Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

Μάρθα Φριντζήλα: ''Οι πολιτικοί δεν είναι πια άνθρωποι''

Μάρθα Φριντζήλα: «Οι πολιτικοί δεν είναι πια άνθρωποι»

Του Γιώργου Ι.Αλλαμανή
main_frintzila_photo1357296728Αν της ζητήσεις να σου πει έναν άνθρωπο – πρότυπο, αμέσως θα σου μιλήσει για μια ψυχωμένη καθηγήτρια Μαθηματικών που ανεβάζει αρχαίο δράμα σε ένα δημόσιο σχολείο. Κι αν έχεις μαράζι που η Ελλάδα καταρρέει, θα σου πει ότι τώρα είναι η πιο καλή εποχή για συλλογικές δράσεις, απ’ την παρηγορητική καλλιτεχνία μέχρι την κοινωνική αλληλεγγύη. Η Μάρθα Φριντζήλα ξεκινάει πατώντας γερά σ’ ένα πρώτο και βασικό «τετραγωνάκι»: ότι η τέχνη είναι «ένα πράγμα», είτε τραγουδάς είτε παίζεις θέατρο είτε γράφεις, ζωγραφίζεις, χορεύεις, κάνεις σινεμά ή τρυπώνεις στο ψηφιακό δάσος των πολυμέσων. Λειτουργεί ολιστικά, σχεδόν αναγεννησιακά, μακριά από τα τυμπανιαία ψοφίμια του lifestyle και το έρημο χωριό της τηλεόρασης. Περιτριγυρισμένη από μαθητές και συνεργάτες, απλώνει στο γερό καναβάτσο της εργασιομανίας τα σκηνοθετικά της χρώματα, διδάσκει για να διδαχθεί. Ο χώρος της, που τον έστησαν μαζί με τον μουσικό και εικαστικό Βασίλη Μαντζούκη, το «Baumstrasse» στον Βοτανικό, μυρίζει ζωή, όχι επιβίωση
Είχες πει παλαιότερα ότι το θεατρικό κοινό είναι απαίδευτο στην Ελλάδα. Μα μήπως είναι πεπαιδευμένοι οι περισσότεροι αναγνώστες, τηλεθεατές, πολιτικοί ή δημοσιογράφοι; Με ποια παιδεία αντικρούσαμε τη μνημονιακή βαρβαρότητα;
Αυτό που σκέφτομαι είναι «τι κάνει ο πομπός;». Τι κάνει ο καλλιτέχνης σ’ αυτήν τη χώρα; Βρίσκει τους δικούς του εκατό ή τριακόσιους και πορεύονται σ’ αυτό το αξημέρωτο τοπίο; Γιατί να είναι τόσο ρομαντικοί οι καλλιτέχνες;
Τι απάντηση δίνεις;
Να σου πω, πρώτα αισθάνομαι ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση στο τι είναι λαϊκό. Αν δεν είναι ο Μάνος Χατζιδάκις λαϊκός, ποιος είναι; Κι όμως, για την πλειονότητα των Ελλήνων θεωρείται, ας πούμε, βαριά κουλτούρα. Τότε ο Γιάννης Χρήστου τι είναι; Δεν μιλάμε για το ποιος τον ξέρει, γιατί αν βγούμε έξω και ρωτήσουμε πόσοι γνωρίζουν τον Χρήστου, έναν από τους πιο μεγάλους συνθέτες του 20ού αιώνα…
…Θα κλαίμε ο ένας στον ώμο του άλλου.
Άνθρωποι που με γνωρίζουν για πρώτη φορά ως τραγουδίστρια μου λένε: «Μα γιατί δεν σας ξέρουμε; Εσείς θα μπορούσατε να κάνετε μεγάλη καριέρα, να σας βλέπουμε στην τηλεόραση, στα περιοδικά…». Λαϊκός είναι αυτός που βγαίνει εξώφυλλο στο «Σοκ» ή στο «Αμόκ». Με όρους κλειδαρότρυπας, αυτό είναι πιο σημαντικό. Τη θέση του λαϊκού την πήρε η καψούρα. Δηλαδή ο άντρας που θα κλάψει ή που θα βγει στον δρόμο να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο. Όχι ο ξηγημένος πια. Υπάρχει ένα τραγούδι του Παναγιώτη Τούντα, που τραγουδούσε η Ρόζα Εσκενάζι, που λέει «Γίνομαι άντρας» (σ.σ.: του 1932). Η «Κούλα», άλλο ένα (σ.σ.: του 1932, στίχοι και μουσική Κώστα Καρίπη), που λέει περίπου: «Έχεις γκόμενα; Σε παρατάω και φεύγω».
Καθαρές κουβέντες.
Πολύ καθαρά, ναι. Κι έχει γίνει οδηγός μας το «Συγχώρα με μουρμούρα μου, πονούσε η καρδούλα μου». Από την άλλη, όμως, λαϊκό έγινε κι αυτό που δεν καταλαβαίνεις, από ένα σημείο και μετά.
Ποιο εννοείς;
Δηλαδή «δεν καταλαβαίνω, μιλάει ποιητικά», αλλά αφού το τραγούδησε ένας λαϊκός τραγουδιστής είναι «λαϊκό».
Δεν τολμάμε να πούμε ότι και το έντεχνο εμπεριέχει κι ένα κομμάτι… θολο-σκουπιδίλας.
Πολύ μεγάλο, εκεί στα 90’s κυρίως. Ξεκινάμε για να γίνει κάτι νέο, χωρίς να κοιτάμε τι έχει γίνει στο παρελθόν. Νομίζω ότι δύο είναι τα πεδία. Το ένα είναι πώς καταλαβαίνεις από πού προέρχεσαι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, το λέει ο Στραβίνσκι στην «Ποιητική» (σ.σ.: Ιγκόρ Στραβίνσκι, «Μουσική Ποιητική», εκδ. Νεφέλη), ότι δεν είναι δυνατόν ένα δέντρο δίχως ρίζες να περιμένεις να αντέξει στον άνεμο, ούτε είναι δυνατό να μη σκάψεις για να φυτέψεις κάτι. Αυτό το ξεχνάμε, πάμε να ρίξουμε σπόρους στην επιφάνεια. Το άλλο πεδίο είναι το ερώτημα: «γιατί έχει πάψει η τέχνη να είναι μέρος της ζωής;». Γιατί έχει πάψει να μας ενδιαφέρει η ομορφιά. Από τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε στα σπίτια μας μέχρι…
…Μέχρι τον φασόν τρόπο που βαφτίζουμε τα παιδιά μας, που παντρευόμαστε, που μας κηδεύουν.
Αυτό. Έτσι έπαψε να είναι μέρος της ζωής η τέχνη.
Για το πρώτο που λες, για τις ρίζες, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση – σοκ που ένα τμήμα της δέχεται να γίνει η άγραφη σελίδα την οποία θα ξαναγράψουν άλλοι, ξένοι και πρόθυμοι ντόπιοι. Καθώς οι αντιστάσεις καταστέλλονται βίαια, μήπως σωρεύεται πολλή εκρηκτική ύλη στην κοινωνία και με μία τυχαία αφορμή τιναχτεί στον αέρα;
Γίνονται πολύ μικρές εκρήξεις ανά διαστήματα. Όμως εγώ δεν νομίζω ότι σωρεύεται εκρηκτική ύλη. Νομίζω ότι οδηγούμαστε σε μία φάση αποχαύνωσης, τέτοια που να μας αρκεί κάτι πάρα πολύ μικρό. Δηλαδή, αν το καλοκαίρι καταφέρουν οι άνθρωποι και έχουνε πάρει τα δεδουλευμένα τους ή αν πάψουν να τους κόβουν άλλο απ’ τον μισθό, θα το ράψουν πάλι. Λέμε «είναι άδικο, είναι άδικο…». Με το που θα ανοίξει λίγο μια μικρή ρωγμή, να φανεί λίγο φως, θα πούμε «να το δίκιο μας!» – και θα μας αρκεί.
Οι πολιτικοί μας;
Οι πολιτικοί δεν είναι πια άνθρωποι. Δεν νομίζω ότι κανείς τούς βλέπει πια ως ανθρώπους, ως συναισθηματικά όντα, ως όντα που μπορούνε να κατανοήσουν τι συμβαίνει. Με το που θα συγκινηθεί λίγο ένας πολιτικός και θα πει «δικαιωθήκαμε…», θα δικαιωθεί μαζί του κι όλος ο λαός. Είμαστε πολύ φοβισμένοι για να φωνάξουμε. Κι επίσης είμαστε ένας λαός που μεγαλώνει «νομίζοντας πως είναι ο ίδιος κι ένας πρόγονός του την ίδια στιγμή», όπως έλεγε κάποιος. Είμαστε «αδικημένοι», αν και είμαστε «τόσο μεγάλοι, τόσο σπουδαίοι».
Η θεμελιώδης αυταπάτη του νεοελληνισμού: από τη μια στο κέντρο του κόσμου με την αρχαία γραμματεία και την αθηναϊκή δημοκρατία, απ’ την άλλη στην εσχατιά του κόσμου ως προς τη σύγχρονη παρουσία μας.
Εγώ παρατηρώ το αρχαίο δράμα, με το οποίο ασχολούμαι πάνω από 20 χρόνια. Επιμένω να θέλω να ανεβάζω αρχαίο δράμα. «Μα τώρα, είναι δυνατόν; Θα το κάνεις κι εσύ;» είναι σαν να λένε κάποιοι από τους πιο σύγχρονους, τους πιο Ευρωπαίους συναδέλφους μου. «Γιατί να το κάνουμε;». Γιατί αυτή είναι η γλώσσα μας, γιατί «στα βράχια αυτά χτυπούσανε τα χταπόδια οι ψαράδες και τότε και τώρα», όπως έλεγε ο Κουν. Δεν σε συγκινεί αυτή η γη; Δεν σε συγκινεί αυτή η γλώσσα; Για μένα αυτή είναι η αρχή. Έχω βρεθεί στη θέση να έχω κάνει τα χαρτιά μου και να είμαι έτοιμη να φύγω απ’ την Ελλάδα, και τελευταία στιγμή να λέω: «Όχι ρε συ!».
Θυμάμαι τότε που θα φεύγατε με τον Βασίλη για τη Γαλλία, το 2006. Τι σας κράτησε πίσω;
Η γλώσσα. Όχι ότι δεν μιλάω την άλλη γλώσσα, αλλά ότι μιλάω αυτή. Θέλω να ακούω ελληνικά γύρω μου, να μιλάω ελληνικά με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι. Γιατί, αν ήμουν ζωγράφος, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα ή, αν έπαιζα τσέλο σε μία ορχήστρα. Αλλά κάνω θέατρο.
Διαβάζω στο σημείωμα για την παράσταση με την «Αθώα Ερέντιρα» το ερώτημα: «Μήπως τελικά δεν θέλει να είναι ελεύθερη;». Εμείς πόσο της μοιάζουμε;
Ε, τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς δεν είναι λίγα. Γι’ αυτό και παρατηρούμε το εξής: ένας άνθρωπος που ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής και δείχνει σίγουρος γι’ αυτά που λέει, γίνεται κατευθείαν το μοντέλο μας. Και μπορεί να λέει ακρότητες.
Έως ότου γκρεμιστεί για ν’ ανέβει πάνω κάποιος άλλος σίγουρος. Σήμερα (σ.σ.: Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012) αποκαλύπτεται ότι τα ονόματα που αφαιρέθηκαν από τη λίστα Λαγκάρντ ήταν συγγενείς του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Τέλειο !… «Ευτυχώς» όμως που… σφάξανε μια κοπέλα στην Ξάνθη και μπορεί ο κόσμος να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Έχουμε και αποχωρήσεις από το «Dancing with the stars», έχουμε πολλά θέματα σοβαρότερα…
Η λύση ποια είναι;
Σταματάς την περιπλάνηση. Αρκεί ένας να τη σταματήσει και να λειτουργήσει σαν μαγνήτης, να πει: «Πάμε να κάνουμε τη δική μας μικρή κοινωνία», που μπορεί να έχει εθελοντισμό, ανταλλακτική οικονομία, από πολύ μικρές μέχρι όλο και μεγαλύτερες κοινότητες. Παρατηρώ τα παιδιά από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, όπου διδάσκω έξι χρόνια. Η μεγάλη αλλαγή είναι ότι τα παιδιά, με το που τελειώνουν, φτιάχνουν θεατρικές ομάδες. Δεν περιμένουν πια τηλέφωνο. Κατευθείαν ομάδα, κατευθείαν «πάω και παίζω». Σκέφτονται: «Λεφτά δεν θα βγάλω και το ξέρω», γιατί και στις καλές εποχές η τελευταία τρύπα του ζουρνά ήτανε πάντοτε το θέατρο. Οπότε «θα το κάνω κι άμα βγάλουμε και κάτι θα φάμε κανένα σουβλάκι το βράδυ…».
Εδώ στο «Baumstrasse»;
Το βλέπω και εδώ, πόσα παιδιά ήρθαν και δεν φεύγουν πια. Θέλουν να κάνουν –ξέρω ’γώ–, γενέθλια. «Να τα κάνουμε εδώ;» λένε. Εμείς φτιάξαμε με τον Βασίλη έναν χώρο που είναι και χώρος εργασίας και το σπίτι μας. Λοιπόν το σπίτι μας αυτήν τη στιγμή έχει 200 ανθρώπους!
Δημιουργούνται νέες κοινότητες;
Συνεχώς, σ’ όλη την Ελλάδα. Τα παιδιά που οργανώνουν το «Μουσικό Χωριό» στον Άγιο Λαυρέντιο, στο Πήλιο, φτιάξανε στη Θεσσαλονίκη το «Αυγό», άλλη μια τέτοια κοινότητα. Όταν το παιδί βλέπει πού έχει οδηγηθεί αυτή η χώρα, πού έχει οδηγηθεί η ζωή των γονιών του που μάζευαν ένσημα όλη τους τη ζωή και φυτοζωούν με μία ψωροσύνταξη που τους κόβεται συνέχεια, λέει: «Ο μπαμπάς μου κι η μαμά μου ήταν κορόιδα! Δεν μπορεί να είναι το όνειρό μου εμένα αυτό….
Και πώς ζει;
Ζει με λιγότερα, αλλά κάνει σήμερα αυτό που διάλεξε. Δεν περιμένει «ένα καλύτερο αύριο». Το ζει τώρα. Ούτε εγώ είχα λεφτά να επενδύσω, ούτε έχω. Γι’ αυτό επένδυσα στη νεότητα: τη δική μου, των φίλων μου, των συνεργατών μου. Αυτή είναι ο πλούτος μας.
Πηγή : Το Ποντίκι
αναδημοσιεύεται από το eleuftheriellada.wordpress.com/2013

