Τα πρόσωπα και τα ερωτήματα της εξωτερικής πολιτικής

Τα πρόσωπα και τα ερωτήματα της εξωτερικής πολιτικής

Τα πρόσωπα και τα ερωτήματα της εξωτερικής πολιτικής

January 18, 2015 

Του Κωνσταντίνου Τσάκαλου

Μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, όπου όπως είναι φυσικό κυριαρχεί το θέμα της οικονομίας και της ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά δυστυχώς απουσιάζει παντελώς η οποιαδήποτε αναφορά και συζήτηση στα μεγάλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.

Θέματα που αφορούν άμεσα και την οικονομία και τη θέση της χώρας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, στο μέτωπο της Ευρώπης έναντι των απειλών ασφαλείας από τη Μ. Ανατολή και την Αφρική. Ζητήματα που αφορούν το ίδιο το μέλλον της χώρας.

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι για το κόμμα που, όπως όλα δείχνουν, θα αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας, τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί η 26η Ιανουαρίου, η επόμενη ημέρα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού, δεν προσφέρει περίοδο χάριτος.

Χωρίς φυσικά να περιμέναμε να έχει ανακοινώσει από τώρα ο κ. Τσίπρας τη σύνθεση της κυβέρνησής του, προκαλεί ανησυχία το γεγονός ότι δεν διακρίνονται ένα η δύο σημαντικά στελέχη τα όποια θα κληθούν να σηκώσουν το μεγάλο βάρος της χάραξης και άσκησης της εξωτερικής πολιτικής.

Οι υπεύθυνοι εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Ήσυχος και η κ. Βαλαβάνη, είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αναλάβουν ρόλο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Το περισσότερο που θα μπορούσε να τους ανατεθεί είναι η προεδρία στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής. Ειδικά μάλιστα ο κ. Ήσυχος, με τις αιρετικές απόψεις του για το ΝΑΤΟ, τη Μ. Ανατολή, τη Λατινική Αμερική κ.λπ., δεν έχει τα εφόδια για να αναλάβει κάποια σημαντική θέση…

Το άλλο όνομα το οποίο ακούγεται για κάποια από τις υπουργικές θέσεις είναι εκείνο του Νίκου Κοτζιά, καθηγητή, παλιού στελέχους του ΚΚΕ και στενού συνεργάτη επί σειρά ετών του Γ. Παπανδρέου και συμβούλου του στη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Εξωτερικών, ο οποίος διαφοροποιήθηκε από τον τότε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ στο θέμα του Μνημονίου και εδώ και αρκετό καιρό έχει στενούς δεσμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποκαταστήσει μια ιδιαίτερα αποδοτική σχέση με τον νεαρό διπλωμάτη Βαγγέλη Καλπαδάκη, ο οποίος έχει αποσπασθεί στο διπλωματικό γραφείο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και δείχνει να αποτελεί αυτή τη στιγμή τον μοναδικό συνδετικό κρίκο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ με το υπουργείο Εξωτερικών.

Ο πρώην διπλωματικός σύμβουλος του κ. Τσίπρα, ο πρέσβης Γ. Αϋφαντής, έχει μετατεθεί, αφού εδώ και μερικές εβδομάδες έχει αναλάβει τα καθήκοντά του ως πρέσβης της Ελλάδας στην Τεχεράνη.

Πάντως ο κ. Αϋφαντής δεν αποκλείεται να κληθεί πίσω στην Αθήνα προκειμένου να καλύψει ένα σημαντικό κενό που θα προκύψει για τον συντονισμό του Μ. Μαξίμου με τη γραφειοκρατία του υπουργείου Εξωτερικών.

Όμως τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο τα πρόσωπα που θα καλύψουν την ηγετική πυραμίδα στο υπουργείο Εξωτερικών σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που παραμένει ακόμη ασαφές είναι ποιες θα είναι οι κυβερνητικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.

Γιατί είναι εντελώς διαφορετικό να εγκρίνεις θέσεις σε συνέδρια όταν είσαι κόμμα του 4% ή 22% και εντελώς διαφορετικό να πρέπει να χειριστείς ως κυβέρνηση μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας και της ασφάλειας της χώρας.

Για παράδειγμα: Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το ΝΑΤΟ; Θα συνεχίσει να συμμετέχει πλήρως και αποφασιστικά στη Συμμαχία, ανταποκρινόμενος στις υποχρεώσεις που έχει κάθε χώρα-μέλος συμμετέχοντας σε αποστολές σε εύφλεκτες περιοχές του κόσμου;

Θα ασκήσει εξωτερική πολιτική με βάση ιδεοληψίες και δογματισμούς; Τι θα πράξει όσον αφορά τη συνεργασία την οποία έχουν θεμελιώσει οι κυβερνήσεις των τελευταίων έξι ετών με το Ισραήλ; Σχέσεις οι οποίες έχουν στρατηγικό χαρακτήρα για την Ελλάδα, ανεξαρτήτως ποιος είναι πρωθυπουργός της χώρας αυτής. Οι φωνές που ακούστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για διακοπή της συνεργασίας με το Ισραήλ, κατά τη διάρκεια των φονικών επιθέσεων του Ισραήλ στη Γάζα πέρυσι, αποτελούν επίσημη πολιτική; Το ίδιο ισχύει και για την Αίγυπτο, καθώς κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλαν την αναθέρμανση των διμερών σχέσεων με τον στρατηγό Σίσι.

