Οι Χριστιανικές κοινότητες της Αλβανίας για τα γεγονότα στην Πρεμετή

Οι Χριστιανικές κοινότητες της Αλβανίας για τα γεγονότα στην Πρεμετή

Πρώτη καταχώρηση: 24/08/2013 - 17:01

Τελευταία δημοσίευση: 24/08/2013 18:10Κοινωνία

Οι Χριστιανικές κοινότητες της Αλβανίας για τα γεγονότα στην Πρεμετή


Tα γεγονότα στον Ι.Ν. των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Πρεμετή καταδικάζουν οι Χριστιανικές κοινότητες στην Αλβανία.

«Έχουμε παρακολουθήσει με ανησυχία και αγανάκτηση τα γεγονότα στην Ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας στη πόλη Πρεμετή, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις της ιδιωτικής εταιρείας βγάλανε με την βία από τον ναό τα ιερά θρησκευτικά αντικείμενα λατρείας και αντιμετώπισαν επαίσχυντα τους κληρικούς Ορθόδοξους, οι οποίοι ήρθαν να υπερασπιστούν την εκκλησίας τους. Τα τηλεοπτικά πλάνα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας έφεραν και πάλι στο μυαλό τα χρόνια του πολέμου και των διώξεων κατά των θρησκευτικών ιδρυμάτων και θρησκευτικών εγκαταστάσεων, ενώ αναμένουμε ακόμα την επιστροφή των ιερών τόπων και περιουσιών των θρησκευτικών κοινοτήτων μας», αναφέρει ανακοίνωση που συνυπογράφουν η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, η αλβανική Καθολική Εκκλησία και Ευαγγελική εκκλησία της Αλβανία.

"Με τη δήλωση αυτή θέλουμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους αδελφούς μας Ορθόδοξους στην Πρεμετή και όλους τους Ορθόδοξους πιστούς και ευχόμαστε το θέμα αυτό να επιλυθεί το συντομότερο δυνατό και ο ιερός τόπος λατρείας να γυρίσει στου πιστούς ώστε οι κληρικοί να εκτελέσουν τις θρησκευτικές λειτουργίες.

Με την ευκαιρία αυτή ζητάμε για άλλη μια φορά την προσοχή του αλβανικού κράτους, ζητούμε να συμμετάσχει στην τελική λύση της επιστροφής των θρησκευτικών περιουσιών στην Αλβανία, καθώς μετά από 23 χρόνια δημοκρατίας δεν τους έχουνε δοθεί ακόμα τα νόμιμα δημοκρατικά δικαίωμά τους", επισημαίνεται στην ανακοίνωση.


Πηγή:himara.gr
από το www.enikos.gr

Πούτιν: Δεν καταλαβαίνω γιατί προτιμάτε για επενδύσεις την προβληματική Ελλάδα! - Ενόχληση από Αθήνα

Πούτιν: Δεν καταλαβαίνω γιατί προτιμάτε για επενδύσεις την προβληματική Ελλάδα! - Ενόχληση από Αθήνα

Επιφυλάξεις Πούτιν για επενδύσεις στην Ελλάδα, με έμμεση αναφορά στον Ιβάν Σαββίδη
«Ασφαλώς και υπάρχει ενόχληση» ανέφερε ελληνική κυβερνητική πηγή...

«Πρέπει να ερευνήσουμε, γιατί επενδυτές και δικοί μας και ξένοι επενδύουν αρκετά μεγάλα ποσά στο εξωτερικό, αν και έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό εδώ» είπε ο Βλαντίμιρ Πούτιν, προεδρεύοντας σε διευρυμένη σύσκεψη για την ανάπτυξη της Περιφέρειας του Ροστόφ, απ' όπου κατάγεται και αναπτύσσει μεγάλο μέρος των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων ο ομογενής επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης.
«Ορισμένοι συνάδελφοι, που είναι παρόντες εδώ, το κάνουν αυτό, αλλά δεν γνωρίζω εάν είναι παρόντες εκείνοι, που επενδύουν αρκετά μεγάλα χρηματικά ποσά στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, με έκπληξή μου ανακάλυψα ότι μια αρκετά σοβαρή επένδυση πραγματοποιήθηκε το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα», είπε στην παρέμβασή του ο Β.Πούτιν χωρίς να κατονομάσει τον ομογενή επιχειρηματία.

απο το infognomonpolitics.com

Μέση Ανατολή: Ιράν, Συρία, Αίγυπτος, Ισραήλ, ΗΠΑ, Τουρκία και...Ελλάδα

Μέση Ανατολή: Ιράν, Συρία, Αίγυπτος, Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ… και Ελλάδα

         Η πυρηνική απειλή του Ιράν ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα ευρέως αναγνωρισμένη ως η πιο σοβαρή εξωτερική πολιτική κρίση που αντιμετώπιζε η Ουάσινγκτον. Το Κογκρέσο είχε ενισχύσει τις κυρώσεις κατά του Ιράν, κάνοντας ακόμη πιο αυστηρές τις ποινές κατά των ξένων εταιρειών. Η κυβέρνηση Ομπάμα είχε επεκτείνει ταχύτατα την επιθετική ικανότητα των ΗΠΑ στο αφρικανικό νησί Ντιέγκο Γκαρσία, όπως είχε ζητήσει η Βρετανία, η οποία είχε εκδιώξει τον ιθαγενή πληθυσμό, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να αξιοποιήσουν την τεράστια βάση που χρησιμοποιεί για να επιτεθεί τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Κανένας λογικός άνθρωπος δε θέλει το Ιράν, ή οποιοδήποτε άλλο κράτος, να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Ομως, αξίζoυν κάποιες υπομνήσεις. Η Ινδία και το Πακιστάν ήταν δύο από τις τρεις πυρηνικές δυνάμεις που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (Non-proliferation Treaty, NPT), με τρίτο το Ισραήλ. Όλα αυτά τα κράτη ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα με την υποστήριξη των ΗΠΑ, κάτι που συνέχιζαν να κάνουν. Το καλοκαίρι του 2010 ο Νόαμ Τσόμσκι, σε ένα σχετικό κείμενό του, έκανε ορισμένες σημαντικές επισημάνσεις: «Ένας προφανής τρόπος για τον περιορισμό ή την εξάλειψη της απειλής αυτής είναι η θέσπιση Ζωνών Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (Nuclear Free Weapons Zone, NFWZ) στη Μέση Ανατολή. Το θέμα προέκυψε πάλι στο συνέδριο για τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στις αρχές του Μαΐου του 2010. Η Αίγυπτος, ως πρόεδρος των 118 εθνών του Κινήματος των Αδέσμευτων (Non-Aligned Movement) πρότεινε στο συνέδριο την υποστήριξη ενός σχεδίου που καλεί σε έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2011 για Ζώνες Χωρίς Πυρηνικά Όπλα (NFWZ) στη Μέση Ανατολή, όπως είχε άλλωστε συμφωνηθεί από τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, το 1995 στην αναθεωρητική διάσκεψη της Συνθήκης. Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί επισήμως να συμφωνεί, αλλά επιμένει ότι πρέπει να εξαιρείται το Ισραήλ – και φυσικά δε δείχνει να θεωρεί ότι τέτοιες διατάξεις μπορούν να ισχύουν και για την ίδια…».[1]

         Μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων στην ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή (Συρία, Αίγυπτος, Τουρκία, Παλαιστίνη κ.α.), μια σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε τον Ιούνιο 2013 στο Ιράν. Το γεγονός ενδεχομένως δρομολογούσε σημαντικές αλλαγές στη χώρα της σιιτικής ισλαμικής επανάστασης και στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Στις προεδρικές εκλογές νικητής αναδείχθηκε ο Χασάν Ρουχανί (Hassan Rouhani, αναφέρεται και ως Ροχανί). Συγκέντρωσε περισσότερες από 18 εκατομμύρια ψήφους, ή 50,71% του συνόλου των ψήφων (που υπολογιζόταν σε πάνω από 36 εκατομμύρια). Επρόκειτο για μια εντυπωσιακή μεταστροφή των Ιρανών εκλογέων. Οι αποκαλούμενοι συντηρητικοί υποψήφιοι πέτυχαν άσχημα αποτελέσματα, με τον δεύτερο, τον Μοχαμάντ Μπαγκίρ Γκαλιμπάφ (Mohamad Baghir Ghalibaf), δήμαρχο της Τεχεράνης, να υστερεί πολύ, με το 16,56% των ψήφων. O Χασάν Ρουχανί είναι μια σημαντική, διακεκριμένη προσωπικότητα του Ιράν. Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1948)[2] είναι ένας σιίτης mujtahid (ανεξάρτητος νομικός ερμηνευτικής νομικής σχολής)[3], μουσουλμάνος κληρικός, δικηγόρος,  ακαδημαϊκός, διπλωμάτης και πολιτικός. Θεωρείται ως πραγματιστής και μετριοπαθής πολιτικά.[4] Έχει διατελέσει μέλος της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων από το 1999, μέλος του Συμβουλίου Διάκρισης Σκοπιμότητας (Expediency Discernment Council)[5] από το 1991, μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας από το 1989, και επικεφαλής του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών από το 1992.[6]

         Ο νέος πρόεδρος (ο έβδομος στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν) εκλέχθηκε με ισχυρή υποστήριξη των μεταρρυθμιστών. Υποσχέθηκε περισσότερη «μετριοπάθεια», «διαφάνεια» και πολιτική «ύφεσης» στις διεθνείς σχέσεις. Η ανάληψη της προεδρίας από τον Ρουχανί (4 Αυγούστου) σηματοδότησε αλλαγές σε πρόσωπα που κατείχαν καίρια κυβερνητικά αξιώματα. Στη θέση του υπουργού Εξωτερικών τοποθετήθηκε ο Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, διπλωμάτης και πρώην αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών από το 1992. Ο Ζαρίφ μιλάει άπταιστα την αγγλική και πραγματοποίησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ (Κολοράντο, ΗΠΑ). Συνδέεται με τον πρώην πρόεδρο Αλί Ακμπάρ Ραφσαντζανί, ενώ συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον ΟΗΕ για την απελευθέρωση των δυτικών ομήρων στο Λίβανο (σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του πρώην απεσταλμένου Giandomenico Picco). Ο Zarif, 53 ετών, διετέλεσε πρεσβευτής στα Ηνωμένα Εθνη. Είχε συμμετάσχει σε διάφορες μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μετά το 1993. Του πιστωνόταν ότι είχε διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της διάσκεψης της Βόννης το 2001 που ιδρύθηκε η νέα κυβέρνηση του Αφγανιστάν μετά την πτώση των Ταλιμπάν (σύμφωνα με κατάθεση του κ. Τζέιμς Ντόμπινς, ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, στο αμερικανικό Κογκρέσο το 2007).

         Η τοποθέτηση του Ζαρίφ ερμηνευόταν ως ισχυρή ένδειξη της επιλογής του Ροχανί να αλλάξει την κατάσταση αδιεξόδου στις αμερικανο-ιρανικές σχέσεις (που ισχύει από την «Ισλαμική Επανάσταση» το 1979). Η Τεχεράνη επιθυμούσε να επιτευχθεί η άρση των οικονομικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν.[7] Ο νέος υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να διορίσει περίπου 50 νέους πρεσβευτές. Στις 15 Αυγούστου, ο Ροχανί διόρισε τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Αλί Ακμπάρ Σαλεχί επικεφαλής του Ιρανικού Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας. Στις 22 Αυγούστου ο αντιπρόσωπος του Ιράν στη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA), Αλί Ασγάρ Σολτανιέχ, ανακοίνωσε στο πρακτορείο FARS ότι αποχωρεί από τη θέση του.

         Οι επόμενες ενέργειες των βασικών διεθνών δρώντων θα δείξουν ποιές θα είναι οι εξελίξεις στις αμερικανο-ιρανικές σχέσεις, στη σπαρασσόμενη από την πολυαίμακτη σύγκρουση για την εξουσία Συρία, στην Αίγυπτο και στην ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή. Αλλά, ας σημειωθεί ότι μια ενδεχόμενη μεταστροφή στην ακολουθούμενη για χρόνια από τις ΗΠΑ στάση της απομόνωσης του Ιράν, θα αποτελούσε σημαντική εξέλιξη. Αυτή εκτός των άλλων, θα έθετε ένα επιπλέον πρόβλημα στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας που εφαρμόσθηκε τα τελευταία χρόνια στη Μέση Ανατολή βασιζόμενη στα δόγματα του «στρατηγικού βάθους» του Αχμέτ Νταβούτογλου. Αυτά δοκιμάζονται στη Συρία: η αντοχή της κυβέρνησης Ασαντ δυσκόλεψε τις επιδιώξεις του συμπλέγματος εσωτερικών και εξωτερικών δρώντων που προσπαθούν να καταλάβουν την εξουσία. Και πιο πρόσφατα η τουρκική πολιτική αποτυγχάνει στην Αίγυπτο, όπου δέχεται ισχυρό πλήγμα μετά το πραξικόπημα του στρατού και την ανατροπή του Μοχάμμεντ Μόρσι.[8] Φαίνεται λοιπόν να περιορίζονται οι δυνατότητες επιτυχίας του νεοοθωμανικού ηγεμονισμού τουλάχιστον στην Αίγυπτο. Όμως, και στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία θα εξακολουθήσει την περικύκλωση του ελληνικού χώρου, σταθεροποιώντας ένα υπό την ηγεμονία της τόξο. Μάλιστα θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί μεθοδικά τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων και να προωθεί ένα δικό της άξονα με χώρες της περιοχής (Αλβανία,[9] Σκόπια, «Κοσόβα», και ενδεχομένως Βουλγαρία).

Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης

http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com

---

[1] Noam Chomsky, «The Iranian Threat», Ζ Μagazine, July 2010, Volume 23, Number 7, http://www.zcommunications.org/the-iranian-threat-by-noam-chomsky-1.html. Δημοσιεύθηκε στα ελληνικά με τίτλο «Ο Νόaμ Tσόμσκι μιλά για την ιρανική απειλή», 28.06.2010, www.tvxs.gr (μετάφραση από τα αγγλικά Kωνσταντίνα Τσιτουρίδου).

