Τέταρτη πολιτική δύναμη οι Αγανακτισμένοι της Ισπανίας Podemos

Τέταρτη πολιτική δύναμη οι Αγανακτισμένοι της Ισπανίας

Podemos

14:04 | 29 Μάιος. 2014

Ήταν το απόγευμα της 15ης Μαΐου 2011, όταν χιλιάδες Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας παραμένοντας εκεί για μήνες. Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη στις ευρωεκλογές.

«Το σύνθημα, τότε, δόθηκε από την οργάνωση Πραγματική Δημοκρατία Τώρα, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια, ο ένας ενημέρωνε τον άλλο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα 15-Μ. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης το είχαν προβλέψει. Όσο για τα πολιτικά κόμματα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα», αναφέρει η El Pais και προσθέτει αναφερόμενη στο εκλογικό αποτέλεσμα ότι «ούτε αυτό το είχε προβλέψει κάποιος».
Το "Podemos", που καταγράφηκε στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τρεις μήνες, ύστερα από έντονες διαβουλεύσεις στο εσωτερικό του, δεν έχει κεντρικό πολιτικό συμβούλιο ούτε μέλη. Όμως συγκεντρώνοντς 1,2 εκατομμύρια ψήφους θα έχει πέντε ευρωβουλευτές, ενώ αν η τάση συνεχιστεί και στις βουλευτικές εκλογές του 2015 θα διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης.
Μέχρι τώρα, οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ομοφωνία, εκπρόσωποι δεν υπήρχαν ή εναλλάσσονταν συνεχώς για να αποφεύγονται οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και τα μέλη της ομάδας απέρριπταν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Άτυπος επικεφαλής ήταν ο 35χρονος Πάμπλο Ιγκλέσιας, που σε σε ηλικία 14 ετών, στην Κομμουνιστική Νεολαία. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και πολύ γρήγορα άρχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και να λαμβάνει μέρος στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης.
Όπως αναφέρει η El Pais, μια σύντομη εκδοχή του διδακτορικού του λέγεται «Ανυπάκουοι». Ο Ιγκλέσιας μελέτησε το φαινόμενο των Ζαπατίστας, ίδρυσε οργανώσεις όπως «Νεολαία χωρίς μέλλον» και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Αντί να είναι ένας θεωρητικός της Αριστεράς και ακαδημαϊκός, κατέληξε ειδικός της πολιτικής επικοινωνίας και το κεντρικό πρόσωπο ενός νέου κινήματος.
Ο Ιγκλέσιας ταξίδεψε στην Ιταλία, το Μεξικό, την Ελβετία, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Χουαν Κάρλος Μονεδέρο, ένας από τους ιδρυτές και ιδεολόγους του "Podemos", υπήρξε για εννιά μήνες σύμβουλος του πρώην προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.
«Οποιος λέει πως θέλουμε να μετατρέψουμε την Ισπανία σε Βενεζουέλα είναι ηλίθιος», σημειώνει και συμπληρώνει ότι «θέλουμε να γίνουμε το κλειδί για τη συγκρότηση ενός ευρέος μετώπου όπως στην Ουρουγουάη, η γέφυρα ανάμεσα σε κόμματα και κοινωνικά κινήματα που θα μας επιτρέψει να επανεφεύρουμε τη δημοκρατία. Αυτό συνέβη στη Βολιβία, τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό».

Πηγή: http://www.tvxs.gr/

Μαΐου 30, 2014

Ευρωεκλογές 2014: “Η Ελλάδα, η ΕΕ και η Ρωσία” (βίντεο)

Το περιοδικό Άρδην οργάνωσε συζήτηση με τίτλο: “Ευρωεκλογές 2014, Η Ελλάδα, η Ε.Ε. και η Ρωσία”, τη Δευτέρα 19/05/14. Ομιλητές: Γ. Καραμπελιάς, Στ.Λυγερός, Ν.Μαριάς.

Α’μέρος: Εισηγήσεις του Μαριά & Λυγερού.

Εισήγηση Γ. Καραμπελιά και συζήτηση
Η συζήτηση έλαβε χώρα την αίθουσα Ξενοφώντος 4/6ος ορ., Σύνταγμα.

