ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ - του Θόδωρου Μπατρακούλη

ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

         Αυτές οι μέρες είναι πολλαπλά κρίσιμες για τη χώρα. Συμπίπτει ο ερχομός δύο από τους ηγεμονικούς «παίκτες»: Της τρόικας των δανειστών, που επιστρέφει έχοντας έτοιμο νέο σκληρό Μνημόνιο. Του Αχμέτ Νταβούτογλου, μέντορα των ισλαμιστών ηγετών της Τουρκίας, αρχιτέκτονα της σύγχρονης εκδοχής του νεοοθωμανισμού και πρωθυπουργό από τον Αύγουστο του 2014. Η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μίνα Αντρέεβα είχε τονίσει ότι έπρεπε να υπάρξει ολοκλήρωση της αξιολόγησης έως το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου. Και για τον χρόνο επιστροφής της τρόικας στην Αθήνα ότι απαιτείται περαιτέρω πρόοδος σε ορισμένα ζητήματα, όπως στον προϋπολογισμό του 2015, τα «κόκκινα» δάνεια, την είσπραξη των φόρων και άλλες πηγές δημοσίων εσόδων. Η τρόικα πιέζει ασφυκτικά επιδιώκοντας το μέγιστο από την «κυβέρνση σε αποδρομή» ώστε να εκταμιευθούν τα περίπου 7,5 δις ευρώ των επόμενων δόσεων. Θα ήθελε και τη δέσμευση αυτών που έρχονται. Ο Νταβούτογλου, ενόψει της συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 5 Δεκεμβρίου, μας υποδεικνύει ότι «δεν είναι σωστό, πρέπον και ηθικό, ένα αγαθό, όπως είναι η ενέργεια, να χρησιμοποιείται ως «»όπλο» σε διαπραγματεύσεις». Εξακολουθεί να είναι κρίσιμη η ανάδειξη της γεωπολιτικής αντίληψης του Νταβούτογλου που αποτελεί υπόβαθρο της ασκούμενης από την Τουρκία εξωτερικής πολιτικής, όπως αυτή εκφράζεται ειδικά στον χώρο της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης.

         Η Τουρκία εκβιάζει την Αθήνα και τη Λευκωσία με τη στρατιωτική ισχύ της. Η νέα κρίση στην Κύπρο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις απαιτείται να ερμηνευθεί και με γνώμονα τις γεωπολιτικές απόψεις του Αχμέτ Νταβούτογλου, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο του Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας - δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2001. Η Τουρκία αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους. Τα τελευταία χρόνια ύψώνει την ένταση όσον αφορά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η συμπεριφορά υπαγορεύεται από τη στρατηγική προτεραιότητά της να αυξήσει τη θαλάσσια ισχύ της. Αυτό θα της επιτρέψει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την θεμελιακή για την εξωτερική της πολιτική έννοια του στρατηγικού βάθους. Το ερώτημα στρατηγικής που εγείρεται από τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στο δεδομένο θέμα είναι: Γιατί η Τουρκία επιδεικνύει τόση ευαισθησία για το θαλάσσιο χώρο της Ελλάδος και της Κύπρου, την οποία συνοδεύει μάλιστα και με ανοικτές απειλές; Ποια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των συγκαλυμμένων ή μη απειλών και προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας έναντι της Κύπρου και Ελλάδα; O Αμερικανός θεωρητικός της θαλάσσιας ισχύος Αλφρεντ Μάχαν έχει επηρεάσει και τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Νταβούτογλου προσδιορίζει τη θαλάσσια ισχύ ως τη δυνατότητα ελέγχου των θαλασσίων οδών καθώς επίσης και της νομής και κατοχής των θαλασσίων πόρων, οι οποίοι προσδίδουν πολιτική και οικονομική δύναμη στα κράτη. Αυτό που στις μέρες μας περιορίζει την ανάπτυξη της θαλάσσιας ισχύος της Τουρκίας, σε σχέση με τις προϋποθέσεις που όρισε ο Μάχαν, είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα που προσδιορίζεται από την ύπαρξη σε μεγάλη έκταση ακτογραμμής της χώρας χωρίς όμως να έχει ελεύθερη πρόσβαση σε ανοικτή θάλασσα, τόσο στο Αιγαίο, λόγω του  πλεονεκτήματος της Ελλάδας, όσο και στην Α. Μεσόγειο, λόγω της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

         Στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός χρειάζονταν, από χρόνια, μια καλά σχεδιασμένη, ιστορικά τεκμηριωμένη, ιεραρχημένη και πολυδιάστατη ελληνική - και ευρωπαïκή - εξωτερική και ενεργειακή πολιτική. Μια τέτοια πολιτική θα έπρεπε να εκφράζεται με εξειδικευμένο τρόπο στα Βαλκάνια καθώς και στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της επιδιώκοντας την επίτευξη της εθνικής ανεξαρτησίας. Ο επαναπροσδιορισμός απαιτείται να γίνει τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση έναντι κάθε επιβουλής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, και βεβαίως σε συντονισμό σχεδιασμού και ενεργειών με την Κύπρο, όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμ­βάνονται και οι υδρογονάνθρακες. Οριοθέτηση της ΑΟΖ δεν μπορεί να υπάρξει άν δεν υπάρξει πρώτα ανακήρυξή  της. Εξάλλου, στις μέρες πρέπει να μιλάμε όχι απλώς για θαλάσσια ισχύ αλλά, για «αεροναυτική ισχύ». Στη σύγχρονη εποχή - ιδιαίτερα μετά τις εμπειρίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου - «το «μέγα της θαλάσσης κράτος» λειτουργεί ως του «αέρος και της θαλάσσης». Τα νησιά του Αιγαίου μπορούν να λειτουργούν ως «δίκτυο αβύθιστων πλατφορμών εκτόξευσης βλημάτων». Ωστόσο, υπάρχει ζήτημα επαρκούς άμυνας των νησιών του Αιγαίου από τουρκικές αεροναυτικές επιχειρήσεις αλλά και της ελληνικής Θράκης.

         Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και η απομόνωση της Τουρκίας ευνοούν την συνεργασία Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και  Αιγύπτου. Οι τρείς πρώτες χώρες, πέραν του ότι είναι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, παρά τα οικονομικά προβλήματα. Είναι αξιόπιστοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στις θάλασσές τους τις καθιστούν σοβαρές εναλλακτικές ενεργειακές επιλογές, ιδιαίτερα για την Ευρώπη. Τέλος, η διεθνής κατακραυγή κατά της Τουρκίας για την πολιτική Ερντογάν προσφέρει σημαντική ευκαιρία στις τέσσερις χώρες να προωθήσουν περισσότερο τη συνεργασία τους, όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην ασφάλεια. Και, με την κρίση που δημιουργήθηκε στις σχέσεις της Τουρκίας με τους σιίτες αλλά και με τμήμα των σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), για την Ελλάδα παρουσιαζόταν στα ανατολικά της δυνατότητα για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον αραβικό και ιρανικό κόσμο. Αφετέρου, εδώ και καιρό θα μπορούσε να έχει αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και η προώθηση μιας ειδικής σχέσης συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς. Βεβαίως, η Ελλάδα πρέπει να διατηρήσει ρόλο αυτόνομου δρώντος και καθεμιά από τις εν λόγω συνεργασίες να γίνει με αποσαφηνισμένους όρους, ώστε να αξιοποιηθούν οι γεωπολιτικές συγκυρίες που έγιναν ευνοϊκότερες για την Ελλάδα καθώς και για την Κυπριακή Δημοκρατία.

         Εξάλλου, η Ελληνική πολιτεία πρέπει να είναι έτοιμη και για αντιμετώπιση τζιχαντιστών, και οι πολίτες να είναι προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο. Πώς συμβάλλει σε έναν συνολικό ανασχεδιασμό-επαναπροσδιορισμό της εθνικής στρατηγικής η πραγματοποίηση της συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Αθήνα, τη στιγμή που η Τουρκία παραβιάζει κατάφωρα και πειρατικά την ΑΟΖ της Κύπρου, και ενώ παρέχει στήριξη στους τζιχαντιστές; Και όταν η κατά την Αγκυρα ενιαία μειονότητα - με την συμβολή και παραγόντων της ελληνικής πολιτείας και του περιβόητου «Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων» -, οι «Τούρκοι της Δυτικής Θράκης», αποτελούν πιόνια στις προσπάθειες εφαρμογής του δόγματος του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας και της ενιαίας αναθεωρητικής πο­λιτικής του τουρκικού κατεστημένου. Ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος επιχείρησε, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αγκυρα, να στείλει το μήνυμα ότι «η Ελλάδα είναι ασφαλής και φερέγγυος γείτονας της Τουρκίας». Με ποιούς όρους πραγματοποιείται η επίσκεψη Νταβούτογλου; Η Τουρκία αρνείται να αποσύρει το Μπαρμπαρός - με υποστήριξη της φρεγάτας TCG Gaziantep του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού - από την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παράλληλα, την στιγμή της εδώ παρουσίας του Νταβούτογλου, έχει αναγγείλει μεγάλες ασκήσεις στο Βόρειο (στον Κόλπο Ξηρού, βορειοανατολικά της Λήμνου και κοντά στα παράλια της Θράκης) και Νοτιοανατολικό  Αιγαίο (στην περιοχή του Καστελόριζου, την οποία οι Τούρκοι «εμφανίζουν» ως περιοχή ενδιαφέροντός τους, ακόμα και δικό τους χώρο την ευρύτερη περιοχή). Η Ελλάδα περιορίζεται στο αυτονόητο της κατάστασης ετοιμότητας που απαιτείται, χωρίς διάθεση κλιμάκωσης, και αφήνοντας τα ακριβοπληρωμένα για το ΠΝ πλοία στη Σαλαμίνα και το Πέραμα.