[2] «Interesting points in Rouhani's ID + photo», Shoma News (στα περσικά). Πρόσβαση 15.06.2013. Από το http://en.wikipedia.org/wiki/Hassan_Rouhani

[3] Iran’s Presidential Election Heats up as Reformist Rowhani Enters Race, Farhang Jahanpour, Informed Comment, 12 April 2013, Juan Cole

[4] Farnaz Fassihi, «Moderate cleric Hassan Rohani wins Iran Vote», Wall Street Journal, 15.06.2013, http://online.wsj.com/article/SB1000142412788732373430.

[5] Το Συμβούλιο Διάκρισης Σκοπιμότητας του Συστήματος είναι μια διοικητική συνέλευση που διορίζεται από τον Ανώτατο Ηγέτη, και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Συντάγματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στις 6 του Φεβρουαρίου 1988. http://en.wikipedia.org/wiki/Expediency_ Discernment_

Council

[6] http://en.wikipedia.org/wiki/Hassan_Rouhani

[7] Κambiz Foroohar, «Rohani Taps US-Educated Minister to End Iran Sanctions», 05.08.2013, http://www.bloomberg.com/news/2013-08-04/rohani-taps-u-s-educated-foreign-minister-to-end-iran-sanctions.html

[8] Βλ. και Χρήστος Ιακώβου (Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών), «Το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και του Νταβούτογλου καταρρέει στην Αίγυπτο»,  25.08.2013, ιστολόγιο www.geopolitics-gr.blogspot.com.

[9] Βλ. και Φρέντυ Μπελέρης, «Η Αλβανική κυβέρνηση σε στενό εναγκαλισμό με τον Ερντογάν», εφημερίδα το Χωνί, 25.08.2013, www.aftonomi.gr. 

Υπό παραίτηση οι 25 από τους 38 δημάρχους της Κεντρικής Μακεδονίας

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Υπό παραίτηση οι 25 από τους 38 δημάρχους της Κεντρικής Μακεδονίας

Την επιστολή, που απευθύνεται στον Πρωθυπουργό, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, τους αρμόδιους Υπουργούς και την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), κατέθεσε χθες, στην έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΚΕΔΕ, ο Πρόεδρος της ...
ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας Σίμος Δανιηλίδης, Δήμαρχος Νεάπολης-Συκεών.

Ο κ. Δανιηλίδης τόνισε πως αναμένεται η συνυπογραφή και άλλων Δημάρχων της Κεντρικής Μακεδονίας, και κάλεσε και τις άλλες ΠΕΔ της χώρας να προβούν στην υποβολή παρόμοιων επιστολών, ως ύστατη έκφραση διαφύλαξης της αξιοπρέπειας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία, «με τις αντισυνταγματικές, αντιαυτοδιοικητικές και αντιευρωπαϊκές ρυθμίσεις αλλεπάλληλων νομοθετημάτων, δέχεται επαναλαμβανόμενα, εξουθενωτικά και ταπεινωτικά πλήγματα, που την οδηγούν στον πλήρη αφανισμό».

Την κοινή επιστολή παραίτησης από τα δημοτικά αξιώματά τους συνυπογράφουν οι εξής 25 δήμαρχοι:

Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης

Θέρμης, Θεόδωρος Παπαδόπουλος

Κασσάνδρας, Βασίλης Παπαγιάννης

Αμπελοκήπων-Μενεμένης, Λάζαρος Κυρίζογλου

Βόλβης, Δημήτρης Γαλαμάτης

Νάουσας, Αναστάσιος Καραμπατζός

Ηράκλειας, Κλεάνθης Κοτσακιαχίδης

Κορδελιού-Ευόσμου, Ευστάθιος Λαφαζανίδης

Καλαμαριάς, Θεοδόσης Μπακογλίδης

Κιλκίς, Ευάγγελος Μπαλάσκας

Παύλου-Μελά, Διαμαντής Παπαδόπουλος

Αλμωπίας, Δημήτρης Πασόης

Πέλλας, Γρηγόρης Στάμκος

Σερρών, Πέτρος Αγγελίδης

Δέλτα, Γεώργιος Γλώσσης

Χαλκηδόνας, Ιωάννης Μπίκος

Αλεξάνδρειας, Φώτης Δημητριάδης

Νέας Προποντίδας, Δαμιανός Ιορδανίδης

Βισαλτίας, Δημήτρης Καλαϊτζής

Σιντικής, Απόστολος Καρύδας

Παιονίας, Αθανάσιος Λαπόρδας

Βέροιας, Χαρίλεια Ουσουλτζόγλου-Γεωργιάδη

Δίου-Ολύμπου, Γιώργος Παπαθανασίου

Πύδνας-Κολινδρού, Ευάγγελος Πολύζος

Ωραιοκάστρου, Δημήτρης Σαραμάντος

topstory.gr

Ιουλίου 17, 2013 at 11:08 πμ

Μανώλης Γλέζος προς Σόιμπλε: Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…

ΑνοιχτήεπιστολήτουΠροέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των γερμανικών Οφειλών πρός την Ελλάδα Μανώλη Γλέζου προς τον κ. Σόιμπλε: Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…

Κύριε Σόιμπλε,

Θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε στην Ελλάδα, αν ερχόσασταν ως φιλοξενούμενος.

Αλλά έρχεστε σαν επικυρίαρχος. Και δεν το δικαιούστε. Έτσι θα αξιοποιήσω την πείρα δύο περισσοτέρων δεκαετιών ζωής, για να σας υπενθυμίσω ότι οι λαοί δεν έχυσαν το αίμα τους για μια Ευρώπη της δυστυχίας, του αυταρχισμού, της ανεργίας και της πείνας. Πιστέψαμε ότι η βελτίωση της ζωής όλων, νικητών και ηττημένων, ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος για μια Ευρώπη των πολιτών της και της Ειρήνης.

Γι’αυτό η φτωχή και καθημαγμένη Ελλάδα ήταν ανάμεσα στις χώρες που δάνεισαν το 1953 την ηττημένη Γερμανία να ανακάμψει. Τον περασμένο Απρίλιο, με αναγκάσατε να σαςαποκαλέσωανιστόρητο, όταν χαρακτηρίσατε μη νόμιμες τις διεκδικήσεις μας. « Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως», έλεγαν οι Λατίνοι. Σας επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι δικαιούμαστε και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε :

α) τις αποζημιώσεις για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα,

β) την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου,

γ) τις επανορθώσεις λόγω βλαβών στις υποδομές της χώρας και

δ) την επιστροφή των κλαπέντων αρχαιολογικών θησαυρών.

Δεν θα επαναλάβω τα ποσά, γιατί τα γνωρίζετε πολύ καλά. Είναι αυτά που επιδίκασε το 1946 η ΔιασυμμαχικήΕπιτροπή υπέρ της Ελλάδας.

Και για ακόμη μια φορά θα σας το πω :

Δεν επαιτούμε… Απαιτούμε…

Δεν επιζητούμε εκδίκηση αλλά δικαίωση…»

Την επιστολή προσυπογράφουν όλα τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου «με τη βεβαιότητα ότι αντιπροσωπεύουμε το σύνολο του Ελληνικού Λαού..», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.

