Ομπάμα - Μέρκελ: Μαζί για την Ουκρανία και απέναντι στη Ρωσία

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ στηρίζει την στρατιωτική επιχείρηση του Κιέβου - «Αναπόφευκτες» χαρακτήρισε περαιτέρω κυρώσεις η Γερμανίδα καγκελάριος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  02/05/2014 09:36 | ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  02/05/2014 22:27

 

Πηγή: AP Photo/Jerry Lampen

4

emailεκτύπωση 

 

Προειδοποίηση πως Ρωσία θα καταβάλλει τίμημα για τη στάση της στις εξελίξεις στην ανατολική Ουκρανία απευθύνουν Μπαράκ Ομπάμα και Άνγκελα Μέρκελ από τον Λευκό Οίκο, δηλώνοντας έτοιμοι για την επιβολή περαιτέρω κυρώσεων στον τομέα της οικονομίας εάν παραταθεί η κρίση στην πρώην σοβιετική δημοκρατία. Στηρίζει ο Ομπάμα τη στρατιωτική επιχείρηση του Κιέβου, ζητώντας από κοινού με την Γερμανίδα καγκελάριο την απόσυρση των φιλορώσων που δεν είναι «ειρηνικοί διαδηλωτές»...

Στην κοινή συνέντευξη που παραχώρησαν κατόπιν της συνάντησής τους στον Λευκό Οίκο, οι Μπαράκ Ομπάμα και Άνγκελα Μέρκελ κατέδειξαν την «αξιοσημείωτη ενότητα» ΗΠΑ-Ευρώπης έναντι των εξελίξεων στην Ουκρανία, λέγοντας αμφότεροι πως είναι έτοιμοι για τη διεύρυνση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας εφόσον δεν υπάρξουν βήματα αποκλιμάκωσης.

«Αναπόφευκτες» χαρακτήρισε περαιτέρω κυρώσεις η Γερμανίδα καγκελάριος εάν η κατάσταση δεν σταθεροποιηθεί, με τον Μπαράκ Ομπάμα να συμπληρώνει πως εάν η Μόσχα επιχειρήσει να υπονομεύσει τις επικείμενες προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία θα υπάρχει έτοιμο πακέτο κυρώσεων που θα επηρεάσει περαιτέρω την ανάπτυξη και την οικονομία της Ρωσίας -αλλά ελπίζει ότι δεν θα χρειαστεί να τεθεί σε ισχύ.

Έχοντας την Άνγκελα Μέρκελ στο πλευρό του, ο Ομπάμα κάλεσε τη Μόσχα να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για την αποχώρηση των ένοπλων ομάδων που δρουν στην ανατολική Ουκρανία, τονίζοντας επίσης πως η Ρωσία πρέπει να εργαστεί για την απελευθέρωση των παρατηρητών του ΟΑΣΕ, των οποίων τη μεταχείριση χαρακτήρισε επαίσχυντη.

Η κλιμάκωση της βίας στην ανατολική Ουκρανία καθιστά σαφές παγκοσμίως ότι οι φιλορώσοι «δεν είναι ειρηνικοί διαδηλωτές», επισήμανε ο Ομπάμα προσφέροντας εκ νέου στήριξη στη μεταβατική ουκρανική κυβέρνηση, κατά την πρώτη ημέρα διεξαγωγής της επιχείρησης κατά αυτονομιστών που καταλαμβάνουν κυβερνητικά κτίρια στις ανατολικές περιοχές της χώρας.

Το Κίεβο κινείται «για την αποκατάσταση της τάξης» υπογράμμισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ -την ίδια στιγμή που το Κρεμλίνο υποστηρίζει πως η στρατιωτική επιχείρηση των ουκρανικών δυνάμεων τορπίλισε τη συμφωνία της Γενεύης για την αποκλιμάκωση της κρίσης.

Η Ρωσία δεν έχει προχωρήσει σε βήματα εφαρμογής της συμφωνίας της Γενεύης, είναι η απάντηση που δίνει από τις ΗΠΑ στο Κρεμλίνο η Γερμανίδα καγκελάριος τονίζοντας πως οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να προσέλθουν σε έκτακτη σύνοδο για την Ουκρανία.