         Η πορεία κατά της επίσκεψης Νταβούτογλου, που διοργάνωναν από κοινού στις 5 Δεκεμβρίου 2014 οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΔΗΚΚΙ, το Άρδην, η Χριστιανική Δημοκρατία, το Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, η Επιτροπή Αλληλεγγύης Κουρδιστάν, το Πατριωτικό Κοινωνικό Κίνημα κ.ά. κινήσεις πολιτών, απαγορεύθηκε. Το έγγραφο της ΕΛ.ΑΣ., υπογεγραμμένο από τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής, επικαλείται την «ανάγκη προστασίας της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας των ανωτέρω ξένων επισήμων και των μελών συνοδείας τους και την εξασφάλιση σε αυτούς του αισθήματος ασφαλείας κατά το χρόνο παραμονής τους στη Χώρα μας». Ο Νταβούτογλου και η συνοδεία του επιβάλλουν την απαγόρευση του αναφαίρετου δικαιώματος των Ελλήνων πολιτών στην διαδήλωση και την διαμαρτυρία, σε μια τεράστια έκταση της πόλης, από την πλατεία Κολοκοτρώνη ως… την Αττική οδό και το Αεροδρόμιο!

        Τέλος, παραμένει εκκρεμές ένα σημαντικό για την πορεία της χώρας στοίχημα. Αυτοί που επιθυμούν δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που ήθελαν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που είχαν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, θα επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας που συμπεριλαμβάνει μια αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

Θόδωρος Σ. Μπατρακούλης

theobatrak@gmail.com

''Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής'' - του Θόδωρου Μπατρακούλη

Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής

         Ο τίτλος του παρούσας παρέμβασης είναι δανεισμένος από βιβλίο  του σπουδαίου διανοητή Παναγιώτη Κονδύλη απόσπασμα του οποίου προτάσσουμε.
       «Η υπέρβαση του παρασιτικού καταναλωτισμού [...] δεν προσκρούει απλώς στα οργανωμένα συμφέροντα μιας μειοψηφίας, η οποία στο κάτω-κάτω θα μπορούσε να παραμερισθεί με οποιαδήποτε μέσα και προ παντός με τη συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας. Τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει [...] τη νοοτροπία και την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού και του κοινωνικού παρασιτισμού. [...] Δεν πρόκειται για έναν λίγο-πολύ υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ποσοτικώς αμελητέα, παρά για ένα πλαδαρό σώμα πού παρασιτεί ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του, ήτοι τρώει τις σάρκες του και συχνότατα και τα περιττώματα του.” '' ...Σκοπός των σύντομων αυτών παρατηρήσεων δεν ήταν, ούτε μπορούσε να είναι, η διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων πάνω στα συγκεκριμένα προβλήματα πού αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική εξωτερική πολιτική. Θελήσαμε να τονίσουμε την απλή και στοιχειώδη αλήθεια, ότι μία τελεσφόρα και μακρόπνοη εθνική πολιτική μπορεί ν’ απορρεύσει μονάχα από μιαν ακμαία εθνική οντότητα ως conditio sine qua non. Το τι θα κάμει στα επί μέρους όποιος διαθέτει την απαραίτητη τούτη προϋπόθεση εξαρτάται από τον εκάστοτε διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, από τις εκάστοτε ανάγκες και επιδιώξεις του… Μία νηφάλια εκτίμηση μάλλον θα κατέληγε στο πόρισμα ότι είναι άκρως αμφίβολο αν η Ελλάδα θα μπει στον επίπονο και τραχύ δρόμο της εσωτερικής ανόρθωσης, πού μόνος θα της έδινε τις προϋποθέσεις για την άσκηση εθνικής πολιτικής ικανής ν’ αντεπεξέλθει στις εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες της σημερινής πλανητικής συγκυρίας. Μάλλον θα συνεχίσει να αιωρείται αμήχανα μεταξύ ευρωπαϊκών ελπίδων και υπεραναπληρωτικού νευρωτικού εθνικισμού, ανήκοντας στην Ευρώπη με τον πιθηκισμό της και στα Βαλκάνια με ό,τι γνησιότερο έχει: τη μιζέρια και τον επαρχιωτισμό της. Αυτό επιβάλλεται να πει όποιος επιχειρεί σήμερα μία διάγνωση πέρα από επιθυμίες και φόβους, συμπάθειες και αντιπάθειες… Οι εξαιρέσεις δεν μπορούν ν’ αποτελέσουν το αντικείμενο μιας σύντομης κοινωνιολογικής/πολιτικής ανάλυσης, όταν οι κανόνες είναι τόσο εξόφθαλμοι και τόσο επαχθείς. Πολλοί ίσως βρουν υπερβολικά καυστικές διάφορες εκφράσεις απ’ όσες χρησιμοποιήθηκαν στην παραπάνω περιγραφή. Θα είναι ασφαλώς εκείνοι πού ακόμα δεν κατάλαβαν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια περιθώρια για μισόλογα και διακριτικούς υπαινιγμούς...(H Eλλάδα) μάλλον θα συνεχίσει να αιωρείται αμήχανα μεταξύ ευρωπαϊκών ελπίδων και υπεραναπληρωτικού νευρωτικού εθνικισμού, ανήκοντας στην Ευρώπη με τον πιθηκισμό της και στα Βαλκάνια με ό,τι γνησιότερο έχει: τη μιζέρια και τον επαρχιωτισμό της…».

[Επίμετρο στο βιβλίο «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992)].

