Σε απευθείας εξαγωγές φρούτων και λαχανικών στη Ρωσία προχωρά η Κίνα

13/8/14

Σε απευθείας εξαγωγές φρούτων και λαχανικών στη Ρωσία προχωρά η Κίνα

 Πλατφόρμα – μαμούθ η οποία θα αποτελέσει κομβικό σημείο εξαγωγών φρούτων και λαχανικών στην ρωσική Απω Ανατολή θα δημιουργήσει η κινεζική εταιρεία Baorong στην συνοριακή περιοχή Dongning.

Θα πρόκειται για μια διασυνοριακή εμπορική ζώνη τελωνειακού ελέγχου που θα γίνει δίαυλος άμεσων εξαγωγών φρούτων και λαχανικών στη Ρωσία, όπως δήλωσε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Interfax ο πρόεδρος της κινεζικής οικονομικής Ενωσης (Applied Economic Association) της επαρχίας Heilongjiang, Ζανγκ Χουντσιάο.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια τεράστια αγορά χονδρικής 70.000 τετραγωνικών μέτρων, με αποθήκες, ψυγεία και άλλες απαραίτητες υποδομές, όπου θα συγκεντρώνονται τα προϊόντα και εκεί θα διαμορφώνονται οι τιμές αλλά και τα διαδικαστικά έγγραφα από τις τελωνειακές αρχές προκειμένου να διευκολύνονται άμεσα οι εξαγωγές στη ρωσική Απω Ανατολή.

Το κόστος κατασκευής του συγκεκριμένου πρότζεκτ ανέρχεται στα 9,7 εκατομμύρια δολάρια, ενώ μια αντίστοιχη πλατφόρμα θα λειτουργήσει έως το τέλος του 2014 από την κινεζική Corporation Dili για την παράδοση άλλων γεωργικών προϊόντων προς τη Ρωσία.

Πηγή: http://gr.rbth.com/Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΡΩΣΙΑ

Συρία: Μεγάλα γεωπολιτικά διακυβεύματα, πολύ επικίνδυνη η επέμβαση - του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Συρία: Μεγάλα γεωπολιτικά διακυβεύματα, πολύ επικίνδυνη η επέμβαση

         Τι είναι η συριακή κρίση; Ποιά είναι τα γεωπολιτικά διακυβεύματα στην περιοχή; Ποιοί θα κάνουν την επέμβαση στη Συρία και για ποιους σκοπούς; Στις 15 Μαρτίου του 2013 συμπληρώνονταν δύο χρόνια από την έναρξη της εξέγερσης κατά της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ (εξαρχής χρησιμοποίησε τον συριακό στρατό σε όλη την κλίμακα). O Άσαντ και η κυβερνώσα αλαουιτική ομάδα του συριακού Μπάαθ εντάσσονταν στο ευρύτερο σιιτικό στρατόπεδο (Iράν, λιβανική Χεζμπολά κλπ.). Οι ισχυρές σουνιτικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιορδανία, τουλάχιστον μια ισχυρή μερίδα της αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας κ.ά. δυνάμεις) επιδιώκουν την εξουδετέρωση και ανατροπή του Ασαντ. Οι δυνάμεις αυτές ήταν βασικοί σύμμαχοι της νεοοθωμανικής Τουρκίας των Ερντογάν-Νταβούτογλου. Εξάλλου, οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αποδυναμώσουν το Ιράν και τη Χεζμπολά, με τις οποίες η Συρία διατηρεί προνομιακές σχέσεις. Η μεγάλη παράταση των εσωτερικών συγκρούσεων στη Συρία καθιστούσε πολύ πιθανή αν όχι αναγκαία και εναέριες επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων (Βλ. και Jean Eckian, «La reconciliation  Τurquie-Israël pοur attaquer la Syrie», 28.03.2013, www.armenews.com/article.php3?id_article=88263). Eπιπλέον η συμμετοχή της Τουρκίας ήταν σημαντική και ενόψει μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επέμβασης (των ΗΠΑ, άλλων δυτικών δυνάμεων και του Ισραήλ) στο Ιράν. Στη Συρία υπήρχαν διάφορες ομάδες ισλαμιστών, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν Σύριοι. Ανάμεσά τους ήταν και οι ακραίοι σαλαφιστές. Η συριακή σύγκρουση, που γινόταν όλο και πιο περίπλοκη και πολύνεκρη, πήρε σταδιακά τον χαρακτήρα πολιτικής και θρησκευτικής αναμέτρησης όχι μόνον για την εξουσία στη Δαμασκό, αλλά και για άλλες χώρες της περιοχής. Αυτό συνέβαινε στην Αίγυπτο, με την ανοδο στην εξουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του εκλεκτού της Μοχάμεντ Μόρσι. Κατά πόσο την κατεύθυνση μιάς παρεμφερούς σύγκρουσης θα ακολουθούσαν και άλλες χώρες;