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2013

Κοντά σε συμφωνία με το ΡΚΚ;

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Κοντά σε συμφωνία με το ΡΚΚ; 

Ο φυλακισμένος Κούρδος ηγέτης, Abdullah Öcalan εμφανίζεται επικριτικός απέναντι σε οποιαδήποτε διαδικασία διαλόγου επιχειρεί να πείσει το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) να «αφήσει κάτω τα όπλα του».


Σύμφωνα με το σύμβουλο και βουλευτή του κυβερνόντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) , Yalçın Akdoğan, ο Öcalan παραμένει ο πιο σημαντικός δρων για τη λήψη μίας τέτοιας απόφασης.
Ο Akdoğan, με αφορμή τις δηλώσεις του Erdogan για επαφές με τον ηγέτη του ΡΚΚ, σχολίασε ότι ο Öcalan, είναι τόσο καιρό στη φυλακή που πλέον δεν μπορεί να ελέγξει το ΡΚΚ, αν και παραμένει «βασικό εργαλείο» του συναισθηματικού κορμού του. 
Σημειώνεται ότι ο Τούρκος Πρωθυπουργός, έχει δηλώσει πως οι συναντήσεις στη φυλακή συνεχίζονται, καθώς προσδοκάται κάποιο αποτέλεσμα - και θα συνεχιστούν για όσο διαφαίνεται «φως στην άκρη του τούνελ».
Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, οι διάλογοι που γίνονται με τον Öcalan έχουν ως στόχο τον καθορισμό ενός χρονοδιαγράμματος με βάση το οποίο το ΡΚΚ θα δημοσιεύσει  μια διακήρυξη για την παράδοση των όπλων σε ένα διάστημα μερικών μηνών.
Αν επιτευχθεί ο στόχος αυτός, το ΡΚΚ, που είχε σταματήσει τις επιχειρήσεις του λόγω του χειμώνα, θα ξεκινήσει τον αφοπλισμό την άνοιξη. 

Ομάδα Ειδήσεων e-afipnisi\
αναδημοσιεύεται από http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

 










 
 
 

     
   

Η μεγάλη παγίδα που έστησε η Τουρκία στην Ελλάδα

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012


Η μεγάλη παγίδα που έστησε η Τουρκία στην Ελλάδα

Η νέα ενεργειακή στρατηγική της Τουρκίας τεράστια παγίδα για την Ελλάδα

Του Σάββα Καλεντερίδη
Η Ελλάδα έχει πικρή εμπειρία από την πρακτική που ακολουθεί η Τουρκία από τη δεκαετία του 1970 με τα ερευνητικά σκάφη, τα οποία αποτέλεσαν το κύριο εργαλείο προώθησης των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και εσχάτως -αλλά και στο μέλλον- στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το «επιχειρησιακό δόγμα» της Τουρκίας ήταν απλό. Αφού πρώτα βολιδοσκοπούσε και έπαιρνε τη συγκατάθεση των ΗΠΑ, έβγαζε το ερευνητικό σκάφος στο Αιγαίο, προκαλούσε μια κρίση με την Ελλάδα, η οποία ανέτοιμη και ανίσχυρη πολιτικά -και όχι στρατιωτικά- να την αντιμετωπίσει, υποχωρούσε κάθε φορά, με την Τουρκία να προωθεί τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Εσχάτως, μάλιστα, δεν χρειαζόταν καν τα ερευνητικά σκάφη, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις, κυρίως εκείνες του Σημίτη και του ΓΑΠ, μέσα από τις λεγόμενες διερευνητικές επαφές, που υποστηρίζονται -αν δεν αποτελούν ιδέα- από την Ουάσιγκτον, μετέτρεψαν τη μία και μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά, που ήταν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σε δέσμη τουρκικών διεκδικήσεων, με σκοπό να παραπεμφθούν «πακέτο» στο Διεθνές Δικαστήριο, με τραγικές συνέπειες για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Όλο αυτό το διάστημα που διαρκούσαν οι αέναοι κύκλοι των διερευνητικών επαφών, οι δυο χώρες υποτίθεται ότι είχαν δεσμευθεί να αποφύγουν μονομερείς ενέργειες στο ζήτημα των ερευνών στις αμφισβητούμενες περιοχές, για να μην τορπιλιστούν οι συνομιλίες, με την ελληνική πλευρά να παγιοποιεί με τη στάση της αυτή το καθεστώς αμφισβήτησης για το σύνολο του Αιγαίου!
Ενώ, όμως, η ελληνική πλευρά τηρούσε στάση του «απόλυτα καλού παιδιού» επί παντός επιστητού, όσον αφορά τις σχέσεις της με την Τουρκία, η Άγκυρα, όταν είδε τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ να την ξεπερνούν και να δημιουργούν ένα περιβάλλον που απειλεί την τουρκική πολιτική, που αγνοεί το διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, προέβη η ίδια σε μονομερείς ενέργειες, προκηρύσσοντας τον Απρίλιο του 2011 διεθνή διαγωνισμό για έρευνες σε οικόπεδα που εκτείνονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, σε εκτεταμένη περιοχή ΝΑ του Καστελορίζου. Η κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ έκανε συνομιλίες με 13 ξένες εταιρείες, οι οποίες όμως δεν έδωσαν προσφορές, αφού ήταν εξοφθάλμως ορατή η παρανομία της Άγκυρας.

Τη μονομερή αυτή ενέργεια απέφυγε να καταγγείλει με σφοδρότητα η ελληνική κυβέρνηση, γιατί προφανώς το καταστροφικό δίδυμο ΓΑΠ-Δρούτσα δέχτηκαν με κάποιο τρόπο τη θέση του Νταβούτογλου, ότι η δέσμευση για αποφυγή μονομερών ενεργειών αφορά το Αιγαίο και όχι τη Μεσόγειο, συγκαταλέγοντας αυθαιρέτως το σύμπλεγμα νησιών της Μεγίστης (Καστελόριζο) στη Μεσόγειο, αν υπολογίζει ότι υπάρχει ένα τέτοιο σύμπλεγμα νησιών.
Δηλαδή, έστω και αν -ως υπόθεση εργασίας- προσχωρήσουμε την τουρκική λογική, η Ελλάδα θα παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική του καλού παιδιού και ή θα αποφασίσει να μοιράσει το Αιγαίο μέσω του διαλόγου ή θα συμφωνήσει να παραπεμφθεί το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στο Διεθνές Δικαστήριο, και την ίδια στιγμή η Τουρκία θα αμφισβητεί εντελώς ανενόχλητη εμπράκτως με μονομερείς ενέργειες την ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελορίζου, της Κάσου, της Καρπάθου, της Κρήτης και της Γαύδου, -την τελευταία τη διεκδικεί ολόκληρη και ως έκταση-, να μην το ξεχνάμε κι αυτό!

Η Τουρκία, την πρακτική των ερευνητικών σκαφών και των κανονιοφόρων που ακολουθούσε με επιτυχία στο Αιγαίο, επιχείρησε να δοκιμάσει στην Ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, στέλνοντας εκεί το Σεπτέμβριο του 2011 για «έρευνες» το Πίρι Ρέις, ένα σαράβαλο κατ’ όνομα ερευνητικό σκάφος, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία, με στόχο να ανατρέψει τις εξελίξεις στο «Οικόπεδο 12», πέφτοντας στον αμερικανο-ισραηλινό τοίχο της Noble Energy και της Delek.
Αυτή η νέα κατάσταση που δημιουργείται στην Ανατολική Μεσόγειο, που -υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις- μπορεί να επεκταθεί και στις άλλες θαλάσσιες περιοχές, προς Δυσμάς αλλά και στο Αιγαίο, σε συνδυασμό με την απροθυμία ξένων εταιρειών να συμμετέχουν σε εξοφθάλμως παράνομες, με βάση το διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, ενέργειες, οδήγησε στην Άγκυρα να αναθεωρήσει τις πρακτικές της και να προχωρήσει η ίδια σε κατασκευή δικού της υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους, που θα ανήκει στην Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών Ερευνών (ΜΤΑ), σε συνεργασία με το τουρκικό Υπουργείο Αμύνης, στα ναυπηγεία της Τούζλα, το οποίο αναμένεται να παραδοθεί τα τέλη του 2014.
Επειδή, όμως οι εξελίξεις τρέχουν, η ΤΡΑΟ αποφάσισε να προχωρήσει εσπευσμένως στην αγορά του νορβηγικού υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους «Polarcus Samur», αξίας 165 εκατ. δολαρίων, το οποίο, σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η συμφωνία, θα παραδοθεί στην Τουρκία το πρώτο τετράμηνο του 2013. Επί πλέον, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, η Τουρκία θα αποκτήσει και τη σχετική τεχνογνωσία, αφού στη συμφωνία αγοράς του σκάφους συμπεριλαμβάνεται και η ενοικίαση του εξειδικευμένου προσωπικού, μέχρι την απόκτηση σχετικής εμπειρίας από τους Τούρκους επιστήμονες.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία με το νέο έτος, αν τελικά αγοράσει το νορβηγικό σκάφος, θα μπορεί να κάνει τρισδιάστατες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελορίζου, της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου και της Κρήτης, ενώ αναμένεται να αποκτήσει τη δυνατότητα να κάνει και γεωτρήσεις, με θαλάσσιες πλατφόρμες που σχεδιάζει να αγοράσει.

