Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

Ερντογάν: Θα πολεμήσουμε εναντίον του ΙΚ

October 2, 2014 9:00 am Category: Επιλογές - Παραπολιτικα, Τουρκία, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η Τουρκία θα πολεμήσει εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και άλλων «τρομοκρατικών» οργανώσεων στην περιοχή, αλλά θα επιμείνει παράλληλα στον σκοπό της να απομακρυνθεί από την εξουσία ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, ανέφερε σήμερα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

«Θα πολεμήσουμε αποτελεσματικά εναντίον τόσο αυτών (του Ισλαμικού Κράτους), όσο και όλων των άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων στην περιοχή· αυτή θα είναι πάντα η προτεραιότητά μας», είπε ο Ερντογάν στην ομιλία του κατά την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

«(Επίσης) θα συνεχίσουμε να δίνουμε προτεραιότητα στον στόχο της απομάκρυνσης του συριακού καθεστώτος, στην ενίσχυση της προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας και θα ενθαρρύνουμε ένα συνταγματικό, κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης το οποίο θα εκπροσωπεί όλους τους πολίτες» της χώρας, είπε ο Ερντογάν.

«Είμαστε ανοιχτοί και έτοιμοι για κάθε συνεργασία όσον αφορά τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που επιδιώκει προσωρινές λύσεις ούτε είναι μια χώρα που θα επιτρέψει άλλοι να επωφεληθούν από αυτό» είπε ο πρόεδρος Ερντογάν.

« Οι τόνοι από βόμβες απλώς και μόνο θα καθυστερήσουν την απειλή και τον κίνδυνο» συμπλήρωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας, προσθέτοντας ότι η ασφαλής επιστροφή των προσφύγων στη Συρία είναι επίσης μια προτεραιότητα της χώρας του.

Η τουρκική ηγεσία φοβάται ότι οι αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιεί ο διεθνής συνασπισμός υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αν δεν συνοδευτούν από μια ευρύτερη στρατηγική, πιθανόν αφενός θα ενισχύσουν τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ και αφετέρου θα οδηγήσουν τους Κούρδους μαχητές που πολεμούν κατά του Ισλαμικού Κράτους σε μια συμμαχία με τους Κούρδους της Τουρκίας, οι οποίοι εξεγέρθηκαν πριν από τρεις δεκαετίες διεκδικώντας μεγαλύτερη αυτονομία.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει αναπτύξει άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού στη μεθόριο με τη Συρία καθώς κλιμακώνονται οι συγκρούσεις, ενώ ζητεί από την Εθνοσυνέλευση την άδεια επέκτασης της εντολής της στις ένοπλες δυνάμεις για την στρατιωτική δράση στο έδαφος του Ιράκ και της Συρίας.

Η Τουρκία έχει σύνορα 1.200 χιλιομέτρων με το Ιράκ και τη Συρία, ενώ ήδη φιλοξενεί 1,5 εκατ. πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από τον συριακό εμφύλιο πόλεμο.

ΠΗΓΗ: REUTERS, AFP, ANA-MPA

Ισραήλ προς Τουρκία: "Μην εισβάλετε στην Συρία γιατί θα χτυπήσουν με βαλλιστικά όπλα την Άγκυρα"

Ισραήλ προς Τουρκία: "Μην εισβάλετε στην Συρία γιατί θα χτυπήσουν με βαλλιστικά όπλα την Άγκυρα"

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014 | 10:32 μ.μ.

Να προσέχει η Τουρκία και να μην παίζει πολεμικά παιχνιδια εισβολής με την Συρία γιατί ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ Άσαντ δεν θα διστάσει να στοχοποιήσει την Άγκυρα με πυραύλους Scud-C καθώς η τουρκική πρωτεύουσα είναι εντός του βεληνεκούς τους, προειδοποίησε το Ισραήλ. Την ίδια στιγμή προτείνει συνεργασία στην Τουρκια για την απο κοινού ανάπτυξη των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο .

 

Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο ειδικός απεσταλμένος του ισραηλινού πρωθυπουργού David Meidan , προειδοποίησε  τις τουρκικές αρχές περί σοβαρότατων και επικίνδυνων συνεπειών μιας  τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία .

 

Σύμφωνα με  πληροφορίες , ο David Meidan , δήλωσε στον Τούρκο  επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ  Hakan Fidan ότι το συριακό καθεστώς θα απαντήσει σίγουρα με μια σκληρή απάντηση σε μια τέτοια πράξη . 

 

Σύμφωνα με πληροφορίες της ισραηλινής κυβέρνησης, η Συρία μπορεί να εκτοξεύσει αριθμό πυραύλων ( προφανώς Skud -C )   στην τουρκική επικράτεια  , συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Άγκυρας  , ανέφερε ο ισραηλινός  ραδιοφωνικός σταθμός " Kol Yisrael " .

 

Υπενθυμίζεται ότι από τις 27 Μαρτίου  2014, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν για πρώτη φορά την πρόσφατη επίσκεψή  στην Άγκυρα του ειδικού απεσταλμένου  του  ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, Ντέιβιντ Meidan . Σύμφωνα με αυτές  τις πληροφορίες ,ο Meidan συναντήθηκε με τον Hakan Fidan  με σκοπό την ομαλοποίηση των σχέσεις.

 

Ειδικότερα , τα  δύο μέρη συζήτησαν την πρόταση για μια επίσκεψη στο Ισραήλ του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν , καθώς και την συνεργασία στον τομέα της ενέργειας , συμπεριλαμβανομένης της από κοινού ανάπτυξης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο

 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πηγή: http://olympospress.blogspot.gr/Omasolympostv Hellas

 

ΚAI EΘΝΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ - του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

8/2/14 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 26 εμφανίσεις

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

                                      «Αν η Κύπρος χαθεί, και η

                                            Ελλάδα θα χαθεί»

                                        Ανδρέας Παπανδρέου

 Με μια εθνική τραγωδία άμεσα, τώρα, κινδυνεύει να ολοκληρωθεί η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που πλήττει, εδώ και τέσσερα χρόνια, τον ελληνικό λαό σε Ελλάδα και Κύπρο, μετατρέποντας τα δύο κράτη σε «αποικίες χρέους» της «παγκοσμιοποίησης»,  αφαιρώντας τους δηλαδή όση εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία διέθεταν προ της κρίσεως και υπονομεύοντας τον δημοκρατικό τους χαρακτήρα. Στην Κύπρο αύριο, στην Ελλάδα μεθαύριο, ο ελληνικός λαός κινδυνεύει με οριστική απώλεια των … κεκτημένων του 1821 και του 1955, των κρατών του δηλαδή!

 Ο κίνδυνος στην Κύπρο δεν είναι τόσο η «διχοτόμηση», όπως ήταν στις δεκαετίες του 1960 και 1970. Ο αληθινός κίνδυνος είναι η οριστική κατάργηση του δημοκρατικού χαρακτήρα, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του κυπριακού κράτους, εν ονόματι μιας δήθεν επανένωσης, όπως παρολίγον να συμβεί το 2004 με το υποστηριχθέν φανατικά από τους Αγγλοαμερικανούς και το εγχώριο κατεστημένο σχέδιο Ανάν.

 Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, υπερβαίνοντας και αυτό το ιστορικό ρεκόρ της απάτης ΓΑΠ («Λεφτά υπάρχουν»), έδωσε την περασμένη άνοιξη καίριο πλήγμα στο κράτος του επιτρέποντας ένα κούρεμα καταθέσεων, που είχε αποκλείσει κατηγορηματικά πριν και μετά την εκλογή του και υπογράφοντας στη συνέχεια μια δανειακή σύμβαση που υπονομεύει την κυριαρχία, ανεξαρτησία και δημοκρατία στην Κύπρο. Τώρα, ο «’Αδης», όπως τον αποκαλούν οι πιο μαχητικοί επικριτές του, δίκην «Υπερεφιάλτη», ολοκληρώνει το κακό επαναφέροντας τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, που δεσμεύτηκε να μην κάνει, μέσω ενός «κοινού ανακοινωθέντος» που ετοιμάζεται να υπογράψει από κοινού με τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. ‘Ερογλου. ‘Εχουμε, φαίνεται, βαλθεί ως ‘Ελληνες, να ξεπεράσουμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ υποτέλειας!

 Κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Τι γράφει αυτό το «κοινό ανακοινωθέν», σύμφωνα τουλάχιστο με όσες πληροφορίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας; ‘Όπως και το σχέδιο Ανάν αναφέρεται αρχικά σε αυτές τις ωραίες αρχές, της ενιαίας κυριαρχίας, ιθαγένειας κλπ. Μετά, τις αναιρεί μία προς μία προβλέποντας ότι θα υπάρχει μεν η «μία ιθαγένεια» θα υπάρχουν όμως και οι ιδιότητες του πολίτη ενός εκάστου των συνιστώντων κρατών, ότι η κυριαρχία θα εκπηγάζει όχι από τον κυπριακό λαό αλλά «ισότιμα από τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους» και από τα δύο «συνιστώντα κράτη». Με άλλα λόγια, το νέο κράτος δεν θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας που ιδρύθηκε το 1960, ούτε πραγμάτωση του δικαιώματος του κυπριακού λαού στην αυτοδιάθεση, αλλά της θέλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας – υποβιβαζόμενης σε ελληνοκυπριακό κρατίδιο – και του ψευδοκράτους που ίδρυσε, εισβάλλων στην Κύπρο, ο τουρκικός στρατός. Πρόκειται για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επειδή, δεδομένης της απόλυτης και απολύτως αντιδημοκρατικής ισότητας πλειοψηφίας και μειοψηφίας, το νέο «κράτος» δεν θα είναι κυβερνήσιμο, πιθανώς θα προβλεφθεί τελικά μηχανισμός επιδιαιτησίας (όπως οι ξένοι δικαστές του σχεδίου Ανάν) που θα παίρνουν τις αποφάσεις – δηλαδή η Κύπρος θα ξαναγίνει αποικία των Αγγλοαμερικανών.

 Σε αντίθεση με την προηγούμενη απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, το 2004, με το σχέδιο Ανάν, αυτά δεν παρουσιάζονται στο τέλος, αλλά στην αρχή της διαπραγμάτευσης! ‘Ένα ανακοινωθέν δεν έχει ασφαλώς την οριστική νομική βαρύτητα μιας διεθνούς σύμβασης, δεν παύει όμως να είναι ένα επίσημο κείμενο που υπογράφεται από τους εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελληνοκυπρίων και το οποίο μπορεί να επικαλείται εις το διηνεκές η άλλη πλευρά. ‘Όλα φυσικά μπορούν κάποια στιγμή να αμφισβητηθούν, είναι όμως πολύ πιο εύκολο να μην υπογραφούν, από το να υπογράφονται και να απορρίπτονται στο τέλος. Κανένα κράτος, κανένα έθνος, κανένας λαός με στοιχειώδη αξιοπρέπεια δεν υπογράφει τέτοια πράγματα δια των εκπροσώπων του. Και κανείς λαός που ανέχεται επί μακρόν τέτοια αναξιοπρέπεια από τους ηγέτες του δεν επιβιώνει ελεύθερος επί μακρόν.

 Αν οι νομικοί όροι που αναφέραμε παραπάνω σας φαίνονται «κορακίστικα», δεν παύουν να έχουν όμως μεγάλη σημασία στην πράξη, εξ ου και η επιμονή Τούρκων και του «διεθνούς παράγοντα» στη συμφωνία των Ελληνοκυπρίων. Στην πραγματικότητα, οι Τουρκοκύπριοι, ακριβέστερα η Τουρκία και οι εξ αυτής έποικοι θα διατηρήσουν το κρατίδιο που τώρα διαθέτουν στον βορρά του νησιού, ίσως επιστρέφοντας μερικές, λίγες περιοχές και θα ασκούν εκεί, πρακτικά ανεμπόδιστοι, την κυριαρχία που ασκούν και σήμερα. Ταυτόχρονα όμως θα αποκτήσουν δικαιώματα «συνιδιοκτήτη» 50% επί του όλου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι σήμερα στα χέρια των Ελληνοκυπρίων, συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού (82%). Φυσικά, κάθε μειοψηφία έχει δικαίωμα συμμετοχής στη διακυβέρνηση του κράτους της και δικαίωμα ιδιαίτερων προνοιών για την προστασία της. Δεν μπορούν όμως τα δικαιώματα της μειοψηφίας να ακυρώσουν τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα της πλειοψηφίας, το δικαίωμα δηλαδή να διαθέτει ένα κάπως κανονικό κράτος, όπου να ισχύει ο κανόνας της πλειοψηφίας και το δικαίωμα της αυτοάμυνας!

 ‘Οροι νέας «Βοσνίας»

 Τέτοιου είδους σχέδια κινδυνεύουν όχι να λύσουν, αλλά να ξανανοίξουν στην πραγματικότητα το «παγωμένο» σήμερα κυπριακό, υπό πολύ δυσμενέστερες συνθήκες, δημιουργώντας όρους νέας «Βοσνίας» στο νησί, αν κάτι τέτοιο χρειασθεί  στον διεθνή παράγοντα. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, η στέρηση των Ελληνοκυπρίων από το κράτος τους θα συμβάλλει πιθανότατα στη μετανάστευση όσων τουλάχιστο μπορούν να φύγουν, θα οδηγηθούμε σταδιακά σε μια «Κύπρο χωρίς ‘Ελληνες», όπου άλλωστε οδηγούμεθα και με οικονομικά μέσα.

Περιττό να σημειώσουμε ότι μια τέτοια «λύση» του κυπριακού θα «ομηροποιήσει» τη μητροπολιτική Ελλάδα. Καμμιά κυβέρνηση στην Αθήνα δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την τύχη του εναπομείναντος κυπριακού ελληνισμού, που θα γίνει έτσι ένα επιπλέον όργανο ελέγχου της Ελλάδας από την Τουρκία και τους δυτικούς και άλλους «προστάτες» της Κύπρου.