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου ο Μπαράκ Ομπάμα αναγνώρισε επίσης πως ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες είναι πιο ευάλωτες έναντι ρωσικών αντιποίνων με «όπλο» το φυσικό αέριο. Επισήμανε όμως πως η ενεργειακή προμήθεια της Ευρώπης από τη Ρωσία συνεχίστηκε στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, χαρακτηρίζοντας «μη ρεαλιστική» τη σκέψη ότι θα κλείσει η στρόφιγγα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Οι ηγέτες Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας επαναβεβαίωσαν επίσης τη δέσμευσή τους για την ολοκλήρωση της εμπορικής συμφωνίας ΗΠΑ-ΕΕ, με την Άνγκελα Μέρκελ να δηλώνει πως η συμφωνία θα βοηθήσει την Ευρώπη με τα ενεργειακά της ζητήματα. «Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να οδηγηθούμε γρήγορα στην ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων» επισήμανε.

Η καγκελάριος δήλωσε αργότερα από την Ουάσινγκτον ότι ΕΕ και ΗΠΑ πρέπει να βρουν ένα μείγμα κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας έτσι ώστε καμία ευρωπαϊκή χώρα να μην δεχτεί μεμονωμένα το βάρος του αντικτύπου.

Η ουκρανική κρίση στο επίκεντρο της συνάντησης Μέρκελ-Λαγκάρντ

Οι επιπτώσεις της γεωπολιτικής κρίσης στην Ουκρανία σε Ευρωζώνη και Ρωσία αναμένεται να εξετασθούν την Παρασκευή και στη συνάντηση της Καγκελαρίου της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ με τη Γενική Διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ στην Ουάσιγκτον.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η Ελλάδα δεν θα είναι στην ατζέντα της συζήτησης.

Την Πέμπτη το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας της Ουκρανίας, ύψους 17 δισ. δολαρίων, θα τροποποιηθεί σε περίπτωση που απολεσθεί ο έλεγχος του ανατολικού τμήματος της χώρας.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι επαρχίες της ανατολικής Ουκρανίας (Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ, Χαρκίβ) αντιπροσωπεύουν πάνω από το 21% του ΑΕΠ της χώρας και το 30% της βιομηχανικής παραγωγής της και σε περίπτωση εκτεταμένων συγκρούσεων η οικονομική και η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ενδέχεται να επιδεινωθεί πολύ περισσότερο από ό,τι προβλέπεται και ενδέχεται να βλάψει σημαντικά τις επενδυτικές προοπτικές.
Σε περίπτωση κλιμάκωσης της έντασης το ΔΝΤ εκτιμά ότι ενδέχεται να καταστεί απαραίτητη μια «αύξηση» της οικονομικής βοήθειας η οποία χορηγείται στην Ουκρανία. Υπενθυμίζεται πως το δάνειο των 17 δισ. δολαρίων, που χορηγείται με αντάλλαγμα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης δημοσίων πόρων, εντάσσεται σε ένα συνολικότερο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας ύψους 27 δισ. δολαρίων το οποίο έχει υποσχεθεί να χορηγήσει στο Κίεβο η διεθνής κοινότητα.
Αλλά ανησυχίες εκφράζονται και για την οικονομία της Ρωσίας. Το ΔΝΤ θεωρεί πως η ρωσική οικονομία αναμένεται να εμφανίσει οικονομική ανάπτυξη 0,2% φέτος, έναντι αρχικής εκτίμησης για ανάπτυξη 1,3%.
Το Ταμείο υπογραμμίζει πως η συνέχιση της διαμάχης θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω κυρώσεις και σε επιδείνωση της εμπιστοσύνης που θα μπορούσε με τη σειρά της να οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των επενδύσεων προς τη Ρωσία.
Πηγή: http://www.tovima.gr/

Οι επιλογές της Γερμανικής γεωπολιτικής - του Wolfgang Michal

Οι επιλογές της γερμανικής γεωπολιτικής  

Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός

Απόσπασμα (σσ. 170-177) από το βιβλίο του Wolfgang Michal, Η Γερμανία και ο επερχόμενος Βιλχελμίνειος Ιμπεριαλισμός. Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από το χώρο πολιτικής και πολιτισμού του Άρδην.