Πηγή: http://ardin-rixi.gr/

ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ – Απόρριψη και δυσπιστία - του Γιώργου Καραμπελιά

ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ – Απόρριψη και δυσπιστία

			26 Μαίου 2014

του Γιώργου Καραμπελιά

Μια καταδίκη της γερμανικής ηγεμονίας

Το πρώτο και καθοριστικό συμπέρασμα από τις ευρωπαϊκές εκλογές είναι η ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων απέναντι στη από τη γερμανική Ευρώπη. Παντού, από τη Βρετανία έως την Ιταλία και την Ελλάδα, από την Ισπανία έως την Ουγγαρία και τη Φιλανδία, ενισχύθηκαν οι τάσεις προς την προτεραιότητα της εθνικής αυτονομίας έναντι μιας Ευρώπης που έχει μπει κάτω από τον ζουρλομανδύα της Μέρκελ και τη στρατηγική της λιτότητας. Στη Βρετανία ο κλασσικός βρετανικός απομονωτισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και εκφράστηκε με τη μεταβολή του «ανεξαρτησιακού» κόμματος σε πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές. Στη Γαλλία η χαβιαριστερά των σοσιαλιστών,  αλλά και η ευρωπαϊστικη «αριστερά» του Μελανσόν, ηττήθηκαν κατά κράτος μπροστά στη Λεπέν που εμφανίζεται ως υποστηρικτής της γαλλικής ανεξαρτησίας απέναντι στη Γερμανία. Στην Ιταλία ο Πέπε Γκρίλλο και το «κόμμα των πέντε αστέρων», παρά την υστερική φύση του αρχηγού του, αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα. Στις περισσότερες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης, την Αυστρία, τη Φιλανδία, την Ουγγαρία, θριάμβευση η ξενοφοβική δεξιά. Ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία ενισχύθηκαν οι «εναλλακτικοί» για τη Γερμανία που υποστηρίζουν την αποχώρηση από το ευρώ, ενώ και το ναζιστικό NΡD εξέλεξε για πρώτη φορά ευρωβουλευτή. Τέλος στην Ελλάδα, ενισχύθηκε τόσο η ναζιστική δεξιά της Χ.Α. όσο και η αριστερά ­– ο Σύριζα και το ΚΚΕ- που αμφισβητούν την γερμανική ηγεμονία. Στην Ισπανία τέλος, τα δύο μεγάλα ευρωπαϊστικά κόμματα οι σοσιαλιστές και το Λαϊκό κόμμα, έχασαν το 40% της δύναμής τους και ενισχύθηκαν οι μικρότεροι σχηματισμοί, η αριστερά που τριπλασίασε τη δύναμή της και κυρίως οι αγανακτισμένοι του Podemos που μπήκαν στο ευρωκοινοβούλιο με 5 έδρες. Τέλος στην Ιρλανδία, ενισχύθηκε η πολιτική πτέρυγα του ΙRΑ, το Σιν Φέιν. Aν θέλαμε μάλιστα να κάνουμε μια τυπολογία αυτής της αντιγερμανικής και «αντιευρωλιγούρικης» ψήφου, θα λέγαμε πως στο Νότο της Ευρώπης ενισχύθηκε περισσότερο μια αριστερή αντισυστημική ψήφος, ενώ στο Βορρά και την Ανατολική Ευρώπη μια δεξιά και ακροδεξιά. 

Η παρά φύσιν ανάδυση της Χ.Α.