Μεταξύ αυτών και ο Χαρίλαος Ηλία Ερμείδης Πρόεδρος της Ένωσης Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, εκλεγμένο μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου για την διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα και εκπρόσωπός του για τα Καλάβρυτα και την ευρύτερη περιοχή.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/

Οι επιλογές της Γερμανικής γεωπολιτικής - του Wolfgang Michal

Οι επιλογές της γερμανικής γεωπολιτικής  

Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός

Απόσπασμα (σσ. 170-177) από το βιβλίο του Wolfgang Michal, Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός. Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από το χώρο πολιτικής και πολιτισμού του Άρδην.

Του Wolfgang Michal από τη Ρήξη φ. 95
Ο Χάιντς Μπριλ, επικριτής της πρόσδεσης της Γερμανίας στη Δύση και σήμερα διευθυντής Έρευνας του Ομοσπονδιακού Στρατού, περιγράφει τις γερμανικές «επιλογές» του μέλλοντος, αντικειμενικά και προσεχτικά. Στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1994 και έχει τίτλο «Η Γεωπολιτική σήμερα. Η ευκαιρία της Γερμανίας;», παρουσιάζει τρεις επιλογές της γερμανικής πολιτικής ασφαλείας, όπου αυτός, όπως και η συντηρητική μερίδα του στρατού, προϋποθέτει σιωπηλά, ότι η γερμανική πολιτική ασφάλειας από το 1990 και μετά περιλαμβάνει «ολόκληρη την Ευρώπη».
Η πρώτη επιλογή ισχύει για το υπερκράτος – Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο παραμένει συνδεδεμένο με την Αμερική. Η δεύτερη επιλογή αναφέρεται στη γερμανο-αμερικάνικη συλλογική ηγεσία και η τρίτη μιλά για την Ευρασία.
Ο Μπριλ, κινούμενος από ρεαλιστικούς πολιτικούς λόγους συνηγορεί υπέρ της δεύτερης επιλογής. Αυτή είναι η σημαντικότερη για έναν καθαρά «προσδιορισμένο χρόνο». «Προσδιορισμένο» είναι όμως και το τέλος της. Κι έτσι δεν είναι τυχαίο, το ότι η «ευρασιατική επιλογή», μπαίνει στο τέλος του βιβλίου σαν δυνατότητα η οποία ξεπερνά το σήμερα και ωριμάζει σε μια άλλη ρεαλιστική λύση μετά από 20 ή 30 χρόνια.[ ]
Αυτή η «Ευρασιατική επιλογή» καθορίζει τη Γερμανία ως «πανευρωπαϊκή δύναμη» σε μια «ασαφή ενδιάμεση θέση, σε πεδίο έντασης ανάμεσα στην υπερδύναμη ΗΠΑ και την δίνη (!) του Ευρασιατικού χώρου με τις πολυάριθμες κρίσεις του και τις όμως τόσο ελκυστικές οικονομικές του προοπτικές».
Η Γαλλία δεν υπάρχει σ’ αυτές τις σκέψεις. Κατά βάση, η ευρασιατική εικόνα του κόσμου μειώνεται στις δύο ισχυρότερες δυνάμεις, Ρωσία και Γερμανία, όπου η Γερμανία διαθέτει το ρόλο κλειδί στην «ευρασιατική ήπειρο». Σίγουρα παραμένει τρωτή ανάμεσα σε «δύο εκτεταμένες πολιτικές ζώνες δονήσεων», στα ανατολικά, νοτιοανατολικά και στο χώρο της Μεσογείου». [ ]
Αν μεταφέρει κανείς σιωπηλά σ’ αυτό το σενάριο κρίσεων την προϋποτιθεμένη ταυτοποίηση Γερμανία = Ευρώπη και αν διατηρήσει στο μυαλό του την καλώς εννοούμενη συζήτηση για την Ευρώπη, παίρνει μια περίπου άποψη για τους μελλοντικούς γερμανικούς στρατιωτικούς στόχους. [ ] Η Γαλλία θα είναι μια σημαντική ευρωπαϊκή επαρχία, η Ρωσία μια σεβαστή σιβηριανή αποθήκη πρώτων υλών. Η Αμερική και η Ιαπωνία παραμένουν σαν τελευταίες ανεξάρτητες δυνάμεις. Το καλύτερο όμως η Γερμανία το κρατάει πάντα για το τέλος.
To παρανοϊκό στον γεωπολιτικό τρόπο του σκέπτεσθαι, είναι ότι γίνεται από εντελώς νορμάλ ανθρώπους. Από αστούς με θέση στην κοινωνία, οι οποίοι, όπως ο Μπριλ, τιμώνται για το έργο ζωής τους με το επιστημονικό βραβείο του Γερμανικού συνδέσμου του Ομοσπονδιακού στρατού.
Η εσωτερική λογική όμως της Γεωπολιτικής, οδηγεί αυτόματα σε έναν πόλεμο κι αυτό γιατί πατάει σ’ έναν βιολογικό τρόπο σκέψης. Αυτός ο τρόπος ξεκινά από το ότι τα νέα κράτη πρέπει να μεγαλώσουν γρήγορα, αν δεν θέλουν να καθυστερήσουν την εξέλιξή τους. Αυτή η θεωρία βλέπει τα κράτη σαν οντότητες, που βγαίνουν από την γη και στη γη θα καταλήξουν κάποια μέρα. Τα ποτάμια τους είναι οι φλέβες και αρτηρίες τους, τα λιμάνια τους στόματα ή απευθυσμένα, οι θάλασσες τα τροφοδοτούν με φρέ-σκο αέρα. Τα βουνά είναι μυώνες και τα έλη εμφράγματα. Όταν τα κράτη μεταφέρουν την πρωτεύουσά τους, γίνονται πιο νέα (face lifting). Όταν είναι υγιή, έχουν τις κα¬κές συνήθειες των παιδιών (τα παιδιά θέλουν να έχουν!).