         Οι κύριοι διεθνείς δρώντες βρίσκονταν αντιμέτωποι με σύνθετες και ρευστές διεθνείς συγκυρίες. Με αφορμή τον εμφύλιο στη Συρία και μοχλό αναδιάταξης του τοπίου τη διαφαινόμενη ανάδυση του Κουρδιστάν, με ένα ντόμινο αλλαγής συνόρων απειλείτο ολόκληρη η περιοχή από την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. (Βλ. και Θεόδωρος Μπατρακούλης, Ευρωπαϊκή πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα, 2013, κεφ. Ρωσία, Καύκασος, κεντροασιατικό Ισλάμ και ενεργειακά δίκτυα). Στο ζήτημα της σύγκρουσης στη Συρία η Ρωσία και η Κίνα χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το δικαίωμα αρνησικυρίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον Οκτώβριο του 2011. Στις 4 Φεβρουαρίου τα κράτη αυτά άσκησαν και δεύτερο βέτο σε σχέδιο ψηφίσματος για τη Συρία το οποίο υποστήριζε σχέδιο του Αραβικού Συνδέσμου για μια πολιτική λύση. Στις 16 Φεβρουαρίου 2012 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο καταδίκαζε το δεύτερο βέτο της Ρωσίας και της Κίνας. Τότε έγινε φανερό ότι δημιουργούνται δύο «στρατόπεδα» γύρω από το ζήτημα της διαχείρισης της συριακής κρίσης. Η αντιπαλότητα των διεθνών πρωταγωνιστικών δυνάμεων, ΗΠΑ από τη μια πλευρά και Ρωσίας - Κίνας από την άλλη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, συνεχίστηκε άλλες δυο φορές, τον Ιούλιο του 2012 και τον Αύγουστο του 2013. Η Μόσχα και το Πεκίνο άσκησαν βέτο τέσσερις φορές συνολικά για το ίδιο θέμα, γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία του Ο.Η.Ε.