        Ανέλυε και προειδοποιούσε ο Παναγιώτης Κονδύλης πριν δυόμισυ δεκαετίες. Αλλά ποιοί έδιναν σημασία σε τέτοιες επιστημονικές αναλύσεις;... Αραγε πόσο παίρνουν υπόψιν παρεμφερείς διαπιστώσεις ή και προτάσεις οι ηγεσίες αλλά και οι πολίτες της σημερινής Ελλάδας, μιάς χρεοαποικίας παραιτημένης από την εθνική και λαική κυριαρχία και με κατ'επανάληψιν καταστρατηγούμενο Σύνταγμα; 
        Με τη λύση που προαναγγελλόταν στο «κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Ερογλου», ο κυπριακός ελληνισμός απειλείται με εξανδραποδισμό. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει την ένταση σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις της στους θαλασσίους χώρους του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η συμπεριφορά υπαγορεύεται από τη στρατηγική προτεραιότητα της Τουρκίας να αυξήσει τη θαλασσία της ισχύ, κάτι που θα της επιτρέψει να διευρύνει ακόμη περισσότερο την θεμελιακή έννοια για την εξωτερική της πολιτική, αυτή δηλαδή του στρατηγικού βάθους. Το ερώτημα στρατηγικής που εγείρεται από τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στο δεδομένο θέμα είναι: γιατί η Τουρκία επιδεικνύει τόση ευαισθησία για το θαλάσσιο χώρο της Ελλάδος και της Κύπρου, την οποία συνοδεύει μάλιστα και με ανοικτές απειλές; Διαβάστε και το επισυναπτόμενο κείμενο που εξηγεί γιατί η Τουρκία διεκδικεί τον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου. Ποια είναι η υποστήριξη που παρέχει στον κυπριακό ελληνισμό η Ελλάδα;  Κανένα κόμμα στην Ελλάδα δεν έχει επεξεργασμένες θέσεις για την Κύπρο και το Κυπριακό. Αυτό είναι γνωστό εδώ και χρόνια.

H διαμόρφωση μακροπρόθεσμου συνολικού εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21^ου αιώνα, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, ήταν αναγκαία. Η Ελλάδα έπρεπε και χρειαζόταν να επαναπροσδιορίσει την στρατηγική της τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες. Για να αντιμετωπίσει την τουρκική στρατηγική, η Ελλάδα όφειλε να προωθήσει μια καλά σχεδιασμένη συνεργασία των βαλκανικών λαών και κρατών, αυτοτελώς και στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. να συμβάλει αποφασιστικά στην απόρριψη από τους Ευρωπαίους της τουρκικής επιδίωξης. Ελληνοτουρκικός διάλογος δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί αν πρώτα η Τουρκία: - Δεν άρει την ανακήρυξη ως «αιτίας πολέμου» της άσκησης από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. - Δεν αναγνωρίσει το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υφαλοκρηπίδα και την Α.Ο.Ζ. - Δεν διακηρύξει σεβασμό στις συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων και στο Ιταλικό πρακτικό παράδοσης των Δωδεκανήσων (1947), που καθορίζουν τα σημερινά σύνορα. - Δεν αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο και δεν σταματήσει το διαρκές έγκλημα του εποικισμού στο νησί.

         Σε όλο τον εν λόγω ευρύτερο χώρο, η Ελλάδα χρειαζόταν εδώ και αρκετά χρόνια μια καλά σχεδιασμένη, ιστορικά τεκμηριωμένη, ιεραρχημένη και πολυδιάστατη ελληνική - και ευρωπαïκή - εξωτερική και ενεργειακή πολιτική. Μια τέτοια πολιτική θα έπρεπε να εκφράζεται με εξειδικευμένο τρόπο στα Βαλκάνια καθώς και στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της στη βάση της επίτευξης της εθνικής ανεξαρτησίας. Ο επαναπροσδιορισμός απαι­τείται να γίνει τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση έναντι κάθε επι­βουλής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, πρώτα από την Τουρκία, και βεβαίως σε συντονισμό σχεδιασμού και ενεργειών με την Κύπρο, όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμ­βάνονται και οι υδρογονάνθρακες.

         Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και η απομόνωση της Τουρκίας ευνοούν την συνεργασία Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου και  Αιγύπτου. Οι τρείς πρώτες χώρες τουλάχιστον χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, παρά τα οικονομικά προβλήματα. Είναι αξιόπιστοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στις θάλασσές τους τις καθιστούν σοβαρές εναλλακτικές ενεργειακές επιλογές, ιδιαίτερα για την Ευρώπη. Η διεθνής κατακραυγή κατά της Τουρκίας για την πολιτική Ερντογάν προσφέρει σπουδαία ευκαιρία στις τέσσερις χώρες να προωθήσουν περισσότερο τη συνεργασία τους, όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην ασφάλεια. Εξάλλου, με την κρίση που δημιουργήθηκε στις σχέσεις της Τουρκίας με τους σιίτες αλλά και με τμήμα των σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), για την Ελλάδα παρουσιαζόταν δυνατότητα για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον Αραβικό και Ιρανικό κόσμο. Τέλος, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και η προώθηση μιας ειδικής σχέσης συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς. Βεβαίως η Ελλάδα πρέπει να διατηρήσει ρόλο αυτόνομου δρώντος και καθεμιά από τις προαναφερόμενες συνεργασίες να γίνει με αποσαφηνισμένους όρους.