 Η ελλαδική αριστερά (για το ΑΚΕΛ τι να πούμε, φέρει βαρύτατες ιστορικές ευθύνες η ηγεσία του για το σημείο που βρίσκεται το νησί) θα έχει κάποιο μέλλον μόνο αν αντιληφθεί εγκαίρως την εθνική σημασία της πολύπλευρης επίθεσης που δέχεται ο ελληνικός λαός και τα δύο κράτη του. «Το εθνικό είναι και λαϊκό, το λαϊκό και εθνικό», καταπώς έλεγε ο Γληνός στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ».

 Konstantakopoulos.blogspot.com

 «Δρόμος της Αριστεράς», 8.2.2014

Συρία: Μεγάλα γεωπολιτικά διακυβεύματα, πολύ επικίνδυνη η επέμβαση - του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Συρία: Μεγάλα γεωπολιτικά διακυβεύματα, πολύ επικίνδυνη η επέμβαση

         Τι είναι η συριακή κρίση; Ποιά είναι τα γεωπολιτικά διακυβεύματα στην περιοχή; Ποιοί θα κάνουν την επέμβαση στη Συρία και για ποιους σκοπούς; Στις 15 Μαρτίου του 2013 συμπληρώνονταν δύο χρόνια από την έναρξη της εξέγερσης κατά της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ (εξαρχής χρησιμοποίησε τον συριακό στρατό σε όλη την κλίμακα). O Άσαντ και η κυβερνώσα αλαουιτική ομάδα του συριακού Μπάαθ εντάσσονταν στο ευρύτερο σιιτικό στρατόπεδο (Iράν, λιβανική Χεζμπολά κλπ.). Οι ισχυρές σουνιτικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία, τουλάχιστον μια ισχυρή μερίδα της αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας κ.ά. δυνάμεις) επιδιώκουν την εξουδετέρωση και ανατροπή του Ασαντ. Οι δυνάμεις αυτές ήταν βασικοί σύμμαχοι της νεοοθωμανικής Τουρκίας των Ερντογάν-Νταβούτογλου. Εξάλλου, οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αποδυναμώσουν το Ιράν και τη Χεζμπολά, με τις οποίες η Συρία διατηρεί προνομιακές σχέσεις. Η μεγάλη παράταση των εσωτερικών συγκρούσεων στη Συρία καθιστούσε πολύ πιθανή αν όχι αναγκαία και εναέριες επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων (Βλ. και Jean Eckian, «La reconciliation  Τurquie-Israël pοur attaquer la Syrie», 28.03.2013, www.armenews.com/article.php3?id_article=88263). Eπιπλέον η συμμετοχή της Τουρκίας ήταν σημαντική και ενόψει μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επέμβασης (των ΗΠΑ, άλλων δυτικών δυνάμεων και του Ισραήλ) στο Ιράν. Στη Συρία υπήρχαν διάφορες ομάδες ισλαμιστών, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν Σύριοι. Ανάμεσά τους ήταν και οι ακραίοι σαλαφιστές. Η συριακή σύγκρουση, που γινόταν όλο και πιο περίπλοκη και πολύνεκρη, πήρε σταδιακά τον χαρακτήρα πολιτικής και θρησκευτικής αναμέτρησης όχι μόνον για την εξουσία στη Δαμασκό, αλλά και για άλλες χώρες της περιοχής. Αυτό συνέβαινε στην Αίγυπτο, με την ανοδο στην εξουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του εκλεκτού της Μοχάμεντ Μόρσι. Κατά πόσο την κατεύθυνση μιάς παρεμφερούς σύγκρουσης θα ακολουθούσαν και άλλες χώρες;

         Οι κύριοι διεθνείς δρώντες βρίσκονταν αντιμέτωποι με σύνθετες και ρευστές διεθνείς συγκυρίες. Με αφορμή τον εμφύλιο στη Συρία και μοχλό αναδιάταξης του τοπίου τη διαφαινόμενη ανάδυση του Κουρδιστάν, με ένα ντόμινο αλλαγής συνόρων απειλείτο ολόκληρη η περιοχή από την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. (Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, Ευρωπαϊκή πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα, 2013, κεφ. Ρωσία, Καύκασος, κεντροασιατικό Ισλάμ και ενεργειακά δίκτυα). Στο ζήτημα της σύγκρουσης στη Συρία η Ρωσία και η Κίνα χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το δικαίωμα αρνησικυρίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον Οκτώβριο του 2011. Στις 4 Φεβρουαρίου τα κράτη αυτά άσκησαν και δεύτερο βέτο σε σχέδιο ψηφίσματος για τη Συρία το οποίο υποστήριζε σχέδιο του Αραβικού Συνδέσμου για μια πολιτική λύση. Στις 16 Φεβρουαρίου 2012 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο καταδίκαζε το δεύτερο βέτο της Ρωσίας και της Κίνας. Τότε έγινε φανερό ότι δημιουργούνται δύο «στρατόπεδα» γύρω από το ζήτημα της διαχείρισης της συριακής κρίσης. Η αντιπαλότητα των διεθνών πρωταγωνιστικών δυνάμεων, ΗΠΑ από τη μια πλευρά και Ρωσίας - Κίνας από την άλλη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, συνεχίστηκε άλλες δυο φορές, τον Ιούλιο του 2012 και τον Αύγουστο του 2013. Η Μόσχα και το Πεκίνο άσκησαν βέτο τέσσερις φορές συνολικά για το ίδιο θέμα, γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία του Ο.Η.Ε.

        Τελευταία, με μια όχι και τόσο έντεχνα σκηνοθετημένη καμπάνια για τη «χρήση χημικών όπλων από τον Ασαντ», το Ισραήλ και οι νεοσυντηρητικοί έφεραν σε δύσκολη θέση τον Ομπάμα. Ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, το βρετανικό Κοινοβούλιο, και ο υπόλοιπος κόσμος άφησαν το Λευκό Οίκο εκτεθειμένο να διακηρύττει μια επέμβαση έστω και μόνος. Αντί να απομακρυνθεί από τη δύσκολη θέση, βρίσκοντας λογική δικαιολογία, ο Ομπάμα αποφάσισε να πείσει το Κογκρέσο για κάτι που δεν είναι πεπεισμένη η πλειονότητα των πολιτών των ΗΠΑ και ευρωπαïκών κρατών. Ο Λευκός Οίκος και κάποια εξαρτημένα ΜΜΕ (presstitute media) ισχυρίζονται ότι είναι ταπεινωτικό για τον Πρόεδρο της «μόνης υπερδύναμης» να οπισθοχωρήσει απλώς επειδή δεν είπε την αλήθεια. Το Κογκρέσο καλείται να «σώσει το πρόσωπο» «του πρώτου μαύρου προέδρου της Αμερικής». Διαφορετικά το κύρος και η αξιοπιστία των ΗΠΑ κινδυνεύει. Μήπως θα χαθούν η αξιοπιστία του λόμπι του Ισραήλ και των νεοσυντηρητικών, εκτός άν η Αμερική διακινδυνεύσει την καταστροφή των ζωών και προοπτικών ακόμα περισσότερων ανθρώπων στη Μέση Ανατολή; Τα μεγάλα χρηματοοικονομικά συμφέροντα καθορίζουν τις εξελίξεις στην Ουάσιγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Κάμερoν, παρά την αρνητική απόφαση της Βουλής, θα κάνει ότι μπορεί για να προσαρτήσει τη Βρετανία στις επιλογές της Ουάσιγκτον. Ο «σοσιαλιστής» Ολάντ δείχνει ότι η Γαλλία θα ικανοποιήσει τον Ομπάμα. Ποιες υποσχέσεις δόθηκαν για να τον κάνουν τόσο πρόθυμο;