Άραγε έχει αξιολογηθεί σωστά η κίνηση αυτή της Άγκυρας και είναι έτοιμη η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μονομερείς ενέργειες και τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Τουρκία, για παράδειγμα στην περιοχή που σκοτώθηκε ο Ηλιάκης και λίγο νοτιότερα, εκεί που τέμνονται "τα όρια της ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης", όπως μας προϊδέασε εσχάτως ο κ. Αμπντελαζίζ και μάλιστα ενώπιον του κ. Αβραμόπουλου, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Λιβύη;

Δημοσιεύθηκε στην "κυριακάτικη δημοκρατία"
αναδημοσιεύεται από http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/12/blog-post_2054.html

Για μια χούφτα πετροδολλάρια - της Α. Τράγκα

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Για μια χούφτα πετροδολλάρια


Υπάρχουν δύο τρόποι να σκλαβώσεις ένα έθνος. Ο ένας είναι με τη βία. Και ο άλλος με το χρέος.
Δύο χρόνια και οκτώ μήνες πέρασαν από την ημέρα που ο τέως πρωθυπουργός και νυν καθηγητής του Χάρβαρντ Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, αψηφώντας τη βούληση του ελληνικού λαού, ανακοίνωσε από το ακριτικό Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, που οδήγησε στην υπογραφή του πρώτου Μνημονίου.
Δύο χρόνια και οκτώ μήνες ύφεση, ανεργία, πόνος, κατάθλιψη και αυτοκτονίες.
Το πείραμα πέτυχε, το πειραματόζωο ψυχορραγεί.
Η ελληνική κοινωνία, μουδιασμένη, επιλεκτικά ανήμπορη να αντιδράσει, παρακολουθεί ψυχρά την εφαρμογή του νέου Δόγματος του σοκ στο ίδιο της το κορμί.
Η Δημοκρατία απέθανε στην ίδια τη χώρα που τη γέννησε. Παρακάμπτοντας την ενοχλητική γι’ αυτή κοινοβουλευτική διαδικασία, η τρικομματική συγκυβέρνηση της εσωτερικής τρόικα, επέλεξε με το άκρως βολικό γι’ αυτή ΦΕΚ 240, να ξεπουλήσει το κράτος που ορκίστηκε να υπηρετεί.
Στο κείμενο αναφέρεται ρητά, ότι δεν εξαιρείται τίποτα από την κατάσχεση σε περίπτωση που η χώρα δεν εκπληρώσει υποχρεώσεις, ούτε λόγω εθνικής κυριαρχίας, ούτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
«Ούτε το δικαιούχο κράτος μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης-συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση τροποποίησης» είναι η ακριβής διατύπωση, όπως δημοσιεύτηκε στο προαναφερόμενο ΦΕΚ.
Από την εκχώρηση φυσικά δεν εξαιρείται ο υποθαλάσσιος πλούτος της χώρας (υδρογονάνθρακες και φυσικό αέριο), ένας πραγματικός θησαυρός που αντί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους φυσικούς δικαιούχους του (τους Έλληνες πολίτες) παραδίδεται στα χέρια των πιστωτών.
Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία ισχύος της Σύμβασης Cooper, ο αμερικανοτραφής τέως πρωθυπουργός φρόντισε να δέσει χειροπόδαρα τη χώρα, δεσμεύοντας για άλλη μία φορά τα στρατηγικά ορυκτά της χώρας τύποις και ουσία σε consortium εταιριών, που για άλλη μία φορά παραφυλούν όπως οι κόρακες την κατάλληλη στιγμή για να τα υφαρπάξουν.
Γι’ αυτό άλλωστε «στήθηκε» και το σκηνικό των Ιμίων ώστε οι Τούρκοι να κάνουν λόγο για γκρίζες ζώνες, να ανακηρυχθούν τα εθνικά ύδατα διεθνή και να ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις για την εξαγωγή πετρελαίου.
Άκρως αποκαλυπτική είναι η μέθοδος που ακολουθείται από τον ιμπεριαλισμό των κονκισταδόρων. Ο Τζων Πέρκινς –μετανοημένος Οικονομικός δολοφόνος- αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Ο πιο κοινός τρόπος (υποδούλωσης ενός έθνους), είναι να εντοπίσουμε πρώτα τη χώρα η οποία διαθέτει πόρους όπως πετρέλαιο. Μετά θα κανονίσουμε ένα τεράστιο δάνειο για τη χώρα αυτή από την Παγκόσμια Τράπεζα ή έναν από τους αδελφούς οργανισμούς (π.χ Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).
Το χρέος είναι τόσο μεγάλο που είναι αδύνατο να εξοφληθεί. Και αυτό είναι μέρος του σχεδίου, δεν μπορούν να το αποπληρώσουν. Και έτσι εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές, πάμε πίσω και τους λέμε:
Μας οφείλετε πολλά χρήματα και δεν μπορείτε να πληρώσετε το χρέος σας. Οπότε, πουλήστε το πετρέλαιό σας πολύ φθηνά στις δικές μας εταιρίες».
Και την ώρα που η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρία Υδρογονανθράκων ΕΔΕΥ Α.Ε, παραμένει ανενεργή, το σκάφος «Nordic» της νορβηγικής εταιρίας PGS, που έχει αναλάβει τις σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό του υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας έχει ήδη «σκανάρει» τις περιοχές νοτίως της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου και της Κρήτης.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Έθνος, οι επιστήμονες της PGS, από τότε που ξεκίνησαν το ταξίδι, κάθε εβδομάδα αποστέλλουν τα δεδομένα που συλλέγουν για επεξεργασία στο αρμόδιο τμήμα που διαθέτει η εταιρία στο Χιούστον του Τέξας, στη χώρα δηλαδή ενός εκ των πιστωτών!
Και επειδή θεωρείτο αδύνατον για την ισχυρότερη χώρα της ευρωζώνης-τη Γερμανία- να μη λάβει και αυτή ένα μερίδιο από την πίτα των εσόδων που θα προκύψουν από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, η τρικομματική συγκυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, φρόντισε ήδη να ικανοποιήσει με μία ακόμα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου τις απαιτήσεις της.
Καταπατώντας για άλλη μία φορά το Σύνταγμα και τους νόμους, η εσωτερική τρόικα, καθόρισε ήδη τη λειτουργία του ειδικού λογαριασμού της Τράπεζας της Ελλάδος στον οποίο θα κατατεθούν τα χρήματα του δανείου, και από τον οποίο θα εξυπηρετούνται αποκλειστικά οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Στον ίδιο λογαριασμό θα κατατίθενται τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις, τα οποία επίσης θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους!
Εκτός από τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις, σε αυτόν θα κατατίθεται ολόκληρο το πρωτογενές πλεόνασμα-στόχος σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο 2013-2016. Δηλαδή 1,5% του ΑΕΠ το 2014, 3% του ΑΕΠ το 2015 και 4,5% το 2016. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εάν το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπεράσει τους στόχους, θα κατατίθεται και το 30% της υπέρβασης σε αυτό το λογαριασμό.
Και το ερώτημα κατόπιν τούτων είναι: ποια η θέση των Ελλήνων πολιτών απέναντι στην καταλήστευση του πλούτου που δικαιωματικά τους ανήκει; Τι μπορούν οι ίδιοι να κάνουν ώστε να μπει επιτέλους ένα τέλος εντός του καινούριου έτους σε αυτό τον εφιάλτη;
Η απάντηση είναι απλή: εν αρχή ην η αφύπνιση και η ενημέρωση. Η προσωπική συνειδητοποίηση ότι ο κάθε ένας από εμάς, μπορεί να αποτελέσει ένα έστω και μικρό μέρος της λύσης.
Εάν συνειδητοποιήσουμε το βιασμό που υφιστάμεθα, τότε η αντίδραση είναι αναπόφευκτη. Το οφείλουμε στον εαυτό μας αλλά προ πάντων στα ίδια μας τα τέκνα να παραδώσουμε τη χώρα όπως ακριβώς την παραλάβαμε. Αυτό άλλωστε προστάζει και η αρχή της αειφορίας.
Ας οργανωθούμε λοιπόν, πρώτα σε τοπικό και κατόπιν σε πανελλαδικό επίπεδο ώστε να αναγκάσουμε τους πιστωτές και κυρίως τους εσωτερικούς Εφιάλτες να υποχωρήσουν και να αποχωρήσουν.
Και επειδή γνωρίζω ότι πολλοί από εσάς θα σκεφθείτε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, να σας υπενθυμίσω μόνο τούτο: η κυβέρνηση του πρώτου κατοχικού πρωθυπουργού της χώρας, του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, έπεσε λίγες μόνο ημέρες μετά τις αυθόρμητες αντιδράσεις όλων των Ελλήνων πολιτών στην επέτειο του μεγάλου ΟΧΙ, της 28ης Οκτωβρίου.
Μην ξεχνάτε τη ρήση του μεγάλου στοχαστή, Νίκου Καζαντζάκη:
«εγώ έχω χρέος μου να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω»

Αλεξάνδρα Τράγκα
Δημοσιογράφος
αναδημοσιεύεται από http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8779.html

Σχέδιο για τον αφοπλισμό του PKK«κρύβουν» οι συνομιλίες του Οτσαλάν με την τουρκική Κυβέρνηση

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013


Σχέδιο για τον αφοπλισμό του PKK«κρύβουν» οι συνομιλίες του Οτσαλάν με την τουρκική Κυβέρνηση

Κυριαρχούν στη σημερινή επικαιρότητα οι αναφορές του τύπου για τη συνέχιση των συνομιλιών στο Ιμραλί μεταξύ στελεχών της ΜΙΤ, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής της Χακάν Φιντάν και του Αμπντουλάχ Οτζαλάν.Η Radikal αναφέρει ότι, σε συνέχεια της συνάντησής του με τον Οτζαλάν την 16η Δεκεμβρίου, ο επικεφαλής της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν πέρασε πριν την Πρωτοχρονιά 2 μέρες στο Ιμραλί συνομιλώντας με το ΡΚΚ. Η εφημερίδα αναφέρει ότι κατά την διάρκεια των συνομιλιών Φιντάν –Οτζαλάν επετεύχθη συμφωνία για χρονοδιάγραμμα αφοπλισμού του ΡΚΚ. Η εφημερίδα επισημαίνει ότι ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Μπεσίρ Αταλάϊ είχε κάνει λόγο σε δηλώσεις του για «ολοκληρωμένη στρατηγική αφοπλισμού του ΡΚΚ». Η εφημερίδα αναφέρει επίσης ότι ο Οτζαλάν αναμένει την συνάντηση του με Κούρδους πολιτικούς κυρίως από το BDP , αλλά δεν έχουν καθοριστεί ακόμα τα ονόματα της κουρδικής αντιπροσωπείας που θα επισκεφθεί τον Οτζαλάν στο Ιμραλί , ωστόσο πιθανότατα θα περιληφθούν στην αντιπροσωπεία ονόματα όπως του Αχμέτ Τούρκ και Αίλά Ακάτ Ατά.
Η Milliyet αναφέρει ότι ο αρχηγός του CHP Κιλιτσντάρογλου δήλωσε ότι το κόμμα του δεν έχει αντιρρήσεις για τις συνομιλίες με τον Οτζαλάν αν αυτές έχουν ως αποτέλεσμα τον αφοπλισμό του ΡΚΚ . Ωστόσο εμφανίζεται επιφυλακτικός για τις πραγματικές προθέσεις του π/θ Ερντογάν και προειδοποίησε ότι οι συνομιλίες με τον Οτζαλάν δεν πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις επερχόμενες εκλογές. Η εφημερίδα αναφέρει επίσης ότι ο Κιλιτσντάρογλου , τονίζοντας ότι στο κόμμα του δεν υπάρχει προκατάληψη για τις συνομιλίες , εξέφρασε την ανησυχία του για δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων ότι «το κράτος και όχι η κυβέρνηση συνομιλεί με τον Οτζαλάν» και πρόσθεσε: « Οι νέοι δρόμοι κατασκευάζονται από το κράτος , αλλά η κυβέρνηση λέει ότι είναι δικό της επίτευγμα. Δεν μπορεί να αναλάβει κανείς μια ισχυρή πρωτοβουλία στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας , χωρίς να λέει στον λαό την αλήθεια». Ο Κιλιτσντάρογλου υπογράμμισε επίσης ότι το κόμμα του είναι έτοιμο να συνεισφέρει στις συνομιλίες αν εκ των προτέρων τύχει ενδελεχούς ενημέρωσης για τις εξελίξεις και αν η κοινή γνώμη έχει αληθή πληροφόρηση.
Η Gunes αναφέρει ότι κατά τις συνομιλίες μεταξύ του τουρκικού κράτους και του Οτζαλάν που ξεκίνησαν τον περασμένο Οκτώβριο, συζητήθηκαν τα παρακάτω ζητήματα:

