Η επίσκεψη Νταβούτογλου και η Αριστερά‏. Η συζήτηση με τους φορείς της κρατικής ρατσιστικής τρομοκρατίας και οι ολέθριες συνέπειες. - του Παύλου Τουμανίδη

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Η επίσκεψη Νταβούτογλου και η Αριστερά‏. Η συζήτηση με τους φορείς της κρατικής ρατσιστικής τρομοκρατίας και οι ολέθριες συνέπειες.

Του Παύλου Τουμανίδη*

Η ψευδεπίγραφη παράταση της αντίθεσης ''μνημόνιο-αντιμνημόνιο'' εσωκλείει τη λογική, ότι προ του ΄09 όλα ήσαν, αν όχι άψογα, τουλάχιστον ανεκτά:  Και η παρασιτική οικονομία της μικροαστικής αναπαραγωγής, και ο χρεωβόρος Αθηνοκεντρισμός , και η ταξική κατάτμηση του ενιαίου εργατικού-λαϊκού σώματος, με την ελαστικοποίηση-εξατομίκευση των πολλαπλών μορφών απασχόλησης, και η απαξίωση της αγροτοβιομηχανικής παραγωγής: Το σύνολο πλαίσιο δηλαδή, της  ένταξης της χώρας στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό.  Ο αυτόματος πιλότος της ξένης εξάρτησης και κηδεμονίας,  εμφανίστηκε ''καλός'', σε αντίθεση με το μεταπολιτευτικό κλίμα. Λύτρα γι αυτό αποτέλεσαν η παράδοση Οτζαλάν, το χρηματιστήριο και η Ολυμπιάδα. Μια βαθειά προσπάθεια αντιστροφής και κατάλυσης του αντιστασιακού ήθους του νέου Ελληνισμού. Το αποκαλούμενο κίνημα των πλατειών εμπεριείχε το σπέρμα της ήττας, καθώς πολιτεύθηκε απέναντι από μια οπτική πολιτικοποιημένης και οργανωμένης ριζοσπαστικής πρωτοπορίας. Οδηγήθηκε και ανέδειξε ένα μεταπολιτικό πρότυπο, όπου η συλλογικότητα ήταν πλέον η συρραφή επιμέρους ατομικιστικών στάσεων και η αναγόρευση προσωπικών ιδιαιτεροτήτων σε κλίμακα κοινωνικής αφήγησης. ''Τα κινήματα'' ήταν και είναι η κατίσχυση του φιλελευθερισμού, ουσιαστικά ένα αριστεροδεξιό κράμα, ενάντια στο σοσιαλισμό- κομμουνισμό.  Γι αυτό οι πρόσοδοί τους είναι μόνον οι παραγοντισμοί παλιοί και νεώτεροι και οι ποικίλοι καριερισμοί. 

Στο όνομα του ''αντισταλινισμού'' οριοθετήθηκε η ''αποσοβιετοποίηση'', όπως την όρισε ως       προτεραιότητα το δίδυμο Σημίτη-Γιωργάκη, σε άρρηκτη συμμαχία με τους νεοφιλελεύθερους και παράλληλα η ''αποκομμουνιστοποίηση'' του τέως ΣΥΝ, που ενέκρινε ο πρόεδρός του κατά το συνέδριο αυτοδιάλυσής του. Ο νυν ΣΥΡΙΖΑ προσδιοριζόμενος ως συνέχεια κι όχι ως ασυνέχεια, όπως θα όφειλε, αυτής της εμβάθυνσης της αλλοτρίωσης,  ανανεώνει την κεντρική εθνομηδενιστική του αναφορά, πρωτίστως ως αυτιστική στάση. Ως αυτεπιβεβαίωση κοινωνικής αναγνωρισιμότητας, ως διαβατήριο εγκωμίων απ΄τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η συγκατάθεση στην αρχιτεκτονική της ιμπεριαλιστικής τάξης στην περιοχή, η Ελληνοτουρκική και Ελληνοϊσραηλινή ''φιλία'',  ως προσφορά συναίνεσης στην πιό υποτελή πολιτική μετά το ΄50, σηματοδοτεί ενσωμάτωση στη φαντασίωση του διανεμητικού καπιταλισμού, στα απόνερα επίδοξων υποϊμπεριαλιστικών ρόλων. Της συνενοχής του λαού στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο      άρσης του στοιχείου ανεξαρτησίας  στη Μέση Ανατολή. Της συνευθύνης  στην  θωπεία του Τουρκικού επεκτατισμού. Σηματοδοτεί, για τα καταπιεζόμενα στρώματα,  ελεημοσύνη,  οιονεί δουλοκτησία- παθητική και ενεργητική- ανανέωση του κλίματος  παρακμής.  Το ερώτημα ποιές τάξεις έχουν την εξουσία, σε ποιά δομή παραγωγής, με ποιά δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης χάνεται, όπως αφήνεται να χαθεί στο όνομα μιας απροσδιόριστης ''σωτηρίας'' η εθνικοαπελευθερωτική μνήμη του λαού, η δίκαιη εθνικοαμυντική του εγρήγορση σε Ελλάδα και Κύπρο.

Η κουτοπόνηρη στάση που διαφοροποιεί το εθνικό από το κοινωνικό ζήτημα, αποτελεί νεοσυντηρητικό πρόταγμα του αρχικού σχεδιασμού ΗΠΑ και ΕΕ, που προβλέπει το θάψιμο της Κυπριακής δημοκρατίας, τη διχοτόμηση του Αιγαίου, την κατάτμηση των Βαλκανίων περαιτέρω, σαν συμβολαιακή πράξη ελάφρυνσης απ΄τις επιπτώσεις των μνημονίων. Για ένα νέο πολύ χειρότερο μνημόνιο κακομοιριάς και μιζέριας, στο έδαφος της περιορισμένης, ή πεπερασμένης ανεξαρτησίας, για την ηθική κιλίδωση στο όνομα της... Αριστεράς. Για έναν ασφαλή, μεταγενέστερα,ρεβανσιστικό  αντικομμουνισμό διαρκείας, σε συνάρτηση με την εμπέδωση του ραγιαδισμού. Σωτηρία με αναπαλαίωση της περιόδου Άτσεσον και… Μαρκεζίνη και επαναφορά... του Γιωργάκη έστω ως πνεύματος,  δεν μπορεί να υπάρξει.  Η απάτη πρέπει να ξεσκεπαστεί.