         Eνόψει μιας «περιορισμένη» (όπως διακήρυττε ο Λευκός Οίκος) στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, η ελληνική κυβέρνηση δήλωνε ότι θέλει να διατηρηθεί σε απόσταση από το πολεμικό πεδίο και να διαφυλάξει τη θέση της χώρας ως παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξετάζονταν διεξοδικά οι παράμετροι της επικείμενης επέμβασης. Υπήρχαν εκτιμήσεις ότι από τη συμμετοχή, έστω και με την παραχώρηση της Σούδας και πιθανόν της Καλαμάτας, η Ελλάδα μπορούσε να προσδοκά οφέλη. Η κυβέρνηση επειγόταν για τη νέα ‘‘έφοδο’’ της τρόικας, το ενδεχόμενου νέου δανείου και τις κινητοποιήσεις που προετοιμάζονταν.

Σημειωτέον ότι η επέμβαση στη Συρία ερχόταν λίγο καιρό μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον και ενώ ήταν σε εξέλιξη η προετοιμασία της διακυβερνητικής διάσκεψης Ελλάδας-Ισραήλ στο Τελ Αβίβ. Για την ελληνική κυβέρνηση δεν υπήρχε δίλημμα ως τον γεωπολιτικό της προσανατολισμό. Στο πλαίσιο αυτό ήταν διατεθειμένη να παράσχει όλες τις διευκολύνσεις στις συμμαχικές δυνάμεις που σχετίζονταν με τη γεωστρατηγική θέση της χώρας και που προσφέρει η βάση της Σούδας, όπως δεσμευόταν και από τις διεθνείς συμφωνίες. Ωστόσο, στο παρόν, θα δώσουμε έμφαση σε ορισμένα ευρύτερα ζητήματα.

         Τι δείχνει το γεωπολιτικό πλαίσιο της κρίσης στη Συρία, αλλά και η εξέλιξη των γεγονότων των τελευταίων ημερών; Δεκάδες πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και της Ρωσίας συγκεντρώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο, και η Ρωσία κάνει επίδειξη δυνατοτήτων και στρατηγικού ενδιαφέροντος για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, ανακοινώνοντας ότι ραντάρ της (περιοχή του Κρασνοντάρ) εντόπισε δοκιμές πυραύλων και αντιπυραυλικού συστήματος που έγιναν στην Α. Μεσόγειο, σε συνεργασία των ΗΠΑ και Ισραήλ. Στην περιοχή διαμορφώνεται σκηνικό, το οποίο, παρά την απουσία ψυχροπολεμικού κλίματος και κλιμακούμενης έντασης μεταξύ των υπερδυνάμεων, κάνει τις αναφορές περί κινδύνου πρόκλησης ενός γενικευμένου πολέμου να μη μοιάζουν γραφικές ή υπερβολικές. Ασφαλώς οι τομείς πολλαπλής συνεργασίας και οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ κυρίως των δύο υπερδυνάμεων απομακρύνουν το ενδεχόμενο μιας μεταξύ τους σύρραξης, που θα μπορούσε να λάβει χαρακτηριστικά παγκόσμιου πολέμου. Ομως, άν, έπειτα από μια σειρά άστοχων ενεργειών και συμπτώσεων, η κατάσταση στη Συρία τεθεί εκτός ελέγχου και επικρατήσει χαοτική κατάσταση ή δυνάμεις που την ευνοούν, τότε η περιοχή θα μετατραπεί σε μια μαύρη τρύπα αστάθειας. Σ’αυτήν - και ενώ στην Αίγυπτο οι προοπτικές μιας συμφιλίωσης είναι αβέβαιες - είναι πολύ πιθανό ότι θα απορροφηθούν το ήδη ασταθές Ιράκ, ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Τουρκία και ίσως το Ιράν. Μήπως, όμως, τότε θα έχει διαμορφωθεί ένα διεθνές τοπίο που θα συνεπαγόταν έναν παγκόσμιο πόλεμο για την υπέρβασή του, ώστε να επανέλθει κάποια τάξη στην περιοχή; Τα γεωπολιτικά περιφερειακά και ευρύτερα διακυβεύματα είναι ιδιαίτερα μεγάλα.

         Το Κογκρέσο θα έσωζε το πρόσωπο του Προέδρου παραβιάζοντας τη δημοκρατία στις ΗΠΑ, χτυπώντας το λαό της Συρίας και διακινδυνεύοντας την έκρηξη ενός εκτεταμένου πολέμου στην Εγγύς Ανατολή και ευρύτερα; Αν το Κογκρέσο απορρίψει την επέμβαση, αυτό θα σήμαινε το τέλος της επιρροής του ισραηλινού λόμπι, των νεοσυντηρητικών και των εμπόρων του πολέμου. Χωρίς φιλοπόλεμες επιλογές, θα μπορούσε, παρά τα ισχυρά και ιδιοτελή συμφέροντα, να προωθηθεί μια σύγκλιση κυβερνήσεων και πολιτών υπέρ της διατήρησης της ζωής, προστατεύοντας οικολογικά έναν όλο και πιο ευάλωτο πλανήτη από τις λεηλασίες των καπιταλιστικών συμφερόντων. Εάν το Κογκρέσο δεν αποτρέψει τον επικείμενο πόλεμο και ριχτούν οι καταστροφικές βόμβες, ο κόσμος έρχεται πιο κοντά σε μια άβυσσο. Και ας ευχηθούμε να διακανονιστούν τα ζητήματα της επιρροής των διεθνών δρώντων, χωρίς να ανάψει η σπίθα που θα κάνει παρανάλωμα του πολέμου αυτή την ιστορική περιοχή.

Θεόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

theobatrak@gmail.com

http:theodorosbatrakoulis.blogspot.com

Το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και του Νταβούτογλου καταρρέει στην Αίγυπτο

25/8/13

Το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και του Νταβούτογλου καταρρέει στην Αίγυπτο