         Παράλληλα, ιδιαίτερα αυτοί που επιθυμούσαν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που ήθελαν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που είχαν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

Θεόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής

Η παρούσα σύνθετη κρίση και τι να κάνουμε - του Θόδωρου Μπατρακούλη

Η παρούσα σύνθετη κρίση και τι να κάνουμε

του Θόδωρου Μπατρακούλη

          Το σημερινό αδιέξοδο αφορά σε σύνολο παραγόντων και πτυχών

της ζωής των Ελλήνων. Αφορά πέραν της κυριαρχίας των παλαιοκομματικών

πρακτικών, στη εθνική υποτέλεια και στον εθνομηδενισμό πολλών, στο

έλλειμα πολιτισμικής δημιουργίας που να επικαιροποιεί τη μακραίωνη

ελληνική παράδοση, τον παραγωγικό μαρασμό πολλών περιοχών και τομέων,

τα ελλείμματα στην παιδεία, τον προσανατολισμό και το (μη) συνολικό

σχέδιο στην εξωτερική πολιτική. Να τολμήσουμε μια διέξοδο μέσω της

πολιτικής; Ποιά είναι αυτή, ποιοί και πώς θα την προσδιορίσουν; Το

κομβικό ζήτημα είναι λοιπόν τι να κάνουμε στις μέρες μας ως πολίτες

της Ελληνικής Δημοκρατίας και ως άνθρωποι που έχουν επίγνωση του ότι

είναι φορείς της πολιτισμικής-πολιτικής οντότητας του νέου Ελληνισμού.

         Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν νέα δεδομένα (Συρία, Τουρκία,

Ουκρανία, Βαλκάνια). Αυτά αφορούν και την Κύπρο. Το σκηνικό γινόταν

όλο και πιο ρευστό και απρόβλεπτο. Μετά την «Αραβική Άνοιξη», τις

ανατροπές καθεστώτων σε Αίγυπτο και άλλες χώρες, τον εμφύλιο πόλεμο

στη Συρία, τις συγκρούσεις και την αστάθεια στην Τουρκία, τη ρήξη στις

τουρκο-ισραηλινές σχέσεις, ήρθαν να προστεθούν και οι διαφορετικές

προτεραιότητες μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών για την επίλυση

του Παλαιστινιακού. Tο Κυπριακό δεν μένει ανεπηρέαστο από τις

τρέχουσες εξελίξεις στο ευρύτερο γεωπολιτικό σύστημα, ούτε και από το

θέμα των υδρογονανθράκων. Μιά εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ,

μολονότι δεν φαίνεται σήμερα τόσο κοντινό ενδεχόμενο, μπορεί να

εγκλωβίσει την Κύπρο σε πρόσθετες δυσκολίες, αν απουσιάζει μια

μελετημένη και μεθοδική στρατηγική αντιμετώπισης κάθε εξέλιξης.

Λαμβάνοντας υπόψη την αντιμετώπιση από την κυπριακή ηγεσία (χθεσινή

και παρούσα) του προβλήματος της οικονομίας του τόπου, η ανησυχία των

πολιτών είναι έκδηλη. Είναι αλήθεια αυτό που δήλωσε πρόσφατα ο

Πρόεδρος Αναστασιάδης: ότι μία δεύτερη απόρριψη σχεδίου λύσης, το

οποίο ενδεχομένως να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του Κυπριακού

Ελληνισμού, θα σημαίνει την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου, όπως είπε.

Σε μεγάλο βαθμό όμως, εξαρτάται από τον ίδιο κατά πόσο θα αποφευχθεί ή

όχι η πιθανότητα να μπεί σε συζήτηση ένα σχέδιο που δεν θα μπορεί ο

λαός της Κύπρου να ψηφίσει «Ναι».

         Η Ελλάδα χρειαζόταν μια πολυδιάστατη εξωτερική και αμυντική

πολιτική. Αυτή δεν μπορεί παρά να είναι αποτρεπτική έναντι κάθε

επιβουλής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της (από την Τουρκία) και

βεβαίως σε συντονισμό σχεδιασμού και ενεργειών με την Κύπρο. Εξάλλου,

με την κρίση που είχε δημιουργηθεί στις σχέσεις της Τουρκίας με τους

σιίτες (Αλεβί στο εσωτερικό της, συριακή κρίση) αλλά και με τμήμα των

σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), η Ελλάδα θα μπορούσε να επωφεληθεί από

τη δυνατότητα που παρουσιαζόταν στα ανατολικά της για αναβάθμιση των

σχέσεών της με τον Αραβικό και Ιρανικό κόσμο.

Θόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής

theobatrak@gmail.com
Kontranews 8 Φεβρουαρίου 2014

Τι να κάνουμε στη σημερινή φάση - του Θόδωρου Μπατρακούλη

Τι να κάνουμε στη σημερινή φάση

         Η Ελλάδα ως χώρα και ο Ελληνισμός ως ιστορική πολιτισμική οντότητα βρίσκονται σήμερα σε μια ακόμα κρίσιμη, στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας. Με την υπογραφή των δύο δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων (Μαίου 2010, Φεβρουαρίου 2012) τα συγκυβερνώντα πρώην πλειοψηφικά πολιτικά κόμματα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία και τη σχετική με αυτήν ασυλία και ενέδωσαν σε όλα όσα ζήτησε η διεθνής των τοκογλύφων δανειστών. Ο ελληνικός λαός οδηγείται σε μια διαρκή πορεία φτωχοποίησης, εξαθλίωσης, καθεστώτος γερμανοευρωπαϊκού προτεκτοράτου[1]. Οι νεώτερες γενιές εγκαταλείπουν  την Ελλάδα, και μεταναστεύουν για την Βόρεια Ευρώπη και άλλες χώρες. Ακόμα και αυτοί που το βιώνουν καθημερινά, ίσως να μην έχουν καταλάβει ότι το φαινόμενο συνιστά τη μεγαλύτερη λεηλασία την οποία έχει υποστεί η Ελλάδα[2].