            H απομόνωση του Οτζαλάν θα σταματήσει σταδιακά. Θα επιτραπεί η συνάντηση του με μέλη της οικογένειας του και αργότερα με τους δικηγόρους του.
            Το νομοσχέδιο για την χρήση της κουρδικής γλώσσας στο δικαστήριο είναι έτοιμο και θα υποβληθεί στην Εθνοσυνέλευση για έγκριση.
            Το νομοσχέδιο για την Αυτοδιοίκηση έχει εγκριθεί από την Εθνοσυνέλευση και η Τουρκία αναμένεται να υιοθετήσει την Ευρωπαϊκή Χάρτα Τοπικής Αυτοδιοίκησης και με αυτό τον τρόπο θα ανοίξει ο δρόμος για την εγκαθίδρυση ομοσπονδίας.
            Το τέταρτο πακέτο μεταρρυθμίσεων του δικαστικού συστήματος θα περιέχει ρυθμίσεις για την χρήση της μητρικής γλώσσας στις Δημόσιες Υπηρεσίες.
            Θα αναθεωρηθεί ο ορισμός της υπηκοότητας προς την κατεύθυνση άμβλυνσης της έμφασης της τουρκικής ταυτότητας. Το ΑΚΡ και το BDP έχουν φθάσει σε συμβιβασμό για το θέμα ενώ δεν έχει αντιρρήσεις το CHP.

            Θα σταματήσουν οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ΡΚΚ. Σημειώνεται ότι δεν έχουν υπάρξει επιθέσεις του ΡΚΚ τον τελευταίο μήνα
            Ο Οτζαλάν προτείνει μια φόρμουλα διαδοχικών σταδίων για τον αφοπλισμό του ΡΚΚ. Πρώτο στάδιο η επίτευξη εκεχειρίας και θα ακολουθήσει η απόσυρση των μελών του ΡΚΚ πέραν των συνόρων και η κατάθεση των όπλων.

Το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης για τον αφοπλισμό του ΡΚΚ
Η Sabah αναφέρει τις παρακάτω λεπτομέρειες του σχεδίου της τουρκικής κυβέρνησης για τον αφοπλισμό του ΡΚΚ:
            Πρώτος στόχος της τουρκικής κυβέρνησης είναι ο τερματισμός της αιματοχυσίας. Η κυβέρνηση θα προωθήσει ρυθμίσεις για την αμνηστία των μεταμεληθέντων τρομοκρατών .
            Η κυβέρνηση θα διασφαλίσει τη διαφάνεια για τις συνομιλίες με τον Οτζαλάν. Θα ετοιμαστούν γραπτά κείμενα όποτε τα μέρη φθάσουν σε συμβιβασμό. Θα αρθεί η απαγόρευση συναντήσεων του Οτζαλάν με τους δικηγόρους του και θα επιτραπούν οι επαφές του Οτζαλάν με το ΡΚΚ. Θα ληφθούν επίσης υπόψη οι προτάσεις του BDP και του Καντίλ (ΡΚΚ).
            Στις συνομιλίες του με το τουρκικό κράτος (ΜΙΤ) ο Οτζαλάν εξέφρασε την ανησυχία του ότι κάποιοι παράγοντες πιθανόν να προσπαθήσουν να σαμποτάρουν τις συνομιλίες. «Τα εργαλεία και οι μέθοδοι πρέπει να καθοριστούν επακριβώς. Αν το κράτος συμπεριφερθεί χωρίς ασάφειες , τότε θα μπορέσω να στείλω τα απαραίτητα μηνύματα» δήλωσε ο Οτζαλάν.
            Το πρώτο βήμα θα είναι η έκκληση προς την κουρδική νεολαία να μην ‘πηγαίνει στα βουνά’ (ΡΚΚ).
            Ο Οτζαλάν ισχυρίζεται ότι οι δικηγόροι του διαστρεβλώνουν τα μηνύματά του, για αυτό θα του επιτραπεί να έχει επαφές με αξιωματούχους του BDP όπως τους αρχηγούς του BDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς και Αϊσέλ Τουγλούκ. Επίσης θα επιτραπεί στον Οτζαλάν να στέλνει μηνύματα στα στελέχη του ΡΚΚ στο Καντίλ και στην Ευρώπη για να καταστεί δυνατός ο αφοπλισμός του ΡΚΚ.
            Η διαδικασία αφοπλισμού του ΡΚΚ θα εξηγηθεί λεπτομερώς στην κοινή γνώμη, ώστε η νέα πρωτοβουλία να τύχει υποστήριξης της κοινής γνώμης. Στελέχη του στρατού θα επισκεφθούν οικογένειες πεσόντων και βετεράνων για να τους αναλύσουν λεπτομερώς την διαδικασία. Ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπεσίρ Αταλάϊ και άλλοι υπουργοί και βουλευτές θα περιοδεύσουν τα χωριά και τις πόλεις για να τονίσουν ότι η συνέχιση της αιματοχυσίας δεν μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα.
            Θα κληθούν τα ένοπλα μέλη του ΡΚΚ να μεταβούν στο βόρειο Ιράκ. Οι επιχειρήσεις των δυνάμεων ασφαλείας θα συνεχιστούν μόνο εναντίον όσων μελών του ΡΚΚ αρνηθούν να καταθέσουν τα όπλα. Θα εξασφαλιστεί διέξοδος για όσους κόψουν τους δεσμούς τους με το ΡΚΚ. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα λάβουν υπόψη την αποκεντρωμένη δομή του ΡΚΚ που έχει παραρτήματα σε Ιράν και Συρία. Θα επιτραπεί στον Οτζαλάν να ανταλλάσσει μηνύματα με τα ανώτατα στελέχη του ΡΚΚ, όπως τον Μουράτ Καραγιλάν, τον Φεχμάν Χουσεϊν και τον Τζεμίλ Μπαγίκ.
            Η υποστήριξη του ηγέτη της περιφερειακής κυβέρνησης των Κούρδων του βορείου Ιράκ Μπαρτζανί θα είναι σημαντική στις συνομιλίες. Το στρατόπεδο του ΡΚΚ θα εκκενωθεί και θα δοθεί η ευκαιρία στα μέλη του ΡΚΚ να μεταφερθούν σε χωριά και στρατόπεδα στο βόρειο Ιράκ. Θα ζητηθεί από το ΡΚΚ να καταθέσει τα όπλα υπό την εποπτεία και τον έλεγχο ανεξάρτητων παρατηρητών. Χώρες που έχουν εμπειρία σε αυτόν τον τομέα, όπως η Νορβηγία, θα κληθούν να βοηθήσουν σε αυτό το θέμα.
            Θα πραγματοποιηθούν δημοκρατικά βήματα για το Κουρδικό. Θα εφαρμοστεί το τέταρτο πακέτο μεταρρυθμίσεων του δικαστικού συστήματος. Μέσω αυτών των μεταρρυθμίσεων, όπως η χρήση της κουρδικής γλώσσας στο δικαστήριο και στις δημόσιες υπηρεσίες, η κυβέρνηση σκοπεύει να οικοδομήσει την εμπιστοσύνη.
            Θα δοθεί η ευκαιρία στα ανώτατα στελέχη του ΡΚΚ να εγκατασταθούν σε διάφορες χώρες , όπως στη Νορβηγία και στην Αυστραλία.
http://www.inews.com.cy

Έκθεση Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: "Να βοηθηθεί η Ελλάδα για να ανακηρυχθεί ΑΟΖ"

"ΜΥΡΙΣΑΝ" ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ & ΑΕΡΙΟ
01/03/2013 - 09:59
Επειδή στην Ε.Ε "καίγονται" για ενεργειακή αυτάρκεια, για πρώτη φορά μας δίνουν σαφή στήριξη, στην προσπάθειά μας να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, ώστε να προχωρήσουμε στην εκμετάλευση του πολλά υποσχόμενου ορυκτού μας πλούτου.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που σε επίσημο κείμενο της ΕΕ γίνεται τόσο εκτεταμένη αναφορά στις ανακαλύψεις κοιτασμάτων αλλά και στις έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη για την ανακάλυψη νέων στην περιοχή της Μεσογείου. Ωστόσο στο προσχέδιο της έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον Ενεργειακό Οδικό Χάρτη 2050, της αρμόδιας επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας, γίνεται μια σαφής και ρητή αναφορά στη σημασία των κοιτασμάτων αυτών για την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ και τονίζεται ότι θα πρέπει να υπάρξει μια σαφής τοποθέτηση των Βρυξελλών για το θέμα της ΑΟΖ.
Σύμφωνα με την έκθεση, οι αναμενόμενες νέες ανακαλύψεις κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Μεσόγειο και τον Αρκτικό Ωκεανό αναμένεται να αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες που πιθανόν να οδηγήσουν στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ε.Ε. από εισαγωγές.
Η εισήγηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επί του οδικού χάρτη της ΕΕ για την Ενέργεια, επί της ουσίας επισημοποιεί για πρώτη φορά το άμεσο ενδιαφέρον των Βρυξελλών για τα κοιτάσματα της Μεσογείου. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η διατύπωση που χρησιμοποιείται από το ΕΚ δίνει νέα διάσταση όχι μόνο στις γεωτρήσεις που πραγματοποιούνται σε Ισραήλ και Κύπρο αλλά και στις έρευνες που έχουν ξεκινήσει από τη χώρα μας στην περιοχή του Ιονίου και την Κρήτη.
Πιο αναλυτικά η έκθεση της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον ενεργειακό οδικό χάρτη της ΕΕ μέχρι το 2050, με εισηγήτρια την ελληνίδα ευρωβουλευτή Νίκη Τζαβέλλα αναφέρει τα εξής: Το ΕΚ δίνει ιδιαίτερη σημασία στην ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ μέσω εναλλακτικών πηγών ενέργειας που θα συνοδεύεται από μείωση της εξάρτησης από εισαγωγές, με έμφαση στην αυξανόμενη σημασία αναμενόμενων νέων ανακαλύψεων κοιτασμάτων Πετρελαίου & Φυσικού Αερίου στη Μεσόγειο Θάλασσα και στον Αρκτικό Ωκεανό. Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει ανάγκη ανάπτυξης μια ενιαίας πολιτικής της ΕΕ στον τομέα των θαλάσσιων γεωτρήσεων πετρελαίου και Φυσικού Αερίου». Παράλληλα υπογραμμίζεται ότι θα πρέπει να υπάρξει ενιαία πολιτική από την πλευρά της Ε.Ε. και για το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ των κρατών μελών.
Στην ίδια έκθεση το ΕΚ τονίζει με έμφαση ότι η χορήγηση δικαιωμάτων αδειών για γεωτρήσεις και έρευνες στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες θα αποτελέσει πηγή τριβών με τρίτες χώρες και ότι η ΕΕ θα πρέπει να διατηρήσει ένα υψηλό πολιτικό προφίλ σε αυτό το ζήτημα. Επίσης το ΕΚ σημειώνει ότι ο τομέας της ενέργειας θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την ειρήνη τη συνεργασία και τη σταθερότητα.
Πρόκειται για μια ελπιδοφόρα κατέυθυνση της Ε.Ε η οποία πλέον προτίθεται να αναλάβει ουσιαστικό ρόλο, στο να μας βοηθήσει στο θέμα της ΑΟΖ, παρόλα τα προβλήματα με την Τουρκία. Φυσικά λόγω των συμφερόντων τους, και όχι γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν εφραμόζεται το Διεθνές Δίκαιο.
Σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση που υπάρχει το ειδικό ερευνητικό σκάφος Nordic Explorer της PGS βρίσκεται ήδη στην περιοχή νοτίως της Κρήτης στο πλαίσιο των σεισμογραφικών ερευνών για την εύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου. Η έρευνα ξεκινάει ανοιχτά του Νομού Ηρακλείου και θα κρατήσει πιθανότατα και όλο τον Γενάρη.
Επιτέλους υπάρχουν κάποια ελπιδοφόρα νέα, και τα συμφέροντά μας μετά από πολύ καιρό μοιάζουν να συμπίπτουν με τα συμφέροντα των Ευρωπαίων. Η σύγκλιση συμφερόντων, είναι η καλύτερη ασφαλιστική δικλείδα για να πραγματοποιηθεί το όνειρο της ανακήρυξης της ΑΟΖ.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ιερώνυμος Παραχώρηση εκκλησιαστικής γής σε ανέργους

Ιερώνυμος: Η Εκκλησία ζητάει την βοήθεια της Πολιτείας για παραχώρηση εκκλησιαστικής γης σε ανέργους

 
ieronimos_118221279.jpg
Η Εκκλησία θέλει την βοήθεια της πολιτείας ώστε να προχωρήσει στην παραχώρηση της εκκλησιαστικής γής σε ανέργους» είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μετά την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας στο Μέγαρο της Ιεράς Συνόδου.

Ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε και πάλι την αποδέσμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και εξήγησε ότι η πρότασή του, την οποία θα θέσει υπόψη της ΔΙΣ και της Συνόδου της Ιεραρχίας, αφορά καταρχήν την γη που διαχειρίζεται η ΕΚΥΟ.

"Είναι ένα θέμα ουσιαστικό και μεγάλο, χρειάζεται ειλικρίνεια και διαφάνεια και προπάντων συνεργασία με την Πολιτεία", είπε ο Αρχιεπίσκοπος.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ζήτησε μάλιστα – όπως και κατά το παρελθόν- να διερευνηθεί και το πώς αξιοποιήθηκε η περιουσία που η Εκκλησία έδωσε κατά το παρελθόν στην Πολιτεία.

Στην κοπή της βασιλόπιτας παρέστησαν εκπρόσωποι των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, Μητροπολίτες του Λεκανοπεδίου, βοηθοί Επίσκοποι του Αρχιεπισκόπου, Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και εργαζόμενοι στο Συνοδικό Μέγαρο.

Star.gr

Πηγή: madata.gr
 

 

 

 

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

Βιβλιοπαρουσίαση: Η Αποστασία των Διανοουμένων

Βιβλιοπαρουσίαση: Η Αποστασία των Διανοουμένων

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις σας προσκαλούν την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου, ώρα 19:00 στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά:
Η Αποστασία των Διανοουμένων
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Βασίλης Καραποστόλης, καθ. Πανεπιστημίου
Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος
Στάθης Σταυρόπουλος (Στάθης), σκιτσογράφος
και ο συγγραφέας του βιβλίου
στην αίθουσα Ρήγας Βελεστινλής (Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, πλ. Συντάγματος)
Αποστασίαπρόσκληση

Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2012

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ - του Θόδωρου Μπατρακούλη

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: ΓΕΩΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

                                                                     ___


            Η Ελλάδα και ο Ελληνισμός βρίσκονται σήμερα σε μια ακόμα κρίσιμη, στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας. Με την υπογραφή των δύο δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων (Μαίου 2010, Φεβρουαρίου 2012) τα δύο πρώην πλειοψηφικά πολιτικά κόμματα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία και τη σχετική με αυτήν ασυλία και ενέδωσαν σε όλα όσα ζήτησε η διεθνής των τοκογλύφων δανειστών. Ο ελληνικός λαός οδηγείται σε μια διαρκή πορεία φτωχοποίησης και εξαθλίωσης[1]. Κατά την περίοδο που προηγήθηκε καθώς και κατά τις δίδυμες εκλογικές αναμετρήσεις του Μαίου και του Ιουνίου 2012, ο φόβος της δραχμής και μιάς διεθνούς απομόνωσης της χώρας αναδείχτηκε σε καταλύτη των εξελίξεων. Ωστόσο, οι εκλογές αυτές επισφράγισαν το τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου και εγκαινίασαν την αρχή μιάς ανασύνθεσης του όλου πολιτικού συστήματος.

         Οι περιοχές της Μέσης και της Εγγύς Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου συγκαταλέγονταν ανέκαθεν στα σημαντικότερα γεωπολιτικά υποσυστήματα[2]. Συνιστούν μέρος του κατά τον MacKinder εσωτερικού περιφερειακού δακτυλίου (Rimland)[3]. Οι περιοχές αυτές ήταν και παραμένουν από τις πιο εύφλεκτες του πλανήτη επί δεκαετίες. Με την ανακάλυψη και την επέκταση της χρήσης του πετρελαίου και των παραγώγων του, η σημασία τους αυξήθηκε κατά πολύ[4]. Οι εξελίξεις σ’αυτές, π.χ. ένας πόλεμος, επηρεάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλα τα κράτη του πλανήτη. Η ρευστότητα στο γεωπολιτικό σύστημα Βαλκάνια-Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Καύκασος έχει βαθιές ρίζες[5]. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωπεριφερειακών δυνάμεων εφ’όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική/κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη. Αφετέρου, η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας συνιστούσε πλήγμα για μια αυτόνομη πορεία και των Βαλκανίων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.)[6]. Με μια ενιαία Γιουγκοσλαβία, η οποία θα μπορούσε να καταστεί μέλος της Ε.Ε., η τελευταία θα μπορούσε να εξασφαλίσει διέξοδο προς Ανατολάς. Εξ άλλου, οι ποικίλες αβεβαιότητες στην περιοχή δημιουργούσαν νέα μεταναστευτικά κύματα.

         Αρκετοί αναλυτές έχουν αναφερθεί στις ανησυχίες για ευκαιρίες ανάμιξης στις υποθέσεις των λαών της περιοχής που οι μετά τα 1989-1991 γεωπολιτικές μεταβολές, ιδιαίτερα αυτές στα Βαλκάνια, προσέφεραν στις εξωβαλκανικές Δυνάμεις και στην Τουρκία[7]. Το Ισλάμ είναι η κύρια θρησκεία στην Αλβανία, την Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι των Βαλκανίων έχουν αναμνήσεις μιας κοινής μοίρας κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων, στους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αλβανοί[8] καθώς και οι Βόσνιοι, μετά την κατάκτηση και τον προσηλυτισμό τους στο ισλάμ, υπηρέτησαν πιστά την Αυτοκρατορία. Επρεπε να εκτιμηθεί το ενδεχόμενο τη θέση που κατείχε η Γιουγκοσλαβία στο παρελθόν να καταλάβει μια άλλη δύναμη ή ένας συνασπισμός δυνάμεων, μεταξύ των οποίων μία έμελλε να έχει ηγεμονεύουσα θέση. Η δύναμη αυτή μπορεί να είναι μια ισχυρή, «αυτοκρατορική», νεοοθωμανική Τουρκία από κοινού με συμμάχους της κρατικούς δρώντες[9]. Ιδιαίτερα σημαντική αναφορικά με τον πιο πρόσφατο, από το 2003 και μετά (δηλ. από την άνοδο στην κυβέρνηση του ισλαμιστικών ριζών Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ρετζέπ Ερντογάν), γεωστρατηγικό σχεδιασμό της Τουρκίας είναι η σκέψη του καθηγητού και θεωρητικού της Γεωπολιτικής Ahmet Davutoğlu[10]. Ενας σύμμαχος της Τουρκίας μπορεί σήμερα να είναι η Γερμανία. «Η Γερμανία έχει συμφέρον να επιχειρήσει να αποκαταστήσει όσο το δυνατόν στενότερες σχέσεις με την Αγκυρα. Αν μάλιστα μπορεί να το πετύχει αυτό προσφέροντας στους Τούρκους τη μισή Κύπρο, αυτό θα ήταν ιδανικό για το Βερολίνο! Αν οι Κύπριοι ποντάρουν στη μέχρι τώρα επιδειχθείσα σφοδρότατη αντίθεση της γερμανικής Δεξιάς να δεχτεί την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, κάνουν διπλό λάθος. Πρώτον, το ότι οι δεξιοί Γερμανοί δεν θέλουν τους Τούρκους στην ΕΕ δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν να προσφέρουν τη μισή Κύπρο στην Αγκυρα. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει, η γερμανική προσφορά του μισού νησιού στους Τούρκους είναι ένα καλό αντιστάθμισμα για τις δυσκολίες που φέρνουν στην τουρκική ένταξη στην ΕΕ. Δεύτερον, από του χρόνου τον Σεπτέμβρη θα αλλάξει πιθανότατα η γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Αν όντως σχηματιστεί μετά τις εκλογές κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» χριστιανοδημοκρατών – σοσιαλδημοκρατών, αυτό είναι βέβαιο, καθώς οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν στην έναρξη των διαδικασιών ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ»[11].

         Και βεβαίως υπάρχει ο διεθνής ανταγωνισμός για τον έλεγχο των φυσικών και ιδιαίτερα των ενεργειακών πόρων, που έχει ιδιαίτερη πολύπλευρη σημασία[12]. Η Ελλάδα διαθέτει ιδιαίτερα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίων και φυσικού αερίου, κυριολεκτικά «κάθεται επάνω σε τέτοια κοιτάσματα»[13]. Η Γερμανία δεν διαθέτει αυτούς τους ενεργειακούς πόρους στο έδαφός της. Εισάγει ενέργεια με αγωγούς από τη Ρωσία, και με δεξαμενόπλοια από τις Αραβικές χώρες και την Κεντρική Αμερική. Δηλαδή η Γερμανία όσον αφορά την ενέργεια είναι εξαρτημένη κατά περίπου 50% από τη Ρωσία. Η Γερμανία, στην προσπάθειά της να επιτύχει μεγαλύτερη ενεργειακή αυτάρκεια, αποβλέπει στους υδρογονάνθρακες της Ελλάδας. Η καγκελάριος Μέρκελ, για τον ίδιο λόγο, επιχείρησε να προσεταιριστεί και τη Κύπρο, αλλά εκεί την Γερμανία την πρόλαβαν άλλοι ανταγωνιστές.

         Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος[14], κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των κρατών του ΝΑΤΟ, κυρίως των ΗΠΑ, καθώς και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα[15]. Συνεχίζει να κατέχει από το 1974 το 38% της Κυπριακής Δημοκρατίας, διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής και εγκαθιστώντας πολλές δεκάδες χιλιάδες εποίκων στο πολύπαθο νησί. Ταυτόχρονα, ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, που επί τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση κυριαρχικού της δικαιώματος, όπως είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της. Για να ισχυροποιήσει τις θέσεις της έναντι της Ελλάδας, η Τουρκία αρνείται επίμονα να αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας[16], που είναι σε ισχύ από το 1982[17].