 Ο χρόνος είναι συμπυκνωμένος. Είτε θα δράσουμε για ένα πατριωτικό - αντιϊμπεριαλιστικό - δημοκρατικό πόλο, είτε θα καταγραφούμε ''άβουλοι και μοιραίοι''.

*Ο Παύλος Τουμανίδης είναι μέλος τη ΚΕ του ΔΗΚΚΙ-Σοσιαλιστική Αριστερά

 

Ο Πούτιν τριπλασιάζει τις εμπορικές συναλλαγές με την Τουρκία

Ο Πούτιν τριπλασιάζει τις εμπορικές συναλλαγές με την Τουρκία

Ο Πούτιν τριπλασιάζει τις εμπορικές συναλλαγές με την Τουρκία

November 28, 2014 5:00 pm

Η Ρωσία θα επιδιώξει να τριπλασιάσει τις εμπορικές της συναλλαγές με την Τουρκία στα $100 δισεκ. σε ετήσια βάση για να αντισταθμίσει ένα μέρος της ζημίας που έχει υποστεί από τις κυρώσεις που της έχει επιβάλει η Δύση, δήλωσε ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης που παραχώρησε σε τουρκικά ΜΜΕ σήμερα.
Το Γερμανικό Πρακτορείο (DPA) μετέδωσε ότι ο Πούτιν θα επισκεφθεί την Τουρκία την Δευτέρα για συνομιλίες με τον ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο ο Ρώσος ηγέτης εξήρε διότι αρνήθηκε να επιβάλει και αυτός κυρώσεις, όπως έπραξαν κυρίως οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε τις κυρώσεις αυτές απαράδεκτες.
Ο Πούτιν θα συζητήσει εξάλλου εκτενώς με τον Ερντογάν για τη διεθνή δράση εναντίον της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) στη Συρία και στο Ιράκ, είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσάκοφ, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.
«Θα υποστηρίξουμε τις κυβερνήσεις της Συρίας, του Ιράκ και των άλλων κρατών στην περιοχή», ανέφερε ο Πούτιν και κάλεσε να δοθεί λύση μέσω του ΟΗΕ.
Η Ρωσία είναι ένας από τους βασικούς συμμάχους της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία, αλλά η Τουρκία είναι ένας από τους σκληρότερους εχθρούς της.

Πηγή: mignatiou.com

O Νταβούτογλου θέλει λύση του “Αγίου Ποτέ”!

O Νταβούτογλου θέλει λύση του “Αγίου Ποτέ”!

O Νταβούτογλου θέλει λύση του “Αγίου Ποτέ”!

November 30, 2014 3:00 am

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αχμέτ (γνωστός επίσης και ως ο κ. “Μηδενικά Προβλήματα με τους Γείτονες”) Νταβούτογλου θέλει, μας πληροφόρησε πρόσφατα, “άμεση” λύση του κυπριακού. Την θέλει σήμερα. Ή το αργότερο αύριο. Θα προτιμούσε να ήταν “χθές”. Αλλοιώς απειλεί θα υπάρξουν συνέπειες. Διότι η Τουρκία είναι “μπουγιούκ” δηλαδή “μεγάλη” και δεν θα επιτρέψει τον αποκλεισμό της από την “μπονάτζα” των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μεταφέρει, δήλωσε, το μήνυμα για “άμεση” λύση και στον Πρωθυπουργό Σαμαρά, όταν θα τον συναντήσει στην επικείμενη συνάντηση τους στην Αθήνα. Και μας συμβουλεύει όλους ο κ. Νταβούτογλου ότι δεν είναι σωστό, πρέπον αλλά και ηθικό, ένα αγαθό, όπως είναι η ενέργεια, να χρησιμοποιείται ως “όπλο” σε διαπραγματεύσεις.

Επειδή σε κάθε τουρκικό επιχείρημα πρέπει να επικρατεί η θέση “ο τούρκος έχει πάντα δίκιο” κανείς δεν δικαιούται να ρωτήσει τον κ. “Μηδενικά Προβλήματα με τους Γείτονες” εάν, με την δική του λογική, δεν ισχύει και το ίδιο για τις 40,000 κατοχικό στρατό στην Κύπρο. Ότι δηλαδή δεν πρέπει και δεν είναι σωστό οι νατοϊκά εκπαιδευμένοι και αμερικανικά εξοπλισμένοι τούρκοι στρατιώτες να χρησιμοποιούνται ως διαπραγματευτικό “όπλο”. Ούτε βέβαια η προέκτασή τους, το τουρκικό πολεμικό ναυτικό. Όχι, το δικό μας πρόβλημα κατά την Νταβουτογλειανή λογική είναι ότι δεν κατανοήσαμε, εδώ και σαράντα χρόνια, ότι ο τουρκικός στρατός δεν χρησιμοποιήθηκε και δεν χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό “όπλο”. Και πώς θα ήταν αυτό ποτέ δυνατόν, αφού ο τουρκικός στρατός είναι όπλο ειρήνης και όχι πολέμου;

Βέβαια το πρόβλημα για την Κύπρο δεν είναι ο κάθε Νταβούτογλου και η “λογική” του. Το πρόβλημα για την Κύπρο είναι οι πολιτικοί της ταγοί. Είναι κυρίως η ηγετική τάξη των δύο μεγάλων κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Οι εξουσιαστές αυτοί δεν κατανοούν ή αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν ότι τα σχέδια και “οράματα” της Τουρκίας για την Κύπρο δεν ξεπερνούν αυτά μίας ανατολίτικης σατραπείας. Παραμυθιάζεται η ηγετική τάξη των δύο κομμάτων, με κύριους εκφραστές σήμερα τους κκ. Νεοφύτου και Κυπριανού, ότι μπορεί να υπάρξει λύση που να ικανοποιεί μεν τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας και, ταυτόχρονα, αυτά της καταπληκτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού.

Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί ότι οι λεγόμενες συνομιλίες, όπως είναι δομημένες, θα καταλήξουν σε μια “λύση” που θα αφήνει “και τον σκύλο χορτασμένο και την πίτα ολόκληρη”. Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι στο διαπραγματευτικό τραπέζι δεν παρακάθεται και ο τουρκικός ελέφαντας παρά μόνο πρόσφατα με την μορφή του “Βάρβαρου”. Και ότι όταν ο “Βάρβαρος” αυτός αποχωρήσει από την ΑΟΖ θα φύγουν μαζί του και οι υπόλοιποι βάρβαροι. Έτσι τα πράγματα θα επανέλθουν στις, κατ’ αυτούς και κατά Χριστόφια, “κυπριακήςιδιοκτησίας” συνομιλίες.

Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι ο κάθε Έρογλου, ο κάθε Ναμί, ο κάθε Οζερσαΐ και ο κάθε Ολγκούν είναι ανεξάρτητοι δρώντες που έχουν κατά νού τα συμφέροντα της Κύπρου και ότι δεν ειναι ογλάνια της Άγκυρας. Όπως ακριβώς ογλάνι αποκάλεσε ευθέως ένα απο αυτούς, τον Κουντρέτ Οζερσαΐ, ο Διονύσης Διονυσίου στον “Πολίτη” (στις 14 Νοεμβρίου 2014). Το ενδιαφέρον αλλά και αποκαλυπτικό είναι γιατί έτσι τον αποκάλεσε. Ήταν κάποτε ο Οζερσαΐ (ο οποίος μαζί με τον Ναμί είναι ανερχόμενοι “πολιτικοί αστέρες” με φιλοδοξίες και δικές τους αλλά και των πρεσβειών, να προεδρεύσουν σύντομα της “μισής” ή ακόμη και ολόκληρης της Κύπρου) προσκεκλημένος του “Πολίτη”, μας πληροφορεί ο ΔΔ σε μια ανοικτή συζήτηση. Και τον ρώτησε. Γιατί στις “διαπραγματεύσεις σας” με την Άγκυρα της χαρίσατε τα 80% της ΑΟΖ στις βόρειες ακτές και εσείς κρατήσατε το 20%, ενώ η “μοιρασιά” έπρεπε, όπως παντού γίνεται, να ήταν 50:50; Και ο ΔΔ εισέπραξε την εξής απάντηση: «Όταν… κάθε μήνα πληρώνομαι τον μισθό μου από την τουρκική πρεσβεία, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω σε κάτι διαφορετικό από αυτό που έβαλε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών στο τραπέζι».

Ο Κουντρέτ ´Οζερσαϊ, με τέτοια απτά δείγματα γραφής, είναι δυνητικά ένας μελλοντικός σατράπης της Άγκυρας στην Κύπρο. Και επειδή όπως καθημερινά πλέον διακηρύττει το τζιχαντιστικό δίδυμο Ερτογάν-Νταβούτογλου, η “απονομή δικαιοσύνης” είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του Ισλάμ, σατράπηδες θα υπάρξουν και άλλοι. Και από την “άλλη” πλευρά, την δική μας, ώστε να ικανοποιηθεί το “περί δικαίου αίσθημα”. Καζάδες θα υπάρξουν πολλοί στην Κύπρο και ο κάθε σατράπης της ´Αγκυρας θα έχει τον δικό του καζά. Απτά δείγματα γραφής χρειάζονται, μόνο.

Επείγονται στην Άγκυρα να “επαναρχίσουν” οι διαπραγματεύσεις. Επείγεται και ο “ic oglan” της Άγκυρας στην Λευκωσία, ο Έρογλου. Επείγονται διότι έγιναν ξαφνικά θιασώτες της ειρήνης; Επείγονται διότι γνωρίζουν το αποτέλεσμα. Γνωρίζουν ότι όπως είναι δομημένες οι λεγόμενες συνομιλίες, οδηγούν νομοτελειακά σε ένα και μόνο αποτέλεσμα. Και αυτό είναι η κατάλυση του κράτους του 1960 -της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό που ο τουρκικός Αττίλας απέτυχε να ολοκληρώσει το 1974, ο λεγόμενος “διεθνής παράγοντας” το 2004 και που ο “Βάρβαρος” επιχειρεί το 2014, θα επιτευχθεί εάν επαναρχίσουν οι συνομιλίες με την υφιστάμενη ατζέντα.

Γιατί επείγονται, μαζί με Νταβούτογλου και Έρογλου, και τα δυό μεγάλα κόμματα να βρεθεί μια “φόρμουλα” (έτσι την λένε σε κατ’ ιδίαν επαφές με τον “ξένο παράγοντα”) ώστε να διατηρήσει τα προσχήματα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης (“to save face”, έτσι το λένε) και να επιστρέψει στις συνομιλίες, είναι το ερώτημα.