        Τελευταία, με μια όχι και τόσο έντεχνα σκηνοθετημένη καμπάνια για τη «χρήση χημικών όπλων από τον Ασαντ», το Ισραήλ και οι νεοσυντηρητικοί έφεραν σε δύσκολη θέση τον Ομπάμα. Ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, το βρετανικό Κοινοβούλιο, και ο υπόλοιπος κόσμος άφησαν το Λευκό Οίκο εκτεθειμένο να διακηρύττει μια επέμβαση έστω και μόνος. Αντί να απομακρυνθεί από τη δύσκολη θέση, βρίσκοντας λογική δικαιολογία, ο Ομπάμα αποφάσισε να πείσει το Κογκρέσο για κάτι που δεν είναι πεπεισμένη η πλειονότητα των πολιτών των ΗΠΑ και ευρωπαïκών κρατών. Ο Λευκός Οίκος και κάποια εξαρτημένα ΜΜΕ (presstitute media) ισχυρίζονται ότι είναι ταπεινωτικό για τον Πρόεδρο της «μόνης υπερδύναμης» να οπισθοχωρήσει απλώς επειδή δεν είπε την αλήθεια. Το Κογκρέσο καλείται να «σώσει το πρόσωπο» «του πρώτου μαύρου προέδρου της Αμερικής». Διαφορετικά το κύρος και η αξιοπιστία των ΗΠΑ κινδυνεύει. Μήπως θα χαθούν η αξιοπιστία του λόμπι του Ισραήλ και των νεοσυντηρητικών, εκτός άν η Αμερική διακινδυνεύσει την καταστροφή των ζωών και προοπτικών ακόμα περισσότερων ανθρώπων στη Μέση Ανατολή; Τα μεγάλα χρηματοοικονομικά συμφέροντα καθορίζουν τις εξελίξεις στην Ουάσιγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Κάμερoν, παρά την αρνητική απόφαση της Βουλής, θα κάνει ότι μπορεί για να προσαρτήσει τη Βρετανία στις επιλογές της Ουάσιγκτον. Ο «σοσιαλιστής» Ολάντ δείχνει ότι η Γαλλία θα ικανοποιήσει τον Ομπάμα. Ποιες υποσχέσεις δόθηκαν για να τον κάνουν τόσο πρόθυμο;

         Eνόψει μιας «περιορισμένη» (όπως διακήρυττε ο Λευκός Οίκος) στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, η ελληνική κυβέρνηση δήλωνε ότι θέλει να διατηρηθεί σε απόσταση από το πολεμικό πεδίο και να διαφυλάξει τη θέση της χώρας ως παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξετάζονταν διεξοδικά οι παράμετροι της επικείμενης επέμβασης. Υπήρχαν εκτιμήσεις ότι από τη συμμετοχή, έστω και με την παραχώρηση της Σούδας και πιθανόν της Καλαμάτας, η Ελλάδα μπορούσε να προσδοκά οφέλη. Η κυβέρνηση επειγόταν για τη νέα ‘‘έφοδο’’ της τρόικας, το ενδεχόμενου νέου δανείου και τις κινητοποιήσεις που προετοιμάζονταν.

Σημειωτέον ότι η επέμβαση στη Συρία ερχόταν λίγο καιρό μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον και ενώ ήταν σε εξέλιξη η προετοιμασία της διακυβερνητικής διάσκεψης Ελλάδας-Ισραήλ στο Τελ Αβίβ. Για την ελληνική κυβέρνηση δεν υπήρχε δίλημμα ως τον γεωπολιτικό της προσανατολισμό. Στο πλαίσιο αυτό ήταν διατεθειμένη να παράσχει όλες τις διευκολύνσεις στις συμμαχικές δυνάμεις που σχετίζονταν με τη γεωστρατηγική θέση της χώρας και που προσφέρει η βάση της Σούδας, όπως δεσμευόταν και από τις διεθνείς συμφωνίες. Ωστόσο, στο παρόν, θα δώσουμε έμφαση σε ορισμένα ευρύτερα ζητήματα.