H Ελλάδα αποκλίνει σε μεγάλο βαθμό από την ευρωπαϊκή ψήφο ακριβώς λόγω της έκτασης της κρίσης και των ιδιαιτεροτήτων της χώρας μας. Η έκταση της κρίσης υπήρξε τέτοια ώστε συρρίκνωσε αποφασιστικά τη λεγόμενη κεντροαριστερά, η οποία στο σύνολό της (ΕΛΙΑ, ΠΟΤΑΜΙ και ΔΗΜΑΡ) περιορίστηκε στο 15-16% σε αντίθεση με την ηγεμονική της παρουσία σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης στο 40-45%. Η κυβερνώσα δεξιά υπέστη επίσης κατακερματισμό και συρρίκνωση μια και περιορίστηκε με τη σειρά της στο 22% των ψήφων. Παράλληλα  ενισχύθηκαν οι αντισυστημικές και αντιγερμανικές τάσεις με κυρίαρχη την επιβεβαίωση του ΣΥΡΙΖΑ που σταθεροποίησε τα ποσοστά του Ιουνίου του 2012 και την ενίσχυση της Χ.Α. στο 9,5%.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα παρά την έκταση της κρίσης η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος διαμοιράστηκε σε δύο μεγάλες κατευθύνσεις (ΣΥΡΙΖΑ και Χ.Α.) καθώς και σε μία πληθώρα μικρότερων σχηματισμών (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Οικολόγοι κλπ) ή από την αντίθετη κατεύθυνση (ΛΑΟΣ, Πολύδωρας,κ.λπ.), είναι συνέπεια των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων.

Η διάσπαση της «αντιμνημονιακής» ψήφου σε δύο μεγάλες κατευθύνσεις, η οποία δεν διαπιστώνεται σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αποτελεί συνέπεια της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Του γεγονότος δηλαδή ότι η Ελλάδα, μαζί με την Κύπρο, αποτελούν τις μόνες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν πρόβλημα εθνικής επιβίωσης και απειλούνται στην ίδια τους την υπόσταση. Στον βαθμό λοιπόν που η αριστερά, η οποία είναι ο κύριος υποδοχέας της διαμαρτυρίας απέναντι  στην κοινωνική και οικονομική κρίση, αγνοούσε και υποτιμούσε τα εθνικά θέματα – ή ακόμα χειρότερα, οι εθνομηδενιστικές της πτέρυγες, συνηγορούσαν υπέρ της «ελληνοτουρκικής» φιλίας ή των «ανοικτών συνόρων» προς τους μετανάστες – δημιούργησε τις συνθήκες γι’ αυτόν τον βαθύτατο διχασμό: Αντί να ενσωματώσει την εθνική/πατριωτική διάσταση στην κοινωνική και οικολογική ευαισθησία απέρριπτε την πρώτη για να κρατήσει μόνο τη δεύτερη.

Έτσι, όπως έχουμε καταδείξει χιλιάδες φορές, επέτρεψε σε ένα φασιστικό γκρουπούσκουλο να μετατραπεί σε πολιτική δύναμη και να δώσει στην ακροδεξιά ένα δήθεν αντισυστημικό και πατριωτικό μανδύα. Είναι χαρακτηριστικό πως σε απόλυτη ομοφωνία με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά προβάλλει ως βασική αιτία ενίσχυσης της Χ.Α. τον «εθνικισμό» του Σαμαρά, του «Δικτύου 21» κ.ά,(!) και όχι τον εθνομηδενισμό που είχε καταστεί ηγεμονικός την τελευταία εικοσαετία στην Ελλάδα.

Εξ αιτίας αυτού του διχασμού, ο ΣΥΡΙΖΑ παρ’ ότι διατήρησε τα ποσοστά του των εκλογών του 2012, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ευρύτερο ρεύμα που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει με αξιώσεις την ανατροπή του κυρίαρχου κυβερνητικού συνασπισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σταυροδρόμι