Όταν γερνάνε, παραμελούν την ασφάλεια των συνό¬ρων τους. Οι γεωπολιτικοί βλέπουν τα κράτη σαν ζωντα¬νές προσωπικότητες, που όταν πεινάνε μπορούν να φάνε για πρωινό μια μικρή χώρα (π.χ. την Τσεχία). Η όταν αγα¬πάνε, κάνουν παιδιά και ονομάζουν αυτά τα μπάσταρδα αποικίες
[ ] «Ας είναι για μας ευλογημένος ο πόλεμος», έγραφε ο Χάινριχ Κλας, πρόεδρος του Πανγερμανικού συνδέσμου το 1912. «Είναι άγιος όπως η μοίρα που εξαγνίζει, γιατί αυτή θα ξυπνήσει κάθε μεγαλείο και προθυμία για θυσία, κάθε ανιδιοτέλεια στον λαό μας. Και θα καθαρίσει την ψυχή του από τη σκουριά της… μικρότητας».
Τόσο μεγαλομανείς όσο τα γεωπολιτικά όνειρα της καϊζερικής εποχής ήταν αργότερα οι πολεμικοί στόχοι που ακολούθησε η Γερμανία από τον Αύγουστο του 1914. «Το πρόσωπο της Ρωσίας», έγραφε ο Κλας τις πρώτες μέρες του πολέμου, «πρέπει να στραφεί με τη βία και πάλι προς ανατολάς και πρέπει η χώρα αυτή να ξαναγυρίσει ουσιαστικά στα σύνορα που βρισκόταν πριν τον Μεγάλο Πέτρο». [ ]
Οι πολεμικοί στόχοι της γερμανικής βιομηχανίας, διατυπωμένοι από τους Βάλτερ Ράτενάου, Ματίας Ερτσμπέργκερ και Αουγκούστ Τύσεν, πήγαιναν ακόμα μακρύτερα. Περιελάμβαναν τον «παραμερισμό της ανυπόφορης κηδεμόνευσης της Γερμανίας από την Αγγλία σε όλα τα θέματα της παγκόσμιας πολιτικής», τη διάλυση του ρώσικου κολοσσού και τον παραμερισμό αδύνατων, «φανερά ουδέτερων κρατών» στα σύνορα της Γερμανίας. Εκτός αυτού ο Αουγκούστ Τύσεν απαιτούσε τη δημιουργία μιας χερσαίας γέφυρας μέσω Νότιας Ρωσίας, Μικράς Ασίας και Περσίας, η οποία «θα συνεκρούετο αποφασιστικά με την βρετανική παγκόσμια αυτοκρατορία, τον πραγματικό αντίπαλο αυτού του πολέμου, στην Ινδία και την Αίγυπτο».
Στη διάρκεια του πολέμου, οι γερμανικοί πολεμικοί στόχοι μετατοπίστηκαν όλο και περισσότερο προς ανατολάς, στην κατεύθυνση της «ευρασιατικής επιλογής». Η Ρωσία όφειλε να απωθηθεί μέσω μιας αλυσίδας από «μικρά κρατίδια» και μέσω ενός «γερμανικού συνοριακού τείχους», ενός είδους στρατιωτικών συνόρων να μείνει για πάντα περιχαρακωμένη. Ταυτόχρονα μελετήθηκε ο διαμελισμός της Ρωσίας σε τέσσερα τμήματα: σε Ρωσία-πυρήνα, Ουκρανία, έναν νοτιοανατολικό σύνδεσμο κρατών και τη Σιβηρία. Οι πρόθυμοι διανοούμενοι εξύψωσαν τους πολεμικούς στόχους, δίνοντας στον πόλεμο το στυλ ενός «γερμανο/σλαβικού αγώνα μέχρις εσχάτων», ο οποίος έπρεπε να τελειώσει με την «διάλυση» της Ρωσίας.
Τον Ιούνιο του 1918, στο ζενίθ της ανάπτυξης της γερμανικής δύναμης, μερικούς μόνο μήνες πριν την καταστροφή, το Μεσευρωπαϊκό πρόγραμμα του 1914 θα αναπτυχθεί σε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα, σε ένα «Imperium Germaniae». Με τον αδελφό εν όπλοις, την Τουρκία σαν γέφυρα προς τον Περσικό Κόλπο, το Αφγανιστάν, την Αίγυπτο και την Ινδία, προέκυπτε μια συνολική εικόνα «μεγαλειωδών διαστάσεων». Ο ιστορικός Φρίτς Φίσερ το συνοψίζει ως εξής στο τέλος του βιβλίου του «Προς την παγκόσμια κυριαρχία»: «Στη Δύση: Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Longwy-Briey ενωμένα με τη Γερμανία. Μια ρύθμιση η οποία θα έδινε την δυνατότητα στη Γαλλία και την Ολλανδία να προσδεθούν με τη Γερμανία και ταυτόχρονα θα απομόνωνε την Αγγλία και θα την εξανάγκαζε να αναγνωρίσει τη γερμανική θέση. Στα ανατολικά η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία από το Ρεβάλ μέχρι τη Ρίγα και τη Βίλνα, η πολωνέζικη συνοριακή γραμμή και το υπόλοιπο κράτος της Πολωνίας αλυσοδεμένα στέρεα με τη Γερμανία και ταυτόχρονα αφετηρίες επέκτασης προς τη Φινλανδία, την Ουκρανία, την Κριμαία και τη Γεωργία. Στα νοτιοανατολικά: η διαπλεγμένη με τη Γερμανία Αυστροουγγαρία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία και (σαν στόχος της ανατολικής πολιτικής) η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η κυριαρχία της ανατολικής Μεσογείου όφειλε επίσης να εξασφαλίσει ταυτόχρονα με την πρόσδεση της Ελλάδας και το δρόμο μέσα από το Σουέζ. [ ]

