ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (1914-1923) - του Θόδωρου Μπατρακούλη

ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ (1914-1923) [1]

 του Θόδωρου Μπατρακούλη

Το σύντομο αυτό κείμενο αποτελεί απότιση ελάχιστου φόρου τιμής στα τουλάχιστον 353.000 θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της μιάς από τις τρείς αποδεδειγμένες Γενοκτονίες ιστορικών χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας, μαζί με αυτές κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι Ελληνες Πόντιοι διαφοροποιήθηκαν από τους ελληνικούς και άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς περιοχών της χερσονήσου της Ανατολής (Μικρά Ασία) και με την ανάπτυξη ενός αντιστασιακού αντάρτικου που έθεσε, ως ένα βαθμό και το ζήτημα της αυτονομίας του Πόντου[2]. Ηδη κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων[3] ο τότε μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης[4] ξεκίνησε τη δράση του συμβάλλοντας στον εξοπλισμό των πρώτων αντάρτικων αποσπασμάτων στη Σαμψούντα[5]. Την περίοδο αυτή, το σοβαρό πρόβλημα εμφανίζεται με την επιστράτευση των Ποντίων οι οποίοι κλήθηκαν να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά την απροθυμία τους και αντίθεσή τους στο να υπηρετήσουν ως στρατιώτες. Μετά την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Οθωμανική κυβέρνηση, πριν ακόμα αποφασίσει την έξοδό της στο πλευρό των Κεντροευρωπαικών Δυνάμεων, προχώρησε σε έκτακτα μέτρα, ένα από τα οποία ήταν η γενική επιστράτευση τον Αύγουστο του 1914. Ολοι οι Οθωμανοί υπήκοοι ηλικίας 20-45 ετών, μουσουλμάνοι και μη, κλήθηκαν εντός τριών ημερών να παρουσιαστούν στις μονάδες που τους ορίστηκε[6]. Οι Ελληνες και τα μέλη των άλλων μειονοτήτων επιδίωκαν να αποφύγουν τη στράτευση. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, εκδόθηκε διαταγή, με την οποία αναγνωριζόταν το δικαίωμα στους μη μουσουλμάνους υπηκόους να εξαγοράσουν την υποχρέωση κατατάξεως στο στρατό, καταβάλλοντας ως αντίτιμο σαράντα τέσσερες χρυσές λίρες μέχρι τη λήξη του πολέμου[7]. Αλλά, πολλοί στρατεύσιμοι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να καταβάλουν το αντίτιμο εξαγοράς της υποχρεώσεώς τους αναγκάστηκαν να καταταγούν. Η εφαρμογή του συγκεκριμένου μέτρου ανέδειξε τις υπάρχουσες στις Ποντιακές κοινότητες οικονομικές, ταξικές διαφορές, αφού δεν είχαν όλα τα νοικοκυριά τη δυνατότητα να πληρώσουν το προβλεπόμενο αντισήκωμα. Οι Νεότουρκοι, μετά την ήττα των (υπό την διοίκηση του αρχιστρατήγου Ενβέρ πασά) οθωμανικών ενόπλων δυνάμεων στο Σαρίμ-Καμίς (Καύκασος), αποφάσισαν να εφαρμόσουν την εξαίρεση των χριστιανών στρατιωτών από την ένοπλη στρατιωτική υπηρεσία. Μάλιστα, η σχετική εντολή ενθάρρυνε τους διαμένοντες στην Αμισό (καταγόμενους από τη Θεσσαλονίκη) Τουρκο-Εβραίους να κηρύξουν στα τζαμιά και στους στρατώνες ότι οι χριστιανοί δεν είναι επιθυμητοί στο στράτευμα και να διεγείρουν διαρκώς εναντίον των χριστιανών την εχθρότητα και το μίσος των μουσουλμάνων στρατιωτών[8]. Οπωσδήποτε, πολλοί ήταν εκείνοι οι χριστιανοί (και ιδιαιτέρως οι Ελληνοπόντιοι), οι οποίοι λιποτάκτησαν και επέστρεψαν στη γενέτειρά τους, τόσο πριν όσο και μετά τη λήψη της αποφάσεως να αποκλεισθούν οι χριστιανοί από την ένοπλη υπηρεσία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, μετά την ήττα των οθωμανικών δυνάμεων στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, η κυβέρνηση των Νεοτούρκων αποφάσισε να μεταφέρει μουσουλμάνους πρόσφυγες από τα Βαλκάνια και να τους εγκαταστήσει στην περιοχή του Πόντου. Βασικό κίνητρο τους ήταν η αλλοίωση της δημογραφικής συνθέσεως του πληθυσμού της περιοχής. Με το σύνθημα ‘‘η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους’’ προχώρησαν στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου. Προσέκρουσαν, ωστόσο στην αντίδραση των κατοίκων του Πόντου, οι οποίοι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να αποδεχτούν την εγκατάσταση των μουσουλμάνων προσφύγων στον τόπο τους. Ετσι, σημειώθηκαν οι πρώτες συγκρούσεις της οθωμανικής χωροφυλακής με Πόντιους αντάρτες[9]. Οι Πόντιοι κατόρθωσαν σ’εκείνη τη φάση να αποτρέψουν την εγκατάσταση των  μουσουλμάνων προσφύγων στην περιοχή τους. Ωστόσο, η υλοποίηση αυτού του νεοτουρκικού σχεδίου εφαρμόστηκε σε άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας. Ενας σημαντικός παράγοντας ο οποίος επηρέασε την παραπάνω πολιτική της ‘‘Ενωσης για την Ενότητα και την Πρόοδο’’ (Ittihat ve Terakki Cemiyeti) ήταν η απώλεια της Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 1912 και η συνεπακόλουθη μεταφορά της έδρας του κόμματος ‘‘Ενωση για την Ενότητα και την Πρόοδο’’ στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας. Εξάλλου, τα περισσότερα στελέχη του κόμματος αυτού κατάγονταν από τα Βαλκάνια, και αρκετοί από τη Μακεδονία[10]. 

         Αμέσως μετά την άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα (Sampson, 19 Μαίου 1919), οι διώξεις συνεχίστηκαν από τα στρατεύματά του και από τους Τούρκους τσέτες. Οι κεμαλικοί θεωρούσαν το ζήτημα του Πόντου ως το μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την άποψη αυτή μαρτυρούν τα θέματα της ημερησίας διατάξεως των συζητήσεων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (Türkiye Büyük Millet Meclisi, TBMM), στις εργασίες της οποίας επί δύο χρόνια ο Πόντος και όχι η Ιωνία και η εκεί παρουσία του ελληνικού στρατού αποτελούσαν το κυρίαρχο θέμα. Οι τέσσερες τόμοι των πρακτικών (zabιt ceridesi) του κεμαλικού Κοινοβουλίου των ετών του 1920-1922 παρέχουν την καλύτερη απόδειξη ότι στις συζητήσεις του κυριαρχούσε θεματολογικά το Ποντιακό Ζήτημα και η δυναμική καταστολή του.

