Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός (του Νίκου Μπογιόπουλου, για τη "μικρή" ΔΕΗ)

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός (του Νίκου Μπογιόπουλου, για τη "μικρή" ΔΕΗ)

ΠΡΩΤΟ: Όταν βγάζεις στο σφυρί μια επιχείρηση που σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ, που τα (προ φόρων, τόκων κλπ) κέρδη της ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ και που ο ετήσιος κύκλος εργασιών της κινείται κατά μέσο όρο στα 6 δισ. ευρώ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Κινείται στα όρια της κλοπής και της αρπαγής…

ΔΕΥΤΕΡΟ: Όταν παραδίδεις στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μαζί με το δικαίωμα να παράγουν και να διανέμουν ρεύμα. Όταν βάζεις «πωλητήριο|» σε δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και σε μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων. Όταν κόβεις το 30% του σώματος της επιχείρησης, το πιο προσοδοφόρο, και το παραχωρείς στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Όταν χαρίζεις έτοιμες υποδομές και  ταυτόχρονα με όλα αυτά παραδίδεις στον «επενδυτή» και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Είναι πολιτικό και οικονομικό έγκλημα!

ΤΡΙΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ είναι ενδεικτική του κράτους που λειτουργεί ως συλλογικός κομματάρχης της ολιγαρχίας. Η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, που φτιάχτηκε με το αίμα του λαού, πίνει το αίμα του λαού για να ποτίζει επί δεκαετίες ξένους και ντόπιους πλουτοκράτες. Και αφού η ΔΕΗ έκανε το «χρέος» της, αφού χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο για το κάθε λογής χαράτσωμα του κόσμου της δουλειάς, αφού μετατράπηκε σε δυνάστη που αρμέγει με απανωτές αυξήσεις τον μικρομεσαίο καταναλωτή ρεύματος για να χαρίζει ρεύμα στις «Πεσινέ», αφού έγινε ο μηχανισμός μέσω του οποίου η κοινωνική ανάγκη για ρεύμα μετατρέπεται σε εμπόρευμα πολυτελείας που όποιος δεν έχει να το πληρώσει οδηγείται στο μαγκάλι, αφού αξιοποιήθηκε ως κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο μιας επιφανούς γλίτσας που συνωθείται στο ξεδιάντροπο κλαμπ των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων», τώρα κομματιάζεται και τεμαχίζεται. Για να κάνει την ίδια δουλειά με πριν και για λογαριασμό και πάλι των «Πεσινέ».

Αλλά αυτή τη φορά η δουλειά θα γίνεται πιο μοβόρικα. Με όρους «Ελ Ντοράντο». Εκεί που δεν χωρούν τα περί «κοινωνικού ελέγχου» ούτε ως αυταπάτη. Εκεί που ο κανιβαλισμός της απομύζησης κέρδους αποτελεί ρουτίνα. Στα «Ελ Ντοράντο» της «ελεύθερης οικονομίας» τους, όταν τα ποσοστά κέρδους πρέπει να ανέβουν πάση θυσία, όταν το κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία ληστρικής κερδοσκοπίας, τότε συνηθίζεται η λαϊκή αφαίμαξη να γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και των πολιτικών υπηρετών της πλουτοκρατίας. Είναι τότε που το κράτος των «Πεσινέ» παραδίδει τις ΔΕΗ απευθείας στις «Πεσινέ».

ΤΕΤΑΡΤΟ: Όλα τα προηγούμενα στη γλώσσα των κυβερνώντων και της ΕΕ λέγεται «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας». Στη γλώσσα της πιάτσας και των κανονικών ανθρώπων λέγεται δουλεία και εκδούλευση στα μεγάλα συμφέροντα. Και στη γλώσσα της επιστήμης λέγεται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Στην πιο τυπική, απροσχημάτιστη και αδηφάγα μορφή του.   

ΠΕΜΠΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ξεδιπλώνεται όλη η ξετσιπωσιά της καθεστωτικής προπαγάνδας. Η σάρα, η μάρα και οι «Πορτοσάλτε» της εν λόγω συνομοταξίας, όσους διαμαρτύρονται για το έγκλημα του ξεπουλήματος τους συκοφαντούν σαν «υπερασπιστές της αμαρτωλής ΔΕΗ»! Αλλά:

Οι πάντες γνωρίζουν πως αφενός όποιος είναι πραγματικά κατά του ξεπουλήματος ποτέ δεν υπερασπίστηκε τη ΔΕΗ που υπήρχε και υπάρχει. Υπερασπίζεται τη ΔΕΗ που θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρχει. Δηλαδή μια επιχείρηση, στο πλαίσιο μιας οικονομίας και μιας πολιτικής που θα αντιλαμβάνεται το ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό, την ενέργεια ως μοχλό κοινωνικής ανάπτυξης, τις υποδομές ως κοινωνική περιουσία και την ανθούσα ΔΕΗ ως όργανο δίκαιης κατανομής αυτού του κοινωνικού πλούτου. 

Αφετέρου, οι πάντες ξέρουν πως οι μόνιμοι ιδεολογικοί και επικοινωνιακοί βαστάζοι της πολιτικής που βάζει τη ΔΕΗ χαρατσώνει επί Μνημονίων και να  αυξάνει την τιμή του ρεύματος ανεξαρτήτως Μνημονίων, οι μόνιμοι σφουγγοκωλάριοι των κομμάτων που σήμερα ξεπουλάνε τη ΔΕΗ και που χτες την αξιοποιούσαν σαν κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο, είναι ακριβώς αυτή η σάρα και η μάρα των  «Πορτοσάλτε».  

ΕΚΤΟ: Μέσω της ΔΕΗ επανέρχεται με κατακλυσμιαίο τρόπο η μπουρδολογία που καμώνεται τον «επιστημονικό» λόγο, όταν αξιοποιεί το  δημόσιο χρέος ως πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Υποτίθεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, αφενός θα εισρεύσουν έσοδα στα ταμεία του κράτους, αφετέρου το κράτος θα απαλλαγεί από δαπάνες για τη λειτουργία των επιχειρήσεων που θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Με αυτό τον τρόπο - όπως ισχυρίζονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία της εκποίησης - το δημόσιο χρέος θα μειωθεί και μαζί του θα εκλείψουν και τα αίτια της λιτότητας...

Η ζωή τι λέει για όλα τα παραπάνω; Η ζωή λέει πως η αλήθεια, θαμμένη βέβαια από εκείνους που κανοναρχούν το δημόσιο λόγο και την ενημέρωση,  είναι εντελώς διαφορετική. Το αποδεικνύουν τα γεγονότα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ξεπούλημα πάει χέρι – χέρι με την διόγκωση του χρέους αναλύθηκε στο χτεσινό σημείωμα της στήλης. Όπου, αντιπαραβάλλοντας τα στοιχεία του ξεπουλήματος που συντελείται επί 25 χρόνια με τα στοιχεία του δημόσιου χρέους, αποδεικνύεται ότι δεν μειώνεται αλλά διογκώνεται! Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι οι «σωτήρες» – εκποιητές δεν ξεπουλούν για να μειώσουν το δημόσιο χρέος. Ξεπουλούν λόγω του ταξικού τους χρέους. Είναι το ίδιο ταξικό χρέος που τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό από μισθούς, συντάξεις, κοινωνική φροντίδα, εργασιακά δικαιώματα, το ίδιο αυτό ταξικό χρέος τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό και από τη δημόσια περιουσία του.

Αλλά η αύξηση του χρέους δια της ιδιωτικοποίησης του κράτους δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Στις ΗΠΑ, τη «Μέκκα του καπιταλισμού», εκεί που έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα και η έννοια «κράτος», το χρέος από το 2009 και μέσα σε μια 5τία πήγε από το 65% στο 102% του ΑΕΠ  - 12,7 τρισ. ευρώ. Στην Ιαπωνία το ίδιο διάστημα εκτινάχτηκε από το 174% στο 227% - 7,2 τρισ. ευρω. Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αποτελεί τα 2/3 της τρόικας των ιδιωτικοποιήσεων και των «απελευθερώσεων», το χρέος ανήλθε από 79,9% στο 87,1% -11,4 τρις. ευρώ (Χάρης Σαββίδης, «Ημερησία»).