         Η Τουρκία διαθέτει - ή ισχυρίζεται ότι υπάρχουν - τουρκικές μειονότητες σε τουλάχιστον δεκαπέντε χώρες. Ωστόσο, μέχρι σήμερα μόνο δύο από αυτές - την μειονότητα των «τουρκοκυπρίων»[18] και το μουσουλμανικό μειονοτικό στοιχείο της ελληνικής Θράκης - έχει εντάξει σε ένα γεωπολιτικό σχεδιασμό με ιδιαίτερες πτυχές. Αυτές οι πτυχές συνδέονται με το ζήτημα της εκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων όσο και της μεταφοράς τους. Κατά συνέπεια, η Αγκυρα διαμόρφωσε κεντρική στρατηγική και αντίστοιχες πολιτικές που επιδίωκαν την μετατροπή αυτών των μειονοτήτων σε πολύτιμα εργαλεία του τουρκικού κράτους για την επίτευξη των γεωπολιτικών και πολιτικών στόχων που αυτό είχε θέσει. Η δεύτερη μειονότητα για την οποία η Τουρκία δείχνει αξιοπερίεργη «αγάπη» τα τελευταία πενήντα χρόνια είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, η οποία εξαιρέθηκε από την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, με τον όρο αμοιβαιότητας, ώστε να παραμείνουν οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου στις εστίες τους, ως ποίμνιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

         Στην Τουρκία, από τα τέλη του 2002, εξελισσόταν ένα ιδιαίτερα σημαντικό εγχείρημα: Της διακυβέρνησης από ένα «μετριοπαθές ισλαμιστικό κόμμα» (ΑΚΡ) και του επαναπροσδιορισμού του γεωπολιτικού ρόλου της. Στο πλαίσιο αυτό εκδηλώνονταν ορισμένες απόπειρες του Ρετζέπ Ερντογάν να διαφοροποιηθεί φραστικά από ένα ιστορικό παρελθόν, που σφραγίστηκε από εκτεταμένους διωγμούς και αφομοιωτική πολιτική έναντι των εθνικών μειονοτήτων[19]. Είχαν εφαρμοστεί μέθοδοι και μέτρα που επέφεραν είτε την εκδίωξη και την φυσική εξόντωση των μειονοτικών κοινοτήτων, είτε την υποταγή τους με άγριες κατασταλτικές πρακτικές συνοδευόμενες από προσπάθειες γλωσσικής και πολιτισμικής αφομοίωσής τους[20]. Ο Ερντογάν επιχειρούσε να κρατήσει αποστάσεις από τους απολογητές αυτών των πρακτικών (π. χ. δηλώσεις του της 23ης Μαίου 2009). Οι κινήσεις του παρουσίαζαν οπωσδήποτε πολιτικό και διπλωματικό ενδιαφέρον[21]. Ακολούθησαν η άδεια των τουρκικών αρχών να πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά μετά το 1922 πατριαρχική Θεία Λειτουργία για τρείς συνεχείς χρονιές - 2010, 2011, 2012 - στο ιστορικό σύμβολο της ελληνοποντιακής πίστης, την Παναγία του Σουμελά στον Πόντο. Ορισμένες παρατηρήσεις: Πρώτον, την προαναφερόμενη δήλωση του Τούρκου ηγέτη με το προφίλ «ήπιου ισλαμιστή» καθώς και τις άλλες κινήσεις της Τουρκίας που γίνονται με παρόμοιο πνεύμα επέβαλαν λόγοι, οι οποίοι σχετίζονται τόσο με την διεθνή περιφερειακή στρατηγική της Τουρκίας, όσο και με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Ο Ερντογάν αισθανόταν αρκετά ισχυρός ώστε να θέλει να δείξει ότι αμφισβητούσε τη νεοτουρκική/κεμαλική παράδοση, η οποία συχνά αξιοποιείται από τους εθνικιστές και το τουρκικό παρακράτος. Δεύτερον, θα έπρεπε να εξετασθεί αν παρόμοιες κινήσεις ήταν συμβατές με το νεοοθωμανισμό, ως αυτοκρατορική ιδεολογία, και πως εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς του. Ο διφυής στόχος του τουρκικού εθνικισμού (Νεοτούρκων και κεμαλισμού) επιτεύχθηκε: α) Από τα υπολείμματα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (ιδιαίτερα στη Μικρά Ασία, γεωγραφική βάση της Τουρκίας)[22] διαμορφώθηκε μια τουρκική εθνική ταυτότητα και ένα κράτος-έθνος. β) Αντιμετωπίστηκαν με κατασταλτικές μεθόδους όλες οι διεκδικήσεις διαφορετικών εθνικοτήτων. Μια ιδιαίτερη περίπτωση εθνικής εκκαθάρισης εμφανίζεται στην αντιμετώπιση των Κούρδων. Μετά την αιματηρότατη καταστολή των εξεγέρσεων του 1925 και του 1937, επιχειρείται η γλωσσική/πολιτισμική τους αφομοίωση[23]. Η «εκκοσμίκευση» έγινε ο νέος παρονομαστής του τουρκικού έθνους, αλλά ως συμπλήρωμα της τουρκικότητας και του ισλάμ[24]. Ωστόσο, τα έθνη και η πολιτισμική ιδιοπροσωπεία τους δεν είναι εύκολο να εξαφανιστούν ως δια μαγείας. Στη Μικρά Ασία και στον Εύξεινο Πόντο υπήρχαν ποικίλες εθνικές κοινότητες. Και μετά τον αφανισμό των χριστιανικών εθνοτήτων (Αρμένιοι, Ελληνες, Ασσύριοι), εμφανίστηκαν άλλες στο προσκήνιο. Οι Κούρδοι πήραν τη σκυτάλη ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που, από το 1984, εξακολουθεί για αρκετά χρόνια να συγκλονίζει την Τουρκία[25]. Και οι δια της βίας εξισλαμισμένοι, όπως οι εναπομείναντες στην ιστορική κοιτίδα τους Ελληνοπόντιοι[26] και Αρμένιοι, δεν έχασαν τη μνήμη τους, διατηρούν την ιδιοπροσωπία τους καθώς και στοιχεία της συλλογικής μνήμης τους. Υπάρχουν όχι λίγες μαρτυρίες για την ύπαρξη κρυπτοχριστιανών πολλά χρόνια μετά τους διωγμούς της περιόδου 1915-1922[27]. Πολλοί από τους εξισλαμισμένους Ποντίους, ιδιαίτερα κοινότητες των περιοχών της Τραπεζούντας, της Τόνιας, του Οφη, των Σουρμένων, της Ματσούκας, και ορισμένες κοινότητες που έχουν εγκατασταθεί σε περιφερειακούς δήμους της Κωνσταντινούπολης, έχουν διατηρήσει ακέραια την Ποντιακή τους γλώσσα. Ωστόσο, η γλώσσα αυτή είναι σήμερα παράνομη στην περιοχή του Πόντου και σε ολόκληρη την επικράτεια της σημερινής Τουρκίας. Οι μαθητές/μαθήτριες του Πόντου στερούνται σχολείων για την εκμάθηση, καλλιέργεια και ανάπτυξη της μητρικής γλώσσας τους.

         Το λεγόμενο «Εθνικό Σύμφωνο» (Misak-ı Millî) ή «Εθνικός Όρκος» (Ulusal Yemin στα τουρκικά) περιέχει τους όρους που θα ήταν διατεθειμένη να αποδεχτεί η Τουρκία για να υπογράψει τη συμφωνίας ειρήνης, που θα σήμαινε γι’ αυτήν το οριστικό τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου[28]. Το τι σημαίνει στην ουσία διαχρονικά το «Misak-ı Milli» το προσδιορίζει ο Τούρκος καθηγητής της Ιστορίας Νuri Kostuklu (σ.σ. είναι μέλος της Ανώτατης Επιτροπής Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Ατατούρκ στην Πρωθυπουργία) σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μελέτη του με τίτλο: Misak-ı Milli ve Atatürk'ün Milli Dış Politika Hedefleri (: Το «Εθνικό Σύμφωνο» και οι Εθνικοί Στόχοι του Ατατούρκ Σχετικά με την Εξωτερική Πολιτική[29]. Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Μουσταφά Κεμάλ δήλωσε ότι: «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο «Misak-ı Milli». Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (σ.σ. εννοεί τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη». Ο παρακάτω χάρτης, που κυκλοφορεί ευρέως στην Τουρκία, παρουσιάζει αναλυτικά τις περιοχές που εποφθαλμιά αυτή και περιλαμβάνονται στο Misak-ı Milli, από την εποχή του Μουσταφά Κεμάλ μέχρι και την εποχή του Ταγίπ Ερντογάν, καταδεικνύοντας ότι η κεμαλική κληρονομιά είναι αδιαπραγμάτευτη και διαχρονική [σ.σ. στο χάρτη αναγράφεται: «Ποτέ δεν θα παραιτηθούμε από την αγάπη μας, το Misak-ı Milli (Εθνικό Ορκο)»].


         Στο σύστημα Ανατολική Μεσόγειος-Εγγύς/Μέση Ανατολή - Βαλκάνια –Καύκασος, ο κάθε κρατικός δρών επιδιώκει να προωθήσει τις θέσεις του, αναπροσαρμόζοντας τις σχέσεις τους με τους άλλους δρώντες. Αυτό έκαναν, πέραν των άλλων ισχυρών δρώντων (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα) και το Ισραήλ, η νεοοθωμανική Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία. Εξάλλου, σημαντική βαρύτητα είχαν οι εξελίξεις στο κουρδικό ζήτημα, οι οποίες επηρέαζαν κυρίως τρεις χώρες της περιοχής της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ[30]. Ενώ η Ελλάδα (υπό τα Μνημόνια, την τρόικα και ηγεσίες που υπήγαγαν τη χώρα στο ΔΝΤ) δοκιμαζόταν από την βαθύτερη κρίση της μετά το 1950 ιστορίας της, η Toυρκία αισθανόταν τόσο ισχυρή ώστε να διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας ξετυλίγονται μέσα στην ευρύτερη γεωπολιτική ρευστότητα και ενώ παρέμενε ασαφές το πως θα διαμορφωθεί η κατάσταση στον μεταεξεγερσιακό αραβοϊσλαμικό κόσμο[31]. Η αλλαγή στην Αίγυπτο, την πολυπληθέστερη και σπουδαιότερη αραβική χώρα - Πρόεδρος εκλέχθηκε ο Μοχάμεντ Μόρσι, υποστηριζόμενος από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα - ιδιαίτερα έμελλε να έχει, πέραν των εσωτερικών, και επιπτώσεις στις διεθνείς ισορροπίες. Ας σημειωθεί ότι, στη συνεχιζόμενη αναμέτρηση στη Συρία, μια σημαντική ήττα των ισλαμιστών ανταρτών επήλθε στην γενική έφοδό τους στις 25 Οκτωβρίου στο Χαλέπι, εξέλιξη που, ενδεχομένως, πυροδοτούσε επέμβαση των δυτικών στην Συρία, σύμφωνα με την εβδομαδιαία World Τribune της Ουάσιγκτον. Εξάλλου, το αμερικανικό Πεντάγωνο ανακοίνωσε συμφωνία πώλησης στη Σαουδική Αραβία 20 μεταγωγικών αεροσκαφών τύπου C-130 και 5 αεροσκαφών ανεφοδιασμού τύπου KC-130 έναντι του ποσού των 6,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η πώληση περιλαμβάνει επίσης 120 κινητήρες αεροσκαφών, συστήματα Link 16, ένα σύστημα επικοινωνίας του ΝΑΤΟ, και ανταλλακτικά. Μετά την αγορά ρεκόρ δεκάδων αεροσκαφών και ελικοπτέρων στα τέλη του 2010 έναντι του ποσού των περίπου 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η πώληση αυτή ενισχύει τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών ως ο κύριος προμηθευτής όπλων προς τη Σαουδική Αραβία. Η Ουάσιγκτον προωθεί τις πωλήσεις όπλων σε χώρες του Περσικού Κόλπου, για να ενισχύσει τους συμμάχους της στην αντιμετώπιση του Ιράν (συμμάχου των Κίνας-Ρωσίας) και της πυρηνικής απειλής που αυτό αντιπροσωπεύει για το Ισραήλ και τα δυτικά κράτη.

         Η διαμόρφωση μακροπρόθεσμης συνολικής στρατηγικής είναι αναγκαία. Η Ελλάδα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της σε αποτρεπτική κατεύθυνση και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες. Ενας συνολικός ελληνικός στρατηγικός σχεδιασμός, που διέπεται από τα ιστορικά διδάγματα και την γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, θα έπρεπε να περιλαμβάνει:

        Α) Ως βάση της, πρώτον, την αποτρεπτική ισχύ και τη δημιουργία ευνοïκού συσχετισμού δυνάμεων, και, δεύτερον, την πλήρη αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου, και την στήριξη στα δικαιώματα των λαών και σε σαφείς ηθικές αρχές.