Το Νοέμβριο του 1918 το όνειρο έσβησε.
Πενήντα χρόνια πριν ναυάγησε η προσπάθεια για δεύτερη φορά.
Το 1992 ξεκινά για τρίτη φορά.

Διεθνή, Ευρώπη, Ρήξη φ. 95 — Ιουλίου 9, 2013 at 10:28 πμ  

http://ardin-rixi.gr/archives/13605

Ιουλίου 10, 2013 at 9:44 πμ

Νομισματική Ενωση: Success story (μόνο) για τη Γερμανία

του Radu Golban, οικονομολόγου, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Τιμισοάρα
αναδημοσίευση από την Ημερησία
Κάποτε ταυτίζαμε την E.E. με την ιδέα της ειρήνης και το ευρώ με αυτήν της ευημερίας. Όχι πια. Για πολλές χώρες το ευρώ έχει προ πολλού πάψει να είναι συνώνυμο της ευημερίας υπονομεύοντας την πίστη των ευρωπαϊκών λαών στην Ε.Ε. Αυτή είναι μια φυσική συνέπεια του Ευρωσυστήματος – ενός μοντέλου που προέβλεπε μια Νομισματική Ένωση υπό την ηγεσία της Γερμανίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.
Πίσω στο 1940, η Γερμανία διαμόρφωσε ένα νομισματικό μοντέλο για να ενώσει -και οικονομικά- την κατακτημένη Ευρώπη, σύμφωνα με το οποίο η ίδια θα απολάμβανε τα οφέλη της ένωσης και οι υπό κατοχή χώρες θα σήκωναν τα βάρη. Πώς έγινε αυτό; Στόχος της Γερμανίας ήταν να αυξήσει τη λήψη δανείων και την προσφορά χρήματος στις υπό κατοχή χώρες μέσα από ένα σύστημα εκκαθάρισης που ελεγχόταν από την κεντρική τράπεζα του Γ’ Ράιχ (Reichsbank). Αυτό θα δημιουργούσε πληθωρισμό, ο οποίος ευνοούσε τις γερμανικές εξαγωγές και θα οδηγούσε στην αποβιομηχάνιση των κατακτημένων χωρών.
Πρώτη χώρα που κατακτήθηκε ήταν η Πολωνία, όπου η Γερμανία έκανε το λάθος να εισάγει το μάρκο ως νόμισμα. Ως συνέπεια ο πληθωρισμός που δημιούργησε στην Πολωνία πέρασε και στη Γερμανία. Γι’ αυτό το Βερολίνο γρήγορα απέσυρε το μάρκο και επανέφερε το ζλότι. Αυτή ήταν η βάση ενός οικονομικού μοντέλου που κομψά διαχώριζε την ελεύθερη διακίνηση αγαθών από τη διακίνηση των κεφαλαίων. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, οι κατακτημένες χώρες μπορούσαν να διατηρήσουν την κεντρική τους τράπεζα, ως επίφαση ανεξαρτησίας, αλλά η νομισματική τους πολιτική θα ασκούνταν από την Reichsbank. Παράλληλα, προβλεπόταν η διαμόρφωση μιας σταθερής ισοτιμίας με το μάρκο, σε τέτοια επίπεδα ώστε να ωφελούνται οι γερμανικές εξαγωγές.
Ο πληθωρισμός που προκαλούσε η αύξηση του δανεισμού μέσω των εθνικών τραπεζών στις κατεχόμενες χώρες, αντιμετωπιζόταν μέσω της υποχρεωτικής λήψης «μέτρων σταθεροποίησης», δηλαδή σκληρής λιτότητας. Σήμερα αυτά τα κριτήρια μπορεί να τα συναντήσει κανείς στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στην πιο ακραία τους μορφή στα «Μνημόνια» των χωρών της περιφέρειας, ενώ το ρόλο της Reichsbank έχει η ΕΚΤ.
Από την εισαγωγή του ευρώ, οι γερμανικές εξαγωγές εντός της Ε.Ε. έχουν αυξηθεί πάνω από 60%, ενώ οι αυξήσεις του κόστους παραγωγής στις περιφερειακές χώρες έχουν αποβιομηχανοποιήσει τις οικονομίες τους και οδηγήσει σε απότομη αύξηση της ανεργίας. Είναι εξαιρετικά απίθανο οι οικονομίες αυτές να ξαναγίνουν ανταγωνιστικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Τι μέλλον έχουν οι χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης, όταν το ποσοστό της ανεργίας των νέων είναι μεταξύ 40% και 60%; Χώρες όπως η Ελλάδα δεν θα έχουν κανένα τρόπο να απορροφούν ξένα κεφάλαια παρά μόνο μέσω συνθηκών που παρακάμπτουν κυρίαρχους θεσμούς του κράτους, με γερμανικές προδιαγραφές και απαιτήσεις που θα εφαρμόζονται άμεσα. Πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ της ολοκλήρωσης και της ενοποίησης: η ενοποίηση οδηγεί σε ενιαία πρότυπα διαβίωσης, ενώ το γερμανικό μοντέλο της ολοκλήρωσης σημαίνει ότι το κυρίαρχο κράτος διατηρείται σε ένα φανταστικό επίπεδο, ενώ η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν στρέφεται κατά ενός συγκεκριμένο εχθρού, αλλά απλώς στην έκταση της λιτότητας.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/archives/13619

Για έκτη φορά μέσα στο 2013 έπιασαν φορτίο όπλο από την Τουρκία στην Υεμένη

12/7/13

Για έκτη φορά μέσα στο 2013 έπιασαν φορτίο όπλο από την Τουρκία στην Υεμένη

Οι αρχές τις Υεμένης συνέλαβαν πλοίο που μετέφερε όπλα που είχαν προορισμό τους αντάρτες που δρουν στο έδαφος αυτής της αραβικής χώρας.
Συγκεκριμένα, η ακτοφυλακή της Υεμένης συνέλαβε φορτηγό πλοίο με φορτίο όπλων, που έπλεε ανοικτά των ακτών της χώρας, κοντά στο λιμάνι Hudeida.
Αξιωματούχοι είπαν ότι το φορτηγό πλοίο, το οποίο έφερε σημαία Κομόρες, περιείχε ένα πλήρωμα οκτώ Τούρκων.
"Συνελήφθησαν με την κατηγορίας της παράνομης μεταφοράς όπλων», είπε ο υπάλληλος, ενώ οι αξιωματούχοι του κράτους της Υεμένης είπαν ότι τα όπλα είχαν προορισμό τους αντάρτες που δρουν στη χώρα, και έχουν σχέση με την Αλ Κάιντα.
Η Τουρκία, θορυβημένη από την αποκάλυψη της εμπλοκής Τούρκων στον εξοπλισμό ισλαμιστών τρομοκρατών, δεσμεύτηκε ότι θα συνεργαστεί με την Υεμένη για να σταματήσει το λαθρεμπόριο όπλων.
Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε εντατικοποίηση του διαλόγου με τις αρχές ασφαλείας της Σάνα για να σταματήσει η αποστολή όπλων από την Τουρκία στην Υεμένη.
"Όλοι οι τρόποι συνεργασίας με τις αρχές της Υεμένης θα συνεχιστούν, προκειμένου να διερευνηθεί το θέμα σε όλες τις πτυχές", δήλωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών
 στις 9 Ιουλίου.
Πηγή: WorldTribune.com

αναδημοσίευση από http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/07/2013

Η ομιλία του πρέσβη κ. Μαλλιά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του στη ΛΑΕΔ

12/7/13

Η ομιλία του πρέσβη κ. Μαλλιά κατά την παρουσίαση του βιβλίου του στη ΛΑΕΔ

"Η Άλλη Κρίση: Η Μαρτυρία ενός Πρέσβη"

Καλοτάξιδο μου λένε. Καλοτάξιδο.

Αυτή είναι η  ευχή που ακούω συχνά   τις τελευταίες μέρες. Με αφορμή αυτό το βιβλίο. Ομολογώ  με ξαφνιάζει.
Γιατί πίστευα  ότι είχα πια φτάσει στην Ιθάκη. Ήταν
αγνώριστη.
Όχι λέω. Δεν  είναι  αυτή η Ιθάκη του δικού μου προορισμού. Δεν μπορεί αυτή να είναι η δική μου Ιθάκη.
Αυτή η Ιθάκη είναι υποταγμένη.  Χωρίς αξιοπρέπεια.
Την λοιδορούν.
Περπατώ στην Ιθάκη του γυρισμού μου και βλέπω το κόσμο σκυφτό. Αγέλαστο. Καταπονημένο. Απογοητευμένο.
Χάθηκε  η χαρά  και το γέλιο στην Ιθάκη ,λέω μέσα μου.
Οι μνηστήρες την λεηλατούν.
Κατηφορίζω στο λιμάνι της Ιθάκης. Είναι γεμάτο νέους.
Φεύγουν ,λέω μέσα μου. Την εγκαταλείπουν. Δεν θα μείνει κανένας νέος στο νησί.
Δεν το αντέχω. Τους ζητώ το λόγο.