         Τι δείχνει το γεωπολιτικό πλαίσιο της κρίσης στη Συρία, αλλά και η εξέλιξη των γεγονότων των τελευταίων ημερών; Δεκάδες πολεμικά πλοία των ΗΠΑ και της Ρωσίας συγκεντρώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο, και η Ρωσία κάνει επίδειξη δυνατοτήτων και στρατηγικού ενδιαφέροντος για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, ανακοινώνοντας ότι ραντάρ της (περιοχή του Κρασνοντάρ) εντόπισε δοκιμές πυραύλων και αντιπυραυλικού συστήματος που έγιναν στην Α. Μεσόγειο, σε συνεργασία των ΗΠΑ και Ισραήλ. Στην περιοχή διαμορφώνεται σκηνικό, το οποίο, παρά την απουσία ψυχροπολεμικού κλίματος και κλιμακούμενης έντασης μεταξύ των υπερδυνάμεων, κάνει τις αναφορές περί κινδύνου πρόκλησης ενός γενικευμένου πολέμου να μη μοιάζουν γραφικές ή υπερβολικές. Ασφαλώς οι τομείς πολλαπλής συνεργασίας και οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ κυρίως των δύο υπερδυνάμεων απομακρύνουν το ενδεχόμενο μιας μεταξύ τους σύρραξης, που θα μπορούσε να λάβει χαρακτηριστικά παγκόσμιου πολέμου. Ομως, άν, έπειτα από μια σειρά άστοχων ενεργειών και συμπτώσεων, η κατάσταση στη Συρία τεθεί εκτός ελέγχου και επικρατήσει χαοτική κατάσταση ή δυνάμεις που την ευνοούν, τότε η περιοχή θα μετατραπεί σε μια μαύρη τρύπα αστάθειας. Σ’αυτήν - και ενώ στην Αίγυπτο οι προοπτικές μιας συμφιλίωσης είναι αβέβαιες - είναι πολύ πιθανό ότι θα απορροφηθούν το ήδη ασταθές Ιράκ, ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Τουρκία και ίσως το Ιράν. Μήπως, όμως, τότε θα έχει διαμορφωθεί ένα διεθνές τοπίο που θα συνεπαγόταν έναν παγκόσμιο πόλεμο για την υπέρβασή του, ώστε να επανέλθει κάποια τάξη στην περιοχή; Τα γεωπολιτικά περιφερειακά και ευρύτερα διακυβεύματα είναι ιδιαίτερα μεγάλα.

         Το Κογκρέσο θα έσωζε το πρόσωπο του Προέδρου παραβιάζοντας τη δημοκρατία στις ΗΠΑ, χτυπώντας το λαό της Συρίας και διακινδυνεύοντας την έκρηξη ενός εκτεταμένου πολέμου στην Εγγύς Ανατολή και ευρύτερα; Αν το Κογκρέσο απορρίψει την επέμβαση, αυτό θα σήμαινε το τέλος της επιρροής του ισραηλινού λόμπι, των νεοσυντηρητικών και των εμπόρων του πολέμου. Χωρίς φιλοπόλεμες επιλογές, θα μπορούσε, παρά τα ισχυρά και ιδιοτελή συμφέροντα, να προωθηθεί μια σύγκλιση κυβερνήσεων και πολιτών υπέρ της διατήρησης της ζωής, προστατεύοντας οικολογικά έναν όλο και πιο ευάλωτο πλανήτη από τις λεηλασίες των καπιταλιστικών συμφερόντων. Εάν το Κογκρέσο δεν αποτρέψει τον επικείμενο πόλεμο και ριχτούν οι καταστροφικές βόμβες, ο κόσμος έρχεται πιο κοντά σε μια άβυσσο. Και ας ευχηθούμε να διακανονιστούν τα ζητήματα της επιρροής των διεθνών δρώντων, χωρίς να ανάψει η σπίθα που θα κάνει παρανάλωμα του πολέμου αυτή την ιστορική περιοχή.

Θεόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

theobatrak@gmail.com

http:theodorosbatrakoulis.blogspot.com

Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή - νέο βιβλίο του Κώστα Γρίβα

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ

Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στη Μέση Ανατολή

12.05.2013 | 00:28

Μια νέα προσέγγιση στις σπουδές ειρήνης και ασφάλειας και μια καινοφανή εφαρμογή της γεωπολιτικής μεθόδου ανάλυσης στη μελέτη ζητημάτων διεθνούς ασφάλειας και ειρήνης με τεράστια δυνητικά περιθώρια εξέλιξης αποτελεί το νέο βιβλό του Δρ Κωνσταντίνου Γρίβα που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη.
Θα μπορουσε ευκολα- και δίκαια-  να χαρακτηρισθεί ως το συγχρονο βιβλίο - εισαγωγή στη Γεωγραφία των Πολεμικών Τεχνολογιών,της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ασία,από έναν συγραφέα, που όπως σημειώνει στο πρόλογο ο καθηγητής Γιάννης Θ. Μάζης, << είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα “διανοούμενου του φαινομένου του πολέμου”. Αποτελεί μέλος μιας ομάδας ανθρώπων στην Ελλάδα που εδώ και πολλά χρόνια μελετούν και καταγράφουν συστηματικά τις εξελίξεις στην πολεμική τεχνολογία και τη φιλοσοφία του πολέμου, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον κλάδο των Σπουδών Ειρήνης (Peace Studies)…>>