Ναι, οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να ξαναρχίσουν κάποτε. Όχι όμως με τον τουρκικό ελέφαντα στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων και με όλους τους συμμετέχοντες να προσποιούνται ότι δεν τον βλέπουν, ενώ ο έντιμος πρέσβης των ΗΠΑ, ο “βασιλιάς” κ. Κοένιγκ, μαζί με τον Εγγλέζο παρακοιμώμενό του να διατυμπανίζουν ότι η λύση θα βρεθεί στη Κύπρο, ότι το “κλειδί” βρίσκεται εκεί και ότι η Τουρκία είναι άσχετη με το πρόβλημα. Και προφανώς είναι. Ας ρωτήσει το φιλαράκι του τον ´Οζερσαϊ να του το επιβεβαιώσει. Και να του πεί πόσο ορθή είναι η θέση του αυτή, πόσο δεινός αναλυτής είναι. Και πόσο ορθά έχει αποδικωποιήσει το “Cyprus problem”. Ή ακόμη καλύτερα ας ρωτήσει τον επίσης “κολλητό” του κύριο Ναμί, που μόλις πρόσφατα αυτός και ο ομόλογος του στο Τέλ Αβιβ, ο κ. Σιαπίρο, “κόπηκαν” να “εξυπηρετήσουν”, ώστε να παρευρεθεί και να μιλήσει πραξικοπηματικά στο συνέδριο για την ενέργεια (“it is indeed a small world, dear Ambassador).

Οι εξελίξεις και τα πράγματα στην Ανατολική Μεσόγειο, στη ευρύτερη Μέση Ανατολή αλλά και στη Ευρώπη επιτρέπουν στη Κύπρο να αυξήσει την διαπραγματευτική της θέση μέσα στο διακρατικό σύστημα. Με τα πράγματα να σπρώχνουν, αυτό είναι θέμα πολιτικής βούλησης και μόνο. Και όταν και εφόσον ο Πρόεδρος αποφασίσει να επιστρέψει στις συνομιλίες, ψιλά στην ατζέντα θα πρέπει να τεθεί και να ξεκαθαρίσει το ζήτημα της ασφάλειας. Όλα έπονται της ασφάλειας. Και δεν μπορεί η άμαξα να τοποθετείται μπροστά από το άλογο.

Photo by AKP

http://mignatiou.com

ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

        Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τότε που ο Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή.  Ο Νεοκλής Σαρρής (γεννήθηκε 5 Μαΐου του 1940-πέθανε στις 19 Νοεμβρίου του 2011) καταγόταν από Ελληνα (Ρωμιό) πατέρα και Αρμένισσα μάνα (από τη Χρυσοκέραμο / Τσενγκέλκιοϊ της Πόλης) - κατά συνέπεια ήταν Διγενής. Ηταν απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Κωνσταντινούπολης και Αθηνών και Ψυχολογία στη Γενεύη. Αριστούχος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπήρξε καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με εξειδίκευση κυρίως στην Οθωμανική περίοδο, αλλά με σημαντική ερευνητική συμβολή και στην περίοδο της σύγχρονης Τουρκίας. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του ιδίου Πανεπιστημίου. Δίδαξε επίσης Ψυχοκοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και σε παραγωγικές και ανώτερες Σχολές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Επί 30 χρόνια υπήρξε καθηγητής «Κοινωνιολογίας του Κινηματογράφου» στη Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, την οποία επί σειρά ετών εκπροσωπούσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με ορισμένες από τις εγκυρότερες εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και την Τουρκία.

         Ο Νεοκλής Σαρρής στη συνείδηση του κοινού ήταν γνωστός ως Τουρκολόγος λόγω της βαθιάς, πρωτογενούς, βιωματικής και ακαδημαϊκής γνώσης του για την Τουρκία. Μελετώντας σε βάθος τη συγκρότηση και εξέλιξη της τουρκικής κοινωνίας προέτρεπε από τη θέση του ως ακαδημαϊκός δάσκαλος στη βαθύτερη γνώση του κοινωνικού σχηματισμού της Τουρκίας. Έχαιρε βαθιάς εκτίμησης συγκεκριμένης μερίδας του τουρκικού ακαδημαϊκού χώρου, του προοδευτικού του τμήματος. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Χάρης Μελετιάδης, τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την έρευνά του Νεοκλή Σαρρή είναι «η μελέτη του συγκειμένου των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ιστορίας – κυρίως κοινωνικής και οικονομικής – της οσμανικής και μεταοσμανικής περιόδου», ένας συγκρητισμός, και ένας παραγωγικός επιστημολογικός εκλεκτικισμός. Η εργασία του εντάσσεται στο χώρο των κοινωνικών επιστημών και η συνειδητή ελευθεριότητα χαρακτηρίζει τις διαδρομές του από τη μια επιστημονική πειθαρχία στην άλλη.

      Το 1960, σε ηλικία 20 ετών, έγινε σύμβουλος επί πολιτικών θεμάτων του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Βλέποντας την σταδιακή δραματική συρρίκνωση του Ελληνισμού της Πόλης, εγκατέλειψε τη γενέτειρά του το 1962 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Ασυμβίβαστος υπέρμαχος ενός ιδεαλισμού, έζησε υπερασπίζοντας οράματα που τον σημάδεψαν και σφράγισαν και τους μετέπειτα αγώνες του τόσο για τους λαούς της Τουρκίας όσο και για τον απανταχού ελληνισμό, από τον Πόντο μέχρι την Κύπρο και από τη Μακεδονία και τη Θράκη ως την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Κλασικό έχει μείνει το βιβλίο του Η Άλλη Πλευρά (Αθήνα: Γραμμή, 1977). Σ’αυτό κατέγραψε τα γεγονότα και το παρασκήνιο της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο με βάση τουρκικές πηγές, χωρίς μισαλλοδοξία, αλλά ακολουθώντας αυστηρή επιστημονική μεθοδολογία.