Γυρίζουν αλλού το κεφάλι τους.
Μα και συ είσαι ένας από αυτούς  μου απαντούν.
Και συ είσαι σαν και εμάς μου λένε  και οι μνηστήρες.
Τόσα χρόνια μαζί είμαστε. Το ξέχασες; Γιατί τώρα γυρίζεις και κοιτάς  αλλού;
Τόσα χρόνια τι έκανες; Δεν έβλεπες γύρω σου τι γινόταν;
 Βολεμένος και συ έκλεινες τα μάτια σου.
Άσε που ξέχασες και τα παληά .Ξέχασες τα οράματα,τους αγώνες, τα ιδανικά.
Είσαι και συ ένας από μας.
Αυτό το βιβλίο είναι η δική μου μαρτυρία,η δική μου πράξη. Είναι η δική μου  αντίδραση.
Πάνω απ' όλα όμως είναι μια ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ.
Το  ταξίδι  μου σαν διπλωμάτης  ταυτίστηκε με τα καλλίτερα χρόνια της Ιθάκης. Τότε ήταν πάνω. Ψηλά. Με μεγάλη απόσταση από τα  γειτονικά νησιά. 'Ενας  καλός κυβερνήτης της  είχε  φροντίσει να βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο τα πλοία  της.  Το λιμάνι το έλεγαν  Ευρώπη.
Απ' όλα τα νησιά του Αρχιπελάγους , μόνο η Ιθάκη είχε αυτό το προνόμιο. Ναι, ασφαλές καταφύγιο. Αποκλειστικό προνόμιο.
Τα γειτονικά νησιά  άλλα με ζήλο, άλλα με ζήλια ήθελαν να την φθάσουν, να την ξεπεράσουν .
Άκοντα άκοντα την ακολουθούσαν. Με βαριά καρδιά της αναγνώρισαν τη πρωτοκαθεδρία. Ελπίζοντας ότι κάποτε θα την φτάσουν .Ελπίζοντας ότι κάποτε θα τη χάσει.
Μέσα σε λίγα χρόνια  κυβερνήτες, πολίτες και μέτοικοι άλλαξαν τρόπο ζωής. Έχασαν το μέτρο.
Στη Πολιτεία της Ιθάκης οι πολιτικοί  σπαταλούσαν αλόγιστα τη πολιτική και τα ταμεία, ενώ οι πολίτες της   έδειχναν να το απολαμβάνουν.
Ξαφνικά μια μέρα ήλθε από το ακριτικό νησί του αρχιπελάγους  ένας κυβερνήτης και μας είπε ''τα ταμεία είναι άδεια, δεν έχουμε σιτάρι, δεν έχουμε παραγωγή, δεν έχουμε εμπόριο ,δεν ,δεν...'' πρέπει να δανειστούμε. Να υποταχθούμε. Δεν ξέρω αν είναι η αρχή του τέλους η το τέλος μιας αρχής που κράτησε ακριβώς 35 χρόνια.
Η οικογένεια μου, οι γονείς μου, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, μου  πρόσφεραν  τα πάντα.
Η πατρίδα μου με σπούδασε, μου έδωσε υποτροφίες, επένδυσε σε μένα, με τίμησε δίνοντας μου την δυνατότητα να την  υπηρετήσω. Της οφείλω τα πάντα. Τι ήθελε από μένα;
Περίμενε να σταθώ στα πόδια μου, να σταθώ όρθιος, να την υπηρετώ με πίστη και με  αυταπάρνηση. Να μην λοξοδρομώ.
Το βιβλίο αυτό είναι για μένα ταυτόχρονα η επιστροφή αλλά και το νέο ταξίδι.
Είναι η βιωματική καταγραφή των  νεανικών, φοιτητικών, διπλωματικών  χρόνων   από τη δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα. Από την  πρώτη εργασία μου στο Γραφείο Πληροφοριών της ΕΟΚ  στην Οδό Ζαλοκώστα 4 το 1970,μέχρι την οριστική αποχώρηση μου, συνταξιούχος πια, από την Οδό Ζαλοκώστα 2 ,το 2010.
Προσπάθησα να σταθώ με αξιοπρέπεια όλα αυτά τα χρόνια. Να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τους φίλους από παληά, τους φίλους χωρίς εισαγωγικά. Νιώθω ενοχές για τις περιπτώσεις που δεν το έκανα.
Ναι  αυτή είναι η ώρα της ανάληψης ευθυνών.
Αναλαμβάνω  με το βιβλίο αυτό το μερίδιο της ευθύνης που έχω  και μου αναλογεί. Γιατί έχω και εγώ ευθύνη.
Το ίδιο περιμένω να πράξουν όλοι. Πρωτίστως οι πολιτικοί.
Η κάθαρση δεν μπορεί να γίνει με ποινικούς όρους. Αν θέλετε, η κάθαρση δεν μπορεί να έλθει μόνο με καταδικαστικές δικαστικές αποφάσεις.
Οι πολιτικοί μας πρέπει οι ίδιοι να αντιληφθούν τη χρησιμότητα μιας πράξης ανάληψης ευθυνών. Με ειλικρίνεια.
Η ανάληψη ευθύνης θα βοηθήσει στη διάσωση  της αξιοπιστίας  και του  κύρους της πολιτικής.
Η κατάντια   μας δεν είναι αποτέλεσμα η συνέπεια αριθμητικής και αριθμών.
Είναι κυρίως αποτέλεσμα ευθυνών και ανευθυνότητας.
Κάνω έκκληση στο πολιτικό σύστημα.
Τη τιμή  της πολιτικής  μπορούν να διασώσουν  μόνο οι έλληνες πολιτικοί. Αυτούς που εμείς έχουμε εκλέξει. Και πρέπει να σωθεί. Την χρειάζεται πάνω από όλα αυτός ο τόπος.
Κατ' αρχήν χρειάζεται μια  γενναία συνταγματική αναθεώρηση που θα καταργεί προνόμια και ασυλίες  που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την σημερινή ελληνική κοινωνία. Όσο βαθύτερη η τομή τόσο πιο κερδισμένο θα βγει το πολιτικό σύστημα.
Δεύτερον, τα κόμματα που αποδείχθηκαν κακοί  διαχειριστές του δημοσίου χρήματος πρέπει τα ίδια, με πρωτοβουλία τους, να ζητήσουν την παρέμβαση του  Προέδρου ή του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Όποια το αρνηθούν δεν δικαιούνται εφεξής να χρηματοδοτούνται από τα χρήματα των υπερφορολογουμένων Ελλήνων.
Τρίτον, χρειάζεται να αποκατασταθεί το αίσθημα της δικαιοσύνης και αναλογικότητας των φορολογικών βαρών.
Στο επίπεδο άσκησης και σχεδιασμού  της εξωτερικής πολιτικής  απαιτείται   συνέχεια και συναίνεση.
Οι ιστορικές εξελίξεις που  κλονίζουν δικτάτορες, βασιλιάδες, νεοσουλτάνους  από τις βορειοαφρικανικές ακτές του Ατλαντικού μέχρι τον Περσικό Κόλπο, δημιουργούν μια κατάσταση  στο  άμεσο περίγυρο μας η οποία  , κατά τη  γνώμη μου, είναι πιο κρίσιμη από τις εξελίξεις στα Βαλκάνια  της δεκαετίας του '90.
Είμαστε ακόμη στην αρχή. Κανείς  μα κανείς δεν ξέρει αν οι πολιτικές  και πολιτειακές αλλαγές που τρέχουν στη γειτονία μας  θα συνοδευθούν και με αλλαγές συνόρων στη Μέση Ανατολή.
Θυμίζω ότι όταν εκδηλώθηκαν ανάλογες εξελίξεις στα Βαλκάνια , από τον  Φεβρουάριο  μέχρι τον Ιούνιο του 1992 το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών συνήλθε  τρεις φορές. Για τις κοσμογονικές αλλαγές προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση που έχουν σοβαρές συνέπειες και στην Έλλαδα ούτε μία.
Προτείνω το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής  να υπαχθεί στον Πρωθυπουργό .
Να μετονομασθεί σε Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και 'Αμυνας. Θα μπορεί να συγκαλείται από τον Πρωθυπουργό με τη συμμετοχή των πολιτικών αρχηγών . Για τρέχοντα θέματα θα μπορεί να συνέρχεται υπό την συμπροεδρία των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας  .
Γραμματέας του θα είναι ο εκάστοτε Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού .Θα διαθέτει μόνιμη  Γραμματεία. Έτσι εξασφαλίζεται η συνέχεια που αρκετές φορές αποδείχθηκε στη πράξη ότι αποτελεί την Αχίλλειο πτέρνα του συστήματος.