Τις βαθύτερες αιτίες αυτού του δισταγμού του λαϊκού σώματος, μπορεί να τους διαγνώσει δια γυμνού οφθαλμού ο οποιοσδήποτε, και η ίδια ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να παρατηρήσει την σειρά με την οποία εκλέγονται οι ευρωβουλευτές της –από τον παλιό Συνασπισμό εκλέγεται μόνο ο Παπαδημούλης–  ενώ από τους έξι οι τρεις (Σακοράφα, Κατρούγκαλος, Χρυσόγονος, είναι πασοκογενείς και εμφανίζονται ως πατριωτικών αποκλίσεων), ο δε Γλέζος αποτελεί το σύμβολο της πατριωτικής αριστεράς. Άλλη, απολύτως χαρακτηριστική ένδειξη, είναι η εκλογή του Καρυπίδη, ο οποίος είχε αποκλειστεί ως «εθνικιστής και αντισημίτης», με συντριπτικά ποσοστά ως περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές και στην περιφέρεια της Αττικής, όπου η γενική πολιτική διάσταση κυριαρχούσε έναντι της τοπικοπεριφερειακής, αλλά ταυτόχρονα δεν κατόρθωσε ούτε να ανεβάσει το ποσοστά του, ούτε να επιτύχει σημαντικά κέρδη σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Έτσι, ναι μεν υποσκέλισε στο γενικό επίπεδο τη Ν.Δ., αλλά ταυτόχρονα δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει πλειοψηφικό ρεύμα. Κατά συνέπεια, βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα: Είτε να διαμορφώσει αυτό το ρεύμα μετασχηματίζοντας την ίδια τη ιδεολογία και το προφίλ του σε μια αντισυστημική πατριωτική κατεύθυνση, αναγκαία προϋπόθεση για μια τέτοια πλειοψηφία, είτε να προσπαθήσει να κυριαρχήσει δολιχοδρομώντας ανάμεσα στις σκοπέλους του συστήματος. Στη δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να συμβιβαστεί  με τα μεγάλα συμφέροντα μέσα και έξω από τη χώρα, και να δημιουργήσει τους όρους για συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις  –της συστημικής κεντροαριστεράς ή ακόμα και δεξιάς– για να αποκτήσει τη δυνατότητα μιας εκλογικής επικράτησης. Και όλες οι σχέσεις με την «αμερικανική αριστερά» από τον Όλιβερ Στόουν μέχρι το Βαρουφάκη, η προσέγγιση με τον ΓΑΠ δια μέσου της πληθώρας των συμβούλων, που έχουν μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, και η ενίσχυση του μεσοστρωματικού χαρακτήρα της ηγεσίας του κόμματος, προδιαθέτουν για μια τέτοια κατεύθυνση. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλλαγούν και να συναλλαγούν με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ και τους σπόνσορές τους, για να διασφαλίσουν την πλειοψηφία.

Αντίθετα ένα παλλαϊκό εαμικό κίνημα θα σάρωνε όλα τα συστημικά αναχώματα και θα μετασχημάτιζε την ίδια την κοινωνική και πολιτική απεύθυνση του κόμματός.

Και δυστυχώς δεν είμαστε πολύ αισιόδοξοι για κάτι τέτοιο. Διότι, αν αυτό δεν έγινε το 2012, όταν το σύστημα ήταν πολύ πιο αιφνιδιασμένο, οι Χριστόπουλοι, οι Λιάκοι και οι Βαρουφάκηδες ήταν ακόμα στην κοιτίδα τους του Σημίτη και του ΓΑΠ, ενώ η λαϊκή αγανάκτηση βρισκόταν στο ζενίθ, θα μπορέσει να γίνει άραγε σήμερα;

Εμείς πάντως, δεν θα πάψουμε να το ευχόμαστε γιατί θα συνιστούσε μια επιτάχυνση των αναπόφευκτων ιστορικών εξελίξεων που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός πατριωτικού,δημοκρατικού, κοινωνικού και οικολογικού μετώπου.

Το μνημονιακό στρατόπεδο

Αντίθετα ο Σαμαράς πρέπει να είναι απολύτως ευτυχής με τα αποτελέσματα των εκλογών, δεδομένου ότι φοβόταν τα χειρότερα και την άμεση κατάρρευσή του, στην περίπτωση που η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, και το κόμμα του θα βυθιζόταν πιο κάτω  από το 22,7% που εν τέλει απέσπασε. Επιπλέον, η πτώση του ΠΑΣΟΚ σε διαχειρίσιμο επίπεδο, η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ που ήθελε να εμφανιστεί ως αντικυβερνητικός πόλος της «κεντροαριστεράς» και η ανάδειξη ενός νέου μπαλαντέρ όπως το ΠΟΤΑΜΙ,  αποτελούν στοιχεία που μπορούν να επιτρέψουν έστω για ένα μικρό διάστημα ακόμα την επιβίωση του κυβερνητικού σχηματισμού.