Υπάρχουν επίσης ζητήματα όσον αφορά τη στάση της χώρας για το εμπάργκο εναντίον της Ρωσίας. Ένα εμπάργκο που έχει πλήξει ιδιαίτερα τη χώρα μας και ήδη οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αναζητούν τρόπο για εύσχημη χαλάρωση των κυρώσεων. Όμως μέχρι προσφάτως υπήρχαν δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που παρότρυναν την κυβέρνηση να προβεί σε μονομερή κατάργησή τους, αγνοώντας, προφανώς, στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας της ΕΕ αλλά και των ισορροπιών που τηρούνται στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία.

Υπάρχουν κι άλλα ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα στα οποία πρέπει να καταγραφεί, φυσικά, η θετική δημόσια στάση του κ. Τσίπρα αλλά και ο προβληματισμός που δημιουργεί η πολυφωνία των αρμόδιων στελεχών του κόμματος.

Θα τιθασευτούν εκείνοι οι παράγοντες που με ιδεοληψίες αντιμετωπίζουν το Κυπριακό με τη λογική της «αδελφοσύνης» Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων και της παλαιοκομμουνιστικής προσέγγισης ότι «όλοι οι λαοί είναι αδέλφια», αντιλήψεις που διαστρεβλώνουν την ουσία των προβλημάτων και ειδικά στο Κυπριακό υποβαθμίζουν τον ρόλο της Τουρκίας ως δύναμης εισβολής και κατοχής;

Όσον αφορά το Αιγαίο, επιβιώνουν ακόμη στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλήψεις της δογματικής Αριστεράς, που θεωρούν ότι τα προβλήματα στο Αιγαίο προκαλούνται για τη στρατιωτικοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών και ότι για μερικά από αυτά υπεύθυνη είναι η… Ελλάδα.

Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη μειονότητα στη Θράκη και την προσπάθεια χειραγώγησής της από την Άγκυρα; Η θέση του κόμματος και της αυριανής κυβέρνησης θα διαμορφωθεί από τους δύο ή τρεις μειονοτικούς βουλευτές του κόμματος; Πώς θα διαρραγεί η περιχαράκωση της μειονότητας, που επιδιώκει το τουρκικό προξενείο, εάν δεν υπάρξει σύγχρονη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά της μειονότητας έξω από το αναχρονιστικό και ρατσιστικό πλαίσιο της μειονοτικής εκπαίδευσης; Η στήριξη των δικαιωμάτων της αναγνωρισμένης εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία είναι καθήκον της χώρας ή θεωρείται «απολίθωμα των σωβινιστών και ακροδεξιών του βορειοηπειρωτικού λόμπι»; Και ένα ακόμη από τα πολλά ερωτήματα: Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει τις έρευνες υδρογονανθράκων στην ελληνική ΑΟΖ; Υποστηρίζει τη διέλευση και άλλων αγωγών από τη Θράκη και τη Βόρεια Ελλάδα που θα ενισχύσουν τη γεωστρατηγική θέση της χώρας ή θα αποδεχθεί τις δογματικές θέσεις των οικολόγων στελεχών του; Φυσικά τα ερωτήματα που θα ακούσετε μέχρι τις εκλογές θα είναι για την οικονομία. Πού θα βρεθούν τα λεφτά, ποιος λέει ψέματα και αλήθειες. Όμως μέχρι την 26η Ιανουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να έχει απαντήσεις στα ερωτήματα που θέσαμε και σε εκατοντάδες ακόμη, εάν θέλει πραγματικά να προστατεύσει την αξιοπρέπεια και την ανόρθωση της χώρας. Γιατί η αξιοπρέπεια έχει νόημα μόνο για μια χώρα που προστατεύει τη διεθνή θέση της και την κυριαρχία της…

ΠΗΓΗ: http://WWW.PARON.GR

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Η γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Μνήμη Γιώργου Αλεξάνδρου

Σήμερα το πρωΐ έφυγε από κοντά μας ένας μοναδικός και ιδιαίτερος άνθρωπος, αγαπητός φίλος, μαζί μας για χρόνια στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ και στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία: Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αλεξάνδρου.

ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ

 Λ.Αποσκίτης

Ούτε έθνη, ούτε θρησκείες, ούτε ιδεολογίες, ούτε αγωγοί, ούτε πολιτισμοί, αλλά Μνήμες και Σύμβολα;

(+) Του Γιώργου Αλεξάνδρου

Μ’ αυτό το άρθρο δεν επιθυμώ να εστιάσω σ’ ένα παράδειγμα όπως τα Σκωτσέζικο, Τουρκικό, Κουρδικό κλπ. που άλλωστε τόσες πολλές αναλύσεις έχουν γίνει σε αυτά. 

Προσπαθώ να εστιάσω την προσοχή του αναγνώστη στο συνολικότερο παγκόσμιο φαινόμενο ανατροπών που έρχονται «φωτογραφίζοντας» κυρίως τρία κακοϊδωμένα μοντέλα ανατροπών που βρίσκονται δίπλα μας: Το Ρωσικό, το Ισλαμικό και το Ιταλικό.

