του ατζέντα.
Η οικονομική ανάπτυξη είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ευόδωση των σχεδίων των Ερντογάν-Νταβούτογλου. Έτσι, Πούτιν και Ερντογάν έβαλαν στην άκρη τις τεράστιες διαφορές τους, όπως για τον πόλεμο στη Συρία και τους Τάταρους της Κριμαίας. Σε αυτά και οι δύο γνωρίζουν ότι είναι και θα παραμείνουν αντίπαλοι.
Για την Ελλάδα -της τρόικας, της οικονομικής δυσπραγίας και της πολιτικής αβεβαιότητας- οι εξελίξεις αυτές είναι τουλάχιστον ανησυχητικές. Αυτό δεν αφορά τη στάση της Ρωσσίας απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, καθώς αυτή δεν προβλέπεται να αλλάξει λόγω των στενότερων οικονομικών σχέσεων της Μόσχας με την Άγκυρα. Σχετίζεται, όμως, με την αναβάθμιση της Τουρκίας.
Ως εκ τούτου, προκύπτουν εύλογα ερωτηματικά γιατί επιλέχθηκε σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία –και με το Μπαρμπαρός πάντα στην Κύπρο- να επισκεφθεί ο Νταβούτογλου την Αθήνα. Ίσως ακόμη μια λάθος εκτίμηση, μετά από αυτήν για την κατάσταση της οικονομίας και των διαθέσεων των δανειστών απέναντι της κυβέρνησης.
* Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου & Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής. Είναι διαχειριστής του ιστοχώρου – μπλογκ «http://sotiriosdemopoulos.blogspot.gr/»

ΠΗΓΗ: http://www.defence-point.gr

Γιατί η Τουρκία διεκδικεί το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου; του Χρήστου Ιακώβου

Γιατί η Τουρκία διεκδικεί το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου;

October 22, 2014 4:37 pm  

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ*

Παρατηρούμε ότι η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει την ένταση σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις της στους θαλασσίους χώρους του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η συμπεριφορά υπαγορεύεται από τη στρατηγική προτεραιότητα της Τουρκίας να αυξήσει τη θαλασσία της ισχύ, κάτι που θα της επιτρέψει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την θεμελιακή έννοια για την εξωτερική της πολιτική, αυτή δηλαδή του στρατηγικού βάθους.

Το ερώτημα στρατηγικής που εγείρεται από τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στο δεδομένο θέμα είναι: γιατί η Τουρκία επιδεικνύει τόση ευαισθησία για το θαλάσσιο χώρο της Ελλάδος και της Κύπρου, την οποία συνοδεύει μάλιστα και με ανοικτές απειλές;

Η πολυσύνθετη έννοια της θαλασσίας ισχύος αναλύθηκε για πρώτη φορά από τον κορυφαίο θεωρητικό της γεωπολιτικής του θαλασσίου χώρου, τον αμερικανό Άλφρεντ Μάχαν (1840-1914), από τον οποίο επηρεάστηκε και ο Νταβούτογλου και ο οποίος προσδιορίζει τη θαλασσία ισχύ ως τη δυνατότητα ελέγχου των θαλασσίων οδών καθώς επίσης και της νομής και κατοχής των θαλασσίων πόρων, οι οποίοι προσδίδουν πολιτική δύναμη και οικονομική ευρωστία στα κράτη. Ο Μάχαν, αφού αφιέρωσε χρόνια μελέτης στην ιστορία της ανόδου της Μεγάλης Βρετανίας ως μεγάλης ευρωπαϊκής δυνάμεως, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θαλασσία ισχύς μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην μετατροπή ενός κράτους σε ισχυρό, αν συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:

Αν διαθέτει κατάλληλη γεωγραφική θέση, όπως για παράδειγμα να γειτνιάζει με σημαντικές θαλάσσιες διόδους. Αν η φυσική διαμόρφωση των ακτογραμμών του τού παρέχει πρόσθετα πλεονεκτήματα όπως νησιά και φυσικά λιμάνια. Αν διαθέτει μεγάλη έκταση ακτογραμμής σε σχέση με τον πληθυσμό του. Αν έχει ψηλό ποσοστό πληθυσμού το οποίο στρέφεται προς τη θάλασσα (αλιεία, εμπορικό ναυτικό, ισχυρό πολεμικό ναυτικό). Αν η πολιτική της κυβέρνησης παρέχει συστηματική και ευφυή καθοδήγηση με στόχο την ανάπτυξη της θαλασσίας ισχύος.