 Δεν ευοδώθηκε η απόπειρα της πυροδότησης μιας άμεσης κρίσης στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του ΓΑΠ και της ΔΗΜΑΡ, την οποία ευελπιστούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αντίθετα είναι δυνατόν και μάλλον βέβαιο ότι θα προστεθούν νέα κοινοβουλευτικά δεκανίκια στο εξασθενημένο κυβερνητικό στρατόπεδο, που θα προέλθουν από τη διάλυση της ΔΗΜΑΡ και ίσως από μια πιθανή κρίση των ΑΝΕΛ.

Η αποφυγή πλήρους κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα όχι μόνο να κερδίσει χρόνο στη συνολική κυβερνητική στρατηγική, αλλά και να δρομολογήσει εξελίξεις για την ανασυγκρότηση της «κεντροαριστεράς». Και αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους: Ο πρώτος είναι η σταδιακή μεταβολή του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα «κεντροαριστερά», κατεύθυνση που προδιαγράφεται εν μέρει από την εκλογική ενίσχυση των πασοκογενών του ΣΥΡΙΖΑ και της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής, είτε μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου «κεντροαριστερού» πόλου μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙΟΥ και υπολειμμάτων της ΔΗΜΑΡ, είτε –όπερ και το πιθανότερο– μέσα από ένα συνδυασμό και των δύο. Η διαμόρφωση εξάλλου ενός «κεντροαριστερού» πόλου από τις παραδοσιακές μνημονιακές δυνάμεις θα αποτελεί τον μοχλό για τον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ και των εξελίξεων στο εσωτερικό του.

Το μόνο κόμμα το οποίο παρ’ όλο το συγκεχυμένο χαρακτήρα του εκφράζει μια πατριωτική και ταυτόχρονα αντιμνημονιακή και δημοκρατική κατεύθυνση είναι οι ΑΝΕΛ. Γι’ αυτό, και είναι λυσσαλέα και επίμονη η προσπάθεια να εξαφανιστεί από το πολιτικό σκηνικό. Όπως είχαμε τονίσει τρεις μέρες πριν, «ένα τέτοιο κόμμα, σε συμμαχία με όποιες πατριωτικές δυνάμεις υπάρχουν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μεγάλο πρόβλημα για όσους απεργάζονται τη συστημική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ . Και παρότι η ηγεσία των ΑΝΕΛ… δίνει πολύ συχνά μια αίσθηση αλαλούμ, αποτελεί παρόλα ταύτα έναν πόλο πατριωτικό και αυθεντικά αντιμνημονιακό! Είναι εξαιρετικά σημαντική η επιβίωση/μετασχηματισμός των ΑΝΕΛ . Διότι οι ΑΝΕΛ, δεν έχουν πλέον μέλλον ως κόμμα της “λαϊκής δεξιάς, αλλά θα πρέπει να μετασχηματιστούν πραγματικά σε “Ανεξάρτητους Έλληνες”, αν θέλουν να επιβιώσουν.»  Αυτή μας η προεκλογική διαπίστωση επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά στις ψήφους που έλαβαν οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές της. Προηγούνται οι Μαριάς, Ρωμανιάς, Ζουράρις, Γεωργαντά, Μαρκάτος, κ.λπ. ενώ στους πρώτους ψηφισθέντες δεν περιλαμβάνεται κανένας προερχόμενος από την παραδοσιακή δεξιά.