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
Όταν η τουρκική εξωτερική πολιτική άρχισε να εφαρμόζει το δόγμα του «στρατηγικού βάθους», οραματιζόμενη το ρόλο του «νεοοθωμανού ηγεμόνα», θεωρούσε ότι στο δρόμο θα είχε «μηδενικές τριβές». Αυτή η αντίληψη, στηριζόταν εν πολλοίς στην απουσία αραβικής ενότητος και στρατηγικής και στην απομόνωση του Ιράν. Η ακύρωση του άξονα με το Ισραήλ ήταν μία μανούβρα τακτικής που εξυπηρετούσε επικοινωνιακώς την προσπάθεια της Τουρκίας να κερδίσει αξιοπιστία και να καλύψει το ηγετικό κενό στη Μέση Ανατολή.
Η Συρία ήταν το πρώτο κράτος της περιοχής που ανταποκρίθηκε θετικά στο νέο άνοιγμα της Τουρκίας, διαμορφώνοντας, μέχρι την Άνοιξη το 2011, μία στρατηγική εταιρική σχέση. Ο Άσαντ πίστευε ότι μία τέτοια σχέση, με ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, θα έδιδε την ευκαιρία στη Δαμασκό να ξεφύγει από την απομόνωση που βίωνε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Η Τουρκία, όμως, παρουσιάστηκε ανειλικρινής στη σχέση αυτή πλην όμως πιστή στο στρατηγικό στόχο του «νεοοθωμανού ηγεμόνα». Μόλις ξέσπασε η κρίση στη Συρία, ανέλαβε το ρόλο του συντονιστή των στρατιωτικών επιθέσεων εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, ωσάν η Συρία να ήταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αναλαμβάνοντας αυτό το ρόλο, η κυβέρνηση Ερντογάν υπελόγισε, εσφαλμένα τελικώς, ότι η κρίση θα είχε βραχύ χρονικά χαρακτήρα. Η παρατεταμένη χρονική διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καθώς επίσης και οι αντοχές του καθεστώτος Άσαντ, δημιούργησαν μόνο αδιέξοδα και προβλήματα για την Άγκυρα.
Τώρα έρχεται αντιμέτωπη με ένα νέο, εξίσου σκληρό πρόβλημα, αυτό της Αιγύπτου. Η προσπάθεια αύξησης της επιρροής της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή δέχεται ισχυρό ράπισμα μετά το πραξικόπημα του στρατού και την ανατροπή του Μωχάμμεντ Μόρσι. Οι ελπίδες της κυβέρνησης Ερντογάν εκτροχιάζονται αφού επένδυσαν πάνω στην άνοδο των ισλαμιστών στην πολιτική εξουσία. Η ενίσχυση των ισλαμιστών ήταν άλλωστε μόνιμη τακτική της Τουρκίας αφ' ότου άρχισαν οι Αραβικές εξεγέρσεις από τις αρχές του 2011 και εντεύθεν.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν από τις πρώτες που υποστήριξαν την εξέγερση του 2011 και την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ. Ακολούθως προέβαλε τη σουννιτική ισλαμική ταυτότητα ως συστατικό στοιχείο της εξωτερικής προκειμένου να ενισχύσει τους δεσμούς με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και την κυβέρνηση Μόρσι.
Η Τουρκία είχε δύο στρατηγικά πλεονεκτήματα τα οποία απώλεσε λόγω μη ορθολογικών επιλογών. Το πρώτο ήταν η επιθυμία του ΝΑΤΟ να αναπροσαρμόσει τη στρατηγική του στη Μέση Ανατολή μετά τις αραβικές εξεγέρσεις και συνεπώς η Άγκυρα θα μπορούσε να παίξει τον πιο καθοριστικό ρόλο ως βραχίονας της Βορειοτλαντικής Συμμαχίας στην περιοχή. Το δεύτερο ήταν η ύπαρξη κενού ισχύος στη Μέση Ανατολή λόγω της αποδυνάμωσης που προκάλεσαν στα αραβικά κράτη οι διάφορες κρίσεις στην περιοχή από το 2003 και εντεύθεν και της συνεχιζόμενης απομόνωσης του Ιράν, με συνέπεια η Τουρκία να προέβαλλε ως το μόνο μουσουλμανικό κράτος με ισχυρούς συντελεστές ισχύος και ικανότητα διαπραγμάτευσης, τόσο με τους δυτικούς συνασπισμούς όσο και με μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου.
Επενδύοντας πολιτικά και οικονομικά στην πιο ισχυρή και πολυπληθέστερη αραβική χώρα, η Τουρκία ευελπιστούσε ότι θα απεκόμιζε δύο βασικά πλεονεκτήματα: πρώτον, το στρατηγικό βάθος θα εδραιώνετο καθοριστικώς και θα αποκτούσε μία ισχυρή δυναμική πλέον, και δεύτερον, θα προέβαλλε διεθνώς ότι το τουρκικό μοντέλο συνύπαρξης «Ισλάμ και Δημοκρατίας» αποτελούσε πρότυπο για όλο το μουσουλμανικό κόσμο.
Με την ανατροπή Μόρσι, ο Ερντογάν βλέπει τα γεωπολιτικά του οράματα να συνθλίβονται μπροστά τις επιλογές του αιγυπτιακού στρατού. Το χειρότερο δε για την Τουρκία ότι υπό την πίεση της γεωστρατηγικής πλέον ανασφάλειας, η κυβέρνηση Ερντογάν αρχίζει, όπως και στην περίπτωση της Συρίας, να γίνεται μέρος του αιγυπτιακού προβλήματος χωρίς άμεση προοπτική για πολιτικά οφέλη και μακροπρόθεσμα δημιουργεί τις συνθήκες περαιτέρω απομόνωσής της στη Μέση Ανατολή με απώλεια των όποιων θετικών μέχρι σήμερα κεκτημένων. Από τη στιγμή που ο Ερντογάν καταδίκασε την ανατροπή Μόρσι με εμπρηστικές δηλώσεις αναχαίτισε την όποια δυνατότητα της Άγκυρας να επηρεάσει τα γεγονότα στην Αίγυπτο. Με άλλα λόγια στην προσπάθειά της να καταστεί ιδιοτελώς σταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή μετατρέπεται σταδιακώς σε ταραξία. Από τη στιγμή που ο Ερντογάν παρασύρθηκε ανταποκρινόμενος σε ένα παιγνίδι ηθικής και ιδεολογίας απομονώθηκε πολιτικώς. Τέτοιου είδους παιγνίδια έχουν αξία μόνο όταν συμπαρατάσσεται ο δρών με το νικητή μίας σύγκρουσης.
Η εξέλιξη των γεγονότων στην Αίγυπτο, μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ ένωσαν αρχικώς το σουννιτικό τρίο, Τουρκία - Κατάρ - Σαουδική Αραβία. Μετά τα σαρωτικά γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ επέδειξαν ευπροσάρμοστη πολιτική διατηρώντας την ικανότητά τους να επηρεάζουν εν μέρει τις εξελίξεις. Αντιθέτως, η μονομερής στάση της Τουρκίας έχει απολέσει τις όποιες πιθανότητες συνέχισης του ρόλου που έπαιζε πριν από τον Ιούλιο.
Η διάσπαση βεβαίως αυτού του σουννιτικού συνασπισμού θα έχει περιφερειακές επιπτώσεις. Ο συνασπισμός αυτός δημιουργούσε προοπτική ισχυροποίησης της Τουρκίας στην περιοχή. Μετά την ανατροπή Μόρσι, η Άγκυρα έχει χάσει τις ηγεμονικές πιθανότητες στην περιοχή. Το νέο πλέον σκηνικό, με την απομόνωση της Τουρκίας, θα επηρεάσει άλλες κρίσιμες εξελίξεις στην περιοχή, όπως το συριακό ζήτημα.