   

Παρουσιάζοντας τα δυστοπικά αποτελέσματα των προφητειών και το άστοχο στις τρέχουσες γεωπολιτικές αναλύσεις επιχειρώ να μιλήσω όχι τόσο στο θολωμένο, και εν τέλει ανενεργό, συνειδητό, αλλά στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο του αναγνώστη που ίσως ακόμα παραμένουν ενεργά. 

Οι φωτογραφίες του άρθρου και οι λεζάντες αυτόν ακριβώς τον στόχο υπηρετούν. 

Τέλος, προσπαθώ να δείξω ότι στην παγκοσμίως ρευστή εποχή μας, όπου ακόμα και η μαγεία επανεμφανίζεται ως όπλο, δίπλα στις αποκρυπτόμενες από τα ΜΜΕ μαζικές-τελετουργικές σφαγές αθώων ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη, για την Ελλάδα, στον κόσμο που έρχεται, υπάρχουν μόνον δύο δρόμοι: εκείνος των θρυμματισμένων προτεκτοράτων και εκείνος ενός πολιτιστικού αυτοκρατορικού μέλλοντος που θα στηρίζεται στις παγκόσμιες ελληνικές μνήμες και τα σύμβολα του διαχρονικού ελληνισμού. 

Και αναρωτιέμαι ποια πρέπει να είναι η στάση των Ελλήνων Ορθοδόξων ειδικά αλλά και όλων των Ελλήνων γενικά… ακόμα και όλων των κατοίκων (και των ξένων) αυτής της χώρας, τώρα στους καιρούς της μεγάλης αναμονής, αλλά και σας προτείνω να ψάξετε την άγνωστη στην Ελλάδα σημερινή επιρροή της χώρας μας στα παγκόσμια αριστερά κινήματα.

Συνέχεια του άρθρου εδώ: http://www.tomtb.com/gevpolitiki-sygkrousi0erxetai-galexandrou-4860/

Η επίσκεψη Νταβούτογλου και η Αριστερά‏. Η συζήτηση με τους φορείς της κρατικής ρατσιστικής τρομοκρατίας και οι ολέθριες συνέπειες. - του Παύλου Τουμανίδη

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Η επίσκεψη Νταβούτογλου και η Αριστερά‏. Η συζήτηση με τους φορείς της κρατικής ρατσιστικής τρομοκρατίας και οι ολέθριες συνέπειες.

Του Παύλου Τουμανίδη*

Η ψευδεπίγραφη παράταση της αντίθεσης ''μνημόνιο-αντιμνημόνιο'' εσωκλείει τη λογική, ότι προ του ΄09 όλα ήσαν, αν όχι άψογα, τουλάχιστον ανεκτά:  Και η παρασιτική οικονομία της μικροαστικής αναπαραγωγής, και ο χρεωβόρος Αθηνοκεντρισμός , και η ταξική κατάτμηση του ενιαίου εργατικού-λαϊκού σώματος, με την ελαστικοποίηση-εξατομίκευση των πολλαπλών μορφών απασχόλησης, και η απαξίωση της αγροτοβιομηχανικής παραγωγής: Το σύνολο πλαίσιο δηλαδή, της  ένταξης της χώρας στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό.  Ο αυτόματος πιλότος της ξένης εξάρτησης και κηδεμονίας,  εμφανίστηκε ''καλός'', σε αντίθεση με το μεταπολιτευτικό κλίμα. Λύτρα γι αυτό αποτέλεσαν η παράδοση Οτζαλάν, το χρηματιστήριο και η Ολυμπιάδα. Μια βαθειά προσπάθεια αντιστροφής και κατάλυσης του αντιστασιακού ήθους του νέου Ελληνισμού. Το αποκαλούμενο κίνημα των πλατειών εμπεριείχε το σπέρμα της ήττας, καθώς πολιτεύθηκε απέναντι από μια οπτική πολιτικοποιημένης και οργανωμένης ριζοσπαστικής πρωτοπορίας. Οδηγήθηκε και ανέδειξε ένα μεταπολιτικό πρότυπο, όπου η συλλογικότητα ήταν πλέον η συρραφή επιμέρους ατομικιστικών στάσεων και η αναγόρευση προσωπικών ιδιαιτεροτήτων σε κλίμακα κοινωνικής αφήγησης. ''Τα κινήματα'' ήταν και είναι η κατίσχυση του φιλελευθερισμού, ουσιαστικά ένα αριστεροδεξιό κράμα, ενάντια στο σοσιαλισμό- κομμουνισμό.  Γι αυτό οι πρόσοδοί τους είναι μόνον οι παραγοντισμοί παλιοί και νεώτεροι και οι ποικίλοι καριερισμοί. 