         Από τα φοιτητικά του χρόνια αναμείχθηκε στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Ηταν ο μόνος Έλληνας φοιτητής που το έκανε με κατ’εξοχήν ενεργό τρόπο και αναδείχτηκε σε πρωτοπόρο στους κόλπους της ελληνικής μειονότητας της Τουρκίας. Συμμετείχε μαζί με τους Τούρκους συμφοιτητές του στην οργάνωση της αιματοβαμμένης φοιτητικής εξέγερσης της 28ης Απριλίου 1960. Στις 27 Μαΐου του 1960 ανατρεπόταν μετά από στρατιωτικό κίνημα το φαύλο καθεστώς Μεντερές. Ο Σαρρής, λόγω και της ενεργού συμμετοχής του σε αυτά τα πολιτικά γεγονότα, έγινε ήρωας στην πανίσχυρη νεολαία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Ρ.Λ.Κ). Αναδείχτηκε στην Διοικούσα Επιτροπή αυτής της οργάνωσης νεολαίας. Από τη θέση αυτή συμμετείχε στην επεξεργασία της νέας προοδευτικότερης πολιτικής γραμμής του. Έτσι γνώρισε και τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής της Τουρκίας κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα. Διετέλεσε και πρόεδρος του κόμματος Ενωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ, ιδρύθηκε το 1974 και ήταν μέχρι το 1977 στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης), διαδεχόμενος τον Ιωάννη Ζίγδη, έως τον θάνατό του (Νοέμβριος 2011).

         Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν, εκτός των άλλων, βαθύς γνώστης και δεινός αναλυτής στα επιστημονικά πεδία της γεωιστορίας και της γεωπολιτικής. Μια ακόμα αφορμή για την κατάδειξη αυτών των ικανοτήτων και της σχετικής συνεισφοράς του στη μελέτη της γεωπολιτικής της Ελλάδας και του ευρύτερου γεωπολιτικού συστήματος αποτέλεσε η κυκλοφορία του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», εκδόσεις Ποιότητα το 2010 (μετάφραση Νίκος Ραπτόπουλος). Ο Σαρρής είχε κάνει στο βιβλίο αυτό τον επανέλεγχο για την σωστή διατύπωση των απόψεων Νταβούτογλου στα ελληνικά. Στο δεύτερο κεφάλαιο του δευτέρου μέρους του εμβριθούς βιβλίου του ο Νταβούτογλου εξετάζει το σύστημα Βαλκάνια-Μέση Ανατολή-Καύκασος, το οποίο ορίζει στον τίτλο ως «εγγύς χερσαία περιοχή» (λεκάνη, Υakιn Kara Havzasι). Εκτιμά ότι: «υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ των εσωτερικών σε αυτή την περιοχή (λεκάνη) παραγόντων και της εσωτερικής συνοχής της Τουρκίας. Το σύστημα αυτό είναι επίκεντρο πολλών γεωπολιτικών πεδίων επιρροής. Μια μικρασιατική χώρα που δεν είναι σε θέση να ασκήσει επιρροή στις εξελίξεις που συμβαίνουν στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί  να διατηρήσει την ενότητά της σε αυτή την ευαίσθητη γεωπολιτική περιοχή ούτε να πετύχει άνοιγμα προς τον έξω κόσμο…» (Ahmet Davutoğlu, Stratejik Derinlik. Türkiye’nin Uluslurarasι Konumu, 2008,   Κωνσταντινούπολη: Küre Yayιnlarι 2008, 24^η έκδoση, σ. 119, μετάφραση του υποφαινομένου.).

         Πώς έκρινε ο Σαρρής τις αναφορές που κάνει για τα ελληνοτουρκικά ο μέντορας του Ερντογάν και αρχιτέκτονας της νεοοθωμανικής πολιτικής των Τούρκων ισλαμιστών; Ο Νταβούτογλου θεωρεί τις μουσουλμανικές μειονότητες στην Θράκη ως τα κατάλοιπα της οθωμανικής κυριαρχίας, όπως είναι και τα σχεδόν δύο τρίτα των Αλβανών, οι Κοσσοβάροι που είναι Αλβανοί, βέβαια και οι Βόσνιοι και οι τουρκές/μουσουλμανικές μειονότητες της Βουλγαρία. Και αναφέρει σ΄ ένα σημείο του βιβλίου του ότι αυτές οι μουσουλμανικές κοινότητες είναι το εφαλτήριο της προώθησης της ισλαμικής πολιτικής στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2010 στην εφημερίδα Χρόνος της Κομοτηνής, ο Νεοκλής Σαρρής μνημόνευε λόγους φίλου του πανεπιστημιακού από την Τουρκία («ο οποίος βέβαια τον χειμώνα μένει στον Καναδά και το καλοκαίρι για δύο μήνες στην Τουρκία»). Ο τελευταίος του έλεγε «χαρά στο κουράγιο σου να κάτσεις και να ασχοληθείς με αυτό το βιβλίο, εδώ ούτε καν το έχουμε διαβάσει εμείς», προσθέτοντας για τον Νταβούτογλου, «αλλά αυτός είναι γνωστός ως Ναζί της Τουρκίας», «ως Χίτλερ της Τουρκίας» (Νεοκλής Σαρρής, «Μόνο ο Χίτλερ θα συμφωνούσε με τις απόψεις Νταβούτογλου», infognomonpolitics.blogspot.com/, 11 Ιουνίου 2010).

         Ο Νεοκλής Σαρρής ήταν ρηξικέλευθος ερευνητής, σεβαστός δάσκαλος αλλά και εξαιρετικός άνθρωπος. Ο υποφαινόμενος είχε την τύχη να τον γνωρίσει προσωπικά από την άνοιξη του 1994 έως τον θάνατό του - μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Τότε, μετά την έναρξη των ερευνών για την Διδακτορική Διατριβή μου σε Πανεπιστήμιο της Γαλλίας (Παρίσι), αναζητούσα σύμβουλο στον ελλαδικό ακαδημαϊκό χώρο για θέματα της σύγχρονης Τουρκίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παρακολούθησα τακτικά τα σεμινάρια που έδινε στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Η πορεία της γνωριμίας μας συνεχίστηκε αναπτυσσόμενη μέχρι τις στερνές μέρες της ζωής του. Ο Νεοκλής Σαρρής συνέβαλε στον εφοδιασμό του υποφαινόμενου με πολλές και πολύτιμες επιστημονικές γνώσεις. Έδωσε στον γράφοντα σπουδαίες συμβουλές στον χώρο της επιστήμης αλλά και στην πολιτική δράση. Στην διάρκεια των δεκα επτά χρόνων της γνωριμίας μας με περιέβαλε εκτίμηση και αγάπη. Με τίμησε με την συνεργασία μας καθώς και με μια ξεχωριστή φιλία, που έφθανε - μπορώ να πώ ενθυμούμενος με συγκίνηση ορισμένες συναντήσεις μας - και σε εκδηλώσεις στοργής. Ηταν καθόλα άξιος της αμέριστης εκτίμησης, της αγάπης και της ευγνωμοσύνης μου. Ο Σαρρής υπήρξε αναμφισβήτητα μια χαρισματική, πολύπτυχη προσωπικότητα, με πολυσχιδές έργο, με πολύπλευρη συνεισφορά. Χαρακτηριζόταν από σπάνια ακεραιότητα και έδειχνε μοναδικό αγωνιστικό φρόνημα. Ηταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες.