Ο συγγραφέας , που διδάσκει  το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών 'οπως επίσης και θέματα Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών της Πολεμικής Αεροπορίας, επισημαίνει ότι μια νέα μορφή πολέμου γεννιέται στην Κίνα.
Μια κινεζική «Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις» ανατέλλει στην ανθρώπινη ιστορία, απειλώντας να ανατρέψει εκ βάθρων ολόκληρο το μεταψυχροπολεμικό οικοδόμημα στρατηγικών ισορροπιών στον πλανήτη. Η Κίνα εισέρχεται δυναμικά στην παγκόσμια σκακιέρα αντιπαραθέτοντας στην αμερικανική υπεροπλία ασύμμετρες ικανότητες προβολής ισχύος και καινοφανή πολεμικά μοντέλα, βγαλμένα από την αρχαία κινεζική στρατηγική σκέψη.
Ο Δρ Γρίβας αποδεικνύει ότι ολόκληρο το ευρασιατικό οικοδόμημα ασφάλειας βρίσκεται σε κίνηση. Πρωτοφανή γεωπολιτικά πλέγματα ενώνουν φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους χώρους και εποχές, όπως τη Σερβία του 1999 με την Κίνα του 2010, το Ιράν με την Ιαπωνία, τη Λιβύη με τη Βόρειο Κορέα.

Τα νέα όπλα

Πρωτοεμφανιζόμενες κατηγορίες οπλικών συστημάτων εισαγάγουν νέα δεδομένα στα διεθνή ισοζύγια ισχύος. Η κινεζική πολεμική επανάσταση, διαχυόμενη σε χώρες όπως το Ιράν ή η Τουρκία, μεταλλάσσει τα γεωσυστήματα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου και θέτει νέες προκλήσεις στις στρατηγικές άμυνας και ασφάλειας των χωρών της περιοχής. Απρόσμενες απειλές προκύπτουν για την παγκόσμια ειρήνη. Η μονομαχία βαλλιστικών πυραύλων και των αντιβαλλιστικών «αντιδότων» τους απειλεί να αναγεννήσει τις πιο ζοφερές μέρες του Ψυχρού Πολέμου. Ένας νέος κόσμος γεννιέται. Ένα παλιός κόσμος περνάει στην ιστορία. Ένα περίεργο, απειλητικό, θολό και ασαφές διεθνές σύστημα παίρνει τη θέση του θνήσκοντος μονοπολικού κόσμου. Για μια ακόμη φορά η Ιστορία χτυπάει την εξώπορτα των ανθρώπων.

Ποιός ειναι ο Δρ Κ.Γρίβας και το έργο του

Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει επίσης θέματα Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στη Σχολή Διοίκησης και Επιτελών της Πολεμικής Αεροπορίας. Έχει εργαστεί ως υπεύθυνος του ερευνητικού τομέα για νέες οπλικές τεχνολογίες του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Άμυνας. Από το 1996 έως το 2004 ήταν διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο Υπουργείο Άμυνας. Έχει εργαστεί ως αρχισυντάκτης στα περιοδικά Στρατηγική και Πόλεμος & Ιστορία και ως διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό Γεωπολιτική.
Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορούν επίσης η μελέτη του Το Τέλος του Πετρελαίου και η Αρχή της Νέας Αμερικανικής Γεωστρατηγικής και τα μυθιστορήματα πολεμικής φαντασίας Ο Πόλεμος και η Σκιά και Τελική Λύση. Έχει γράψει επίσης τις μελέτες Ο Πόλεμος στον 21ο Αιώνα, Το Ξύπνημα του Εφιάλτη, 2021. Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο Αιώνα (από κοινού με τον Ζαχαρία Μίχα) και Το Σφυρί του Θωρ. Προηγμένα Βλήματα και Όπλα για τον 21ο Αιώνα (Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων), καθώς και τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας 2020. Επίθεση στην Ελλάδα και Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης.