Στο όνομα του ''αντισταλινισμού'' οριοθετήθηκε η ''αποσοβιετοποίηση'', όπως την όρισε ως       προτεραιότητα το δίδυμο Σημίτη-Γιωργάκη, σε άρρηκτη συμμαχία με τους νεοφιλελεύθερους και παράλληλα η ''αποκομμουνιστοποίηση'' του τέως ΣΥΝ, που ενέκρινε ο πρόεδρός του κατά το συνέδριο αυτοδιάλυσής του. Ο νυν ΣΥΡΙΖΑ προσδιοριζόμενος ως συνέχεια κι όχι ως ασυνέχεια, όπως θα όφειλε, αυτής της εμβάθυνσης της αλλοτρίωσης,  ανανεώνει την κεντρική εθνομηδενιστική του αναφορά, πρωτίστως ως αυτιστική στάση. Ως αυτεπιβεβαίωση κοινωνικής αναγνωρισιμότητας, ως διαβατήριο εγκωμίων απ΄τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η συγκατάθεση στην αρχιτεκτονική της ιμπεριαλιστικής τάξης στην περιοχή, η Ελληνοτουρκική και Ελληνοϊσραηλινή ''φιλία'',  ως προσφορά συναίνεσης στην πιό υποτελή πολιτική μετά το ΄50, σηματοδοτεί ενσωμάτωση στη φαντασίωση του διανεμητικού καπιταλισμού, στα απόνερα επίδοξων υποϊμπεριαλιστικών ρόλων. Της συνενοχής του λαού στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο      άρσης του στοιχείου ανεξαρτησίας  στη Μέση Ανατολή. Της συνευθύνης  στην  θωπεία του Τουρκικού επεκτατισμού. Σηματοδοτεί, για τα καταπιεζόμενα στρώματα,  ελεημοσύνη,  οιονεί δουλοκτησία- παθητική και ενεργητική- ανανέωση του κλίματος  παρακμής.  Το ερώτημα ποιές τάξεις έχουν την εξουσία, σε ποιά δομή παραγωγής, με ποιά δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης χάνεται, όπως αφήνεται να χαθεί στο όνομα μιας απροσδιόριστης ''σωτηρίας'' η εθνικοαπελευθερωτική μνήμη του λαού, η δίκαιη εθνικοαμυντική του εγρήγορση σε Ελλάδα και Κύπρο.

Η κουτοπόνηρη στάση που διαφοροποιεί το εθνικό από το κοινωνικό ζήτημα, αποτελεί νεοσυντηρητικό πρόταγμα του αρχικού σχεδιασμού ΗΠΑ και ΕΕ, που προβλέπει το θάψιμο της Κυπριακής δημοκρατίας, τη διχοτόμηση του Αιγαίου, την κατάτμηση των Βαλκανίων περαιτέρω, σαν συμβολαιακή πράξη ελάφρυνσης απ΄τις επιπτώσεις των μνημονίων. Για ένα νέο πολύ χειρότερο μνημόνιο κακομοιριάς και μιζέριας, στο έδαφος της περιορισμένης, ή πεπερασμένης ανεξαρτησίας, για την ηθική κιλίδωση στο όνομα της... Αριστεράς. Για έναν ασφαλή, μεταγενέστερα,ρεβανσιστικό  αντικομμουνισμό διαρκείας, σε συνάρτηση με την εμπέδωση του ραγιαδισμού. Σωτηρία με αναπαλαίωση της περιόδου Άτσεσον και… Μαρκεζίνη και επαναφορά... του Γιωργάκη έστω ως πνεύματος,  δεν μπορεί να υπάρξει.  Η απάτη πρέπει να ξεσκεπαστεί.

 Ο χρόνος είναι συμπυκνωμένος. Είτε θα δράσουμε για ένα πατριωτικό - αντιϊμπεριαλιστικό - δημοκρατικό πόλο, είτε θα καταγραφούμε ''άβουλοι και μοιραίοι''.

*Ο Παύλος Τουμανίδης είναι μέλος τη ΚΕ του ΔΗΚΚΙ-Σοσιαλιστική Αριστερά

 

ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ - του Θόδωρου Μπατρακούλη

ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

         Αυτές οι μέρες είναι πολλαπλά κρίσιμες για τη χώρα. Συμπίπτει ο ερχομός δύο από τους ηγεμονικούς «παίκτες»: Της τρόικας των δανειστών, που επιστρέφει έχοντας έτοιμο νέο σκληρό Μνημόνιο. Του Αχμέτ Νταβούτογλου, μέντορα των ισλαμιστών ηγετών της Τουρκίας, αρχιτέκτονα της σύγχρονης εκδοχής του νεοοθωμανισμού και πρωθυπουργό από τον Αύγουστο του 2014. Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μίνα Αντρέεβα είχε τονίσει ότι έπρεπε να υπάρξει ολοκλήρωση της αξιολόγησης έως το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Και για τον χρόνο επιστροφής της τρόικας στην Αθήνα ότι απαιτείται περαιτέρω πρόοδος σε ορισμένα ζητήματα, όπως στον προϋπολογισμό του 2015, τα «κόκκινα» δάνεια, την είσπραξη των φόρων και άλλες πηγές δημοσίων εσόδων. Η τρόικα πιέζει ασφυκτικά επιδιώκοντας το μέγιστο από την «κυβέρνση σε αποδρομή» ώστε να εκταμιευθούν τα περίπου 7,5 δις ευρώ των επόμενων δόσεων. Θα ήθελε και τη δέσμευση αυτών που έρχονται. Ο Νταβούτογλου, ενόψει της συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 5 Δεκεμβρίου, μας υποδεικνύει ότι «δεν είναι σωστό, πρέπον και ηθικό, ένα αγαθό, όπως είναι η ενέργεια, να χρησιμοποιείται ως «»όπλο» σε διαπραγματεύσεις». Εξακολουθεί να είναι κρίσιμη η ανάδειξη της γεωπολιτικής αντίληψης του Νταβούτογλου που αποτελεί υπόβαθρο της ασκούμενης από την Τουρκία εξωτερικής πολιτικής, όπως αυτή εκφράζεται ειδικά στον χώρο της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης.