        Β) Η λύση του Κυπριακού - πρόβλημα εισβολής και κατοχής - μπορεί να προκύψει ως προïόν στενής στρατηγικής συνεργασίας και συντονισμού Ελλάδας, Κύπρου και του όπου γης ελληνισμού. Απαιτούνται σχεδιασμένες ενέργειες βάσει των αποφάσεων και ψηφισμάτων του ΟΗΕ, με πλήρη σεβασμό του κοινοτικού κεκτημένου. Να γίνουν πράξη: η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και των εκ Τουρκίας εποίκων, η επιστροφή όλων των προσφύγων, η πλήρης άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των εγκλωβισμένων, η εφαρμογή των τριών ελευθεριών, η κατάργηση των αγγλικών βάσεων.

         Γ) Οσον αφορά το ζήτημα της ανακήρυξης από την Ελλάδα και της αναγνώρισης της δικής της ΑΟΖ: Η Ελλάδα έχει αυτό το δικαίωμα σύμφωνα με την ΣΘΔ του 1982 και συμφέρον της είναι να προχωρήσει στην καθιέρωσή της. Εχει αρχίσει σχετικές διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, ενώ η σχετική σύμβαση που υπογράφηκε με την Αλβανία δεν επικυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της τελευταίας. Ασφαλώς, στο ζήτημα της καθιέρωσης ΑΟΖ εμπλέκονται πολλά και ισχυρά συμφέροντα. Δεν μπορεί να δοθεί απάντηση μεμονωμένα, χωρίς συσχέτιση με μια συνολική εθνική στρατηγική, η οποία όμως δύσκολα μπορεί να ανευρεθεί στην σημερινή πολιτική συγκυρία.

         Δ) Προώθηση μιας εναλλακτικής συνεργασίας των λαών και κρατών της Βαλκανικής, τόσο αυτοτελώς, όσο και στα πλαίσια της Ε.Ε. Στο επίκεντρο πρέπει να τίθεται η σύνθεση πολιτισμικών επιτευγμάτων και ιδιαιτεροτήτων και η ανάδειξη της περιοχής σε σχετικά αυτόνομο-αυτοδύναμο αναπτυξιακό πόλο.

         Ε) Προβολή συγκεκριμένων όρων για την έγκριση από την Ελλάδα και την Ε.Ε. της προόδου των ενταξιακών διαπραγματεύσεών της Τουρκίας, με την απειλή αποκλεισμού της ένταξής της.

         ΣΤ) Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις: Η Ελλάδα έχει Εθνικό Εναέριο Χώρο (ΕΕΧ) 10 ν.μ. και χωρικά ύδατα 6 ν.μ. - που συνιστά ιδιότυπο καθεστώς. Η θέση της σε συνδυασμό με το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ. καθίσταται αρκετά ισχυρή και βρίσκεται μέσα στη διεθνή νομιμότητα. Η Ελλάδα οφείλει να εξακολουθήσει να απαιτεί τη συμμόρφωση των τουρκικών στρατιωτικών αεροσκαφών με τους κανόνες Εναέριας Κυκλοφορίας, που θεσπίζει το υπεύθυνο για τη λειτουργία της αεροναυσιπλοΐας στο Αιγαίο FIR Αθηνών. Στο πεδίο των συνεχιζόμενων επί σειρά ετών ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων, η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας μείωσε τα περιθώρια κινήσεων. Οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται καταφανώς αλλού. Στην εν λόγω συγκυρία θα έπρεπε να δοθεί έμφαση στην τακτική. Οι Ελληνες διπλωμάτες οφείλουν να κινητοποιήσουν ευφυϊα και πατριωτισμό, ώστε όσο το δυνατόν περισσότερα εθνικά ζητήματα να παραμείνουν ανοικτά, εν αναμονή καλυτέρων ημερών.

         Ζ) Οσον αφορά τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας -  Κωνσταντινούπολης, Ιμβρου και Τενέδου - πέραν της απαίτησης αποκατάστασης των περιουσιακών δικαιωμάτων του μειονοτικού στοιχείου, να διεκδικείται συστηματικά η δημιουργία συνθηκών ασφάλειας για την επιστροφή εκεί της μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και στην Ιμβρο και την Τένεδο. Απαιτείται η διαμόρφωση ειδικού νομικού καθεστώτος προστασίας των πολιτιστικών/θρησκευτικών Μνημείων και πνευματικών Ιδρυμάτων στην Τουρκία και σε άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής όπου επιβίωσαν τα δημιουργήματα του ελληνικού-ρωμαïκού πολιτισμού.

         Η) Εξαγγελία από το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας της διοργάνωσης δημοψηφισμάτων αναφορικά με: 1) Τo όνομα της ΠΓΔΜ, την αναγνώρισή της από την Ελλάδα και τη στάση μας έναντι της ένταξης της στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. 2) Την έγκριση από την Ελλάδα της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

         Θ) Η αναχαίτισή του αλβανικού μεγαλοïδεατικού εθνικισμού περνάει από την ισχυροποίηση της εθνικής κοινότητας της Βορείου Ηπείρου και την ανάδειξη της αυτονομίας της.

         Η μνήμη των παλιών εθνοθρησκευτικών εκκαθαρίσεων μπορεί να συμβάλει στην αποτροπή σύγχρονων βαρβαροτήτων και αφανισμού λαών. Η Ελλάδα πρέπει να προωθεί πρωτοβουλίες με βάση την Ιστορία, τα δίκαια και τις προσδοκίες των αυτόχθονων ιστορικών λαών της περιοχής. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η ευρύτερη γνωστοποίηση της γενοκτονίας των Ελλήνων που ζούσαν στην Οσμανική Αυτοκρατορία. Χρειάζεται να γίνει επαναξιολόγηση των διαφόρων ενεργειών που επιδιώκουν την αναγνώριση της γενοκτονίας ή Γενοκτονίας των Ποντίων και των άλλων Μικρασιατών Ελλήνων. Πρόβλημα δημιουργείται από το ότι σχεδόν όλα τα βιβλία που αναφέρονται στην γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού είναι γραμμένα στα ελληνικά (δυσκολία γνωστοποίησης π. χ. ευρύτερα στην Αμερική της γενοκτονίας ώστε να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα το αίτημα της αναγνώρισης). Αλλά, το πρόβλημα της γλώσσας δεν είναι το μοναδικό.

         Η Ελλάδα και ο Ελληνισμός βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με την επιλογή αυτεξουσιότητα ή εξαφάνιση. Στην ελληνική κοινωνία που, μέχρι χθες, ανέθετε την πολιτική εκπροσώπηση κατ’ εξοχήν σε επαγγελματίες της πολιτικής και των ΜΜΕ, πραγματοποιείται μια ιδιαίτερου βάθους και εύρους πολιτικοποίηση. Η ανάδυση νέων πολιτικών κινήσεων-μορφωμάτων - Σπίθα, Αρμα Πολιτών, Ανεξάρτητοι Έλληνες, ΕΠΑΜ -, καθώς και η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν προμηνύματα για την ανάδειξη νέων ανεξάρτητων πολιτικών σχημάτων, που επιχειρούν να εκφράσουν την καινούργια ριζοσπαστικοποίηση. Αυτό δεν έγινε δυνατό σε μια πρώτη περίοδο κατά την οποία οι άνθρωποι έμπαιναν στον πολιτικό στίβο κουβαλώντας ιδεολογικές αντιλήψεις του παρελθόντος. Δυόμισυ χρόνια μετά, το ζήτημα θα τεθεί και πάλι επιτακτικά, σε μια πιο ολοκληρωμένη και συνθετική κατεύθυνση. Αρχικά, η ρήξη με την ποικιλόμορφη εξάρτηση από τη ‘’Δύση’’, τον ευρωλιγουρισμό και την υποτέλεια των ψευδοοικουμενιστικών κυρίαρχων δυνάμεων εκφράστηκε συχνά με ιδεολογικά ακατέργαστες μορφές, που σ’ ένα μεγάλο βαθμό επέτρεψαν και την ανάδειξη της Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, αυτές οι μορφές δεν αναιρούν τη σημασία του φαινομένου. Στην αμέσως επόμενη περίοδο, και ανάλογα με τη συγκυρία και τις γενικότερες εξελίξεις, μπορούν να γίνουν νέες απόπειρες για συνθέσεις. Απόπειρες που θα έχουν κρατήσει στοιχεία του ριζοσπαστισμού του αντιμνημονιακού κινήματος και θα τον ολοκληρώνουν σε μία κατεύθυνση διαφορετικής, εναλλακτικής προοπτικής απελευθέρωσης και αναδημιουργίας.

         Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ψήφισε στη Βουλή (σε ένα άρθρο), διά πυρός και σιδήρου, με 153 ψήφους-μαχαιριές στις Ελληνίδες και στους Ελληνίδες, υλοποιώντας τις εντολές της Μέρκελ και των δανειστών το πολυσυζητημένο ‘‘Μακροπρόθεσμο’’. Αυτό, πέραν των διακηρύξεων για δημοσιονομική σταθεροποίηση και μείωση του χρέους, συνεχίζει την εξαθλίωση του λαού, την εκποίηση του εθνικού μας πλούτου, και την εθνική υποτέλεια. Ο νέος μνημονιακός Νόμος επιβάλλει ένα ασφυκτικό πλαίσιο μέτρων και υποχρεώσεων, που μπορεί να συνοψιστεί στις λέξεις: «Φέρτε τα λεφτά». Θα μπορούν να εκποιούνται στους δανειστές της χώρας και να περνούν υπό τον έλεγχο του γερμανικού Δ΄ Ράιχ ελληνικά δημόσια ακίνητα, ορυκτός πλούτος, πανεπιστημιακά ακίνητα, ακόμα και η αγροτική γή και ιδιωτικά ακίνητα... Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μια χώρα με πολίτες που ευημερούν, που ασκεί πλήρως τα δικαιώματα που απορρέουν από την εθνική κυριαρχία και απολαμβάνει κύρους διεθνώς. Αλλά λόγω των πολυεθνικών ομίλων που την κηδεμονεύουν, ανικάνων, ιδιοτελών και υποτελών πολιτικών, καθώς και της πολιτικής παιδείας και των συμπεριφορών των πολιτών της, αντιμετωπίζει σήμερα τεράστια οικονομικά προβλήματα, με άμεσο κίνδυνο πτώχευσης. Σ’αυτή την κρισιμότατη συγκυρία, ενεργοί ελεύθεροι πολίτες σκέφτονται και ενεργούν με συλλογικές πρωτοβουλίες.  Ας ασκήσουμε και το δικαίωμά ελέγχου των εκπροσώπων μας στο Κοινοβούλιο. Οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στα Μνημόνια οφείλουν να διευκρινίσουν την πολιτική και γεωπολιτική τους πρόταση και να δίνουν σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν οι Ελληνες πολίτες. Ποιο είναι το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής και ποιοι είναι οι άξονες εθνικής και περιφερειακής (δηλαδή στο ευρύτερο γεωπολιτικό μας σύστημα) στρατηγικής με βάση τα οποία θα κυβερνήσουν; Σε συμμαχία με ποιές πολιτικές δυνάμεις θα ασκήσουν κυβερνητική εξουσία;

6 Δεκεμβρίου 2012

Θόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Πανεπιστημίου Paris VIII, Νομικός