         Στη μυστική συνεδρίαση της 8/21 Μαίου 1922, ο Ισμέτ Πασάς (ο μετέπειτα Ισμέτ Ινονού) ομολόγησε ενώπιον των μελών της Εθνοσυνέλευσης ότι ο σφαγιασμός του ελληνισμού του Πόντου πραγματοποιήθηκε με κυβερνητική εντολή. Ανέφερε στην εισήγησή του: «Kύριοι, Σας έχουν ειδοποιήσει ότι εσχηματίσθη μια επιτροπή από Αμερικανούς κατ’απαίτησιν του Βεκίλ Πατρίκη Προύσαλη ώστε να ενεργήσουν ανακρίσεις δια τας σφαγάς του Πόντου. H σφαγή των Γκιαούρηδων έγινε, όταν οι Ρωμαίοι εσήκωσαν επανάστασιν, έσφαξαν πολλούς Τούρκους, ατίμασαν τες χανούμισες, έκαναν γιάγμα τας περιουσίας των. Τότε μόνον έδωσε διαταγήν το Κέντρον εις τον διοικητήν, ως και τον Τοπάλ Οσμάν Αγά να βάλουν σφαγήν. Οι Ρωμαίοι είναι υπήκοοι Οθωμανοί και όφειλον να έχουν υποταγήν εις τους Νόμους του Κράτους, όπως είχον και πρώτα, να περιμένουν τα αποτελέσματα, εάν θα μείνη η Τουρκία ή όχι. Ολ’αυτά τα έχει προκαλέσει ο τοποτηρητής Προύσαλης. Ενόμισεν όταν μπήκε ο Ευρωπαïκός στρατός, μαζί και ο Ελληνικός στρατός, ότι η Αυτοκρατορική Τουρκία εχάθη, και ύστερον από ολίγον καιρόν ο Αλτσάκ Προύσαλης εζήτησεν τον χωρισμόν του Πατριαρχείου από την Μεγάλην Βεζυρίαν. Εξέδωσε δε και διαταγήν εις όλας τας εκκλησίας να μνημονεύουν μόνον το όνομα του Βενιζέλου και των ξένων, όχι όμως του Σουλτάνου Βαχτετήν Εφέντη, να υψώνουν καθημερινώς την ελληνικήν σημαίαν εις τας εκκλησίας, τας δε επισήμους ημέρας των συμμάχων εκτός της Τουρκικής. Ο Βεκήλ Πατρίκης και όλοι οι Ρωμαίοι γκουβερνολάρ Βενιζελόγια έχουν το θάρρος εις τον Βενιζέλον ότι θα πάρη την Κωνσταντινούπολιν, ύστερα από τόσα χρόνια που ζούμεν μαζύ εφάνηκαν αναμκιόρηδες. Το Μισάκι Μιλλί δεν θα αφήσει ατιμώρητους κανένα γκιαούρη ούτε θα τους αφήσωμεν πλέον εις το Τουρκικόν έδαφος να εμπορεύονται, θα τους διώξωμεν να φύγουν. Ο Τομούς Βενιζέλος και Λόυδ-Τζώρτζ ας λάβουν υπόψιν τους ότι ο στόλος της Αγγλίας δεν μας φοβίζει, η ανατολή έχει στρατόν και όπλα πολλά. Πλησιάζει ο καιρός θα διώξωμεν και τους Γιουνανλίδες από την Σμύρνην και τους Αγγλους από την Πόλιν. Υστερα από μισή ώραν διακοπήν η μεγάλη Εθνοσυνέλευσις εις δύο μθστικάς αλλεπαλλήλους συνεδριάσεις εξέδωκεν απόφασιν να ειδοποιηθή η Αμερικανική Επιτροπή ότι δεν θα γίνει δεκτή εις τον Πόντον και δεν ευθύνεται η Αγκυρα ούτε η Υψηλή Πύλη της Κωνσταντινουπόλεως ότι τους συμβεί»[11] 

Σε διάστημα οκτώ περίπου ετών (1914-1922), οι επιχειρήσεις των κεμαλικών προκάλεσαν - σύμφωνα με εκτιμήσεις ορισμένων ιστορικών και με τα επίσημα δεδομένα του Ελληνικού Κοινοβουλίου - περισσότερους από 353.000 νεκρούς Ελληνες Ποντίους[12]. Επέφεραν την εκδίωξη μεγάλου μέρους των Ελλήνων του Πόντου (αριθμού που κυμαίνεται σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, από 150.000[13] έως 250.000[14] ανθρώπων), οι οποίοι αναζήτησαν καταφύγιο στις χώρες του Καυκάσου και της κατόπιν ΕΣΣΔ[15]. Η κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ ήρθε να αποκαλύψει ένα δεύτερο δράμα των καταγόμενων εκ Πόντου Ελλήνων, το οποίο ξετυλίχθηκε μετά την έξοδό τους των ετών 1916-1922: πρόκειται για τις ιδιαίτερα οδυνηρές και φρικτές περιπέτειες των Ποντίων της Ρωσίας, της Γεωργίας και της Κεντρικής Ασίας, κατά την διάρκεια της σταλινικής “μεγάλης νύχτας”, δηλαδή κυρίως από το 1937 μέχρι το 1956. Οι περιπέτειες αυτές για ορισμένους εξακολούθησαν μέχρι τα χρόνια της ‘‘γκλάσνοστ’’ και της “περεστρόικα” (στα μέσα της δεκαετίας του 1980)[16].

                                                           Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης

                                                   Δρ Γεωπολιτικής, Νομικός

---

           [1] Το κείμενο είναι προδημοσίευση του βιβλίου του συγγραφέα που θα κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες με τίτλο Ευρωπαική πολιτική και Ανατολικά Ζητήματα. .

      [2] Bλ. Ενδεικτικά Αλέξης Aλεξανδρής, “Η ανάπτυξη του Εθνικού Πνεύματος των Ελλήνων του Πόντου 1918-1922: Ελληνική Εξωτερική Πολιτική και Τουρκική Αντίδραση”, in Θ. Βερέμης, Μελετήματα γύρω από τον Βενιζέλο και την εποχή του, Aθήνα: Φιλιππότης, 1980, σελ. 427-474. L.-P. Alaux/René Puaux, Le déclin de l’Hellénisme, Paris: Payot, 1916. Felix Sartiaux, Η ελληνική Μικρασία (L'Asie Mineure grecque), Aθήνα: Ιστορητής, 1993, σ. 156 κ.εξ. Mουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, Oμιλίες, μετάφραση από τα τουρκικά του Συμεών Σολταρίδη, Aθήνα: Nέα Σύνορα-Α. Α. Λιβάνη, 1995.

           [3] Stefanos Yerasimos, Milliyetler ve Sinirlar (Τα Εθνη και τα Σύνορα), Istanbul: Iletisim, σ. 356.

        [4] Μετά από την πολύ σημαντική δράση του στο Μακεδονικό Αγώνα, διορίστηκε μητροπολίτης Αμασείας και Αμισού (Σαμψούντα).

           [5] Stefanos Yerasimos, Milliyetler ve Sinirlar (Τα Εθνη και τα Σύνορα), Istanbul: Iletisim, σ. 356.

           [6] Βλ. Αντώνιος Ι. Γαβριηλίδης, Η Μαύρη Εθνική Συμφορά του Πόντου, Εν Αθήναις: 1924, σ. 10.

        [7] Αντώνιος Ι. Γαβριηλίδης, Η Μαύρη Εθνική Συμφορά του Πόντου, 1924, σ. 10. Χρήστος Γ. Ανδρεάδης, Η Επιστράτευση του 1914, Αρχείο Πόντου, Τόμος 44, σ. 160-161.

             [8] Αντώνιος Ι. Γαβριηλίδης, Η Μαύρη Εθνική Συμφορά του Πόντου, 1924, σ. 11.

        [9] Βλ. Αντιγόνη Μπέλλου-Τρεψιάδη, Μορφές Μακεδονομάχων και τα Ποντικά του Γερμανού Καραβαγγέλη, Αθήνα: 1984.

             [10] Βλ. και B. Lewis, The Emergence of Modern Turkey, 1^st edit., London: Oxford University Press, 1962.