         Η Τουρκία εκβιάζει την Αθήνα και τη Λευκωσία με τη στρατιωτική ισχύ της. Η νέα κρίση στην Κύπρο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις απαιτείται να ερμηνευθεί και με γνώμονα τις γεωπολιτικές απόψεις του Αχμέτ Νταβούτογλου, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο του Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας - δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2001. Η Τουρκία αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους. Τα τελευταία χρόνια ύψώνει την ένταση όσον αφορά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η συμπεριφορά υπαγορεύεται από τη στρατηγική προτεραιότητά της να αυξήσει τη θαλάσσια ισχύ της. Αυτό θα της επιτρέψει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την θεμελιακή για την εξωτερική της πολιτική έννοια του στρατηγικού βάθους. Το ερώτημα στρατηγικής που εγείρεται από τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στο δεδομένο θέμα είναι: Γιατί η Τουρκία επιδεικνύει τόση ευαισθησία για το θαλάσσιο χώρο της Ελλάδος και της Κύπρου, την οποία συνοδεύει μάλιστα και με ανοικτές απειλές; Ποια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των συγκαλυμμένων ή μη απειλών και προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας έναντι της Κύπρου και Ελλάδα; O Αμερικανός θεωρητικός της θαλάσσιας ισχύος Αλφρεντ Μάχαν έχει επηρεάσει και τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Νταβούτογλου προσδιορίζει τη θαλάσσια ισχύ ως τη δυνατότητα ελέγχου των θαλασσίων οδών καθώς επίσης και της νομής και κατοχής των θαλασσίων πόρων, οι οποίοι προσδίδουν πολιτική και οικονομική δύναμη στα κράτη. Αυτό που στις μέρες μας περιορίζει την ανάπτυξη της θαλάσσιας ισχύος της Τουρκίας, σε σχέση με τις προϋποθέσεις που όρισε ο Μάχαν, είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα που προσδιορίζεται από την ύπαρξη σε μεγάλη έκταση ακτογραμμής της χώρας χωρίς όμως να έχει ελεύθερη πρόσβαση σε ανοικτή θάλασσα, τόσο στο Αιγαίο, λόγω του  πλεονεκτήματος της Ελλάδας, όσο και στην Α. Μεσόγειο, λόγω της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

         Στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός χρειάζονταν, από χρόνια, μια καλά σχεδιασμένη, ιστορικά τεκμηριωμένη, ιεραρχημένη και πολυδιάστατη ελληνική - και ευρωπαïκή - εξωτερική και ενεργειακή πολιτική. Μια τέτοια πολιτική θα έπρεπε να εκφράζεται με εξειδικευμένο τρόπο στα Βαλκάνια καθώς και στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της επιδιώκοντας την επίτευξη της εθνικής ανεξαρτησίας. Ο επαναπροσδιορισμός απαιτείται να γίνει τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση έναντι κάθε επιβουλής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, και βεβαίως σε συντονισμό σχεδιασμού και ενεργειών με την Κύπρο, όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμ­βάνονται και οι υδρογονάνθρακες. Οριοθέτηση της ΑΟΖ δεν μπορεί να υπάρξει άν δεν υπάρξει πρώτα ανακήρυξή  της. Εξάλλου, στις μέρες πρέπει να μιλάμε όχι απλώς για θαλάσσια ισχύ αλλά, για «αεροναυτική ισχύ». Στη σύγχρονη εποχή - ιδιαίτερα μετά τις εμπειρίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου - «το «μέγα της θαλάσσης κράτος» λειτουργεί ως του «αέρος και της θαλάσσης». Τα νησιά του Αιγαίου μπορούν να λειτουργούν ως «δίκτυο αβύθιστων πλατφορμών εκτόξευσης βλημάτων». Ωστόσο, υπάρχει ζήτημα επαρκούς άμυνας των νησιών του Αιγαίου από τουρκικές αεροναυτικές επιχειρήσεις αλλά και της ελληνικής Θράκης.

         Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και η απομόνωση της Τουρκίας ευνοούν την συνεργασία Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και  Αιγύπτου. Οι τρείς πρώτες χώρες, πέραν του ότι είναι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, παρά τα οικονομικά προβλήματα. Είναι αξιόπιστοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στις θάλασσές τους τις καθιστούν σοβαρές εναλλακτικές ενεργειακές επιλογές, ιδιαίτερα για την Ευρώπη. Τέλος, η διεθνής κατακραυγή κατά της Τουρκίας για την πολιτική Ερντογάν προσφέρει σημαντική ευκαιρία στις τέσσερις χώρες να προωθήσουν περισσότερο τη συνεργασία τους, όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην ασφάλεια. Και, με την κρίση που δημιουργήθηκε στις σχέσεις της Τουρκίας με τους σιίτες αλλά και με τμήμα των σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), για την Ελλάδα παρουσιαζόταν στα ανατολικά της δυνατότητα για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον αραβικό και ιρανικό κόσμο. Αφετέρου, εδώ και καιρό θα μπορούσε να έχει αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και η προώθηση μιας ειδικής σχέσης συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς. Βεβαίως, η Ελλάδα πρέπει να διατηρήσει ρόλο αυτόνομου δρώντος και καθεμιά από τις εν λόγω συνεργασίες να γίνει με αποσαφηνισμένους όρους, ώστε να αξιοποιηθούν οι γεωπολιτικές συγκυρίες που έγιναν ευνοϊκότερες για την Ελλάδα καθώς και για την Κυπριακή Δημοκρατία.

         Εξάλλου, η Ελληνική πολιτεία πρέπει να είναι έτοιμη και για αντιμετώπιση τζιχαντιστών, και οι πολίτες να είναι προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο. Πώς συμβάλλει σε έναν συνολικό ανασχεδιασμό-επαναπροσδιορισμό της εθνικής στρατηγικής η πραγματοποίηση της συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Αθήνα, τη στιγμή που η Τουρκία παραβιάζει κατάφωρα και πειρατικά την ΑΟΖ της Κύπρου, και ενώ παρέχει στήριξη στους τζιχαντιστές; Και όταν η κατά την Αγκυρα ενιαία μειονότητα - με την συμβολή και παραγόντων της ελληνικής πολιτείας και του περιβόητου «Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων» -, οι «Τούρκοι της Δυτικής Θράκης», αποτελούν πιόνια στις προσπάθειες εφαρμογής του δόγματος του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας και της ενιαίας αναθεωρητικής πο­λιτικής του τουρκικού κατεστημένου. Ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος επιχείρησε, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αγκυρα, να στείλει το μήνυμα ότι «η Ελλάδα είναι ασφαλής και φερέγγυος γείτονας της Τουρκίας». Με ποιούς όρους πραγματοποιείται η επίσκεψη Νταβούτογλου; Η Τουρκία αρνείται να αποσύρει το Μπαρμπαρός - με υποστήριξη της φρεγάτας TCG Gaziantep του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού - από την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παράλληλα, την στιγμή της εδώ παρουσίας του Νταβούτογλου, έχει αναγγείλει μεγάλες ασκήσεις στο Βόρειο (στον Κόλπο Ξηρού, βορειοανατολικά της Λήμνου και κοντά στα παράλια της Θράκης) και Νοτιοανατολικό  Αιγαίο (στην περιοχή του Καστελόριζου, την οποία οι Τούρκοι «εμφανίζουν» ως περιοχή ενδιαφέροντός τους, ακόμα και δικό τους χώρο την ευρύτερη περιοχή). Η Ελλάδα περιορίζεται στο αυτονόητο της κατάστασης ετοιμότητας που απαιτείται, χωρίς διάθεση κλιμάκωσης, και αφήνοντας τα ακριβοπληρωμένα για το ΠΝ πλοία στη Σαλαμίνα και το Πέραμα.

         Η πορεία κατά της επίσκεψης Νταβούτογλου, που διοργάνωναν από κοινού στις 5 Δεκεμβρίου 2014 οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΔΗΚΚΙ, το Άρδην, η Χριστιανική Δημοκρατία, το Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, η Επιτροπή Αλληλεγγύης Κουρδιστάν, το Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα κ.ά. κινήσεις πολιτών, απαγορεύθηκε. Το έγγραφο της ΕΛ.ΑΣ., υπογεγραμμένο από τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής, επικαλείται την «ανάγκη προστασίας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των ανωτέρω ξένων επισήμων και των μελών συνοδείας τους και την εξασφάλιση σε αυτούς του αισθήματος ασφαλείας κατά το χρόνο παραμονής τους στη Χώρα μας». Ο Νταβούτογλου και η συνοδεία του επιβάλλουν την απαγόρευση του αναφαίρετου δικαιώματος των Ελλήνων πολιτών στην διαδήλωση και την διαμαρτυρία, σε μια τεράστια έκταση της πόλης, από την πλατεία Κολοκοτρώνη ως… την Αττική οδό και το Αεροδρόμιο!

        Τέλος, παραμένει εκκρεμές ένα σημαντικό για την πορεία της χώρας στοίχημα. Αυτοί που επιθυμούν δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που ήθελαν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που είχαν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, θα επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας που συμπεριλαμβάνει μια αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

Θόδωρος Σ. Μπατρακούλης

theobatrak@gmail.com

ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

        Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τότε που ο Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή.  Ο Νεοκλής Σαρρής (γεννήθηκε 5 Μαΐου του 1940-πέθανε στις 19 Νοεμβρίου του 2011) καταγόταν από Ελληνα (Ρωμιό) πατέρα και Αρμένισσα μάνα (από τη Χρυσοκέραμο / Τσενγκέλκιοϊ της Πόλης) - κατά συνέπεια ήταν Διγενής. Ηταν απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Κωνσταντινούπολης και Αθηνών και Ψυχολογία στη Γενεύη. Αριστούχος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση κυρίως στην Οθωμανική περίοδο, αλλά με σημαντική ερευνητική συμβολή και στην περίοδο της σύγχρονης Τουρκίας. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του ιδίου Πανεπιστημίου. Δίδαξε επίσης Ψυχοκοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και σε παραγωγικές και ανώτερες Σχολές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Επί 30 χρόνια υπήρξε καθηγητής «Κοινωνιολογίας του Κινηματογράφου» στη Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, την οποία επί σειρά ετών εκπροσωπούσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με ορισμένες από τις εγκυρότερες εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και την Τουρκία.