Του Wolfgang Michal από τη Ρήξη φ. 95
Ο Χάιντς Μπριλ, επικριτής της πρόσδεσης της Γερμανίας στη Δύση και σήμερα διευθυντής Έρευνας του Ομοσπονδιακού Στρατού, περιγράφει τις γερμανικές «επιλογές» του μέλλοντος, αντικειμενικά και προσεχτικά. Στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1994 και έχει τίτλο «Η Γεωπολιτική σήμερα. Η ευκαιρία της Γερμανίας;», παρουσιάζει τρεις επιλογές της γερμανικής πολιτικής ασφαλείας, όπου αυτός, όπως και η συντηρητική μερίδα του στρατού, προϋποθέτει σιωπηλά, ότι η γερμανική πολιτική ασφάλειας από το 1990 και μετά περιλαμβάνει «ολόκληρη την Ευρώπη».
Η πρώτη επιλογή ισχύει για το υπερκράτος – Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο παραμένει συνδεδεμένο με την Αμερική. Η δεύτερη επιλογή αναφέρεται στη γερμανο-αμερικάνικη συλλογική ηγεσία και η τρίτη μιλά για την Ευρασία.
Ο Μπριλ, κινούμενος από ρεαλιστικούς πολιτικούς λόγους συνηγορεί υπέρ της δεύτερης επιλογής. Αυτή είναι η σημαντικότερη για έναν καθαρά «προσδιορισμένο χρόνο». «Προσδιορισμένο» είναι όμως και το τέλος της. Κι έτσι δεν είναι τυχαίο, το ότι η «ευρασιατική επιλογή», μπαίνει στο τέλος του βιβλίου σαν δυνατότητα η οποία ξεπερνά το σήμερα και ωριμάζει σε μια άλλη ρεαλιστική λύση μετά από 20 ή 30 χρόνια.[ ]
Αυτή η «Ευρασιατική επιλογή» καθορίζει τη Γερμανία ως «πανευρωπαϊκή δύναμη» σε μια «ασαφή ενδιάμεση θέση, σε πεδίο έντασης ανάμεσα στην υπερδύναμη ΗΠΑ και την δίνη (!) του Ευρασιατικού χώρου με τις πολυάριθμες κρίσεις του και τις όμως τόσο ελκυστικές οικονομικές του προοπτικές».
Η Γαλλία δεν υπάρχει σ’ αυτές τις σκέψεις. Κατά βάση, η ευρασιατική εικόνα του κόσμου μειώνεται στις δύο ισχυρότερες δυνάμεις, Ρωσία και Γερμανία, όπου η Γερμανία διαθέτει το ρόλο κλειδί στην «ευρασιατική ήπειρο». Σίγουρα παραμένει τρωτή ανάμεσα σε «δύο εκτεταμένες πολιτικές ζώνες δονήσεων», στα ανατολικά, νοτιοανατολικά και στο χώρο της Μεσογείου». [ ]
Αν μεταφέρει κανείς σιωπηλά σ’ αυτό το σενάριο κρίσεων την προϋποτιθεμένη ταυτοποίηση Γερμανία = Ευρώπη και αν διατηρήσει στο μυαλό του την καλώς εννοούμενη συζήτηση για την Ευρώπη, παίρνει μια περίπου άποψη για τους μελλοντικούς γερμανικούς στρατιωτικούς στόχους. [ ] Η Γαλλία θα είναι μια σημαντική ευρωπαϊκή επαρχία, η Ρωσία μια σεβαστή σιβηριανή αποθήκη πρώτων υλών. Η Αμερική και η Ιαπωνία παραμένουν σαν τελευταίες ανεξάρτητες δυνάμεις. Το καλύτερο όμως η Γερμανία το κρατάει πάντα για το τέλος.