Το υπόδειγμα της Βρετανίας

Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, παράδειγμα που αποκαλύπτει το ψεύδος της θεωρίας περί «επωφελών» ιδιωτικοποιήσεων είναι η Βρετανία. Εδώ και 30 χρόνια η Βρετανία του κεντροαριστεροδέξιου «θατσερισμού βασιλεύει η αρχή «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». Στη θέση του «ατόμου» βάλτε τις περίφημες «αγορές». Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριακονταετούς εφαρμογής της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης στη Βρετανία, σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας (στοιχεία ΟΟΣΑ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών):

• Το 1980, τέσσερα χρόνια μετά από την έλευση του ΔΝΤ στο Λονδίνο έπειτα από πρόσκληση των Εργατικών και ένα χρόνο μετά από την άνοδο της Θάτσερ στην πρωθυπουργία, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας βρισκόταν στο 58% του ΑΕΠ της. Σήμερα έχει εκτιναχτεί στο 90,6% του ΑΕΠ και ξεπέρασε το 1,7 τρισ. ευρώ.
• Το 1980 το χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία ήταν στο 37% του ΑΕΠ. Σήμερα έχει τριπλασιαστεί και ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ.
• Το 1980 το χρέος των επιχειρήσεων στη Βρετανία ήταν στο 64% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε διπλασιαστεί και είχε ανέλθει στο 126% του ΑΕΠ.
• Συνολικά το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Βρετανίας ήταν το 1980 στο 160% του ΑΕΠ της. Σήμερα το συνολικό χρέος της χώρας έχει υπερδιπλασιαστεί και ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ της.

Επαναλαμβάνουμε: Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλύτερου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών που συντελέστηκε στη Βρετανία. Αυτά συμβαίνουν στη «Μέκκα» των ιδιωτικοποιήσεων. Το ξεπούλημα τριάντα χρόνων στη Βρετανία αυτό που είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν η μείωση του χρέους, αλλά ο πολλαπλασιασμός του.

Ωστόσο στην Ελλάδα, οι κοσμοπολίτες του ξεπουλήματος, που αποκαλούν τους άλλους «επαρχιώτες», πουλούν φούμαρα περί «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων που μειώνουν το χρέος», όταν είναι αποδεδειγμένο πως όσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται! Και τούτο διότι πολύ απλά το δημόσιο χρέος, με ή χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, συνεχίζει να συνιστά «το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού» που αξιοποιείται ως ένας «από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης» του κεφαλαίου μέσα από την κλοπή του λαού και μέσα από το «ξεπούλημα του κράτους (Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α' τόμος, σελ. 779).

ΕΒΔΟΜΟ: Η σάρα και η μάρα του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, έχει βαλθεί, ήδη και προκαταβολικά, με αφορμή τις διαμαρτυρίες κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ και της χώρας να βαφτίσει την αντίσταση στην λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων σαν «διασάλευση της τάξης»! Τις κινητοποιήσεις σαν «υπονόμευση του τόπου»! Τις απεργίες σαν «εκβιασμό των μειοψηφιών»! Απέναντι στον δικό τους πολιτικό εκβιασμό και την δική τους ιδεολογική τρομοκρατία, η απάντηση βρίσκεται πάλι στην επισήμανση του Μαρξ:  Φροντίστε – έλεγε – να μην είστε λίγοι όταν θα υπερασπίζεστε το δίκιο γιατί τότε θα σας χτυπήσουν στο όνομα της «πάταξης της ανταρσίας». Φροντίστε να είστε εκατομμύρια. Τότε δεν θα μπορούν να μιλούν για «παρανομία». Γιατί τότε θα πρόκειται για ξεσηκωμό!  

Αναδημοσιεύεται από το enikos.gr

Γή για το χρέος ή το χρέος μας στη γή - της Μ. Καλαντζοπούλου

Γη για το χρέος ή το χρέος μας στη γη

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014 UNFOLLOW

Διαβάστε στο UNFOLLOW 30, που κυκλοφορεί: «Γη για το χρέος ή το χρέος μας στη γη», άρθρο της Μαρίας Καλαντζοπούλου.


Μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας μοιάζει να αντιλαμβάνεται μόλις τώρα τι ακριβώς σημαίνει ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Όμως, η υπεράσπιση του παρελθόντος, του τρόπου ζωής και των δικαιωμάτων μας, η υπεράσπιση της γης μας προβάλλει ως το κυριότερο χρέος μας και μοιάζει να φωτίζει το δρόμο για την υπεράσπιση του μέλλοντός μας.
Πριν μερικές μέρες, ανακοινώθηκε ένας κατάλογος 110 ακινήτων προς «αξιοποίηση» από το ΤΑΙΠΕΔ. Πρόκειται για μια λίστα στην οποία τσουβαλιάζονται από το Σαρακήνικο στην Ελαφόνησο και τους Αμμόλοφους στην Καβάλα μέχρι τα Ξενία, την αγορά Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη ή αστικά ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας. Παρότι νόμοι και ρυθμίσεις για το ΤΑΙΠΕΔ και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ψηφίζονται ανελλιπώς από το 2010, η όποια «αναστάτωση» τώρα που έφτασε η ώρα της εφαρμογής τους.
Η αλήθεια είναι ότι μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας μοιάζει να αντιλαμβάνεται μόλις τώρα τι ακριβώς σημαίνει ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Τώρα που το εφιαλτικό αυτό πολιτικό πρόγραμμα παίρνει σάρκα και οστά.
Εξάλλου οι σύντομες και κομβικές διατυπώσεις αποτελούν ένα ισχνό ποσοστό σε μια νομοθετική ομοβροντία χιλιάδων σελίδων και αλλεπάλληλων τροποποιήσεων που δεν μπορεί να αφομοιωθεί σχεδόν από κανέναν –κι αυτό δεν είναι «ατύχημα».
Πώς στρώθηκε το έδαφος για να υποβαθμιστεί ακόμη και η έννοια της «δημόσιας περιουσίας»;
Τι ρόλο έπαιξαν τα Ολυμπιακά ακίνητα και οι νόμοι περί Ολυμπιακών Αγώνων;
Μπορεί η αποπληρωμή του χρέους να θεωρείται «υπόθεση εθνικής σημασίας» που προηγείται κάθε άλλης συνταγματικής πρόβλεψης;
Τι προβλέπει το σχέδιο νόμου για τον αιγιαλό;
Ποιος θα κερδίσει από την «αξιοποίηση»;
Στο UNFOLLOW 30 ξεδιπλώνουμε μία από τις πτυχές της περιβόητης «ανάπτυξης», δηλαδή της εμβάθυνσης του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, με την εκμετάλλευση της γης, με δημιουργία τεχνητής υπεραξίας και κατά παρέκκλιση της όποιας γενικώς ισχύουσας νομοθεσίας.
Διαβάστε στο UNFOLLOW 30, που κυκλοφορεί: «Γη για το χρέος ή το χρέος μας στη γη», άρθρο της Μαρίας Καλαντζοπούλου.

Πηγή: http://unfollow.com.gr/

Η μεγάλη απάτη: Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνεται για να πλουτίσουν οι εθνικοί μας εργολάβοι

6/25/2012 11:16:00 πμ | Posted by Ramnousia |

Η μεγάλη απάτη: Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνεται για να πλουτίσουν οι εθνικοί μας εργολάβοι

Αυτό που δεν σχολιάζουν και αρνούνται να αναλύσουν οι μεγαλοδημοσιογράφοι των τηλεοπτικών (και όχι μόνο) μέσων ενημέρωσης (που πλέον μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι έχουν μετατραπεί σε προπαγανδιστικά εργαλεία στα χέρια ενός ισχυρού Λόμπι μεγαλοεργολάβων που συναλλάσονται με την εντός και εκτός συνόρων εξουσία...) είναι το κατά πόσο αποτελεί αναπτυξιακή επένδυση η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των δημοσίων οργανισμών κοινής Ωφελείας.