         Ο Νεοκλής Σαρρής στη συνείδηση του κοινού ήταν γνωστός ως Τουρκολόγος λόγω της βαθιάς, πρωτογενούς, βιωματικής και ακαδημαϊκής γνώσης του για την Τουρκία. Μελετώντας σε βάθος τη συγκρότηση και εξέλιξη της τουρκικής κοινωνίας προέτρεπε από τη θέση του ως ακαδημαϊκός δάσκαλος στη βαθύτερη γνώση του κοινωνικού σχηματισμού της Τουρκίας. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης συγκεκριμένης μερίδας του τουρκικού ακαδημαϊκού χώρου, του προοδευτικού του τμήματος. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Χάρης Μελετιάδης, τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την έρευνά του Νεοκλή Σαρρή είναι «η μελέτη του συγκειμένου των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ιστορίας – κυρίως κοινωνικής και οικονομικής – της οσμανικής και μεταοσμανικής περιόδου», ένας συγκρητισμός, και ένας παραγωγικός επιστημολογικός εκλεκτικισμός. Η εργασία του εντάσσεται στο χώρο των κοινωνικών επιστημών και η συνειδητή ελευθεριότητα χαρακτηρίζει τις διαδρομές του από τη μια επιστημονική πειθαρχία στην άλλη.

      Το 1960, σε ηλικία 20 ετών, έγινε σύμβουλος επί πολιτικών θεμάτων του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Βλέποντας την σταδιακή δραματική συρρίκνωση του Ελληνισμού της Πόλης, εγκατέλειψε τη γενέτειρά του το 1962 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Ασυμβίβαστος υπέρμαχος ενός ιδεαλισμού, έζησε υπερασπίζοντας οράματα που τον σημάδεψαν και σφράγισαν και τους μετέπειτα αγώνες του τόσο για τους λαούς της Τουρκίας όσο και για τον απανταχού ελληνισμό, από τον Πόντο μέχρι την Κύπρο και από τη Μακεδονία και τη Θράκη ως την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Κλασικό έχει μείνει το βιβλίο του Η Άλλη Πλευρά (Αθήνα: Γραμμή, 1977). Σ’αυτό κατέγραψε τα γεγονότα και το παρασκήνιο της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο με βάση τουρκικές πηγές, χωρίς μισαλλοδοξία, αλλά ακολουθώντας αυστηρή επιστημονική μεθοδολογία.

         Από τα φοιτητικά του χρόνια αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Ηταν ο μόνος Έλληνας φοιτητής που το έκανε με κατ’εξοχήν ενεργό τρόπο και αναδείχτηκε σε πρωτοπόρο στους κόλπους της ελληνικής μειονότητας της Τουρκίας. Συμμετείχε μαζί με τους Τούρκους συμφοιτητές του στην οργάνωση της αιματοβαμμένης φοιτητικής εξέγερσης της 28ης Απριλίου 1960. Στις 27 Μαΐου του 1960 ανατρεπόταν μετά από στρατιωτικό κίνημα το φαύλο καθεστώς Μεντερές. Ο Σαρρής, λόγω και της ενεργού συμμετοχής του σε αυτά τα πολιτικά γεγονότα, έγινε ήρωας στην πανίσχυρη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Ρ.Λ.Κ). Αναδείχτηκε στην Διοικούσα Επιτροπή αυτής της οργάνωσης νεολαίας. Από τη θέση αυτή συμμετείχε στην επεξεργασία της νέας προοδευτικότερης πολιτικής γραμμής του. Έτσι γνώρισε και τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Τουρκίας κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα. Διετέλεσε και πρόεδρος του κόμματος Ενωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ, ιδρύθηκε το 1974 και ήταν μέχρι το 1977 στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης), διαδεχόμενος τον Ιωάννη Ζίγδη, έως τον θάνατό του (Νοέμβριος 2011).

         Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν, εκτός των άλλων, βαθύς γνώστης και δεινός αναλυτής στα επιστημονικά πεδία της γεωιστορίας και της γεωπολιτικής. Μια ακόμα αφορμή για την κατάδειξη αυτών των ικανοτήτων και της σχετικής συνεισφοράς του στη μελέτη της γεωπολιτικής της Ελλάδας και του ευρύτερου γεωπολιτικού συστήματος αποτέλεσε η κυκλοφορία του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», εκδόσεις Ποιότητα το 2010 (μετάφραση Νίκος Ραπτόπουλος). Ο Σαρρής είχε κάνει στο βιβλίο αυτό τον επανέλεγχο για την σωστή διατύπωση των απόψεων Νταβούτογλου στα ελληνικά. Στο δεύτερο κεφάλαιο του δευτέρου μέρους του εμβριθούς βιβλίου του ο Νταβούτογλου εξετάζει το σύστημα Βαλκάνια-Μέση Ανατολή-Καύκασος, το οποίο ορίζει στον τίτλο ως «εγγύς χερσαία περιοχή» (λεκάνη, Υakιn Kara Havzasι). Εκτιμά ότι: «υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ των εσωτερικών σε αυτή την περιοχή (λεκάνη) παραγόντων και της εσωτερικής συνοχής της Τουρκίας. Το σύστημα αυτό είναι επίκεντρο πολλών γεωπολιτικών πεδίων επιρροής. Μια μικρασιατική χώρα που δεν είναι σε θέση να ασκήσει επιρροή στις εξελίξεις που συμβαίνουν στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί  να διατηρήσει την ενότητά της σε αυτή την ευαίσθητη γεωπολιτική περιοχή ούτε να πετύχει άνοιγμα προς τον έξω κόσμο…» (Ahmet Davutoğlu, Stratejik Derinlik. Türkiye’nin Uluslurarasι Konumu, 2008,   Κωνσταντινούπολη: Küre Yayιnlarι 2008, 24^η έκδoση, σ. 119, μετάφραση του υποφαινομένου.).

         Πώς έκρινε ο Σαρρής τις αναφορές που κάνει για τα ελληνοτουρκικά ο μέντορας του Ερντογάν και αρχιτέκτονας της νεοοθωμανικής πολιτικής των Τούρκων ισλαμιστών; Ο Νταβούτογλου θεωρεί τις μουσουλμανικές μειονότητες στην Θράκη ως τα κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, όπως είναι και τα σχεδόν δύο τρίτα των Αλβανών, οι Κοσσοβάροι που είναι Αλβανοί, βέβαια και οι Βόσνιοι και οι τουρκές/μουσουλμανικές μειονότητες της Βουλγαρία. Και αναφέρει σ΄ ένα σημείο του βιβλίου του ότι αυτές οι μουσουλμανικές κοινότητες είναι το εφαλτήριο της προώθησης της ισλαμικής πολιτικής στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2010 στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής, ο Νεοκλής Σαρρής μνημόνευε λόγους φίλου του πανεπιστημιακού από την Τουρκία («ο οποίος βέβαια τον χειμώνα μένει στον Καναδά και το καλοκαίρι για δύο μήνες στην Τουρκία»). Ο τελευταίος του έλεγε «χαρά στο κουράγιο σου να κάτσεις και να ασχοληθείς με αυτό το βιβλίο, εδώ ούτε καν το έχουμε διαβάσει εμείς», προσθέτοντας για τον Νταβούτογλου, «αλλά αυτός είναι γνωστός ως Ναζί της Τουρκίας», «ως Χίτλερ της Τουρκίας» (Νεοκλής Σαρρής, «Μόνο ο Χίτλερ θα συμφωνούσε με τις απόψεις Νταβούτογλου», infognomonpolitics.blogspot.com/, 11 Ιουνίου 2010).

         Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν ρηξικέλευθος ερευνητής, σεβαστός δάσκαλος αλλά και εξαιρετικός άνθρωπος. Ο υποφαινόμενος είχε την τύχη να τον γνωρίσει προσωπικά από την άνοιξη του 1994 έως τον θάνατό του - μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Τότε, μετά την έναρξη των ερευνών για την Διδακτορική Διατριβή μου σε Πανεπιστήμιο της Γαλλίας (Παρίσι), αναζητούσα σύμβουλο στον ελλαδικό ακαδημαϊκό χώρο για θέματα της σύγχρονης Τουρκίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παρακολούθησα τακτικά τα σεμινάρια που έδινε στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Η πορεία της γνωριμίας μας συνεχίστηκε αναπτυσσόμενη μέχρι τις στερνές μέρες της ζωής του. Ο Νεοκλής Σαρρής συνέβαλε στον εφοδιασμό του υποφαινόμενου με πολλές και πολύτιμες επιστημονικές γνώσεις. Έδωσε στον γράφοντα σπουδαίες συμβουλές στον χώρο της επιστήμης αλλά και στην πολιτική δράση. Στην διάρκεια των δεκα επτά χρόνων της γνωριμίας μας με περιέβαλε εκτίμηση και αγάπη. Με τίμησε με την συνεργασία μας καθώς και με μια ξεχωριστή φιλία, που έφθανε - μπορώ να πώ ενθυμούμενος με συγκίνηση ορισμένες συναντήσεις μας - και σε εκδηλώσεις στοργής. Ηταν καθόλα άξιος της αμέριστης εκτίμησης, της αγάπης και της ευγνωμοσύνης μου. Ο Σαρρής υπήρξε αναμφισβήτητα μια χαρισματική, πολύπτυχη προσωπικότητα, με πολυσχιδές έργο, με πολύπλευρη συνεισφορά. Χαρακτηριζόταν από σπάνια ακεραιότητα και έδειχνε μοναδικό αγωνιστικό φρόνημα. Ηταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες.

Θόδωρος Σ. Μπατρακούλης

Δρ Πανεπιστημίου Παρισίων, Δικηγόρος

theobatrak@gmail.com