Κάτω από το 3%

Από τα σαράντα κόμματα και κομματίδια που κατέβηκαν σε αυτές τις ευρωεκλογές, τα τριάντα τρία, έλαβαν ποσοστό κάτω του 3% , συγκεντρώνοντας όμως ένα σχετικά σημαντικό ποσοστό των εκλογέων – μία ακόμα ένδειξη για την έλλειψη μεγάλων και πλειοψηφικών ρευμάτων στην ελληνική κοινωνία. Θα λέγαμε πως οι κυβερνητικοί αποδοκιμάστηκαν αλλά οι αντικυβερνητικοί δεν έπεισαν με αποτέλεσμα να επιταθεί η διασπορά και η διάχυση. Εντυπωσιακό είναι το ποσοστό που καταφέρνει να αποσπάσει ο Καρατζαφέρης, με το 2,7% που κέρδισε σε μια προεκλογική εκστρατεία ολίγων εβδομάδων, λειτουργώντας ως μια εν δυνάμει εφεδρεία της κυβερνητικής δεξιάς. Σημαντικό επίσης και ανέλπιστο ήταν το ποσοστό του Χατζημαρκάκη, μιας αστείας προσωπικότητας, που όμως κατόρθωσε να ξεπεράσει τον ακόμα πιο αστείο Τζήμερο και άλλους Σκυλακάκηδες. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, στους οποίους επιχειρήθηκε μία στροφή έξω από τα παραδοσιακά μονοπάτια του εθνομηδενιστικού ευρωπαϊσμού τους, εν τέλει διασπάστηκαν, εμφανίστηκαν με δύο ψηφοδέλτια, και προβάλλοντας ένα εντελώς συγκεχυμένο προφίλ απέτυχαν και στις δύο εκδοχές τους (συγκεντρώνοντας 0,9% και 0,5% αντίστοιχα). Τα λεγόμενα «κόμματα της δραχμής», «Σχέδιο Β, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΔΡΑΧΜΗ», κλπ, στο προνομιακό γι’ αυτά πεδίο των ευρωεκλογών, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το 2,5%, στο σύνολό τους, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως η «επαναστατική»  πλειοδοσία σε μία κατεύθυνση που δεν έχει καμία σχέση με τις γεωπολιτικές πραγματικότητες της χώρας, δεν έχει καμία πιθανότητα πλέον.

Το μέτωπο

Η συγκρότηση του πατριωτικού - κοινωνικού - οικολογικού και δημοκρατικού μετώπου που έχει ανάγκη η χώρα θα μπορούσε να επιταχυνθεί εάν υπήρχε ένας διακριτός ιδεολογικοπολιτικός πόλος ικανός να επιταχύνει τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική ζωή της χώρας γενικά. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι εσωτερικοί «ελεγκτές» της πολιτικής ορθότητας θεωρούν αποφασιστικής σημασίας, την ύπαρξη κομμάτων της συστημικής κεντροαριστεράς, για να μπορούν να ελέγχουν τόσο τη δεξιά (βλέπε συγκυβέρνηση) όσο και την αριστερά (ιδεολογικά και πολιτικά), η ύπαρξη ενός αντισυστημικού πατριωτικού πόλου θα μπορούσε να επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις στο σύνολο της αριστεράς αλλά και της κοινωνίας γενικότερα και να αφαιρέσει ταυτόχρονα το έδαφος κάτω από τα πόδια του ναζιστικού μορφώματος.

Γι’ αυτό, και οι αντίπαλοί μας κάνουν ότι μπορούν για να μην συγκροτηθεί τέτοιος πόλος (συκοφαντώντας προβοκάροντας, αποκλείοντας, προβάλλοντας τις πιο αστείες και ελεγχόμενες μορφές αυτού του χώρου έτσι ώστε να μείνει ανήμπορος μεταξύ του αντιφατικού χαρακτήρα των ΑΝΕΛ, και του …. «Σχεδίου Β» του Αλαβάνου. Προφανώς λοιπόν, για άλλη μια φορά αυτό το αίτημα τίθεται ακόμα  πιο επιτακτικά. Και την επόμενη περίοδο θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό, αξιοποιώντας και δυνάμεις που αναδύθηκαν τόσο μέσα από τις αυτοδιοικητικές, όσο και τις ευρωπαϊκές εκλογές. Αλλά σε αυτό το ζήτημα θα χρειαστεί να επανέλθουμε τις επόμενες ημέρες.