          [11] ‘‘Εγγραφο 14, Υπουργείον Στρατιωτικών Σταμπούλ, αρ. πρωτ. 20725, Αγκυρα [21.5.1338 (1922). Κατεχωρήθη εις το εμπιστευτικόν πρωτόκολλον Γενικού Φρουραρχείου Κωνσταντινουπόλεως [26.5.1338 (1922)]’’. Το έγγραφο φέρει τις εξής σφραγίδες: Μεγάλη Σφραγίς Εθνοσυνελεύσεως Γαζή Κεμάλ Πασσά, Ισμέτ Πασσά. Βλ. Ν. Παπαδόπουλος, Τουρκικά ντοκουμέντα για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η αλήθεια απ’το στόμα των Τούρκων, Αθήνα: 1985, σσ. 74-75.  

       [12] Γεώργιος Βαλαβάνης, Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου, 2η έκδοση, Θεσσαλονίκη: Kυριακίδης, 1986, σ. 15.

           [13] Γεώργιος Βαλαβάνης, Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου,, όπ. παρ. , σσ. 12-13.

          [14] Ισαάκ Λαυρεντίδης, “H εν Ελλάδι Εγκατάστασις των εκ Πόντου Ελλήνων”, Aρχείον Πόντου, 29, (1968-1969), σελ. 342.

           [15] Βλ. Kώστας Φωτιάδης, ‘‘Η γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου μέσα από τις τουρκικές πηγές’’, στο Οψεις του Μικρασιατικού Ζητήματος, Πρακτικά Συνεδρίου, ΑΠΘ, 1994. “Πόντος, 30 αιώνες Ελληνισμού”, Eπτά Ημέρες (ειδική έκδοση της εφημερίδας Η Kaθημερινή, 19 Μαίου 1996.

       [16] Βλ. και Βλάσης Aγτζίδης, Πόντος, ένα ανοιχτό ζήτημα, Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις, 1996.

Oι εξελίξεις στη Βουλγαρία και η διεθνής σημασία τους



Στο υποσύστημα Βαλκάνια, σημαντικό στοιχείο των εξελίξεων αναδείχτηκε, από την διακυβέρνηση Πούτιν, ο διαγκωνισμός των ΗΠΑ και άλλων δυτικών κρατών αφενός και της Ρωσίας αφετέρου. Διακύβευμα αυτού του διαγκωνισμού αποτέλεσε ιδιαίτερα ο προσεταιρισμός της Σερβίας, που θεωρείται χώρα-«κλειδί» για τη σταθερότητα των Βαλκανίων. Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια ήρθε στη γεωπολιτική ημερήσια διάταξη και η αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Παράλληλα η Τουρκία ανέπτυσσε σύντονη δραστηριότητα. Υποστηριζόμενη και από τις ΗΠΑ, ενίσχυε τους εμπορικούς και στρατιωτικούς δεσμούς της με την Αλβανία και την FYROM, ενώ το αλβανικό στοιχείο σε Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και ΠΓΔΜ βρισκόταν σε συνεχή αναζήτηση νέων ευκαιριών συνεργασίας.

Στη Βουλγαρία, τη φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο ρυθμιστικός ρόλος του μειονοτικού μουσουλμανικού κόμματος στο πολιτικό σύστημα και οι στενές σχέσεις του με την Τουρκία μπορούσαν να αποτελέσουν συνάμα πειρασμό και μοχλό για άσκηση φιλοτουρκικής ή έστω «εξισορροπιστικής» (έναντι της Αγκυρας) πολιτικής από τις ηγεσίες των δύο κομμάτων που εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση. Ο Αχμέτ Ντογάν και το κόμμα του ουσιαστικά «κυβέρνησαν τη Βουλγαρία από τον Ιούλιο του 2001 μέχρι τον Ιούλιο του 2009». Το 2009 ο Μπόικο Μπορίσοφ - πρώην δήμαρχος της Σόφιας - ίδρυσε ένα νέο συντηρητικό κόμμα, με την επωνυμία GERB («Πολίτες για την Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη της Βουλγαρίας»). Στη Βουλγαρία έγιναν βουλευτικές εκλογές στις 5ης Ιουλίου 2009. Στα τέλη Ιουνίου 2009 η Αγκυρα μετακίνησε ορισμένες στρατιωτικές δυνάμεις κυρίως προς την Ανατολική Θράκη. Αυτό συνδέθηκε τότε από έμπειρους παράγοντες με τις εξελίξεις στη Βουλγαρία, ειδικά με το ότι στα προγνωστικά προηγείτο το κόμμα του Μπόικο Μπορίσοφ, το οποίο αναδείχτηκε πράγματι νικητής. Αυτό τροποποιούσε τα δεδομένα, εσωτερικά και διεθνή. Την συγκεκριμένη στιγμή η αναπτυγμένη στην Ανατολική Θράκη τουρκική στρατιά απαρτιζόταν από το 2ο Σώμα Στρατού (Τσανάκαλε) και το 5ο Σώμα Στρατού (Τεκιρντάγκ), ενώ πίσω από αυτά βρίσκονταν η 1η Στρατιά και το 3ο Σώμα Στρατού που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Ενδιαφέρουσα τουρκική κίνηση υπήρξε η αγορά 36 γεφυροφόρων αρμάτων Leguan, με τα οποία ο τουρκικός στρατός μπορούσε να προχωρήσει σε ταχεία διάβαση του ποταμού Εβρου. Αυτό αποτέλεσε αντιστάθμισμα στη συμφωνία Ελλάδας-Ρωσίας για την προμήθεια των ρωσικών ΤΟΜΑ.

Εξάλλου, συνεχίζονταν οι διαγκωνισμοί και οι παλινδρομικές κινήσεις διαφόρων κρατικών και μη κρατικών δρώντων για τα ζητήματα των ενεργειακών αγωγών. Για την προοπτική του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης προβλήματα εκδηλώθηκαν αρχικά το 2009, όταν η βουλγαρική πλευρά έθεσε ζητήματα περιβαλλοντικής προστασίας στο Μπουργκάς. Σύμφωνα με άποψη (Nezavisimaya Gazeta) η γεωπολιτική κατάσταση για τη Ρωσία και τον ενεργειακό γίγαντά της Gazprom στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου επιδεινώθηκε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Μπορίσωφ. Λίγο αργότερα, το ρωσικό κυβερνητικό Κέντρο Τύπου δημοσιοποίησε ότι η Βουλγαρία και η Ρωσία θα υπέγραφαν (13 Νοεμβρίου 2010) μια συμφωνία που ουσιαστικά θα σηματοδοτούσε την έναρξη της υλοποίησης του αγωγού για τη διαμετακόμιση φυσικού αερίου . Τον Φεβρουάριο 2011 ο Ρώσος εμπειρογνώμονας Μιχαήλ Κρουτίχιν δήλωσε ότι «η ρωσική πλευρά στην κατασκευάστρια εταιρία του έργου θα αποχωρήσει από το σχέδιο, επειδή είναι ασύμφορο για τις εταιρείες (που συμμετέχουν στην κοινοπραξία, η οποία εκπροσωπεί τη ρωσική πλευρά))».