Αυτό που σήμερα περιορίζει την ανάπτυξη της τουρκικής θαλασσίας ισχύος, σε σχέση με τις πέντε προαναφερθείσες προϋποθέσεις, είναι το μειονέκτημα που προσδιορίζεται από την ανισορροπία που προκαλείται από την ύπαρξη σε μεγάλη έκταση ακτογραμμής της χώρας χωρίς όμως να έχει ελεύθερη πρόσβαση σε ανοικτή θάλασσα, τόσο στο Αιγαίο, λόγω του ελλαδικού πλεονεκτήματος, όσο στην Α. Μεσόγειο, λόγω της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η πραγματικότητα επιβάλει στην Τουρκία το «σύνδρομο της Συνθήκης των Σεβρών», τη μειονεκτική γεωπολιτική θέση δηλαδή ότι είναι εγκλωβισμένη στα δικά της χωρικά ύδατα λόγω του ότι τρία βασικά της λιμάνια (Κωνσταντινούπολης, Σμύρνης και Μερσίνας) είναι από θαλάσσης αποκλεισμένα καθώς επίσης παραμένει χωρίς πρόσβαση στις ναυτικές οδούς που εξασφαλίζουν διασύνδεση της Τουρκίας με το δυτικό κόσμο και τη Μέση Ανατολή. Ως εκ τούτου η Τουρκία παραμένει κράτος ξηράς, όπως επέβαλαν οι δυτικές δυνάμεις με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.

Με το νέο στρατηγικό σχεδιασμό των ισλαμιστών όπου η Τουρκία θα πρέπει να αναδυθεί, μέχρι τα μέσα του τρέχοντος αιώνος, με πλανητικούς όρους, σε δύναμη διεθνούς εμβέλειας, το «σύνδρομο της Συνθήκης των Σεβρών» περιορίζει την Τουρκία από το ζωτικό χώρο της εγγύς θαλασσίας λεκάνης (Μαύρη Θάλασσα, Αν. Μεσόγειο, Ερυθρά Θάλασσα και Περσικός Κόλπος) ο οποίος είναι κομβικής σημασίας, κατά το Νταβούτογλου, για τα μακροχρόνια σχέδια της χώρας του.

Επιπλέον παράγοντες οι οποίοι αναγκάζουν την Τουρκία να κινηθεί προς την κατεύθυνση απόκτησης θαλασσίας ισχύος είναι: α) Η επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης, η οποία αυξάνει τις προϋποθέσεις του διεθνούς εμπορίου, και μάλιστα διά θαλάσσης, β) Η ραγδαία αύξηση των παγκοσμίων ενεργειακών αναγκών γεγονός που καθιστά τόσο τις υποθαλάσσιες ενεργειακές πηγές όσο και τις θαλάσσιες ενεργειακές οδούς του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου σε μείζονος σημασίας γεωστρατηγικά εργαλεία, ιδιαίτερα αν δει κάποιος αυτό τον παράγοντα σε σχέση με τις ευρωπαϊκές προσπάθειες απεξάρτησης της Ευρώπης από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα.

Ο Νταβούτογλου, με το δόγμα του στρατηγικού βάθους, εισάγει στη σύγχρονη τουρκική εξωτερική πολιτική κεντρικές γεωπολιτικές έννοιες όπως, της εγγύτητας, της ενδοχώρας και του κεντρικού βάρους. Κατά το Νταβούτογλου, η Τουρκία δεν θα μπορέσει ποτέ να αυξήσει την επιρροή της στην ενδοχώρα, δηλαδή στην Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή, εκεί που βρίσκονται οι πλούσιες ενεργειακές πηγές, αν πρώτα στην εγγύς θαλασσία λεκάνη (γεωπολιτική εγγύτητα) δεν υλοποιήσει μία στρατηγική υπεροχής θαλασσίας ισχύος. Γι’ αυτό, εισηγείται η Τουρκία να γίνει η κύρια ναυτική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο, Μαύρη Θάλασσα, Αδριατική, Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τα μέσα του 21^ου αιώνα. Μέσα σε αυτό πλαίσιο κομβικής σημασίας για την ανάπτυξη της Τουρκικής θαλασσίας ισχύος αποτελούν οι θαλάσσιοι χώροι του Αιγαίου και αυτοί γύρω από την Κύπρο.