         Το ελληνικό έθνος διαθέτει ανεξάντλητη πολιτιστική παράδοση. Σπουδαία, καθοριστικής σημασίας ζητήματα είναι στις μέρες μας αυτά της νεοελληνικής ταυτότητας και της επίγνωσής της από τους Ελληνες πολίτες καθώς και της εθνικής ανεξαρτησίας. Σημαντικές μελέτες δείχνουν ότι η νεοελληνική ταυτότητα διαμορφώθηκε στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο. Κατ’ εξοχήν σημαντική υπήρξε η περίοδος μετά το 1204, η «φραγκοκρατία»: πολιτικός κατακερματισμός, διανομή των κατακτημένων εδαφών, σύσταση μιας «λατινικής» αυτοκρατορίας («Partitio Romanie»), δημιουργία ελληνορθόδοξων κρατών, οικονομική επέκταση των Δυτικών, ισχυροποίηση και επιθέσεις Σέρβων και Βουλγάρων, κατακτητική προέλαση Τούρκων. Η όλη διαδικασία συνιστούσε συρρίκνωση και τεμαχισμό του ελληνορωμαïκού πολιτικού-διοικητικού πλαισίου. H λατινική κατάκτηση δεν εξάλειψε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα υπάρχοντα κοινωνικά στρώματα. Ο Νίκος Σβορώνος τονίζει ότι στις μετά το 1204 συνθήκες «την αντίθεση «Ελλην-χριστιανός» την αντικαθιστά για άλλη μια φορά η αντίθεση «Ελλην-βάρβαρος». Πέραν της διαίρεσης σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, η διεκδίκηση της ελληνικής ταυτότητας ήταν εμφανής ήδη στους λογίους της εποχής. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου δέχεται ότι έθνος είναι «το λαïκόν σύνολον του οποίου όλα τα τμήματα εις σημαντικάς εποχάς της ιστορίας των είχαν κοινάς περιπετείας και ως εκ τούτου έχουν, εκτός μερικών σχέσεων καταγωγής, κοινά ιδιαίτερα στοιχεία πολιτισμού και προπαντός συνείδησιν ότι αποτελούν ιδιαιτέραν λαïκήν ενότητα». O Θεόδωρος Ζιάκας προσδιορίζει το έθνος ως «δομή παραδόσεων».

         Το 1821 και λίγο πρίν πολλοί πίστευαν ότι οι τότε ευρωπαϊκές δυνάμεις θα βοηθήσουν τους Έλληνες στον προς ελευθερία αγώνα τους. Εις μάτην! Μάλιστα αναβλήθηκε πολλάκις η έναρξη της επανάστασης περιμένοντας την «μεγάλη δύναμη» που θα τους βοηθήσει. Πολλοί περίμεναν ματαίως το «ξανθόν γένος» δηλ. την Ρωσία, αλλά αυτή ουσιαστικά ποτέ δεν βοήθησε. Οι Φιλικοί διέδιδαν ότι τον αγώνα του Γένους τον στήριζε η «Αόρατος Αρχή» - η οποία δεν υπήρχε. Ο επαναστατικός αγώνας της ελληνικής ανεξαρτησίας αποτέλεσε κατάληξη πολλαπλών διεργασιών, ρήξεων, μεταβολών, αναπροσαρμογών σε κοινωνικό, οικονομικό, ιδεολογικό πολιτικό επέπεδο. Τέτοιες διεργασίες υπόκεινται σε διαφορετικής διάρκειας χρόνους, που διέπονται από ορισμένες κοινωνικοπολιτικές δομές και τις σχέσεις εξουσίας. Πάντως, οι Έλληνες που επαναστάτησαν κατά του οθωμανικού ζυγού το έπραξαν όχι μόνο από ανάγκη αλλά και επειδή ήταν αποφασισμένοι να αγωνισθούν για την ελευθερία τους, εθνική και κοινωνική! Οταν η Επανάσταση του 1821 βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση - και εξ αιτίας των εμφυλίων διαμαχών - ορισμένοι Έλληνες ηγέτες έκαναν εκκλήσεις στις Ευρωπαïκές Δυνάμεις να τους σώσουν. Ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε στον ύμνο στην ελευθερία: «Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή· δεν ειν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί». Και σήμερα, σε συνθήκες «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή πλήρους παρασιτοποίησης, ασφυκτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου και απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας από αυτούς που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, οι Ελληνες βασιζόμενοι κυρίως στις δυνάμεις τους θα σωθούν. Εμείς, οι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, είμαστε οι υπεύθυνοι και οι ικανοί να συνεχίσουμε την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή, τον ανολοκλήρωτο Αγώνα του 1821.