Τον Φεβρουάριο του 2013, πραγματοποιήθηκαν στη Βουλγαρία μεγάλες διαδηλώσεις έχοντας ως άμεση αιτία τις αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος. Γρήγορα επικράτησαν συνθήματα κατά της φτώχειας και της διαφθοράς και υπέρ δημοκρατικότερων μορφών διακυβέρνησης. Η εξάπλωση των διαδηλώσεων στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της χώρας (στην τελική φάση προσέλαβαν τεράστιο μέγεθος) επέφεραν και βίαιες συγκρούσεις και τη χρήση ανοιχτά κατασταλτικών μεθόδων από την πλευρά των αστυνομικών δυνάμεων. Τα γεγονότα προκάλεσαν την παραίτηση της κυβέρνησης Μπορίσοφ και την προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η φτώχεια παρέμειναν ευαίσθητο πολιτικό ζήτημα για όλα τα κόμματα. Ο φόβος συνέχισης των διαδηλώσεων τα οδήγησε να υποσχεθούν αντιμετώπισή τους. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 12 Μαίου και συμμετείχαν 45 κόμματα και συνασπισμοί. Η εκλογική διαδικασία αμαυρώθηκε και από καταγγελίες για παρατυπίες και τηλεφωνικές υποκλοπές. Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν έδωσαν λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Το GERB του Μπορίσοφ ήρθε πρώτο, εξασφαλίζοντας 31 % περίπου των ψήφων, το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κάτι περισσότερο από 27 %, το Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (DPS, MDL) της τουρκικής μειονότητας 9% και το εθνικιστικό δεξιό Ataka 7,6%. Το GERB δεν εξασφάλιζε την πλειοψηφία των εδρών της 240μελούς βουλής, ενώ όλα τα κόμματα που εξασφάλιζαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση απέρριπταν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο συμμαχίας με αυτό. Εάν το πρώτο κόμμα δεν κατόρθωνε να σχηματίσει κυβέρνηση, η εντολή ανατίθετο στο Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που είχε δηλώσει ότι μπορούσε να εξασφαλίσει ευρεία συναίνεση στον σχηματισμό κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης με επικεφαλής τον οικονομολόγο και πρώην υπουργό Οικονομικών (2005-2009) Πλάμεν Ορεσχάρσκι. Εμφανιζόταν ως σοβαρό ενδεχόμενο η αναζωπύρωση της αναταραχής στη χώρα.



14.05.2013

Θόδωρος Μπατρακούλης

http://theodorosbatrakoulis.blogspot.gr

Ο μικρομεγαλισμός του Ταγίπ Ερντογάν
Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013
Καρακούσης Αντώνης


Τα εκρηκτικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην τουρκο-συριακή μεθόριο φανερώνουν αν μη τι άλλο περιπλοκές για τη φιλόδοξη Άγκυρα.

Από καιρό το δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου έχτιζε το μύθο της ηγεμονικής δύναμης στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Στη βάση αυτού του μύθου τοποθετήθηκε ευθέως στην συριακή κρίση, υποστήριξε τους αντάρτες και διεκδίκησε ρόλο από αμερικανούς και ρώσους για τη διαχείρισή της.

Στην αρχή του εμφυλίου , όσο οι ισλαμιστές αντάρτες δημιουργούσαν ατμόσφαιρα νίκης, όλα έδειχναν ομαλά για την Τουρκία.
Ωστόσο, η συνέχεια αποδείχθηκε ιδιαιτέρως προβληματική. Υποτίμησε η τουρκική ηγεσία τον αντιτουρκισμό των Αράβων, ξέχασε ο Ταγίπ Ερντογάν ότι το 1918 οι εξεγερμένοι της Δαμασκού πετούσαν τους τοπικούς Οθωμανούς σουλτάνους από τα μπαλκόνια, δεν αξιολόγησε τις εθνο- θρησκευτικές διαμάχες στο εσωτερικό της Συρίας και βεβαίως αγνόησε πόσο ισχυρά είναι τα ρωσικά συμφέροντα στη συγκεκριμένη χώρα.

Επίσης η υπόθεση της χρήσης των χημικών παρέμεινε σκοτεινή. Δεν αποδείχθηκε η εμπλοκή της κυβέρνησης Ασαντ,αλλά αντιθέτως πολλοί μίλησαν για προβοκάτσια των ανταρτών.

Οι αμερικανοί ήταν πολύ διστακτικοί και οι Ρώσοι μετά το περιστατικό έγιναν πιο διεκδικητικοί υπέρ μιας πολιτικής λύσης δημοκρατικής ομαλοποίησης , την οποία και προετοιμάζουν.
Όπως αναφέρουν διεθνείς πηγές η ρωσική διπλωματία προετοιμάζει την ομαλή αποχώρηση Ασαντ και τη μετάβαση της Συρίας σε δημοκρατικό δρόμο, μέσα από ειρήνευση και διενέργεια εκλογών.

Κάπως έτσι η Άγκυρα σχεδόν απομονώθηκε και έμεινε εκτεθειμένη, καθώς ήταν η μόνη που επέμεινε στην εκδοχή της χρήσης χημικών από τον συριακό στρατό.

Τα πράγματα έγιναν χειρότερα για την Άγκυρα μετά τις ισραηλινές επιδρομές κατά δυνάμεων της Χεζμπολάχ στο συριακό έδαφος,η οποία έχει συμμαχήσει με τον Ασαντ και ουσιαστικά καταδεικνύει τον δεσμό του καθεστώτος με εκείνο της Τεχεράνης. Οι Ισραηλινοί ουσιαστικά δήλωσαν παρουσία και έστειλαν μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το χειρότερο όμως για την Τουρκία είναι αυτή καθεαυτή η εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου. Κατά τα φαινόμενα οι δυνάμεις του συριακού στρατού υπερτερούν και σπρώχνουν τους αντάρτες προς την Τουρκία.
Περίπου 20.000 καλά οπλισμένοι ισλαμιστές αντάρτες κινούνται προς τα σύνορα με την Τουρκία και δημιουργούν περιβάλλον εκρηκτικό για τη γείτονα χώρα.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι ενδεικτικά της μεγάλης περιπλοκής που απειλεί την Τουρκία.
Κανείς δεν μπορεί να πει ακόμη με ασφάλεια ποιος έβαλε τις βόμβες και σκότωσε τόσους αθώους πολίτες. Ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ''η Τουρκία δεν θα πέσει στην παγίδα του πολέμου με τη Συρία που στήνουν κάποιοι''.

Όμως μάλλον είναι αργά για τον μικρομέγαλο τούρκο ηγέτη. Ο πόλεμος είναι ήδη στην αυλή του...


Καρακούσης Αντώνης

Πηγή infognomonpolitics.blogspot.com

Βουλγαρία: Oριακή νίκη του συντηρητικού κόμματος GERB

Βουλγαρία: Οριακή νίκη του συντηρητικού κόμματος

---

4

1

---

Το συντηρητικό κόμμα GERB του πρώην πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ νίκησε στις χθεσινές πρόωρες εκλογές στη Βουλγαρία, σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα που ανακοίνωσε σήμερα η εκλογική επιτροπή της χώρας.

Επειτα από την καταμέτρηση του 69% των ψήφων, ο κόμμα GERB εξασφαλίζει το 31,38% των ψήφων, το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα 27,34%, το Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (MDL) της τουρκικής μειονότητας το 9,15% και το εθνικιστικό ακροδεξιό Ataka το 7,6%.

Το GERB δεν εξασφαλίζει την πλειοψηφία των εδρών της 240μελούς βουλής, ενώ όλα τα κόμματα που εξασφαλίζουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση απορρίπτουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο συμμαχίας με το κόμμα του Μπόικο Μπορίσοφ.

Εάν το πρώτο κόμμα δεν κατορθώσει να σχηματίσει κυβέρνηση, η εντολή θα ανατεθεί στο Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Οι Σοσιαλιστές έχουν δηλώσει ότι έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ευρεία συναίνεση με τον σχηματισμό κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης με επικεφαλής τον οικονομολόγο και πρώην υπουργό Οικονομικών (2005-2009) Πλάμεν Ορεσχάρσκι.