 

από το ιστολόγιο
www.geopolitics-gr.blogspot.com

Eρευνα για τον νεότερο και σύγχρονο αραβικό κόσμο στην Ελλάδα - Ομιλία του τ. προέδρου του Βάσσου Λυσσαρίδη

Έρευνα για τον νεότερο και σύγχρονο αραβικό κόσμο στην Ελλάδα

 

Oμιλία του τ. προέδρου του Κυπριακού Κοινοβουλίου Βάσου Λυσσαρίδη σε Επιστημονική ημερίδα (12.4.2013) στη Γαλλική Σχολή Αθηνών με θέμα:

«Η έρευνα για τον νεότερο και σύγχρονο αραβικό κόσμο στην Ελλάδα»

Ομολογώ ότι δεν έχω οποιαδήποτε ειδικότητα για επιστημονική ανάλυση είτε των ιστορικών δεσμών που συνέδεαν από αρχαιοτάτων χρόνων τον Ελληνισμό με τον Αραβικό κόσμο ή, με βάση επιστημονικά δεδομένα, την ανάλυση συγκεκριμένων παραμέτρων των ελληνο-αραβικών σχέσεων. Υπάρχουν εδώ αξιόλογοι ειδικοί, οι οποίοι έχουν αναλάβει αυτό το έργο.

Θα αναφέρω μόνο το αυτονόητο. Ότι η γεωγραφική γειτνίαση, οι ανταλλαγές, η νευραλγική σημασία της περιοχής λόγω παραγωγικών πόρων και συγκοινωνιακών δυνατοτήτων συνέβαλαν στη συνεργασία με τις φυσιολογικές κατά καιρούς αντιθέσεις που δεν μετέβαλαν την ποιότητα σχέσεων.

Θα περιορισθώ μόνο στην προσωπική μου εμπειρία από σχέσεις με πρωταγωνιστές των πρόσφατων εξελίξεων στον Αραβικό κόσμο. Τις ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν για πολύμορφη συνεργασία που θα αναβάθμιζε τον ρόλο του Ελληνισμού στην περιοχή με ευεργετικές πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Δυστυχώς οι σχέσεις και οι πιθανότητες παρέμειναν εν πολλοίς ορφανές.

Άλλη ίσως θα ήταν η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα αν είχε έγκαιρα αξιοποιηθεί αυτός ο παράγοντας επαρκώς. Ένας αναβαθμισμένος ρόλος πολιτικός, οικονομικός και πολιτισμικός στη Μ. Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική θα έδινε άλλη διάσταση και στις ευρω-ελληνικές σχέσεις και στον ρόλο του Ελληνισμού ευρύτερα, αλλά και στη δημιουργία πολύ πιο ευνοϊκών συνθηκών για επίλυση των εκκρεμοτήτων μας που τώρα προσλαμβάνουν επικίνδυνες διαστάσεις με προσπάθεια επιβολής μεταποικιοκρατικών μορφωμάτων υπό την κηδεμονία της χρηματοκρατίας. Παρενθετικά θα προσθέσω ότι επίσης δεν έγινε η σωστή αξιοποίηση των ελληνικών κοινοτήτων σ’ ολόκληρη την Αφρική μετά το τέλος της αποικιοκρατίας.

Αίγυπτος

Στην Αίγυπτο άνθισε ο ελληνικός πολιτισμός με φυσιογνωμίες παγκόσμιας εμβέλειας (Καβάφης) μεταξύ των οποίων και αξιόλογοι Κύπριοι.

Ο συγγραφέας Νίκος Νικολαΐδης (1884-1956). Ο ποιητής Θεοδόσης Πιερίδης (1908 – 1968) και ο αδελφός του, επίσης λογοτέχνης, Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης (1904- 1999).

Ο φιλόλογος και παιδαγωγός Χρίστος Πετρώνδας (1911- 2003).

Η λογοτέχνης και εκπαιδευτικός Ευγενία Παλαιολόγου Πετρώνδα (1911-1997) με τους οποίους είχα την ευκαιρία να συνδεθώ στενά και να γνωρίσω την ποιότητα και την προσφορά τους στο ευρύτερο πολιτισμικό γίγνεσθαι. Σ’ αυτή την αναφορά είναι φυσικό να αρχίσω με τον Νάσσερ ως πρωταγωνιστή των νεώτερων αραβικών εξελίξεων, αλλά και γιατί συνδέθηκα με στενή προσωπική φιλία μαζί του.

Ο Νάσσερ παρά τις οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις που είναι σχεδόν αναπόφευκτες σε κάθε κίνημα και κίνηση ριζοσπαστικής αλλαγής, αποκατάστησε το αίσθημα της αξιοπρέπειας και εθνικής περηφάνιας που είχε ποδοπατηθεί από τις εξωτερικές επεμβάσεις και από τα υπερπρονόμια που είχαν οι ξένοι έναντι των γηγενών.

Η αλλαγή στην Αίγυπτο το 1952 δεν επέφερε μια κοσμογονική διαφοροποίηση μόνο στο Αραβικό επίπεδο, αλλά στο παγκόσμιο.

Το Κάϊρο μετατράπηκε σε πολιτική πρωτεύουσα των εθνικο- απελευθερωτικών κινημάτων της Αφρικής με πλείστους αυτοεξόριστους ηγέτες να διευθύνουν τις εσωτερικές επιχειρήσεις από το Κάϊρο. Έγινε επίσης η έδρα του Κινήματος Αφρικανοασιατικής Αλληλεγγύης που εξασφάλιζε πολιτική συμπαράσταση και όχι μόνο στα αφρικανικά κινήματα. Με παραρτήματα σ’ όλες τις χώρες της Αφρικής, αλλά και αρκετές της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης συντόνιζε τις πολιτικές δραστηριότητες σαν μια μορφή λαϊκής έκφρασης του κινήματος των Αδεσμεύτων που διαδραμάτισε τότε σημαντικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Εκατοντάδες οι εκδηλώσεις σε πολλές χώρες της Αφρικής, Ασίας, Λατινικής Αμερικής και Ευρώπης. Το κίνημα σε συνδυασμό με το Κίνημα Ειρήνης και την συμμετοχή όλων των αρχηγών των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ίδρυσαν την ICSA (International Committee of Solidarity to the Peoples of Southern Africa) για συντονισμό του αγώνα ενάντια στο apartheid και ενίσχυση του αγώνα των λαών της νότιας Αφρικής για δημοκρατία και για την απελευθέρωση του Μαντέλα. Είχα την τιμή να προΐσταμαι αυτού του κινήματος με πλούσια πολιτική και πρακτική δράση.

Οι δεσμοί της Αιγύπτου με τον Ελληνισμό (παρέμειναν) στενοί και λόγω της βοήθειας που πρόσφεραν οι Έλληνες πιλότοι μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ το 1956. Οι Αιγύπτιοι δεν λησμόνησαν αυτή τη χειρονομία. Η εθνικοποίηση υπήρξε ένα μεγάλο άλμα στην αυτοδύναμη αξιοποίηση εθνικών πόρων με επόμενο βήμα το φράγμα Ασουάν.