Θόδωρος Σ. Μπατρακούλης

Δρ Πανεπιστημίου Παρισίων, Δικηγόρος

theobatrak@gmail.com

Σύνοδος Κορυφής Ελλάδος-Τουρκίας στην Αθήνα: Μια σύνοδος που μπορεί να κρύβει προβλήματα

15/11/14

Σύνοδος Κορυφής Ελλάδος-Τουρκίας στην Αθήνα: Μια σύνοδος που μπορεί να κρύβει προβλήματα

Μακάρι οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες που σχεδίασαν και αποφάσισαν τη Σύνοδο Κορυφής της Αθήνας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, στις 5-6 Δεκεμβρίου, να έλαβαν όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα που θα αποτρέψουν την ακύρωση των όποιων αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής του Καΐρου και και της δυναμικής που τείνει να αναπτυχθεί μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου

 
του Σάββα Καλεντερίδη

Αν και το έχουμε ξαναγράψει αρκετές φορές σ’ αυτήν εδώ τη στήλη, ακριβώς επειδή είναι εξαιρετικά κρίσιμη η γεωπολιτική συγκυρία, είμαστε υποχρεωμένοι να το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά.

Τα σύνορα, οι επιρροές και οι γεωπολιτικές ισορροπίες που χαράχτηκαν με βάση τη συμφωνία Sykes-Pikot και τις επακολουθείσασες συμφωνίες, με κυριότερη για τον Ελληνισμό και τα ελληνοτουρκικά τη Συνθήκη της Λωζάννης, έναν αιώνα μετά τίθενται σε σκληρότατη δοκιμασία και θα πρέπει να παρακολουθούμε κάθε λεπτό τις εξελίξεις στην περιοχή της Μεσοποταμίας, της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου, γιατί αυτές -ούτως ή άλλως- θα επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσει να υφίσταται ως κράτος κυρίως η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα.

Επίσης, το έχουμε ξαναγράψει ότι η πορεία των εξελίξεων στα ζητήματα που σχετίζονται με τον τρόπο της οριοθέτησης της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της, σε συνδυασμό με την πορεία του ζητήματος των διεθνών διαγωνισμών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στο Ιόνιο και τη θάλασσα νοτίως της Κρήτης (Λιβυκό Πέλαγος), θα επηρεάσει και τον τρόπο με τον οποίο θα καταλήξει το κομβικό ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, το οποίο, σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, είναι το μόνο πρόβλημα που αναγνωρίζουμε ότι υφίσταται μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Ολα τα άλλα είναι παράλογες -πλην όμως υπαρκτές- διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Δεν πρέπει δε να λησμονεί κανείς αρμόδιος ή μη ότι σε περίπτωση που έχει αίσιο τέλος η πορεία των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, το Ιόνιο και κυρίως το Λιβυκό πέλαγος, η Τουρκία θα είναι μια απομονωμένη χώρα, η μόνη από δέκα χώρες της Ανατολικής Μεσογείου που αρνείται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Αυτό θα επιτρέψει στην Ελλάδα να χειριστεί από θέσεως ισχύος το κομβικό και φλέγον ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.
Για όσους αποπειραθούν να μας υπενθυμίσουν ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, έχουμε να πούμε ότι υπάρχει και το εθιμικό διεθνές δίκαιο, που δεν χρειάζεται υπογραφές.
Επιστρέφοντας στα της οριοθέτησης και εκμετάλλευσης των θαλασσίων ζωνών, η πολιτική που ακολουθούν η Λευκωσία και η Αθήνα στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο των θαλασσών, κάτι που σε γενικές γραμμές αποδέχονται και οι χώρες που γειτνιάζουν με τις ελληνικές θάλασσες.

Η Τουρκία, από την πλευρά της, αρνείται να δεχτεί την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, θέλοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους. Μέχρι στιγμής καμία χώρα δεν έχει αποδεχτεί τις τουρκικές θέσεις, τις οποίες η Αγκυρα θέλει να επιβάλει σε Λευκωσία και Αθήνα, κυρίως μέσω της συγκαλυμμένης ή μη απειλής χρήσης βίας. Οι κρίσεις του 1987 και του 1996 (Ιμια) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προς συνεχή μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Και ερχόμαστε τώρα στο... καυτό θέμα της διαχείρισης των τωρινών και των... μελλοντικών συγκαλυμμένων ή μη απειλών αλλά και προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας προς Κύπρο και Ελλάδα, εν όψει και της επικείμενης συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας τον Δεκέμβριο στην Αθήνα.
Οσον αφορά την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης συνόδου, έχουν εκφραστεί εύλογα ερωτηματικά και ενστάσεις για τα μηνύματα που θα εκπέμψει μια τέτοια σύνοδος, τη στιγμή που η Τουρκία παραβιάζει βάρβαρα και πειρατικά την ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ βοά η ανθρωπότητα για τη στήριξη που παρέχει το τουρκικό κράτος στους τζιχαντιστές και την Αλ Νούσρα - Αλ Κάιντα.