Πηγή: http://www.onalert.gr/stories/vivlio-grivas- 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ

Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στην Μέση Ανατολή

Από τα πρώτα μου βήματα στην δημοσιογραφία και στο στρατιωτικό - πολιτικό ρεπορτάζ δεν πήγαινα τους στρατόκαβλους! Έτσι λέγονται από τον κόσμο, συχνά αυτοαποκαλούνται, όχι κατ’ ανάγκη απαξιωτικά, οι έχοντες μεγάλη, αποκλειστική καψούρα για τα οπλικά συστήματα, δίκην αβάστακτου και αιώνιου... έρωτα με αυτά. Συνήθως όλοι αυτοί μπορούσαν να κάνουν... βίδες το πιο σύνθετο όπλο, αλλά έως εκεί! Δεν ασχολούνται, δεν γνωρίζουν, δεν θέλουν να ξέρουν την στρατιωτική, πολιτική αξία των οπλικών συστημάτων στις συγκεκριμένες συνθήκες, τραβούν κουρτίνα στην στρατηγική και διπλωματική διάσταση.

Γνώρισα όμως 3 ή 4 «στρατόκαβλους», που συνδυάζουν την μανία για πολεμικά εργαλεία με την βαθιά γεωπολιτική έρευνα. Στις εγνωσμένης αξίας παρουσιάσεις οπλικών συστημάτων έθεταν σε πρώτο πλάνο γεωπολιτικές παραμέτρους και προοπτικές, είναι αλήθεια με κάποια άλλοτε αμυδρή, άλλοτε έντονη εθνικιστική απόχρωση. Ένας από αυτούς είναι ο Κώστας Γρίβας με τον οποίο το έφερε η τύχη να συνεργαστούμε, μάλλον περιστασιακά, σε αμυντικά περιοδικά και εκτιμούσα τις γνώσεις και τους εν γένει προβληματισμούς, αν και δεν συμφωνούσα πάντα με αυτούς.

Το καινούριο βιβλίο του Κώστα Γρίβα «Η στρατιωτική άνοδος της Κίνας και η γεωπολιτική του πολέμου στην Μέση Ανατολή» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη) είναι, νομίζω, ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εγχώρια βιβλιογραφία της στρατιωτικής διπλωματίας, που έτσι και αλλιώς καρκινοβατεί. Καταπιάνεται με την ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη, την Κίνα, και δεν περιορίζεται σε αυτή. Η Κίνα γίνεται αφορμή για να εξεταστούν στις σύγχρονες και άκρως ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες όλα γενικώς τα ζητήματα της ειρήνης και του πολέμου, των πολεμικών τεχνολογιών και στρατιωτικών επιλογών, της ασφάλειας και του αφοπλισμού στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, για να μην πω ότι έχουμε να κάνουμε με εγχειρίδιο στρατηγικής διπλωματίας, που αφορά ολόκληρο τον κόσμο.

Πρόκειται για νέα προσέγγιση σε ό,τι συνήθως ονομάζουμε πολεμικές σπουδές με κύριο χαρακτηριστικό την επιστημονική εφαρμογή της μεθόδου της γεωπολιτικής ανάλυσης στην μελέτη γνωστικών αντικειμένων, που απασχολούν τον συγγραφέα. Είναι οπωσδήποτε σύνθετο σύγγραμμα εξειδικευμένης γνώσης, που όμως ανοίγει τον δρόμο και στον πιο απλό, μη ειδικό, αναγνώστη να προσεγγίσει προβλήματα, που με την μια ή την άλλη έννοια, κυρίως με την αστάθμητη(;) δράση ποικίλων δυνάμεων και αφανών παραγόντων, θα τα αντιμετωπίσουν οπωσδήποτε αυτή και οι επόμενες γενιές. Είναι εύστοχη η επισήμανση του καθηγητή Ιωάννη Θ. Μάζη, στον πρόλογο του βιβλίου ότι «ο Κώστας Γρίβας είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα “διανοούμενου του φαινομένου του πολέμου”».