Υστερόγραφο              
Μια αντιδραση για την ΕΡΤ
------------------------------------------------
Μου είναι δύσκολο να κρύψω την αποστροφή που μου προκαλεί αυτό το οποίο κατά συνθήκη αποκαλούμε « σύστημα» με αφορμή τα όσα έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό με πρόσχημα ή αν θέλετε με αφορμή την εκπομπή του «μαύρου» από την δημόσια ελληνική τηλεόραση.
Κεινο το βράδυ  έβλεπα ΝΕΤ. Ξαφνικά μαύρο. Γυρίζω στην ΕΡΤ1 μαύρο. ΕΡΤ 3, το κανάλι που πάντοτε προτιμούσα, μαύρο. Παίρνω τηλέφωνο ένα φίλο μου , γνωστό δημοσιογράφο , απλήρωτο και σε δυσμένεια από την σημερινή «διοίκηση» της ΕΡΤ. Μας κόψανε μου λέει. Μας κόψανε. Πήγαινε στο διαδίκτυο.
Δεν είναι δυνατόν απαντώ. Δεν είναι δυνατόν. Να και κάτι που δεν πρόλαβα να προβλέψω και να καταγράψω στο βιβλίο μου.
Έξω νύχτα. Μέσα στο σπίτι μαύρο.
Το μαύρο δεν ταιριάζει στην Ελλάδα λέω. Ξανακάθομαι και σκέπτομαι. Μήπως ομως  κάνω λάθος ; Μήπως τελικά εκπέμπουμε το σωστό χρώμα; Μήπως τελικά είναι το χρώμα  που ταιριάζει στην Ελλάδα της παρακμής,στη σημερινή Ελλάδα;
Εδώ και δυο χρόνια είχα δει επανειλημμένα στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες τις λίστες με τους μισθούς των διαχρονικά βολεμένων στην ΕΡΤ. Έχω αγανακτήσει βλέποντας τον νεποτισμό , την ευνοιοκρατία και την άνιση μεταχείριση που βασίλευε.
Άλλα γιατί εκπλήσσομαι;
Ορισμένοι μάλιστα απ' αυτούς που εισέπρατταν πάνω από 250.000 ευρώ το χρόνο σήμερα κρίνουν και επικρίνουν τηλεοπτικώς  το καθεστώς της Ελλάδας δυο ταχυτήτων που κυριαρχούσε στην ΕΡΤ .
Στην σημερινή Ελλάδα έχουμε χάσει τη συνείδησή μας. Έχουμε χάσει κάθε μέτρο.
 Ευτυχώς, λέω τα πράγματα θα αλλάξουν. Τουλάχιστον αυτό ακούω. Μέσα σε λίγη ώρα διαβάζω μια νέα λίστα νεοπροσληφθέντων με υπόδειξη (;) εκείνων  που κατηγορούν την ΕΡΤ ότι αποτελούσε   σύστημα  αδιαφάνειας.
Διαβάζω σήμερα τους μισθούς των «ιδιαιτέρων γραμματέων» των διοικητικών στελεχών. Αυτών που λέμε νομενκλατούρα. Δεν είναι τα  ίδια  με  πριν.
Είναι νέα στελέχη διορισμένα το τελευταίο δωδεκάμηνο.
Εδώ και κάμποσες δεκαετίες κάθε κυβερνητικό σήμερα σβήνει ,αποζημιώνοντας γενναιόδωρα με λεφτά των φορολογουμένων ,το κυβερνητικό χθες  αλλάζοντας τους κυβερνήτες του μεγάρου της οδού Μεσογείων.
Το σήμερα όμως δεν είναι διαφορετικό από το χθες.
Ο βασικός μισθός κάθε νεοδιορισμένης «ιδιαιτέρας γραμματέως» του σήμερα είναι μεγαλύτερος από την σύνταξη ενός πρέσβη με 37 χρόνια δημόσιας υπηρεσίας , ενός στρατηγού , ενός ανωτάτου δικαστικού , ενός , ενός, ενός... Είναι μεγαλύτερος από το μισθό ενός αεροπόρου, ενός πυροσβέστη... ενός διευθυντικού στελέχους Υπουργείου με 35 χρόνια υπηρεσία.
Δηλαδή η σύνταξή μου είναι μικρότερη του  προνομιακού μισθού  εκείνης και εκείνου. Αναμφίβολα είναι αντίστοιχος των προσόντων  τους, που συνοψίζονται στην κομματική ταυτότητα και στην εντοπιότητα.
Να σήμερα, ή αν προτιμάτε  ακόμη και σήμερα, πως διατηρείται η Ελλάδα των δυο ταχυτήτων.

 

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/07/blog-post_8558.html#more

Microsoft κατά Google για τις ηλεκτρονικές επιθέσεις

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Microsoft κατά Google για τις ηλεκτρονικές επιθέσεις

Μηχανικός ασφαλείας συστημάτων της Google είχε δημοσιοποιήσει τον Μάιο ένα bug των Windows, και η Microsoft αναφέρει...
πως η κίνηση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν επιθέσεις που εκμεταλλεύτηκαν αυτό το κενό ασφαλείας.

Στέλεχος της Microsoft ανέφερε στο Verge πως μετά από τη γνωστοποίηση του προβλήματος εντόπισαν στοχευμένες επιθέσεις, χωρίς να δώσουν περισσότερες πληροφορίες για το αν ήταν επιτυχείς ή όχι.

Η κίνηση του Tavis Ormandy, του μηχανικού τής Google που δημοσιοποίησε το πρόβλημα, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως αντιδεοντολογική, αφού θα έπρεπε να γνωστοποιήσει το θέμα στη Microsoft με εχεμύθεια εφόσον πρόκειται για ζήτημα ασφαλείας και όχι να δώσει πλήρεις λεπτομέρειες δημοσίως πριν βρεθεί λύση.

Το πρόβλημα αφορούσε στα Windows 7 και 8 και κάποιος κακόβουλος μέσω αυτού του κενού ασφαλείας θα μπορούσε να αποκτήσει τον έλεγχο ενός PC.

Στη σχετική τους δημοσίευση, από την εταιρεία δεν αναγνώρισαν τη συμβολή τού Ormandy στην επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος, κίνηση που δείχνει πόσο τους έχει ενοχλήσει η τακτική που ακολούθησε.
Πηγή: www.tro-ma-ktiko.gr