Επίσης, θα πρέπει να απασχολήσει τους αρμοδίους και το πώς θα επηρεάσει η εν λόγω σύνοδος την αξιοπιστία της χώρας, κυρίως όσον αφορά την επιδιωκόμενη συνεργασία με την Αίγυπτο, με κορυφαίο θέμα την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Πώς δηλαδή θα ερμηνεύσει ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σίσι τις φωτογραφίες και τα χαμόγελα του Νταβούτογλου με τους Ελληνες επισήμους, λίγες ημέρες μετά την τριμερή του Καΐρου και την ίδια στιγμή που η Τουρκία συνεχίζει να καθυβρίζει τον ίδιο δημοσίως και διεθνώς και να υποστηρίζει και να εξοπλίζει ισλαμιστές τρομοκράτες που προκαλούν τον θάνατο δεκάδων αμάχων στην Αίγυπτο.
Τέλος, λόγω χώρου, το θέμα της διαχείρισης του διεθνούς πλέον προβλήματος που ακούει στο όνομα Τουρκία και των συγκαλυμμένων ή μη απειλών της εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδος, στο άρθρο μας της Κυριακής.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "δημοκρατία"

Ταλαντεύεται η Τουρκία ανάμεσα σε ΙΚ και Πούτιν;

Ταλαντεύεται η Τουρκία ανάμεσα σε ΙΚ και Πούτιν;

Ταλαντεύεται η Τουρκία ανάμεσα σε ΙΚ και Πούτιν;