Πηγή: www.ardin-rixi.gr

NYT: Οι… απρόβλεπτες ελληνικές εκλογές προβληματίζουν την Ευρώπη

22 Μαΐου 2014,

«Στην Ελλάδα, οι εκλογές έχουν γίνει de facto δημοψήφισμα για τον κυβερνητικό συνασπισμό και
ένα τεστ για το αν οι πολίτες ενστερνίζονται την άποψη της κυβέρνησης για ανάκαμψη της οικονομίας. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ βρίσκονται πολύ κοντά» σημειώνουν σε ρεπορτάζ για την Ελλάδα και το αποτέλεσμα των εκλογών οι New York Times.
Ο δημοσιογράφος Jim Yardley αναφέρει ότι «αυτή τη φορά δεν υπάρχουν προβλέψεις για καταστροφή, δεν υπάρχει αγωνία στην Ουάσινγκτον, ή στο Βερολίνο, για το ενδεχόμενο, οι εκλογές στην Ελλάδα να ανατρέψουν την ευρωπαϊκή οικονομική τάξη, όπως ήταν το κλίμα το 2012, όταν η μοίρα του ευρώ έμοιαζε να εξαρτάται από τα καπρίτσια των θυμωμένων Ελλήνων ψηφοφόρων, που όμως τελικά ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη.
Ο J.Yardley γράφει πως «ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, αναδεικνύει και πάλι τις ευρωεκλογές ως δημοψήφισμα για το μνημόνιο. Ο κ. Τσίπρας είναι υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου της Ευρ. Επιτροπής, αν και οι αναλυτές εκτιμούν ότι δεν πρόκειται να κερδίσει, αλλά αντίθετα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα αριστερό, πανευρωπαϊκό κίνημα κατά της λιτότητας. Πραγματικός στόχος του είναι να κερδίσει στην Ελλάδα, ισχυριζόμενος ότι η νίκη του θα είναι ψήφος αποδοκιμασίας για την κυβέρνηση και τη ΝΔ».
Ωστόσο, ο αρθρογράφος σημειώνει πως «το αποτέλεσμα των εκλογών είναι απρόβλεπτο εξαιτίας της πληθώρας κομμάτων, που εκφράζουν εκ διαμέτρου αντίθετες λαϊκιστικές πολιτικές. Μετά από μεγάλη προβολή στα ΜΜΕ, το Ποτάμι έχει φτάσει στο ανώτατο όριό του στις δημοσκοπήσεις. Ωστόσο ο κ. Θεοδωράκης προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης προς τα παραδοσιακά κόμματα» και καταλήγει: «Περισσότερο απρόβλεπτη είναι η Χρυσή Αυγή, ακροδεξιό κόμμα με αντιμεταναστευτική και νεοφασιστική ιδεολογία», που «επωφελήθηκε από την οργή για την οικονομική κατάρρευση της χώρας» καταλαμβάνοντας, στις δημοσκοπήσεις, την τρίτη θέση στην προτίμηση των ψηφοφόρων.

Πηγή: http://www.tribune.gr

Οι κρίσιμες Ευρωεκλογές του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Οι κρίσιμες Ευρωεκλογές και η γεωπολιτική συγκυρία

        Οι τριπλές στην Ελλάδα εκλογές - δημοτικές-περιφερειακές της 18^ης Μαίου, επαναληπτικές όπου χρειαζόταν και εκλογές για την ανάδειξη εθνικών εκπροσώπων στο Ευρωκοινοβούλιο της 25^ης Μαίου - έχουν εξαιρετικά κρίσιμο χαρακτήρα. Ιδιαίτερα κρίσιμες είναι αναμφισβήτητα οι ευρωεκλογές για την Ελλάδα, τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Μνημονίων και ληστρικών Δανειακών Συμβάσεων που την μετέτρεψαν σε αποικία χρέους της γερμανοκρατούμενης Ευρωπαϊκής δήθεν Ενωσης. Η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ χάραζε δήθεν κόκκινες γραμμές στις απαιτήσεις της τρόικας των δανειστών. Τα δύο κόμματα που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας για σχεδόν τέσσερες δεκαετίες συμπλέουν, παρά την δυσαρέσκεια για την κυβερνητική συνεργασία που εκφράζουν οι δηλώσεις ορισμένων στελεχών τους. Όμως, οι δύο άσπονδοι αντίπαλοι-συνεταίροι της μεταπολίτευσης, που κάποτε εκπροσωπούσαν το 80% τουλάχιστον του ελληνικού λαού, απειλούν να συμπαρασύρουν στην εξαθλίωση την ελληνική κοινωνία και σε εθνικές περιπέτειες και υποταγή τη χώρα και τον Ελληνισμό.