         Εξάλλου, η ρευστότητα στο γεωπολιτικό σύστημα Βαλκάνια-Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Καύκασος έχει βαθιές ρίζες. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωπεριφερειακών δυνάμεων εφ’όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική/κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη.

         Στις μέρες μας, η δημιουργία συνθηκών πολύπλευρης ισόρροπης κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας καθώς και η σταθεροποίηση στο Σύστημα Α. Μεσογειος-Μέση Ανατολή-Βαλκάνια-Καύκασος αποτελούν προυπόθεση και για την σταθεροποίηση της Ευρώπης ως αυτόνομου χώρου ελευθερίας, δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας και ασφάλειας.    Το έλλειμμα οικολογικής νοοτροπίας, περιβαλλοντικής πολιτικής και εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας επιδεινώνουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Τέτοια ζητήματα είναι υπαρκτά σε όλες τις χώρες, εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ωστόσο, στην Ελλάδα προστίθενται ζητήματα όπως το μεταπρατικό, αδιέξοδο μοντέλο ανάπτυξης, τα πελατειακά χαρακτηριστικά του κράτους, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Εδώ τα προβλήματα εμφανίζονταν ιδιαίτερα σωρευμένα και επέφεραν σοβαρή εξασθένηση της κοινωνικής συνοχής, απαιτούσαν έγκαιρη, σχεδιασμένη, αποφασιστική αντιμετώπιση (άμεση και μακροπρόθεσμη).

         Στις προαναφερόμενες συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης στρατηγικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του 21^ου αιώνα κάθε άλλο παρά συνιστά μια περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση. H διαμόρφωση και η εφαρμογή μακροπρόθεσμης συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη[3]. Η Ελλάδα έπρεπε και χρειαζόταν να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες.

         Για να αντιμετωπίσει την τουρκική στρατηγική, η Ελλάδα όφειλε να προωθήσει μια καλά σχεδιασμένη συνεργασία των βαλκανικών λαών και κρατών. Αυτό έπρεπε να γίνει αυτοτελώς και συμβάλλοντας στη συγκρότηση ενός «βαλκανικού πόλου» στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. να συμβάλει αποφασιστικά στην απόρριψη από τους Ευρωπαίους της τουρκικής επιδίωξης. Ελληνοτουρκικός διάλογος δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί αν πρώτα η Τουρκία: - Δεν άρει την ανακήρυξη ως «αιτίας πολέμου» της άσκησης από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. - Δεν αναγνωρίσει το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.) - Δεν διακηρύξει σεβασμό στις συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων και στο Ιταλικό πρακτικό παράδοσης των Δωδεκανήσων (1947), που καθορίζουν τα σημερινά σύνορα. - Δεν αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής και δεν σταματήσει το διαρκές έγκλημα του εποικισμού από την Κύπρο. Η Ελλάδα χρειαζόταν μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Πέραν των άλλων, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας και να προωθηθεί μια ειδική σχέση συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς - κάτι που απαγορεύουν οι ΗΠΑ. Εξάλλου, με την κρίση που είχε δημιουργηθεί στις σχέσεις της Τουρκίας με τους σιίτες (Αλεβί στο εσωτερικό της, συριακή κρίση) αλλά και με τμήμα των σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), η Ελλάδα θα μπορούσε να επωφεληθεί από τη δυνατότητα που παρουσιαζόταν στα ανατολικά της για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον Αραβικό και Ιρανικό κόσμο.

         Παράλληλα, ιδιαίτερα αυτοί που επιθυμούν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που θέλουν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που έχουν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού. Ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί παρά να έχει ως βασικούς πολιτικούς άξονες την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική χειραφέτηση, την δημοκρατία, την οικολογία, την αγροτική αναγέννηση, την επανανακάλυψη-αναβίωση του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.

      Εστίες δημοκρατικών αντιστάσεων των πολιτών στη λαίλαπα των Μνημονίων/Δανειακών Συμβάσεων και στην κατάσταση κατοχικής ύπατης αρμοστείας στην Ελλάδα έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια (ενδεικτικά και σε τυχαία σειρά π. χ.: η «Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών Μ. Θεοδωράκης ή Σπίθα», οι «Αντιμνημονιακοί Πολίτες», το «Ε.ΠΑ.Μ.», το «Κίνημα Δεν πληρώνω», ως ένα βαθμό δυνάμεις που εντάχθηκαν στους «ΑNEΞAΡTHTΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ» και στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, το «Δημοβούλιο», η «Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ», το «ΠΡΑΤΤΩ», η κοινή δήλωση των συνταγματολόγων εναντίον της καταστρατήγησης του Συντάγματος από τις διαδοχικές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, και σειρά άλλων αντιμνημονιακών κινήσεων και πρωτοβουλιών πολιτών σε τοπική βάση και στο Διαδίκτυο...). Σημαντικές στιγμές εκδήλωσης τέτοιων κινήσεων αποτέλεσε το «κίνημα των πλατειών» το 2011. Τα τελευταία τριάμισυ χρόνια έχουμε επιχειρήσει ορισμένες παρεμβάσεις, που προωθούσαν την πρόταση δημιουργίας ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ κατά συνοικίες, περιοχές και πόλεις, οι οποίες να συναρθρωθούν σε επόμενο επίπεδο στη συγκρότηση πανελλαδικού ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ-ΜΕΤΩΠΟΥ σε μια κοινά αποδεκτή (ομοσπονδιακή;) οργανωτική βάση (βλ. και σημειώσεις του υπογράφοντος στο ιστολόγιό του http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com και στο Facebook).