November 4, 2014 12:10 am

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΚΑΡΑ
Σήμερα η ελευθερία απειλείται από έναν ολέθριο ισλαμικό εξτρεμισμό κι έναν αναδυόμενο ρωσικό εθνικισμό. Η δε Τουρκία, το μέλος του ΝΑΤΟ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και των δυο συγκρουσιακών καταστάσεων. Ενώ δε οι σύμμαχοί της την περιμένουν να σταθεί αρωγός τους έναντι αυτών των απειλών ανησυχούν περισσότερο μήπως απομακρύνεται από τη Δύση. Ωστόσο η Τουρκία είναι εκεί που βρισκόταν πάντα, μια χώρα με δεδομένες πολιτικές αξίες οι οποίες είναι μακριά και διαφορετικές από εκείνες της Δύσης.
Από τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία το Κόμμα Δικαιοσύνης κι Ανάπτυξης (ΑΚΡ) το 2002 άλλαξε τον γεωπολιτικό του προσανατολισμό, ώστε να συμβιβαστεί με το πολιτικό Ισλάμ. Σήμερα, οι συγκρούσεις σε Συρία και Ιράκ δοκιμάζουν την τουρκική εξωτερική πολιτική. Στοιχημάτισε από νωρίς παίρνοντας το μέρος των ανταρτών εναντίον του Μπασάρ αλ Ασαντ και παρείχε ως όφειλε εκπαίδευση, υλικό και λογισμικό στους αντάρτες πολλοί εκ των οποίων είναι θρησκευτικοί εξτρεμιστές. Κι ενώ η Τουρκία απειλείται κι η ίδια από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), η πολιτική της άθελά της το βοήθησε να ενισχυθεί. Τα σύνορά της με τη Συρία αποτέλεσαν τη βασική είσοδο των ξένων μαχητών που στρατολογούνται με το ΙΚ όπως άλλωστε όπλα, χρήματα και ενισχύσεις που πέρασαν στα χέρια τους μέσω της Τουρκίας. Κι ενώ η χώρα θεωρείται ως ο λογικός σύμμαχος των ΗΠΑ εναντίον του ΙΚ, αρνήθηκε να υπογράψει την κοινή διακήρυξη των περιφερειακών κρατών που δεσμεύτηκαν στη μάχη αυτή. Αντίθετα, ζητά τη δημιουργία ουδέτερης ζώνης της οποίας το κόστος θα επωμιστούν οι ΗΠΑ. Μια τέτοια ζώνη θα επέτρεπε στην Τουρκία να βοηθήσει τις δυνάμεις που αντιδρούν στον Ασαντ και θα έδινε στην Αγκυρα επιρροή στη νέα πολιτική πραγματικότητα που εξελίσσεται στα σύνορά της. Το πολιτικό Ισλάμ του ΑΚΡ απέχει από τα εξτρεμιστικά ισλαμιστικά κινήματα που προσπαθούν να ανατρέψουν τη Συρία και το Ιράκ. Ωστόσο αμφότερα αναμιγνύουν τη θρησκεία με την πολιτική κι αυτό μπορεί να νομιμοποιήσει την τουρική επιρροή στη μετα Ασαντ Συρία.
Πριν το ΑΚΡ η Τουρκία κυβερνιόταν από ένα αυταρχικό κεμαλικό καθεστώς. Αντί να ξεριζώσει το αυταρχικό κληροδότημα της χώρας το ΑΚΡ μιμείται τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Μια θέση εργασίας είναι η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή της Κύπρου. Το 1974, και με το επιχείρημα ότι δρούσε για να προστατέψει την τουρκοκυπριακή κοινότητα, η Τουρκία εισέβαλε και κατέλαβε το μικρό νησί της Μεσογείου. Σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια σταθερή δημοκρατία, πλήρες μέλος της ΕΕ, ενώ η Τουρκία παραμένει ένας κατακτητής και αποικιοκράτης τουλάχιστον στο ένα τρίτο της Κύπρου. Αρα όταν ο Πούτιν αποφάσισε να εισβάλει και να καταλάβει την Αμπχαζία, την Οσετία και την Κριμαία, ουσιαστικά ακολουθούσε το τουρκικό σχέδιο. Η μοναδική σημαντική διαφορά ανάμεσα στη ρωσική επιθετικότητα και τη συνεχιζόμενη τουρκική επιθετικότητα είναιτο ότι η Τουρκία ήταν και είναι νατοϊκή σύμμαχός.
Σε έναν άλλον παραλληλισμό με τη Ρωσία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο επίπολλά έτη πρωθυπουργός, πρόσφατα έγινε ο πρώτος άμεσα κλεγμένος πρόεδρος, ένας τίτλος που συνταγματικά περιορίζεται σε εθιμοτυπικό ρόλο αρχηγού κράτους. Ωστόσο, όπως ο Πούτιν προέβη σε μια ψευδοαλλαγή εξουσίας με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο πρόεδρος Ερντογάν τοποθέτησε τον έμπιστό του υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στη θέση του πρωθυπουργού. Οι δυο τους ελέγχουν το ΑΚΡ και μπορούν να θέσουν σε εφαρμογή τις αντισυνταγματικές κινήσεις του Ερντογάν με κατεύθυνση την κυριαρχία στην τουρκική κυβέρνηση.
Το εύρος της ελευθερίας έκφρασης και της προστασίας των μειονοτήτων είναι γενικά ένα καλό μέτρο που αποδεικνύει τα δημοκρατικά «πιστεύω» μιας χώρας. Οταν ο Ερντογάν πάταξε τις διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί διέλυσε όλους τους μύθους που ήθελαν τη χώρα να απολαμβάνει πλήρεις δημοκρατικές ελευθερίες ή πως είχε ελεγχθεί η τουρκική αυταρχική ορμή. Το ΑΚΡ κατάργησε μερικές καταχρήσεις των κεμαλιστών, αλλά ο συνολικός φάκελος των δημοκρατικών ελευθεριών παρουσιάζει εκκρεμότητες. Κι ενώ το ΑΚΡ συγκράτησε τους Κεμαλιστές στρατηγούς υπέρ του μετριοπαθούς Ισλάμ, απέτυχε να σύρει την κοινωνία σε μια πλουραλιστική και ενωτική δημοκρατική τάξη. Ως αποτέλεσμα, οι κοινότητες των μειονοτήτων έμειναν με την ελπίδα και τις προσδοκίες πως κάποια μέρα θα αποκτήσουν πλήρεις δημοκρατικές ελευθερίες.
Η Τουρκία έχει όντως μια αυταρχική ορμή και το ΑΚΡ είναι κοντά στα ισλαμικά πολιτικά κινήματα, αλλά αυτό δεν τη βάζει στον γκρεμό ενός καθαρού κιάμεσου κινδύνου. Μόνο ενισχύει το συμπέρασμα ότι η Τουρκία δεν ασπάζεται με ζήλο τις δυτικές δημοκρατικές αξίες. Οι δυτικοί σύμμαχοι της Τουρκίας τώρα παραπονιούνται πως απειλεί το Ισραήλ, υποστηρίζει τη Χαμάς και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου, διευκολύνει το Ιράν ή δρα μόνη της στη Συρία και το Ιράκ. Ωστόσο μεγάλο μέρος της ευθύνης για την απογοήτευση από την Τουρκία ουσιαστικά βαρύνει τις δυτικές πρωτεύουσες που σήμερα στέκονται τόσο σκεπτικά απέναντι στην Αγκυρα. Οι ΗΠΑ εδώ και χρόνια δεσμεύονταν με την Τουρκία αντιμετωπίζοντάς την ως ένα συνεννοήσιμο σύμμαχο και συγχωρούσαν την αυταρχική ορμή της εντός του πλαισίου των θεωρούμενων γεωπολιτικών αναγκαιοτήτων. Ετσι έστελναν το μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα πως αν είσαι με τις ΗΠΑ, μπορείς να ξεφύγεις αν παραβιάζεις τη διεθνή τάξη.
Είναι δεδομένο πως οι σύμμαχοι της Τουρκίας υποστηρίζουν την εγκαθίδρυση μιας ενωτικής και φιλελεύθερης τουρκικής κοινωνίας. Οι διαμαρτυρίες στο Πάρκο Γκεζί προσέφεραν μια ιδέα αντεπανάστασης, όπου μια πολιτική οντότητα είναι προετοιμασμένη να προκαλέσει και να αντισταθεί στο μη φιλελεύθερο καθεστώς. Η τουρκική αντιπολίτευση δεν είναι ξεκομμένη από το παρελθόν και στερείται οποιασδήποτε έμπνευσης. Για να εξασφαλιστεί η έξοδος του ΑΚΡ από το δρόμο του αυταρχισμού και για να μην καταφέρουν οι περιφερειακές συγκρούσεις να κάνουν πιο ριζοσπαστικό το πολιτικό ισλάμ που τώρα κυριαρχεί στη χώρα οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρέπει να αναλάβουν να δεσμεύσουν την Τουρκία. Η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει ζητώντας της να αποχωρήσει από την Κύπρο, να αναγνωρίσει την ελευθερία της έκφρασης και της θρησκείας για όλους τους λαούς της. Επίσης, εφόσον απέτυχε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Αρμενία, όπως είχε υποσχεθεί, είναι καιρός για τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων στην επέτειο των 100 χρόνων της.
Μέχρι να δεσμευτούν πλήρως τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα με τις δημοκρατικές αξίες το μέλλον της Τουρκίας είναι αβέβαιο. Η Αγκυρα μπορεί να βρειτον εαυτό της ακολουθώντας το ρωσικό μονοπάτι του επεκτατισμού ή να πέσει στο θρησκευτικό εξτρεμισμό. Στα πιο ακραία της, η μη ανεκτικότητα μπορεί να την οδηγήσει σε μια βίαια θρησκευτική ή και εμφύλια εξέγερση. Ενας τέτοιος κατακερματισμός της τουρκικής κοινωνίας θα μπορούσε να κάνει το Ιράκ και τη Συρία να μοιάζουν με μικρή αψιμαχία.
Ο Ανδρέας Ακάρας είναι  δικηγόρος και σύμβουλος του βουλευτή Τζον Σαρμπάνη, ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιαφόρος της Κυριακής