Πολιτικοί παρατηρητές εκφράζουν ανησυχίες για την αναζωπύρωση των εντάσεων στη χώρα, την φτωχότερη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τον Φεβρουάριο, τεράστιες και συχνά βίαιες διαδηλώσεις κατά της φτώχειας και της διαφθοράς προκάλεσαν την παραίτηση της κυβέρνησης του Μπόικο Μπορίσοφ και την προκήρυξη των πρόωρων χθεσινών εκλογών.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: real.gr

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013


Κρίση και δημοκρατική νομιμότητα 68 έτη μετά την ήττα του ναζισμού








Φωτογραφία-σταθμός της νίκης των Συμμάχων και της ήττας του ναζισμού: σοβιετικός στρατιώτης υψώνει την κόκκινη σημαία στο Ράιχστακ με φόντο το κατεστραμμένο Βερολίνο. Ηταν Μάιος του 1945 (AP Photo/ITAR-TASS, Yevgeny Khaldei)









Ημερίδα με τίτλο «Κρίση και δημοκρατική νομιμότητα» οργάνωσε η Επιτροπή Πρωτοβουλίας μελών του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) την Πέμπτη 9 Μαΐου 2013 στις 6 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50, αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης») με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 68 χρόνων από τη συντριβή του ναζισμού στις 9 Μαΐου 1945.





Επίκαιρο είναι το θέμα με το οποίο άνοιξε η ημερίδα. Για την «Ευρώπη της κρίσης και το φαινόμενο του νεοναζισμού» μίλησαν ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, οι πανεπιστημιακοί Γιώργος Κατρούγκαλος και Κουζής Γιάννης και ο νομικός Δημήτρης Μπελαντής. ακολουθήσει δεύτερος κύκλος υπό τον τίτλο «Κρίση αξιών και θεσμών. Το μέλλον της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Για το θέμα θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης, ο δικηγόρος Βαγγέλης Κουρής, η Ελένη Ζωγραφάκη, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, και η λειτουργός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Αλκυόνη Αριστοπούλου.





Εκπρόσωποι κοινωνικών φορέων θα απευθύνουν χαιρετισμό ενώ μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει διάλογος με ερωτήσεις, παρεμβάσεις και τοποθετήσεις του κοινού. Τις συζητήσεις θα συντονίσουν ο πανεπιστημιακός και τέως μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ Θεοφάνης Πάκος και ο επίσης πανεπιστημιακός και μέλος του ΣΦΕΑ, πρόεδρος του ΔΣ της ΕΜΙΑΝ (Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας) Θανάσης Καλαφάτης.





Νέο εγερτήριο συνειδήσεων





Τα μέλη του ΣΦΕ που καλούν στην εκδήλωση αυτή υποστηρίζουν στο σημείωμά τους ότι το όραμα μιας δημοκρατικής και αλληλέγγυας Ευρώπης των λαών έχει προσγειωθεί ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα. «Τα εξήντα οκτώ χρόνια από την 9η Μαΐου 1945, που μέχρι προχθές ακόμα πιστεύαμε ότι μας χώριζαν ανεπίστρεπτα από τον ερειπιώνα των λαθών και των εγκλημάτων που ήταν ο κόσμος την επαύριο της αντιναζιστικής νίκης, μοιάζει σαν να μην έχουν περάσει» αναφέρεται χαρακτηριστικά.





«Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες ενός μεθοδευμένου, αδίστακτου και εντεινόμενου πολέμου κατά των δημοκρατικών θεσμών που εγκαθιδρύθηκαν μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, κατά των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που με αγώνες και θυσίες κατέκτησε ο λαός μας» πρσθέτουν και επισημαίνουν:





«Στον πόλεμο αυτό, οι ενορχηστρωτές του έχουν αναθέσει σταδιακά, άλλοτε με την υπερπροβολή και άλλοτε με την αποσιώπηση, κεντρικό ρόλο στους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής. Άμεσος στόχος τους είναι η σπίλωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η συκοφάντηση και απαξίωση συνολικά της αντιδικτατορικής Αντίστασης 1967-74, η απάλειψη από τη συλλογική μνήμη των θηριωδιών που διέπραξαν στη διάρκεια της Κατοχής οι κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, η αποκαθήλωση της Αντίστασης 1940-44 από τη συνείδηση των Ελλήνων».





Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας μελών του ΣΦΕΑ 1967-1974 που υπογράφει επισημαίνοντας ότι «οι καιροί σαλπίζουν ξανά εγερτήριο συνειδήσεων» είναι: Γιάννης Στρατής (μαθηματικός), Θεοφάνης Πάκος (πανεπιστημιακός), Παναγιώτης Κρητικός (τέως αντιπρόεδρος της Βουλής), Θόδωρος Στίνης, Σελήνη Σαββινίδου (δημοσιογράφος), Ελένη Βούλγαρη (δ. υπάλληλος), Νίκος Απανωμεριτάκης (δ. υπάλληλος), Νίκος Καργόπουλος (χημικός), Λαοκράτης Βάσσης (φιλόλογος), Ανδρέας Νεφελούδης (οικονομολόγος).





Την Πρωτοβουλία στηρίζουν με τις υπογραφές τους δεκάδες αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα που σήμερα κινούνται πολιτικά στον λεγόμενο ευρύτερο προοδευτικό χώρο και στην πλειονότητά τους προέρχονται από την Ανανεωτική Αριστερά. Περιλαμβάνονται στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Νάντια Βαλαβάνη, Γιάννης Δραγασάκης, Στέλιος Παππάς, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Μπάμπης Γεωργούλας, Παύλος Κλαυδιανός , Νίκος Μανιός, Μπάμπης Κοβάνης, Μάκης Μπαλαούρας κ.ά.), του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (Αλ. Αλαβάνος) και διαφόρων σχημάτων της Αριστεράς αλλά και προερχόμενοι από το ΠαΣοΚ (πρώην υπουργός Στάθης Γιώτας) κ.ά. Επίσης, υπογράφουν η σκηνοθέτις Αλίντα Δημητρίου, ο πανεπιστημιακός Γιάννης Γιανουλόπουλος, ο ανθρωπολόγος-συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ο εκδότης και μέλος ΣΕΥΑΕΚ (Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο) Γιώργος Καραμπελιάς κ.ά.

International Protest on 1 June: ''People Inited Against the Troika!''

Important Communication from Portugal

International Protest on 1 June: “Peoples United Against the Troika!”

Europe is under a violent attack by the financial capital, represented by the Troika (IMF, ECB, EC) and by the successive governments that apply concerted policies with these entities, despising and destroying the people. We know that this offensive is set on breaking the peoples, rendering them slaves of debt and austerity. This offensive crosses Europe and it must be defeated by an international struggle.

Each one of us, in each country, in each city, in each house, with our own specificities, feels directly the measures that annihilate the rights conquered throughout the decades, measures which aggravate unemployment, privatize everything that can make a profit and repel the countries’ sovereignties under the propaganda of “external help”. It is urgent that we join forces to fight-off this attack.

The appeal we launched for a decentralized international protest has circulated through dozens of movements in Spain, France, Italy, Greece, Cyprus, Ireland, England, Scotland, Germany and Slovenia. Several international activists, from different European countries, were present in a meeting on 26 April, in Lisbon, where this international proposal was discussed.

In the end, we reached a consensus to launch an international protest for 1 June, under the motto “Peoples United Against the Troika!”.

This is the beginning of a decentralized, inclusive and participatory process. We wish to build it collectively, joining all forces available. Henceforth, the date of 1 June will be spread on a European scale, and we urge everyone to join this international protest against the Troika and against austerity… for the peoples to take control of their lives.

We urge all citizens, with or without party, with or without a job, with or without hope, to join us. We urge all political organizations, social movements, unions, parties, collectives, informal groups, to join us.

We wish to continue to broaden our contacts, both nationally and internationally, for we are aware that only the sum of our voices can stop the new waves of austerity that are being prepared. The peoples of Europe have demonstrated in several moments that they’re not available for more sacrifices, in the name of a future that will never come. The time has come for a massive demonstration of the capacity of these peoples to coordinate the struggle against these policies.