Ο Νάσερ παρά την αρχική του αντικομμουνιστική προσέγγιση δεν δίστασε να στραφεί προς τη Σοβιετική Ένωση με βάση την αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων. Υπήρξε φιλία μεταξύ Νάσερ και Μακαρίου και να μου επιτραπεί να προσθέσω μεταξύ Νάσερ και εμού, με πολύ συχνές επισκέψεις στο Κάϊρο. Επειδή δεν ήμουν Άραβας, (ο Νάσσερ) με θεωρούσε κατάλληλο να έχω μια πιο ανεξάρτητη γνώμη.

Μετά την απελευθέρωση του Μακαρίου από τις Σεϋχέλλες ο Νάσσερ πρόσφερε φιλοξενία στον Μακάριο στο Κάϊρο. Όμως ο Μακάριος ορθώς προτίμησε την εγκατάστασή του στην Αθήνα για συντονισμό ενεργειών με τη μητρική κυβέρνηση του μητροπολιτικού Ελληνισμού. Η προσπάθεια ενοποίησης του Αραβικού κόσμου με πρώτο βήμα την Η.Α.Δ. δεν πέτυχε.

Σχέσεις με άλλες αραβικές χώρες

Στο Κυπριακό πλείστες Αραβικές χώρες υπήρξαν συμπαραστάτες αλλά και πρακτικοί υποστηρικτές, ακόμα και στον στρατιωτικό τομέα.

Άριστες σχέσεις υπήρχαν και με Συρία, Λίβανο, Λιβύη αλλά και σε μικρότερο βαθμό με άλλες Αραβικές χώρες.

Ο Χάφεζ αλ-Άσαντ θεωρούσε ότι δεν υπάρχουν ξεχωριστά προβλήματα. Κυπριακό Πρόβλημα, πρόβλημα Γκολάν, Παλαιστινιακό Πρόβλημα αλλά κοινό Πρόβλημα.

Βόρεια Αφρική

Το οικονομικό θαύμα της Κύπρου μετά την εισβολή οφείλεται εν πολλοίς στην οικονομική υποστήριξη που έδωσε τότε η Λιβύη που αγόραζε ένα μεγάλο ποσοστό της Κυπριακής παραγωγής με τον τότε Πρέσβυ Ζιντάνι να διαδραματίζει άκρως εποικοδομητικό ρόλο. Αυτό δείχνει πόσο η αξιοποίηση ευκαιριών θα μπορούσε να αποφέρει αποτελέσματα ευρύτερα. Οι σχέσεις είναι με τους λαούς και τα προβλήματα τους. Έτσι είμαι ευτυχής, γιατί υπήρξα ένας από τους πρώτους προσκεκλημένος του νέου καθεστώτος στη Λιβύη.

Οι φιλικές σχέσεις δημιουργήθηκαν όταν ο Μακάριος μ’ έστειλε στη Λιβύη πριν ακόμα εδραιωθεί η Επανάσταση, με μια επιστολή από τον Νάσσερ, για να συναντήσω κάποιον που ονομαζόταν Καντάφι. Ήταν η πρώτη επαφή της Κύπρου με την Λιβύη μετά από την Επανάσταση και η πρώτη επίσκεψη εκπροσώπου ξένης χώρας. Πολλοί στρατιωτικοί εκπαιδεύτηκαν στην Ελλάδα και στην Κυρηναϊκή υπάρχει μια μειονότητα που κάπως μιλάει ελληνικά.

Επαφές υπήρξαν με τον πρόεδρο του FLN και πρώτο Πρόεδρο της Αλγερινής Δημοκρατίας Άχμεντ Μπεν Μπέλα που εκθρονίστηκε νωρίς. Ήταν επικεφαλής της επιτροπής για την Κύπρο στο κίνημα των Αδεσμεύτων για ένα διάστημα.

Στο Μαρόκο ένας φίλος μας, παντρεμένος με Ελληνίδα, υπήρξε Πρωθυπουργός, ο Υουσουφί (ένας από τους ηγέτες του απελευθερωτικού κινήματος (1953-1956) και αντιπρόεδρος του Αφροασιατικού Κινήματος, όπως ήμουνα και εγώ. Συνεργασία υπήρξε και με τον (Μέχντι) Μπεν Μπάρκα. Όταν έγινε η Tricontinentale ήταν επικεφαλής. Επισκέφθηκε κατ’ επανάληφη και την Κύπρο.

Το υπόβαθρο υπήρχε για πρακτική συνεργασία Ελληνικού και Αραβικού κόσμου. Δεν υπήρξε οργανωμένος συντονισμός για επαρκή παρουσία στον ευρύτερο Αραβικό χώρο. Πολιτικός, οικονομικός και πολιτισμικός. Χάθηκαν ευκαιρίες. Τώρα δημιουργούνται νέες. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να χαθούν.

Παλαιστινιακό και Αραφάτ

Το κύριο πρόβλημα για τους Άραβες ήταν και είναι το Παλαιστινιακό και η άρνηση του Ισραήλ να αποδεχθεί την ύπαρξη ενός πραγματικά ελεύθερου Παλαιστινιακού κράτους και όχι ενός μεταποικιοκρατικού μορφώματος. Και η επιστροφή των υψωμάτων Γκολάν.

Ελλάδα και Κύπρος κράτησαν μια συνεπή στάση προάσπισης των δίκαιων αυτών αιτημάτων.

Η Κύπρος υπήρξε σε μερικές περιπτώσεις γέφυρα για τους εν απομονώσει Παλαιστινίους, η δε Ελλάδα βοήθησε για τον απεγκλωβισμό της Παλαιστινιακής ηγεσίας.

Η πρώτη τυπική επαφή μου με το παλαιστινιακό κίνημα (ήταν) με τον πρώτο Πρόεδρο της PLO, τον Αχμεντ αλ- Σουκάιρι.

Η ουσιαστική επαφή έγινε στο Αραβικό Συνέδριο το 1964 για την υποστήριξη των αραβικών υποθέσεων στο Κάϊρο. Με επισκέφθηκαν δυο νεαροί, μιλώντας άπταιστα αγγλικά, για να μου πουν να εμπλακώ με το Παλαιστινιακό Κίνημα, με τη Φατάχ. Ζήτησα τη γνώμη του Νάσσερ και έκπληκτος πήρα την απάντηση: «Εγώ τους έστειλα». Και έτσι, μέσω του Νάσσερ, ήρθα σε επαφή και με την Φατάχ, με τον (Φαρούκ) Καντούμι πρώτα και τον Αραφάτ. Και, αργότερα, με τον Αμπού Ζιχάντ και τα άλλα στελέχη.

Συνδέθηκα με στενή φιλία με τον Αραφάτ, αλλά και με το σύνολο της Παλαιστινιακής ηγεσίας. Με τον Αραφάτ όχι μόνο να εγκρίνει, αλλά να παροτρύνει να έχω φιλικές σχέσεις με τα άλλα παλαιστινιακά κινήματα με τα οποία μπορούσε να υπάρχει κάποια αντιδικία κατά καιρούς. Με την ενθάρρυνση του Αραφάτ ενός μεγάλου τακτικιστή και γνήσιου εθνικού ηγέτη με σεβασμό προς όλους του λαούς και τον Ισραηλινό.

Η τελευταία μου επαφή με τον Αραφάτ ήταν όταν είχα την τιμή να μου απονεμηθεί το ανώτατο παράσημο της Παλαιστινιακής Αρχής. Η επίσκεψη μου στη Ραμάλα έγινε αμέσως μετά την απαγόρευση εισόδου στο Ισραήλ της επίσημης Κυπριακής Κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας.