To παρανοϊκό στον γεωπολιτικό τρόπο του σκέπτεσθαι, είναι ότι γίνεται από εντελώς νορμάλ ανθρώπους. Από αστούς με θέση στην κοινωνία, οι οποίοι, όπως ο Μπριλ, τιμώνται για το έργο ζωής τους με το επιστημονικό βραβείο του Γερμανικού συνδέσμου του Ομοσπονδιακού στρατού.
Η εσωτερική λογική όμως της Γεωπολιτικής, οδηγεί αυτόματα σε έναν πόλεμο κι αυτό γιατί πατάει σ’ έναν βιολογικό τρόπο σκέψης. Αυτός ο τρόπος ξεκινά από το ότι τα νέα κράτη πρέπει να μεγαλώσουν γρήγορα, αν δεν θέλουν να καθυστερήσουν την εξέλιξή τους. Αυτή η θεωρία βλέπει τα κράτη σαν οντότητες, που βγαίνουν από την γη και στη γη θα καταλήξουν κάποια μέρα. Τα ποτάμια τους είναι οι φλέβες και αρτηρίες τους, τα λιμάνια τους στόματα ή απευθυσμένα, οι θάλασσες τα τροφοδοτούν με φρέ-σκο αέρα. Τα βουνά είναι μυώνες και τα έλη εμφράγματα. Όταν τα κράτη μεταφέρουν την πρωτεύουσά τους, γίνονται πιο νέα (face lifting). Όταν είναι υγιή, έχουν τις κα¬κές συνήθειες των παιδιών (τα παιδιά θέλουν να έχουν!).
Όταν γερνάνε, παραμελούν την ασφάλεια των συνό¬ρων τους. Οι γεωπολιτικοί βλέπουν τα κράτη σαν ζωντα¬νές προσωπικότητες, που όταν πεινάνε μπορούν να φάνε για πρωινό μια μικρή χώρα (π.χ. την Τσεχία). Η όταν αγα¬πάνε, κάνουν παιδιά και ονομάζουν αυτά τα μπάσταρδα αποικίες
[ ] «Ας είναι για μας ευλογημένος ο πόλεμος», έγραφε ο Χάινριχ Κλας, πρόεδρος του Πανγερμανικού συνδέσμου το 1912. «Είναι άγιος όπως η μοίρα που εξαγνίζει, γιατί αυτή θα ξυπνήσει κάθε μεγαλείο και προθυμία για θυσία, κάθε ανιδιοτέλεια στον λαό μας. Και θα καθαρίσει την ψυχή του από τη σκουριά της… μικρότητας».
Τόσο μεγαλομανείς όσο τα γεωπολιτικά όνειρα της καϊζερικής εποχής ήταν αργότερα οι πολεμικοί στόχοι που ακολούθησε η Γερμανία από τον Αύγουστο του 1914. «Το πρόσωπο της Ρωσίας», έγραφε ο Κλας τις πρώτες μέρες του πολέμου, «πρέπει να στραφεί με τη βία και πάλι προς ανατολάς και πρέπει η χώρα αυτή να ξαναγυρίσει ουσιαστικά στα σύνορα που βρισκόταν πριν τον Μεγάλο Πέτρο». [ ]
Οι πολεμικοί στόχοι της γερμανικής βιομηχανίας, διατυπωμένοι από τους Βάλτερ Ράτενάου, Ματίας Ερτσμπέργκερ και Αουγκούστ Τύσεν, πήγαιναν ακόμα μακρύτερα. Περιελάμβαναν τον «παραμερισμό της ανυπόφορης κηδεμόνευσης της Γερμανίας από την Αγγλία σε όλα τα θέματα της παγκόσμιας πολιτικής», τη διάλυση του ρώσικου κολοσσού και τον παραμερισμό αδύνατων, «φανερά ουδέτερων κρατών» στα σύνορα της Γερμανίας. Εκτός αυτού ο Αουγκούστ Τύσεν απαιτούσε τη δημιουργία μιας χερσαίας γέφυρας μέσω Νότιας Ρωσίας, Μικράς Ασίας και Περσίας, η οποία «θα συνεκρούετο αποφασιστικά με την βρετανική παγκόσμια αυτοκρατορία, τον πραγματικό αντίπαλο αυτού του πολέμου, στην Ινδία και την Αίγυπτο».