From the North to the South of Europe, let us take the streets against austerity!

* See also: JAIRO VARGAS, Lisboa, 28/04/2013:
Primero de junio, cita europea contra la austeridad. Movimientos ciudadanos de varios países de la UE convocan una manifestación internacional contra las políticas de ajuste impuestas por la Troika

Πηγή : http://transform-network.net/fr/blog/blog-2013/news/detail/Blog/peoples-united-against-the-troika.html

Η ΔΙΠΛΗ ΑΠΑΤΗ - του Βασίλη Βιλιάρδου

Η ΔΙΠΛΗ ΑΠΑΤΗ: Όλες εκείνες οι προσδοκίες, οι οποίες πηγάζουν από την αλλαγή των κυβερνήσεων και από τις εκλογές, είναι ουτοπικές – αφού έτσι δεν αντιμετωπίζεται η αιτία των προβλημάτων, τα οποία απλά αναβάλλονται για το μέλλον, επιδεινούμενα συνεχώς

“Η υπερβολικά υψηλή ανεργία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ύφεσης – της αδυναμίας ανάπτυξης δηλαδή ενός κράτους. Μόνιμη ή προσωρινή, επιδεινούμενη ή όχι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανεργία αποτελούσε πάντοτε μάστιγα – ενώ η δυνατότητα εξάλειψης της ήταν ανέκαθεν μέρος των ισχυρισμών περί της (δήθεν) ανωτερότητας του κομμουνιστικού καθεστώτος. (J.Schumpeter).

Ο κοινωνικός καπιταλισμός, η μικτή οικονομία καλύτερα, (στην οποία οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι κερδοφόρες μονοπωλιακές επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), σε συνθήκες ήρεμης ανάπτυξης και σε «περιβάλλον» άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες συμμετέχουν μέσω δημοψηφισμάτων τόσο στις αποφάσεις, όσο και στον έλεγχο του κράτους, μπορεί να εγγυηθεί την καταπολέμηση της ανεργίας – όπως επίσης τη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και την ελευθερία.

Αντίθετα το άκρο αντίθετο του κομμουνισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, σύμφωνα με τον οποίο όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν στους ιδιώτες (με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε τεράστιες γραφειοκρατικές οργανώσεις «μονοπωλιακής μορφής» εις βάρος της ελεύθερης αγοράς και της ατομικής πρωτοβουλίας), δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα - πόσο μάλλον όταν επιβάλει μια πολιτική λιτότητας στις εισοδηματικά ασθενέστερες τάξεις, σε συνθήκες ύφεσης, η οποία συνήθως εκβάλλει σε μεγάλες αναταραχές, σε κοινωνικές εξεγέρσεις, στην αύξηση της εγκληματικότητας, στην αναβίωση δικτατορικών καθεστώτων κλπ.

Άρθρο

Η παραγωγή πλούτου σε ένα κράτος στηρίζεται ουσιαστικά σε δύο προϋποθέσεις (α) στην αρχή μίας συσσώρευσης κεφαλαίων, βασισμένης στην άνιση αναδιανομή των εισοδημάτων και (β) σε μία κοινωνία, η οποία δεν εργάζεται για τις μικρές ηδονές του σήμερα, αλλά για τη μελλοντική ασφάλεια και τα βελτίωση του γένους – επομένως, για την ανάπτυξη και την πρόοδο.

Η Δύση κατάφερε να γίνει η πλουσιότερη «περιοχή» του πλανήτη, επειδή ήταν κοινωνικά και οικονομικά οργανωμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή συσσώρευση κεφαλαίου. Η κοινωνία της δηλαδή ήταν με τέτοιον τρόπο σχεδιασμένη, ώστε ένα μεγάλο μέρος του αυξημένου εισοδήματος να παραμένει στον έλεγχο εκείνης της τάξης, η οποία ήταν λιγότερο πιθανόν να το καταναλώσει – μία «καπιταλιστικής τάξης», η οποία δεν ανατρεφόταν υπό το πνεύμα των μεγάλων δαπανών, αλλά προτιμούσε τη δύναμη που της παρείχε η επένδυση, από τις ηδονές της άμεσης κατανάλωσης.

Το σύστημα αυτό, το οποίο δημιούργησε πολύ μεγάλες συσσωρεύσεις παγίου κεφαλαίου, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτύχει σε μία κοινωνία, στην οποία ο πλούτος θα ήταν διανεμημένος ακριβοδίκαια, «σοσιαλιστικά» – ενώ εξαρτιόταν για την ανάπτυξη του από μία διπλή απάτη ή ψευδαίσθηση:

(α) Από τη μία πλευρά οι εργαζόμενες τάξεις αποδέχθηκαν μία κατάσταση, στην οποία μπορούσαν να ονομάσουν δικό τους ένα πολύ μικρό μέρος του παραγομένου προϊόντος, το οποίο αυτοί, η φύση και οι κεφαλαιοκράτες συνεργάζονταν για να το παράγουν.

(β) Από την άλλη πλευρά επιτράπηκε στις κεφαλαιοκρατικές τάξεις να ονομάσουν το μεγαλύτερο μέρος του παραγομένου προϊόντος («πίτας») δικό τους, θεωρητικά ελεύθερους να το καταναλώσουν – εν τούτοις, με την άρρητη βαθύτερη προϋπόθεση ότι, δεν θα το κατανάλωναν, αλλά θα το (επαν)επένδυαν, σχεδόν στο σύνολο του.

Για ολόκληρη τη δυτική κοινωνία, εργαζομένους και κεφαλαιοκράτες, το καθήκον της αποταμίευσης έγινε τα εννέα δέκατα της αρετής, τα «ιλιγγιώδη» πλεονεκτήματα του ανατοκισμού εξυμνηθήκαν, ενώ η συνεχής αύξηση του παραγομένου προϊόντος (ανάπτυξη, μεγάλωμα της «πίτας») αποτέλεσε ένα αντικείμενο αληθινής θρησκείας. Η αρετή της συσσώρευσης έγκειτο δε στο ότι, ο παραγόμενος πλούτος δεν επρόκειτο ποτέ να καταναλωθεί ούτε από τους ίδιους τους ανθρώπους, ούτε από τα παιδιά τους μετά από αυτούς (Keynes).

Σήμερα, μετά από μία περίοδο συνεχούς ανάπτυξης, βασισμένης στους παραπάνω «κανόνες» (1945-1980), τους οποίους στη συνέχεια διαδέχθηκε η κάπως δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου (μέσω των σοσιαλιστικών συστημάτων ή/και της δημιουργίας του κοινωνικού κράτους πρόνοιας), ο δανεισμός και η άμετρη κατανάλωση (1980-2007), η Δύση είναι αντιμέτωπη με ένα αδιέξοδο – αφού η επάνοδος στην καπιταλιστική ανάπτυξη, απαιτεί ουσιαστικά την αλλαγή νοοτροπίας του συνολικού πληθυσμού της (εάν εξετάσει κανείς τα συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, ολόκληρης της δύσης, των Η.Π.Α., της ΕΕ της Ιαπωνίας κλπ., θα διαπιστώσει αμέσως τη γενικότερη αύξηση του μετά το 1980 – ενώ η αύξηση του ελληνικού συνολικού χρέους, πόσο μέλλον σε σύγκριση με τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας, είναι από τις μικρότερες).

Επί πλέον, ο συσσωρεμένος πλούτος της Δύσης, ο οποίος έχει πλέον τοποθετηθεί στις τράπεζες αντί στην πραγματική οικονομία, έχει αυτονομηθεί – με αποτέλεσμα να μην παρέχει εκείνο το χρονικό διάστημα «ανακωχής», το οποίο απαιτείται για την «εκλογίκευση» και την αλλαγή νοοτροπίας.