         Στην τρέχουσα περίοδο υπάρχουν και τα πολιτικά διακυβεύματα των περιφερειακών και τοπικών εκλογών και των ευρωεκλογών του Μαίου. Εκτιμώ ότι αυτές αποτελούν πεδίο για να γίνουν εγχειρήματα σύγκλισης για κοινή, ενωτική παρέμβαση δημοκρατικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, βασισμένη σε επεξεργασμένο πρόγραμμα αλλά και στα διδάγματα της γεωιστορίας και της γεωπολιτικής! Mε άξονες (ενδεικτικά και εντελώς τηλεγραφικά) τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, άμεση δημοκρατία, οικολογία. Π. χ. ποιοί κινούνται σήμερα στην κατεύθυνση αυτή σε επίπεδο Θεσσαλίας καθώς και σε άλλες περιφέρειες και κατά δήμους;

        Αυτοί που επιθυμούν μια δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση και μια παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, αυτοί που θέλουν μια άλλη πορεία στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτοί που έχουν διαγνώσει τη νεοοθωμανική απειλή στην Κύπρο, τη Θράκη, το Αιγαίο καθώς και την αναγκαιότητα ενός ενιαίου μετώπου, όφειλαν να επιταχύνουν πιο μεθοδικά και να συντονίσουν τις κινήσεις για την δημιουργία ενός εναλλακτικού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου αντίστασης του Ελληνικού λαού.

        Εκτιμώ ότι λογικό συμπλήρωμα και βήμα της προαναφερόμενης πρότασης, η υλοποίηση της οποίας παραμένει επίκαιρη και αναγκαία, είναι το ότι πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα στην ίδρυση νέου εναίου πολιτικού φορέα που να βασίζεται (εντελώς συνοπτικά και ενδεικτικά) στους προαναφερόμενους άξονες και σε κοινά αποδεκτές καταστατικές αρχές. Για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητο να υπάρξουν:

        Συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σε επαρκές σύντομο χρονικό διάστημα για ιδρυτική/-ές συνέλευση/συνελεύσεις και ανάδειξη μέσα από δημοκρατικές, ανοιχτές διαδικασίας (οι οποίες θα τεθούν σε διαβούλευση) προσώπων από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο από τις οποίες θα προκύψουν οι Συντονιστικές επιτροπές κατά πόλη και περιφέρεια και ένα Πανελλαδικό Συντονιστικό Οργανο.

        Δημόσια διαδικασία κατάθεσης τεκμηριωμένων προτάσεων για τις υποψηφιότητες ενός ευρωψηφοδελτίου του Δημοκρατικού Πατριωτικού Μετώπου καθώς και για τα ψηφοδέλτια των περιφερειών και των μεγάλων Δήμων.

        Δημόσια συζήτηση και κατάθεση προτάσεων βασικών προγραμματικών αρχών με ανοιχτή διαδικασία κατάρτισης του πολιτικού προγράμματος – θέσεων του Δημοκρατικού Πατριωτικού Μετώπου στις ευρωεκλογές, στις αυτοδιοικητικές εκλογές και στις εθνικές εκλογές.

        Δημόσια ανοιχτή εκλογική διαδικασία όπου όλοι όσοι συμφωνούν με το πολιτικό πρόγραμμα του ενιαίου φορέα και των συνδυασμών του Δημοκρατικού Πατριωτικού Μετώπου να μπορούν ψηφίσουν για την σειρά κατάταξης όλων των υποψηφίων.

                                       Αθήνα 21 Δεκεμβρίου 2013

                                         Θόδωρος Μπατρακούλης

                                        Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

                            Αγαθίου 10-12, 11472   Τηλ. 210 2813854

                                    e-mail: theobatrak@gmail.com

                            http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com

---

[1] Πρβλ. ενδεικτικά: Νότης Μαριάς, Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος. «Πειραματόζωον η Ελλάς», Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011. Νίκος Κοτζιάς, Ελλάδα αποικία χρέους. Ευρωπαïκή Αυτοκρατορία και γερμανική πρωτοκαθεδρία, Αθήνα: Πατάκης, α΄ έκδοση Απρίλιος 2013, β΄ έκδοση Ιούνιος 2013. Βασίλειος Μαρκεζίνης, Η Ελλάδα στον κατήφορο, Αθήνα: Εκδ. Ι. Σιδέρης, 2013. Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Το μήνυμα της 6ης Μαίου, η «επόμενη μέρα» και ορισμένα γεωπολιτικά συμφραζόμενα», http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com/ 2012/05/6/ html).

[2] Πρβλ. το αφιέρωμα «Η γερμανική διείσδυση στην Ελλάδα», Αρδην, τεύχος 94. Νοέμβριος 2013.  

[3] Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Για μια εθνική στρατηγική: Γεωιστορία, προκλήσεις και δυνατότητες», 07.12.2012, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com.