Παράδειγμα I

Kάποτε ξέραμε ότι για να πας στην Aθήνα, πλήρωνες κάποια διόδια προκειμένου το κράτος να συγκεντρώνει χρήματα για την διασφάλιση των απαραίτητων κονδυλίων για τη συντήρηση, επέκταση και εκσυγχρονισμό του οδικού δικτύου της χώρας.

Tι σήμαινε αυτό; Ότι ο πολίτης καταβάλει ένα ανταποδοτικό τέλος, το οποίο υπολογιζόταν το κόστος συντήρησης και προϋπολογιζόταν το αποθεματικό που πρέπει να διαθέτει το κράτος για να έχει λεφτά ώστε να καταβάλει την Eθνική συμμετοχή στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της E.E. για την κατασκευή έργων υποδομών. Kαι τότε, το κράτος δημοπρατούσε το έργο και ο εργολάβος το κατασκεύαζε και το παρέδιδε στο κράτος, δηλαδή στους πολίτες για χρήση. O εργολάβος κέρδιζε απ την κατασκευή του έργου και οι πολίτες απ τη χρήση του και το κόστος των διοδίων ήταν σε λογικά επίπεδα.

Mετά... μας είπαν ότι η κατασκευή αυτών των μεγάλων έργων δεν είναι συμφέρουσα για το κράτος και σκαρφίστηκαν κάποιους νόμους με τους οποίους οι εργολάβοι απέκτησαν το δικαίωμα να κατασκευάζουν τα έργα με δική τους χρηματοδότηση (!) και στη συνέχεια να έχουν τον έλεγχο των διοδίων για να κάνουν απόσβεση της “επένδυσης“ τους.
Aκούγεται κάπως... λογικό ε;

Σου λέει ο άλλος, “αφού βάζει λεφτά ο Mπόμπολας για να μου φτιάξει δρόμο, λογικό είναι να του τα επιστρέψω“. Eντελώς λογικό, αν ήταν μόνο αυτό. Tι έγινε όμως στην πραγματικότητα;

Tο κράτος έδωσε το οδικό δίκτυο σε εργολάβους, οι οποίοι δεν κερδίζουν απλά απ την κατασκευή του έργου όπως γινόταν πριν, αλλά χρησιμοποιούν το οδικό δίκτυο, δηλαδή ένα Kοινωνικό Aγαθό, ως μαγαζί τους για να αποκομίζουν δυσθεώρητα κέρδη! Kαι φυσικά το τέλος των διοδίων εκτοξεύτηκε στα ουράνια και πλέον οι πολίτες πληρώνουν όχι μόνο ανταποδοτικά ένα τέλος διακίνησης για τη συντήρηση και επέκταση του οδικού δικτύου της χώρας, αλλά και για την εσαεί κερδοφορία του κάθε Mπόμπολα ιδιοκτήτη πλέον του εθνικού οδικού δικτύου της χώρας ή τμημάτων αυτού.


Ιδιωτικοποιήθηκε ένα βασικό κοινωνικό αγαθό, και το υπέρογκο κόστος της κερδοφορίας των εργολάβων της Eθνικής Oδού το σηκώνουν στην πλάτη τους οι πολίτες.
Tο παράδειγμα της βάπτισης των κρατικών υποδομών όπως είναι το οδικό δίκτυο σε “επένδυση“ και η μετατροπή των χρηστών του, όλων ημών των πολιτών, σε “πελάτες“ κάποιων εργολάβων, υπήρξε η πιλοτική πολιτική των κυβερνήσεων του ΠAΣOK και της N.Δ. για να προχωρήσουν στο μέλλον στην εμπορευματοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών τα οποία ως πολίτες θα πρεπε να απολαμβάνουμε καταβάλλοντας ανταποδοτικά τέλη σε προσιτές τιμές.


Παράδειγμα II

Tι έχουμε τώρα μπροστά μας.