Παράλληλα, οι αδυναμίες αυτές έχουν δημιουργήσει μεγάλες διαστρεβλώσεις στις κοινωνίες - με τους εργαζομένους να μην είναι καθόλου πρόθυμοι να αποδεχθούν την εγκράτεια, καθώς επίσης με τις κεφαλαιοκρατικές τάξεις, αβέβαιες για το μέλλον, εντελώς απρόθυμες να επενδύσουν.

Στα πλαίσια αυτά, η Πολιτική αδυνατεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αυξανόμενη πίεση των αγορών κεφαλαίου, στα συσσωρεμένα χρέη και στη δυσαρέσκεια των Πολιτών – μία κατάσταση η οποία λύνεται είτε με την απόφαση μαζικής διαγραφής χρεών, σε συνδυασμό με την «εκ βάθρων» αλλαγή νοοτροπίας, είτε με τη ριζική «μετατροπή» του πολιτικού συστήματος (κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, κλπ.), είτε με τη «δημιουργική καταστροφή» (πόλεμοι κλπ.).

Κατά την άποψη μας λοιπόν, όλες εκείνες οι προσδοκίες, οι οποίες πηγάζουν από την αλλαγή των κυβερνήσεων και από τις εκλογές, είναι ουτοπικές – αφού έτσι δεν αντιμετωπίζεται η αιτία των προβλημάτων, τα οποία απλά αναβάλλονται για το μέλλον, επιδεινούμενα συνεχώς.

Επομένως η Δύση, με αφετηρία την Ελλάδα, φαίνεται ότι θα απειληθεί από μία περίοδο έντονης αστάθειας, εσωτερικών αναταραχών, κοινωνικών εξεγέρσεων, εθνικιστικών εξάρσεων, προστατευτισμού, μεταβατικών κυβερνήσεων και αλλεπάλληλων εκλογών, με αποτελέσματα που είναι αδύνατον να προβλεφθούν.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Η Ισλανδία, στο ξεκίνημα της κρίσης (2008), είχε δημόσιο χρέος στο 130% του ΑΕΠ (μετά τη ραγδαία υποτίμηση) και χρέος τραπεζών στο 1.000% του ΑΕΠ – ενώ φυσικά είχε χάσει την πρόσβαση στις αγορές χρηματοδότησης. Τρία χρόνια αργότερα (2011), η χώρα επανήλθε στην ανάπτυξη, μείωσε το δημόσιο χρέος της στο 100% του ΑΕΠ, καθώς επίσης το τραπεζικό στο 200% του ΑΕΠ, διαγράφοντας μέρος των χρεών των νοικοκυριών - ενώ η ανεργία περιορίσθηκε στο 7% και επέστρεψε στις αγορές.

Η Ελλάδα αντίστοιχα, στο ξεκίνημα της κρίσης (2009), είχε δημόσιο χρέος στο 120% του ΑΕΠ, χρέος τραπεζών στο 23% και ανεργία στο 9% - επίσης, το τρίτο χαμηλότερο συνολικό χρέος στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Τρία χρόνια αργότερα, το δημόσιο χρέος έφτασε στο 170%, οι τράπεζες ουσιαστικά χρεοκόπησαν παρά το μηδαμινό χρέος τους, λόγω της κατοχής ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 21%, η ύφεση στο -7% και η Βουλή μετέτρεψε το σύνολο του χρέους σε ενυπόθηκο – παραδίδοντας την εθνική μας κυριαρχία και μετατρέποντας την πατρίδα μας σε προτεκτοράτο των Βρυξελλών.

Μετά τη διαγραφή χρέους (PSI), το νέο δανεισμό για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθώς επίσης τα ελλείμματα του προϋπολογισμού (2012), το δημόσιο χρέος θα «μειωθεί» στο 155% του ΑΕΠ – συνεχίζοντας να είναι κατά πολύ υψηλότερο από το 2009 και φυσικά μη βιώσιμο, παρά το ότι η Ελλάδα οδηγήθηκε εγκληματικά στη χρεοκοπία (χωρίς να ξεχνάμε τις τεράστιες ζημίες των ασφαλιστικών ταμείων, Πανεπιστημίων, ιδιωτών κλπ. από τη διαγραφή).

Το μνημόνιο ήταν πράγματι ένα φάρμακο για την οικονομία - όπως ισχυρίζονται η κυβέρνηση, το ΔΝΤ και οι υπόλοιποι υπερασπιστές του. Ένα φάρμακο όμως δραστικό και δηλητηριώδες, το οποίο σκοτώνει, αργά αλλά σταθερά, αυτόν που θα υποχρεωθεί να το δοκιμάσει - μία δολοφονία εκ προμελέτης, στην περίπτωση της Ελλάδας, η οποία δεν φανταζόμαστε ότι θα μείνει ατιμώρητη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Έχουμε την άποψη πως όταν μία χώρα είναι βυθισμένη σε μία τεράστια κρίση, όταν βρίσκεται δηλαδή σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, είναι ανόητο να συζητεί κανείς για αναδιάρθρωση της οικονομίας της - ακόμη και αν είναι απολύτως απαραίτητη η λήψη τέτοιων μέτρων, τα οποία θα την ωφελήσουν μακροπρόθεσμα, με απόλυτη σιγουριά. Δεν είναι δε μόνο από οικονομικής πλευράς ανόητο, αλλά και από ηθικής - όταν την ίδια στιγμή χιλιάδες άνθρωποι οδηγούνται στην ανεργία ή/και αυτοκτονούν.

Μεταφορικά, θα ήταν σαν να συζητούσαν οι άνδρες της πυροσβεστικής, κατά τη διάρκεια της προσπάθειας τους να σβήσουν μία πυρκαγιά, για τη λογική ή όχι των πυροσβεστικών μέτρων ή για την ελλιπή πυροπροστασία του κτιρίου που καίγεται - αντί να ασχολούνται με τη μη μετάδοση της σε γειτονικούς χώρους και, στη συνέχεια, με την κατάσβεση της. Στα νοσοκομεία οι γιατροί, κατά τη διάρκεια μίας έκτακτης χειρουργικής επέμβασης, δεν συζητούν για τον τρόπο ζωής και για τα σφάλματα του ασθενή - απλά προσπαθούν να τον σώσουν.

Τόσο η Ελλάδα λοιπόν, όσο και η Ευρωζώνη, δεν έχουν αυτή τη στιγμή χρόνο για να διορθώσουν τα σφάλματα της οικονομικής πολιτικής και του ευρώ - ενώ θα ήταν δεδομένη η διάλυση των Η.Π.Α. εάν η εκεί κυβέρνηση συζητούσε την αποβολή ή μη της Καλιφόρνιας, λόγω της χρεοκοπίας της.

Αυτό που επείγει είναι η λήψη άμεσων μέτρων για την από κοινού ανάπτυξη ολόκληρης της ηπείρου, καθώς επίσης για τον περιορισμό των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών - μέσω των χαμηλών επιτοκίων, του ελεγχόμενου πληθωρισμού και της μερικής διαγραφής.