Στη διάρκεια του πολέμου, οι γερμανικοί πολεμικοί στόχοι μετατοπίστηκαν όλο και περισσότερο προς ανατολάς, στην κατεύθυνση της «ευρασιατικής επιλογής». Η Ρωσία όφειλε να απωθηθεί μέσω μιας αλυσίδας από «μικρά κρατίδια» και μέσω ενός «γερμανικού συνοριακού τείχους», ενός είδους στρατιωτικών συνόρων να μείνει για πάντα περιχαρακωμένη. Ταυτόχρονα μελετήθηκε ο διαμελισμός της Ρωσίας σε τέσσερα τμήματα: σε Ρωσία-πυρήνα, Ουκρανία, έναν νοτιοανατολικό σύνδεσμο κρατών και τη Σιβηρία. Οι πρόθυμοι διανοούμενοι εξύψωσαν τους πολεμικούς στόχους, δίνοντας στον πόλεμο το στυλ ενός «γερμανο/σλαβικού αγώνα μέχρις εσχάτων», ο οποίος έπρεπε να τελειώσει με την «διάλυση» της Ρωσίας.
Τον Ιούνιο του 1918, στο ζενίθ της ανάπτυξης της γερμανικής δύναμης, μερικούς μόνο μήνες πριν την καταστροφή, το Μεσευρωπαϊκό πρόγραμμα του 1914 θα αναπτυχθεί σε ένα παγκόσμιο πρόγραμμα, σε ένα «Imperium Germaniae». Με τον αδελφό εν όπλοις, την Τουρκία σαν γέφυρα προς τον Περσικό Κόλπο, το Αφγανιστάν, την Αίγυπτο και την Ινδία, προέκυπτε μια συνολική εικόνα «μεγαλειωδών διαστάσεων». Ο ιστορικός Φρίτς Φίσερ το συνοψίζει ως εξής στο τέλος του βιβλίου του «Προς την παγκόσμια κυριαρχία»: «Στη Δύση: Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Longwy-Briey ενωμένα με τη Γερμανία. Μια ρύθμιση η οποία θα έδινε την δυνατότητα στη Γαλλία και την Ολλανδία να προσδεθούν με τη Γερμανία και ταυτόχρονα θα απομόνωνε την Αγγλία και θα την εξανάγκαζε να αναγνωρίσει τη γερμανική θέση. Στα ανατολικά η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία από το Ρεβάλ μέχρι τη Ρίγα και τη Βίλνα, η πολωνέζικη συνοριακή γραμμή και το υπόλοιπο κράτος της Πολωνίας αλυσοδεμένα στέρεα με τη Γερμανία και ταυτόχρονα αφετηρίες επέκτασης προς τη Φινλανδία, την Ουκρανία, την Κριμαία και τη Γεωργία. Στα νοτιοανατολικά: η διαπλεγμένη με τη Γερμανία Αυστροουγγαρία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία και (σαν στόχος της ανατολικής πολιτικής) η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η κυριαρχία της ανατολικής Μεσογείου όφειλε επίσης να εξασφαλίσει ταυτόχρονα με την πρόσδεση της Ελλάδας και το δρόμο μέσα από το Σουέζ. [ ]

Το Νοέμβριο του 1918 το όνειρο έσβησε.
Πενήντα χρόνια πριν ναυάγησε η προσπάθεια για δεύτερη φορά.
Το 1992 ξεκινά για τρίτη φορά.

Διεθνή, Ευρώπη, Ρήξη φ. 95 — Ιουλίου 9, 2013 at 10:28 πμ  

http://ardin-rixi.gr/archives/13605