Όχι δεν πρόκειται για ένα εύκολο και «θερινό» βιβλίο, συνιστά αναγκαία μελέτη για τον καθένα, που θέλει να γνωρίζει από πρώτο χέρι και επί πλέον να συμμετέχει στον παγκόσμιο προβληματισμό για τα γεωπολιτικά προβλήματα, που δεν είναι και τόσο μακρινά. Όσο μπλέκεται του κόσμου το κουβάρι επικίνδυνα, όσο οι λαοί αγνοούν, αφήνουν να δρουν ανεξέλεγκτα απρόσμενες δυνάμεις, τόσο γίνονται ολοένα πιο καθημερινά ζητήματα. Σχεδόν 400 πυκνές σελίδες συν καμιά 70αριά με βιβλιογραφικές σημειώσεις, αυτές οι τελευταίες δίνουν παραστατικά την μανία του συγγραφέα για επιστημονική ακρίβεια και βαθιά σκέψη, κάτι αυτονόητο σε κάθε συγγραφική περιπέτεια, πλην δεν έχω πειστεί ότι αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση στον εγχώριο γραπτό λόγο, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Φυσικά και διαφωνώ ριζικά με ορισμένες εκτιμήσεις του συγγραφέα, ειδικά σε ό,τι αφορά τον παράγοντα Ισραήλ (εγώ πάντα λέω Εβραϊκό Κεφάλαιο, που τον κόσμο σήμερα κυβερνά). Ανέκαθεν από διαφορετικές ταξικές όχθες αντιμετωπίζαμε και τα γεωστρατηγικά ζητήματα. Δεν υπάρχει αποδοτικότερο στην έρευνα και στην περαιτέρω ανάπτυξη της σκέψη του αναγνώστη από την ριζική διαφωνία με επιστημονικά επιχειρήματα με δεδομένο ότι η αλήθεια είναι σχετικό μέγεθος και με την απόλυτη διάστασή της... κινούμενο ψέμα! Ο Κ. Γρίβας ρισκάρει άλλωστε στις εκτιμήσεις, για παράδειγμα στο ενδεχόμενο ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν. Αύριο, μεθαύριο σε δυο ή πέντε χρόνια, θα είναι ιστορικό παρελθόν, οπότε ποια η τότε αξία των προβλέψεων; Παίρνει ρίσκο με επιστημονικό βάθος κι ό,τι προκύψει. Όταν «η ιστορία χτυπά δυνατά την εξώπορτα» της ανθρωπότητας έχει ιδιαίτερη αξία για τους επερχόμενους να ξέρουν τον τρόπο σκέψης των προγόνων, είτε προέβλεψαν σωστά κάποιες εξελίξεις είτε όχι.

Δεν έχει νόημα να επιμείνω στην «επανάσταση της Κίνας» στις στρατιωτικές υποθέσεις, που «εισέρχεται δυναμικά στην παγκόσμια σκακιέρα αντιπαραθέτοντας στην αμερικανική υπεροπλία, ασύμμετρες ικανότητες προβολής ισχύος και καινοφανή πολεμικά μοντέλα, βγαλμένα από την αρχαία κινεζική στρατηγική σκέψη». Πρόκειται για τον σκληρό πυρήνα του βιβλίου, που καλείται να απολαύσει κάθε υποψιασμένος και απαιτητικός αναγνώστης, που θέλει να ξέρει όλο και πιο πολλά για αυτά, που σιγά-σιγά συσσωρεύονται στο παρασκήνιο και ξεσπούν πάντα σαν γεωπολιτική λαίλαπα σε ανίδεους πολίτες.

Ηλίας Βολιότης-Καπετανάκης

Πηγή: http://www.mousapolytropos.gr/index.php/art#25