Θεμελιακής σημασίας για την κατανόηση της γεωπολιτικής σκέψης του Νταβούτογλου και κατ’ επέκταση της σημερινής Τουρκικής διπλωματίας είναι η έμφαση την οποία αποδίδει στη θεωρία της ναυτικής ισχύος, σύμφωνα με την οποία η θαλάσσια δύναμη εξασφαλίζει το μέγιστο βαθμό ελέγχου με τον ελάχιστο βαθμό επιβολής. Η ουσία αυτής της γεωστρατηγικής προσέγγισης βρίσκεται στην αντίληψη ότι ο έλεγχος επί των ηπειρωτικών περιοχών απαιτεί πλήρη επιβολή στους τοπικούς πληθυσμούς. Ενώ, αντιθέτως, η κυριαρχία στους θαλασσίους χώρους απαιτεί όχι πλήρη έλεγχο και συνεχή στρατιωτική παρουσία, όπως στις ηπειρωτικές περιοχές, αλλά αποτελεσματικό έλεγχο επί των θαλασσίων χώρων και οδών.

Επομένως, θα ήταν παιδαριώδες σφάλμα στρατηγικής προσπέλασης και ανάλυσης να μη θεωρείται ως πηγή των τουρκικών διεκδικήσεων και ηγεμονικών αξιώσεων επί του Αιγαίου και των θαλασσίων χώρων της Κύπρου ο γεωστρατηγικός αναθεωρητισμός της Τουρκίας.

*Ο Χρήστος Ιακώβου είναι Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

October 2, 2014 9:00 am Category: Επιλογές - Παραπολιτικα, Τουρκία, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η Τουρκία θα πολεμήσει εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και άλλων «τρομοκρατικών» οργανώσεων στην περιοχή, αλλά θα επιμείνει παράλληλα στον σκοπό της να απομακρυνθεί από την εξουσία ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, ανέφερε σήμερα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

«Θα πολεμήσουμε αποτελεσματικά εναντίον τόσο αυτών (του Ισλαμικού Κράτους), όσο και όλων των άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων στην περιοχή· αυτή θα είναι πάντα η προτεραιότητά μας», είπε ο Ερντογάν στην ομιλία του κατά την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

«(Επίσης) θα συνεχίσουμε να δίνουμε προτεραιότητα στον στόχο της απομάκρυνσης του συριακού καθεστώτος, στην ενίσχυση της προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας και θα ενθαρρύνουμε ένα συνταγματικό, κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης το οποίο θα εκπροσωπεί όλους τους πολίτες» της χώρας, είπε ο Ερντογάν.

«Είμαστε ανοιχτοί και έτοιμοι για κάθε συνεργασία όσον αφορά τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που επιδιώκει προσωρινές λύσεις ούτε είναι μια χώρα που θα επιτρέψει άλλοι να επωφεληθούν από αυτό» είπε ο πρόεδρος Ερντογάν.

« Οι τόνοι από βόμβες απλώς και μόνο θα καθυστερήσουν την απειλή και τον κίνδυνο» συμπλήρωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας, προσθέτοντας ότι η ασφαλής επιστροφή των προσφύγων στη Συρία είναι επίσης μια προτεραιότητα της χώρας του.

Η τουρκική ηγεσία φοβάται ότι οι αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιεί ο διεθνής συνασπισμός υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αν δεν συνοδευτούν από μια ευρύτερη στρατηγική, πιθανόν αφενός θα ενισχύσουν τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ και αφετέρου θα οδηγήσουν τους Κούρδους μαχητές που πολεμούν κατά του Ισλαμικού Κράτους σε μια συμμαχία με τους Κούρδους της Τουρκίας, οι οποίοι εξεγέρθηκαν πριν από τρεις δεκαετίες διεκδικώντας μεγαλύτερη αυτονομία.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει αναπτύξει άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού στη μεθόριο με τη Συρία καθώς κλιμακώνονται οι συγκρούσεις, ενώ ζητεί από την Εθνοσυνέλευση την άδεια επέκτασης της εντολής της στις ένοπλες δυνάμεις για την στρατιωτική δράση στο έδαφος του Ιράκ και της Συρίας.

Η Τουρκία έχει σύνορα 1.200 χιλιομέτρων με το Ιράκ και τη Συρία, ενώ ήδη φιλοξενεί 1,5 εκατ. πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από τον συριακό εμφύλιο πόλεμο.

ΠΗΓΗ: REUTERS, AFP, ANA-MPA