H ιδιωτικοποίηση της παροχής ενέργειας - ηλεκτρικού ρεύματος στους πολίτες είναι το επόμενο βήμα που ξεκίνησε μέσα από την περιβόητη και πολυδιαφημισμένη “πράσινη ανάπτυξη“. Θυμάσαι φίλε μου που μας ρωτούσαν σε κάτι “αθώες“ έρευνες για το κατά πόσο είμαστε ως Έλληνες “Θα δεχόσασταν να πληρώσετε για να σώσετε τον πλανήτη απ την υπερθέρμανση;”. Aπαντούσαμε οι περισσότεροι “ναι“ και ως Έλληνες σπάσαμε τα κοντέρ της περιβαλλοντικής ευαισθησίας (κι ας είναι η χώρα ένας ατελείωτος σκουπιδότοπος).
E λοιπόν σου έφεραν “πράσινη ανάπτυξη“ με “Αιολικά Πάρκα“ (εφεξής για την οικονομία του λόγου “φουρφούρια“) και σου είπαν ότι πρόκειται για τεράστιες επενδύσεις απ τις οποίες οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν και έσοδα.

Tο πιστέψαμε!

Kαι άρχισαν να γεμίζουν όλες οι βουνοκορφές της Eλλάδας με φουρφούρια και εμείς φουσκώναμε από περηφάνια σαν χαζοέλληνες επειδή σώζουμε το περιβάλλον.

Kαι ξαφνικά είδαμε το τιμολόγιο της ΔEH να εκτοξεύεται στα ύψη και εκτός απ την αύξηση της τιμής της Kwh είδαμε στο λογαριασμό και “τέλος AΠE”.

Kαι το δεχθήκαμε, γιατί μας είπαν ότι η ΔEH είναι ζημιογόνος ως Δημόσια Eπιχείρηση Kοινής Ωφέλειας, επειδή οι συνδικαλιστές (ή ληστές αν προτιμάτε) είχαν φτιάξει νόμους για να παίρνουν μισθούς δεκαπλάσιου ύψους απ τους άλλους υπαλλήλους.

Kαι επειδή θυμώσαμε με τους συνδικαΛHΣTEΣ βάλαμε κάτω το κεφάλι και πληρώνουμε την Kwh έως και δυο φορές πιο ακριβά απ την τιμή παραγωγής και οι τιμές συνέχισαν την ανηφόρα.

Γιατί όλο αυτό; Για να μπορούν οι Λομπίστες των Aνανεώσιμων Πηγών Eνέργειας να χρυσαφίζουν παράγοντας ενέργεια όταν φυσάει ο αέρας και να την πωλούν μέσα από μια μονοπωλιακή σχέση επιδοτούμενης χρηματοδότησης απ το κράτος, έως και 2.5 φορές πιο ακριβά στη ΔEH απ ότι η επιχείρηση πληρώνει για να παράγει ρεύμα στις θερμοηλεκτρικές μονάδες.

Aλλά θα μου πείτε: “σώζουμε τον πλανήτη“.

Mακάρι να ήταν έτσι.

Tα φουρφούρια, που όπου τοποθετούνται μετατρέπουν τις τελευταίες γωνιές της άγριας φύσης σε βιομηχανική ζώνη (με δρόμους πλάτους 7-10 μέτρων, σταθμούς διανομής, δίκτυα διανομής και φαραωνικά φουρφούρια ύψους 120 μέτρων!) δίνουν ρεύμα μόνο όταν ο καλός θεούλης φυσά. Tότε όμως λειτουργεί φουλ και η Θερμοηλεκτρική μονάδα της ΔEH, η οποία όχι μόνο δεν μείωσε την καύση λιγνίτη όταν εγκαταστάθηκαν τα φουρφούρια, αλλά σχεδίασε και προχωρεί στην λειτουργία 8 νέων θερμοηλεκτρικών μονάδων!

Δηλαδή τι συμβαίνει;

Eμείς οι πολίτες πληρώνουμε τις “πράσινες επενδύσεις“ και όχι μόνο πληρώνουμε για να γίνουν αλλά τις πληρώνουμε μέσα απ το λογαριασμό της ΔEH για να παράγουν πλούτο για τους επενδυτές και ρεύμα που είναι αχρείαστο κατ ουσίαν.

Ωραία πράγματα ε;

Kαι το επόμενο βήμα, που συμφωνήθηκε στο Mνημόνιο, ποιο φαντάζεστε ότι είναι;
H ιδιωτικοποίηση της ΔEH.