Όλα τα υπόλοιπα, όπως η εσωτερική υποτίμηση, οι διαρθρωτικές αλλαγές, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας κλπ., απαιτούν πολύ χρόνο για την επίτευξη τους. Όπως λοιπόν κατά τη διάρκεια μίας πυρκαγιάς οι πυροσβέστες δεν συζητούν για τις αιτίες της, αλλά προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά, αφήνοντας για αργότερα τη διαπίστωση των αιτίων της και την καταπολέμηση τους, έτσι οφείλουμε να λειτουργήσουμε και στην περίπτωση της Ευρωζώνης – με την άμεση υιοθέτηση βραχυπρόθεσμων «κατασταλτικών» μέτρων, τα οποία θα επιτρέψουν σταδιακά την υιοθέτηση μακροπροθέσμων, «ανασταλτικών» και προληπτικών.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Πηγή: www.casss.gr

ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ & ΚΥΠΡΟ - του Σάββα Καλεντερίδη

ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ & ΚΥΠΡΟ

29.4.13 GBAL

του Σάββα Καλεντερίδη*

Έχουμε κάνει αρκετές αναφορές στα τεκταινόμενα και στις εξελίξεις στην Τουρκία και στο Κουρδικό, γιατί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι εξελίξεις αυτές επηρεάζουν την Κύπρο και την Ελλάδα, άρα τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτό, για να διαλυθούν ορισμένες απορίες, για τη συχνότητα των αναφορών μας στα συγκεκριμένα ζητήματα, γίνεται γιατί οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να έχουν πλήρη, έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση για κάθε τι που επηρεάζει τη στάση της Άγκυρας απέναντι σε Λευκωσία και Αθήνα, για κάθε τι που μπορεί να επηρεάσει τα επιθετικά σχέδια και την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας απέναντι σε Κύπρο και Ελλάδα!
Αναφερθήκαμε στη διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του τουρκικού κράτους απέναντι στο ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αφού για πρώτη φορά ομάδες χιλιάδων πολιτών διαδήλωσαν και τίμησαν τους νεκρούς της Γενοκτονίας, σε διάφορες πόλεις, με πιο πολυάριθμη και με ιδιαίτερους συμβολισμούς την εκδήλωση που έγινε στα Τιγρανακέρτα, ή Άμιδα των Ελλήνων...

Μιλάμε για διαφαινόμενη αλλαγή στάσης της Άγκυρας απέναντι σ’ αυτό το τεράστιας σημασίας ζήτημα, γιατί η αποδοχή από πλευράς των αρχών αυτών των εκδηλώσεων -τη στιγμή που μέχρι πριν λίγα χρόνια οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα της Γενοκτονίας ενεργοποιούσε τους εισαγγελείς, που έστελναν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τους «παραβάτες»- θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ντε φάκτο αναγνώρισή της!

Όσον αφορά τον ιδιαίτερο και μάλιστα διπλό συμβολισμό που έχει η εκδήλωση στο Ντιγιαρμπακίρ, να υπογραμμίσουμε ότι οι Κούρδοι, που έχουν αποδεχτεί ότι κάποιες κουρδικές φατρίες συμμετείχαν σε εγκλήματα εναντίον των Ασσυρίων και των Αρμενίων, γίνονται πρωτοπόροι σ’ αυτόν τον αγώνα, σε μια στιγμή που «παγώνει» ο ένοπλος αγώνας τους, στα πλαίσια της συμφωνίας που φέρεται να έχει επιτευχθεί μεταξύ Ερντογάν-Οτζαλάν, για πολιτική επίλυση του Κουρδικού.
Ο ίδιος ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, που έχει μπει στον κατάλογο που δημοσίευσε το περιοδικό ΤΙΜΕ με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του πλανήτη για το 2013, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν για πιθανή βράβευσή του με το Νόμπελ Ειρήνης σε περίπτωση επιτυχίας του εγχειρήματος, έχει δηλώσει πρόσφατα, ότι όπως ο αγώνας που έδωσε τα τελευταία 40 χρόνια δεν αφορούσε μόνο τους Κούρδους, έτσι και η ειρήνη που επιδιώκει να πετύχει με την κατάπαυση του πυρός, την απόσυρση των ανταρτών από τα εδάφη της τουρκικής επικράτειας και την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος, αφορά όλους τους λαούς που υπέφεραν από τις πολιτικές του τουρκικού κράτους, όπως είναι οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, οι Λαζοί, οι Τσερκέζοι, οι Άραβες, οι Γεζιντί, οι Αλεβίτες και άλλοι!

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ίσως η κυριότερη αιτία που υποχρέωσε τον Ερντογάν και τον Οτζαλάν να αλλάξουν στάση και να ακολουθήσουν το δρόμο των διαπραγματεύσεων για την επίτευξη κοινά αποδεκτής λύσης, είναι το γεγονός ότι η πολιτική της υπερδύναμης έχει δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες που κατέστησαν επιβεβλημένη την αλλαγή της στάσης τους, και εννοούμε το θέμα της εκμετάλλευσης, ασφαλούς μεταφοράς και διοχέτευσης των υδρογονανθράκων του Κιρκούκ αλλά και της σπαρασσόμενης Συρίας στις διεθνείς αγορές, μέσω αγωγών που -προς το παρόν- διέρχονται από την Τουρκία.

Όμως, εκτός από το ζήτημα της εκμετάλλευσης και της μεταφοράς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που κι αυτά έχουν σοβαρό ελληνικό ενδιαφέρον, αυτό που πρέπει να απασχολήσει τα ελληνικά πολιτικά και στρατηγικά μυαλά (sic) είναι το τι στην πραγματικότητα συνιστά η αλλαγή στάσης της μιας και της άλλης πλευράς για μια σειρά από ζητήματα, πέραν του κυρίαρχου, που είναι το Κουρδικό! Εκτός από τη συμμετοχή των Κούρδων και των στελεχών του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος στις εκδηλώσεις για την αναγνώριση της Γενοκτονίας μέσα στην Τουρκία, τις οποίες, επαναλαμβάνουμε, δεν έσπευσε να απαγορεύσει το τουρκικό κράτος, θα έχει τεράστια σημασία να δούμε σε ποιο βαθμό θα καταφέρουν οι Κούρδοι να κερδίσουν τη συμπάθεια και τη συστράτευση στον αγώνα για την απόκτηση και προάσπιση δικαιωμάτων των λοιπών εθνικών και θρησκευτικών ομάδων, κυρίως εκείνων που μέχρι τώρα όχι μόνο δεν ενδιαφέρονταν για τα δικαιώματά τους, αλλά αποτέλεσαν τη «δύναμη κρούσης» του τουρκικού κράτους εναντίον Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Αλεβιτών, Γεζιντί, και τις τελευταίες δεκαετίες εναντίον των Κούρδων!

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εξελίξεων, είναι περισσότερο από προφανές ότι από τη μια πλευρά το κεμαλικό κράτος καταρρέει και από την άλλη η μέχρι χθες τρομοκρατική οργάνωση του ΡΚΚ γίνεται ένα νόμιμο κίνημα εκδημοκρατισμού της Τουρκίας και απελευθέρωσης των Κούρδων, και ο καιρός θα δείξει αν καταφέρει να εγκολπώσει και τις άλλες εθνικές, εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, ασχέτως αν αυτές μέχρι χθες ήταν καταπιέζων ή καταπιεζόμενος, θύτης ή θύμα. Προς στιγμήν, το κίνημα αυτό είναι κοντά στον αγώνα των Αρμενίων για δικαίωση. Αν υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που έχουν συγκρατήσει ότι στις εξαγγελίες των Κούρδων για δικαίωση και συστράτευση στον κοινό αγώνα δεν συμπεριλαμβάνονται οι Έλληνες, ας αναζητήσουν την απάντηση στο εγγύς παρελθόν των ελληνικών κυβερνήσεων, και εκείνης του Σημίτη, που παρέδωσε τον Άπο στους Τούρκους, και των επομένων, που δεν βρήκαν το θάρρος να ζητήσουν μια συγνώμη στον Κούρδο ηγέτη και στον κουρδικό λαό!


ΠΗΓΗ: ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