[1] Είναι πλέον γνωστή η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων για το χρέος της χώρας από τους υπευθύνους του Υπουργείου Οικονομικών και της ΕΛΣΤΑΤ επί κυβερνήσεως Γ. Α. Παπανδρέου. Βλ. και Νότης Μαριάς, Το Μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος. ‘‘Πειραματόζωον η Ελλάς’’, Αθήνα Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011, 605 σ. Παναγιώτης Ρουμελιώτης, Πώς και γιατί φτάσαμε στο Μνημόνιο, Εκδ. Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2012, 384 σ. Επίσης http://www.youtube.com/ watch?v=BXejOVtHZcE& feature=player_embedded)!
[2] Βλ. Αρνολντ Τόυνμπη, Σπουδή της Ιστορίας, Αθήνα: Αφοι Συρόπουλοι & Κ. Κουμουνδουρέας, 1962. Lucette Boulnois (1931-2009), La Route de la Soie : Dieux, guerriers et marchands, Genève: Éditions Olizane, 4η έκδ.  πλήρως αναθεωρημένη 2001, 558 σ. (1η έκδ. Παρίσι: Arthaud, 1963, Olizane, 2η έκδ. 1986, 3η έκδ. 1992).
[3]  Βλ. N. J. Spykman, Η Γεωγραφία της ειρήνης, Αθήνα: Παπαζήσης, 2004, σ. 101-103.
[4] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο του υπογράφοντος, Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα. Σύνορα, μειονότητες και ενεργειακό παιχνίδι, κεφ. Ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και τα δίκτυα μεταφοράς ενέργειας
[5] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα…, κεφ. 1.Γεωπολιτικά-γεωιστορικά προλεγόμενα, 2.Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη σύγχρονη Τουρκία: Γεωιστορική-γεωπολιτική εξέλιξη και συνέπειες. 3.Eλληνοτουρκικές σχέσεις και εξελίξεις στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια: Από το 1912 έως τον Ψυχρό Πόλεμο.                              
[6] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο του υπογράφοντος, Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα…, κεφ. Η αποσύνθεση της ΣΟΔΓ (Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας) και ο πόλεμος στα Βαλκάνια
[7] Για το ρόλο της Τουρκίας, πρβλ. Paul Hidiroglou, Les liens de la Turquie avec la crise balkanique, Athenes: Fondation Goulandris-Horn, 1994. Alexandre del Valle, Islamisme et Etats-Unis; Une alliance contre l’Europe, Lausanne: L’Age d’Homme (Mobiles Géopolitiques), 1999. Ιωάννης Θ. Μάζης, «Το τουρκικό ισλαμοφανές μυστικιστικό ταγματικό φαινόμενο: οι δυνατότητες του πολιτισμικού συγκρητισμού στη γεωπολιτική προοπτική της διεθνούς αλληλοκατανοήσεως», στο ιδίου, Γεωπολιτική - Η Θεωρία και η Πράξη, Αθήνα Παπαζήσης, 2002, σ. 271-288.
[8] Βλ. Μiranda Vickers, Oι Αλβανοί, Αθήνα: Οδυσσέας, 1997, σ. 37.
[9] A. del Valle, Islamisme et Etats-Unis; Une alliance contre l’Europe…, όπ. π., 1999.
[10] Βλ. Ahmet Davutoğlu, Stratejik Derinlik. Türkiye’nin Uluslurarasι, Konumu (Στρατηγικό βάθος. Η Διεθνής θέση της Τουρκίας), Κωνσταντινούπολη: Küre Yayιnlarι 2008, 24η έκδ. A. Davutoğlu, «Balkanlar ya da Tamamlanmamιş bir tasfiye» (Τα Βαλκάνια ή μια εκκαθάριση που έμεινε ανολοκλήρωτη), Islam, Ιούλιος 1986, τόμος 6, τεύχος 71, σ. 32-3.
[11] Γ. Δελαστίκ, «Λύση «Αττίλα» στο Κυπριακό μέσω Μνημονίου», Εθνος, 06.12.2012, www.ethnos.gr/article.asp?catid
[12] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα…, κεφ. 4.Ρωσία, Καύκασος, κεντροασιατικό Ισλάμ και ενεργειακά δίκτυα και 6.Ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και τα δίκτυα μεταφοράς ενέργειας.
[13] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα…, κεφ. Το ζήτημα των υδρογονανθράκων του Αιγαίου και τα διεθνή γεωστρατηγικά διακυβεύματα). Επίσης Χ. Χαλαζιάς, «Από το 1965 γνώριζαν για τον ορυκτό πλούτο», «Το «Μνημόνιο» του ‘48. Οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ», Επίκαιρα, τ. 163, 29.11.-05.12.2012, σ. 14-21, 22-23.
[14] Βλ. Ferenc Vali, Bridge across the Bosporus: the Foreign policy of Turkey, Baltimore/London: John Hopkins University Press, 1971. Feroz Ahmad, «La politique étrangère de la Turquie dans les années ’80», στο P. Dumont/F. Georgeon, La Turquie au seuil de l’Europe, Paris: L’Harmattan, 1991, σ. 239 κεξ
[15] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο του υπογράφοντος, Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήμαται…, κεφ. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην σύγχρονη Τουρκία: Γεωιστορική-γεωπολιτική εξέλιξη και συνέπειες.                                
[16]  Βλ. Γρηγόρης Τσάλτας, Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, 1984. Γ. Τσάλτας, Το διεθνές καθεστώς των θαλασσών και των ωκεανών, Αθήνα: Εκδόσεις Ι. Σιδέρη, 2003.
[17] Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο μου Ευρώπαϊκή Πολιτική και Ανατολικά Ζητήμαται…, κεφ. 5.Το Αιγαίο Πέλαγος και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και 6.Ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και τα δίκτυα μεταφοράς ενέργειας 7.Το ζήτημα των υδρογονανθράκων του Αιγαίου και τα διεθνή γεωστρατηγικά διακυβεύματα
[18] Η Κύπρος δεν συμπεριλαμβανόταν στο «Μisak-ι Milli» (1920) και με την Συνθήκη της Λωζάννης, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις απαιτήσεις της στην Κύπρο. Ωστόσο, η Αγκυρα, μετά την εκδήλωση της αντίθεσης της Αγγλίας στην πραγματοποίηση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού και την δήλωση Παπάγου περί προσφυγής στα Ηνωμένα Εθνη (3 Μαίου 1954), άρχισε να προβάλει απαιτήσεις στο νησί. Τον Αύγουστο του 1954, ιδρύθηκε το σωματείο Kιbrιs Türktür Cemiyeti (Η Κύπρος είναι τουρκική), με σκοπό την υποστήριξη των Τούρκων της Κύπρου ενώπιον του Ο.Η.Ε. και άλλων διεθνών οργανισμών και την οργάνωση κινητοποιήσεων στην Τουρκία. Αυτή έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο ανθελληνικό-αντιμειονοτικό πογκρόμ του Σεπτεμβρίου 1955. Κατά την διάρκεια του κυπριακού αγώνα (1955-1959), η Τουρκία ενθάρρυνε τους «τουρκοκύπριους» να συνεργαστούν στενά με την βρετανική αποικιακή κυβέρνηση ώστε να εμποδιστεί ο στόχος της αυτοδιάθεσης. Σημαντικές μαρτυρίες για την πολιτική της Τουρκίας στο κυπριακό ζήτημα υπάρχουν σε δύο εκθέσεις του 1956 που συνέταξε ο Νιχάτ Ερίμ, καθηγητής και πολιτικός, σύμβουλος της κυβέρνησης Αντνάν Μεντερές στο κυπριακό πρόβλημα. Βλ. Nihat Erim, Bildigim ve Gördügüm ölçüler içinde Kibris (Η Κύπρος στο μέτρο που την γνώρισα και την είδα), Ankara: Ajans-Türk, 1975.
[19] Βλ. F. Dündar, Oι Μειονότητες στην Τουρκία. Σύμφωνα με τις επίσημες απογραφές της Στατιστικής Υπηρεσίας της Τουρκίας, Aθήνα: 2003 - τίτλος πρωτοτύπου Türkiye Nüfus Sayιmlarιnda Azιnlιklar (Οι μειονότητες στις απογραφές πληθυσμού στην Τουρκία), 1η έκδοση Κωνσταντινούπολη: 1999, 2η έκδοση 2000.
[20] Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, «Ομογενοποίηση και αντιμειονοτική πολιτική στην Τουρκία», Πρακτικά ΛΒ΄ Συνεδρίου της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας (Μάιος 2011), Θεσσαλονίκη: 2012.    
[21] Βλ. και Θ. Μπατρακούλης, «Ο νεοοθωμανισμός και η γενοκτονία των Ελλήνων», Ρήξη, φ. 54, της 4.7.2009, σ. 7. Για μιά αξιολόγηση των δηλώσεων Ερντογάν, βλ. το άρθρο του Γ. Ξένου, «Αυτοκρατορική πρόβα;», Ρήξη, φύλλο 53, 30.5.2009, σ. 20.
[22] Βλ. ενδεικτικά Γ. Κλ. Σκαλιέρης, Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας, Αθήνα: Pήσος, 1990. Ιδίου, Τα Δίκαια των εθνοτήτων εν Τουρκία 1453-1921, Αθήνα: Τροχαλία, 1997.
[23] Βλ. Εrik Zürchεr, Turkey: A Modern History, London & New York: I. B. Tauris, 1994, σ. 171 κεξ, 180. Hamit Bozarslan, La question kurde: Etats et minorités au Moyen-Orient, Paris: Presses de Sciences Po, 1997.
[24] Βλ. και H. Bozarslan, Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας, Αθήνα: Σαββάλας, σ. 48 κεξ.
[25] Βλ. ενδεικτικά: H. Bozarslan, La question kurde: Etats et minorités au Moyen-Orient, 1997, όπ. π.. Kendal Nezan, «Au coeur d’une crise majeure», Le Monde Diplomatique, Ioύλιος 1997. Μουράτ Καραγιλάν, Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν, Αθήνα: Εκδόσεις Ινφογνώμων, 2012.
[26] Βλ. Ömer Αsan, Pontos Kültürü, Κωνσταντινούπολη: Belge Uluslararasι Υayιncιlιk, 1996 (ελληνική έκδ.  Ο.  Ασάν, Ο Πολιτισμός του Πόντου, Θεσ/νίκη: Κυριακίδης, 1999).
[27] Α. Bryer, Τhe cryptochristianics of the Pontos, Athens: 1983. G. Andreadis, The Cryptocristians, Thessaloniki: 1998. K. Φωτιάδης, Οι εξισλαμισμοί της Μικράς Ασίας και οι Κρυπτοχριστιανοί του Πόντου, Θεσσαλονίκη: Κυριακίδης, 1997. Ο.  Ασάν, Ο Πολιτισμός του Πόντου, 1999, όπ. π.
[28] Ο «Εθνικός Όρκος» είναι ένα κείμενο έξι άρθρων το οποίο αφορούσε την πολεμική προπαρασκευή και τις εδαφικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Eγκρίθηκε στην τελευταία - μυ­στική - σύνοδο της Βουλής των Οθωμανών Αντιπροσώπων (Osmanli Mcbusan Meclisi) που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, στις 28 Ιανουαρίου 1920.  
[29] Νuri Köstüklü, Misak-ı Milli ve Atatürk'ün Milli Dış Politika Hedefleri, Στρογγυλό Τραπέζι που πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1991, στο Πανεπιστήμιο Selcuk του Ικονίου, με θέμα «Ειρήνη στο σπίτι, πολιτικές ειρήνης στην Πατρίδα και Τούρκοι του εξωτερικού», Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayι: 1, Konya, 1992, http://sosyalbil. selcuk.edu.tr/dergi/sayi1-8/1/kostuklu.pdf
[30] Βλ. και Ιωάννης Μάζης, «Οι νέοι μοχλοί των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή», ελληνική έκδοση του Foreign Affairs, τεύχος Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2012, foreignaffairs.gr/articles
[31] Βλ. ενδεικτικά: David Hayes, «The Arab spring : protest, power, prospect», 04.04.2011 και 12.04.2011, www.opendemocracynet/david-hayes/arab-spring-protest-power-prospect. Hassan Khader, Al-Ayyam (αποσπάσματα, Ραμάλλα), «La fin de l’hégémonie saoudienne», Αl Hayat/Courrier International, Tεύχος 1059, 15.02.2011, σ. 10.