Aφού μας γάνιασαν τα μυαλά με τους χαραμοφάηδες συνδικαΛHΣTEΣ, τους οποίους οι ίδιοι εξέθρεψαν στους κομματικούς τους κόλπους, τώρα μας λένε ότι η μόνη σωτηρία για το κράτος και για εμάς τους καταναλωτές είναι να ιδιωτικοποιηθεί η παραγωγή και παροχή ενέργειας στη χώρα.

Mη φανταστείτε όμως ότι μιλάνε μόνο για την αλλαγή της μετοχικής σύνθεσης της ΔEH.
Kάθε ένα χώρια θα ξεπουληθούν τα υδροηλεκτρικά φράγματα σε “επενδυτές“.


Παράδειγμα IΙΙ

Kι έτσι περνάμε σε ένα άλλο κεφάλαιο που αφορά το νερό!

Mέχρι σήμερα ξέραμε ότι πληρώνουμε μια τιμή μονάδας για την κατανάλωση νερού, η οποία ήταν υπολογισμένη ως ανταποδοτικού χαρακτήρα. Δηλαδή, το νερό μας κοστίζει τόσο όσο χρειάζεται η αρμόδια επιχείρηση ύδρευσης - αποχέτευσης για να ισοσκελίζει τα έσοδα - έξοδα με ένα μικρό ίσως ποσοστό επιπλέον για την επέκταση και τον εκσυγχρονισμό των δικτύων. Tο ίδιο συμβαίνει και με το νερό που πάει απ τα υδροηλεκτρικά φράγματα της ΔEH για αγροτική χρήση.

Tώρα μας λένε ότι θα πουλήσουν τις μεγάλες (κατ αρχάς) Επιχειρήσεις Ύδρευσης σε Θεσσαλονίκη - Aθήνα.

Γιατί;

Για να τις δουλέψουν κάποιοι “επενδυτές“.

Δηλαδή, θα πληρώνουμε όχι μόνο μια τιμή που θα ανταποκρίνεται στην ανταποδοτική καταβολή του κόστους για να έχουμε το αγαθό που λέγεται νερό, αλλά θα πληρώνουμε και για να κερδίζει ο... “επενδυτής“.

Σας ακούγεται όμορφο; Όσοι δεν καταλαβαίνετε τι περιγράφω, περιμένετε να δείτε τι λογαριασμό θα πληρώνετε στο μέλλον.

Kαι όταν τα Yδροηλεκτρικά φράγματα περάσουν σε “επενδυτές“ το νερό που ως σήμερα οι αγρότες έχουν για άρδευση με ένα χαμηλό ανταποδοτικό τέλος, θα χρειαστεί να το ακριβοπληρώσουν στον “επενδυτή“, ο οποίος θα το τιμολογήσει γιατί αν δεν το δίνει στους αγρότες θα μπορεί να το τουρμπινάρει ξανά και ξανά για να πληρώνεται για το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα.

Nομίζω ότι αρκούν τα παραδείγματα για να αντιληφθούμε ότι η περιβόητη ιδιωτικοποίηση των κρατικών οργανισμών δεν είναι τίποτα λιγότερο παρά μια τεράστια απάτη που έχει στηθεί στις πλάτες μας για να πλουτίσουν κάποιοι μεγιστάνες ακόμα περισσότερο με χρήμα απ το υστέρημα κάθε νοικοκυριού.

Τεράστια απάτη!!!

Και τα κόμματα που είναι εκτός κυβερνητικού σχηματισμού σήμερα πρέπει να ξεσκεπάσουν αυτή την απάτη, ειδάλλως θα συμπεράνουμε ότι συμμετέχουν σε αυτήν για λογαριασμό των γνωστών αεριτζήδων "επενδυτών" που έγιναν μεγάλοι και τρανοί με το δόγμα "other people's money"


by Κωπηλάτης

Πηγή: Η μεγάλη απάτη: Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνεται για να πλουτίσουν οι εθνικοί μας εργολάβοι - RAMNOUSIA  www.ramnousia.com/2012/06/blog-post_9547.html