Ποιες ήσαν οι άλλες Παλαιστινιακές οργανώσεις

Υπήρξαν επαφές και με άλλες Παλαιστινιακές οργανώσεις:

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης- Γενική Διοίκηση (PFLP-GC) του Ahmed Jibril, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) του Georges Habbache, το Δημοκρατικό Μέτωπο για την

Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP) του Nayef Hatwatmeh.

Υπήρχε μεταξύ και αραβικών κυβερνήσεων κατανόηση για φιλοπαλαιστινιακή προσέγγιση και όταν ακόμα υπήρχαν αντιδικίες. Έτσι το γεγονός ότι όταν υπήρχαν με αραβικές χώρες προβλήματα, και στήριζα τις παλαιστινιακές θέσεις και αυτό δεν επηρέαζε τις σχέσεις μου με τον Αραβικό κόσμο.

Συχνά η Παλαιστινιακή ηγεσία υπήρξε η φωνή της Κύπρου σε περιφερειακά συνέδρια, αλλά και η Κύπρος η διέξοδος σωτηρίας για το Παλαιστινιακό.

Ο Αραφάτ, μια μορφή αρχαιοελληνικού τραγικού ήρωα, κατόρθωσε να συγκρατεί την ενότητα.

Είναι συχνό φαινόμενο η δημιουργία εντυπώσεων που δεν αντανακλούν την πραγματικότητα.

* Όταν για πρώτη φορά αναφέρθηκα στο σοσιαλιστικό κίνημα για την ανάγκη συνεργασίας με τον Αραφάτ για εξεύρεση λύσης του Παλαιστινιακού η θέση μου θεωρήθηκε εξωπραγματική να προτείνω σχέσεις με ένα τρομοκράτη.

Λίγο αργότερα το κίνημα του έγινε δεκτό στη διεθνή και ευρύτερα στο σοσιαλιστικό κίνημα.

Όταν ήταν πολιορκημένος (στο Λίβανο το 1982), στο χωριό μου εγκαταστήσαμε ασύρματο για να έχουν παγκόσμια επικοινωνία. Ελληνικά πλοία απελευθέρωσαν την Παλαιστινιακή ηγεσία με αίτημα μου στον Παπανδρέου που έγινε αμέσως αποδεκτό.

Έτυχε να επισκεφθώ τη Λιβύη όταν ο Καντάφι έκλεισε τα γραφεία του PLO. Ο Καντάφι μπροστά στις τηλεοράσεις με ρώτησε: «Ποιες είναι οι σχέσεις σου με την PLO;» Το περιβάλλον περίμενε να είμαι τουλάχιστον επιφυλακτικός, η απάντηση ήταν: «Είναι άριστες και είναι ο μόνος νόμιμος εκπρόσωπος των Παλαιστινίων». Το περιβάλλον του πάγωσε. Όλοι νομίζουν ότι θα είχαμε σύγκρουση. Αυτός κοιτάει στον αέρα και απαντάει: «Για έναν μη-Άραβα αυτή είναι η σωστή απάντηση». Το αναφέρω για να τονίσω ότι μπορούσαν να υπάρξουν άριστες σχέσεις με το σύνολο σχεδόν του Αραβικού κόσμου παρά τις κατά καιρούς εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

Αραβική Άνοιξη

Σίγουρα θα ήταν υπερβολικό ν’ αναμένει κανείς ότι σε μικρό χρονικό διάστημα θα αποκατασταθεί σε όλες τις αραβικές χώρες μια πραγματική πολυκομματική δημοκρατία και πλήρης λαϊκή κυριαρχία. Νομίζω πως θα ήταν υπερβολικό. Θα ήταν, όμως, εξίσου υπερβολικό να υποτιμήσει κανείς το γεγονός ότι οι αραβικοί λαοί αντιλήφθησαν ότι έχουν δύναμη, ότι με διαδηλώσεις, με κινητοποιήσεις, μπορούν ν’ αλλάξουν πράγματα. Έτσι, πιστεύω ότι δεν υπάρχει αντίστροφη μέτρηση. Παρ’ όλο που είπα ότι δεν αναμένω άμεσα όλες οι αραβικές χώρες να γίνουν πραγματικές δημοκρατίες. Αλλά είναι μη αναστρέψιμη πλέον αυτή η πορεία. Εκκρεμεί επίσης η οικοδόμηση χωρών και η εμπλοκή στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ελλάδα και Κύπρος δεν πρέπει να απουσιάσουν αυτή τη φορά.

Ελληνισμός, αραβικός κόσμος και Ευρώπη

Η Ευρώπη είχε πάντοτε έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή.

Η Ελλάδα και η Κύπρος προσφερόντουσαν φυσιολογικά ως γέφυρες, πράγμα που δυστυχώς δεν επετεύχθη σε ικανοποιητικό βαθμό. Και σήμερα δεν πρέπει να υποβαθμίζεται η σημασία της περιοχής και ο ρόλος τον οποίο μπορεί να διαδραματίσουν Ελλάδα και Κύπρος αναβαθμίζοντας έτσι και τη δική τους γεωστρατηγική σημασία. Είχα πολλές προσωπικές εμπειρίες Ευρωπαϊκών χωρών που αναζητούσαν πρόσβαση στη Μ. Ανατολή και ευρύτερα τον Αραβικό χώρο μέσω μας.

Μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. οι Άραβες μας θεωρούσαν την εν δυνάμει φωνή τους στα Ευρωπαϊκά βήματα. Και πάλιν είχα προσωπική εμπειρία ως επίσημος απεσταλμένος της Κυπριακής κυβέρνησης στις Αραβικές χώρες.

Οι δηλώσεις για κηδεμονία των Μουσουλμανικών κοινοτήτων στον πρώην Οθωμανικό αυτοκρατορικό χώρο είναι φυσικό να δημιουργούν ανησυχία στον Αραβικό κόσμο αλλά και στα Βαλκάνια.

Δεν χρειάζεται ανάλυση για τα ωφελήματα που μπορούσαν και μπορούν να προκύψουν από στενότερες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο.

Δεν είναι αργά. Και στο επίσημο επίπεδο να διευρυνθούν οι σχέσεις, αλλά και στο θέμα των οικονομικών σχέσεων, και του πολιτισμού. Ανταλλαγή αντιπροσωπειών, εδραίωση ειδικών τμημάτων με ειδικούς, αλλά και Πανεπιστημιακές έδρες ελληνικές στον Αραβικό κόσμο και αραβικές στον Ελληνικό.

Μια συνεργασία εφ’ όλης της ύλης θα έχει μεγάλα πλεονεκτήματα και για τις δυο πλευρές.

Ελπίζω αυτή η εκδήλωση να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Θέλω να ευχαριστήσω τη Γαλλική Σχολή Αθηνών για την πρωτοβουλία της και για την οργάνωση αυτής της Επιστημονικής ημερίδας και για την πρόσκληση να συμμετάσχω, καθώς και την Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Σπουδών Μέσης Ανατολής.

Πηγή:       www.ardin-rixi.gr/