        Οι ευρωεκλογές είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και για την πορεία της Ευρώπης. Οι ευρωπαίοι πολίτες καλούνταν να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο Ευρωκοινοβούλιο τα επόμενα πενταετία. Η ψηφοφορία στα περισσότερα κράτη (20) θα διεξαχθεί στις 25 Μαίου. Στη μεγάλη πλειονότητα των κρατών της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης επικρατούν τάσεις ευρωσκεπτικισμού και ενίσχυσης ακροδεξιών-λαϊκιστικών δυνάμεων. Η άνοδος μιάς λαϊκιστικής ακροδεξιάς αφορά στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών και σε σχεδόν ταυτόσημες αναλογίες: Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η Γερμανία, τα λαϊκιστικά ή εθνικολαϊκιστικά κόμματα παίρνουν πάνω από το 20% των ψήφων στις γενικές εκλογές. Μετά τις ευρωεκλογές θα μπορούσαν να γίνουν η τρίτη πολιτική δύναμη στην ήπειρο. Στη Βρετανία, για το ευρωσκεπτικιστικό νεοφιλελεύθερο-συντηρητικό κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν 30%, διαγκωνιζόμενο με τους Εργατικούς. Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν φερόταν να διεκδικεί την πρώτη θέση παίρνοντας 24%. Ο σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ ήταν αντιμέτωπος με το φάσμα μιάς πανωλεθρίας. Στη Δανία η τελευταία δημοσκόπηση εμφάνιζε πρώτο το κύριο ακροδεξιό κόμμα, το Λαϊκό Κόμμα της Δανίας, με 25 % των ψήφων και με πιθανούς τρεις ευρωβουλευτές. Ως δεύτερη δύναμη φερόταν να είναι το Venstre, κύριο Φιλελεύθερο Κόμμα με 22% και τρεις έδρες. Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του πρωθυπουργού Χέλλε Τόρνινγκ-Σμίτ φερόταν τρίτο με 21% και τρεις έδρες. Το Λαϊκό Κίνημα κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αριστερό κίνημα που συνδέεται με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (EL), αναμενόταν, με 8%, να εκλέξει έναν ευρωβουλευτή. Το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα - ομάδα Ευρωπαίων Πρασίνων - και το Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα - Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (PPE) - φέρονταν να σημειώνουν 7 % και να παίρνουν μία έδρα το καθένα, ενώ το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ομάδα Συμμαχία Φιλελευθέρων-Δημοκρατών για την Ευρώπη (ALDE) - με 6% μία έδρα.

     Στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο που είναι γνωστός και ως Eυρασία εμφανίζονται καταστάσεις που έχουν ορισμένες αναλογίες με την πραγματικότητα των δύο πρώτων δεκαετιών του 20^ου αιώνα ή και παλαιότερων. Στα Βαλκάνια παρουσιάζεται μια τροποποιημένη εκδοχή της γερμανοτουρκικής συμμαχίας που καθόρισε τις εξελίξεις πριν από περίπου έναν αιώνα. Η Ουάσιγκτον επέλεξε να υποστηρίξει την εξέλιξη προς αυτήν την κατεύθυνση, εκτιμώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δίνεται ώθηση στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό της. Με τη συμμαχία της Γερμανίας και της Τουρκίας εμποδίζεται η προσέγγιση της Γερμανίας με την Ρωσία. Παράλληλα διαμορφώνονται και ορισμένοι όροι για άρση της ρήξης που είχε σημειωθεί ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ.

Θόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής

batrakoulis.th@dsa.gr

Προυποθέσεις για αποτελεσματικές κοινωνικές αντιστάσεις και για εθνική αναγέννηση - του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Προυποθέσεις για αποτελεσματικές κοινωνικές αντιστάσεις και για εθνική αναγέννηση

         Οι τριπλές εκλογές - δημοτικές-περιφερειακές της 18^ης Μαίου, επαναληπτικές όπου χρειαζόταν και εκλογές για την ανάδειξη εθνικών εκπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της 25^ης Μαίου - έχουν εξαιρετικά κρίσιμο χαρακτήρα. Ιδιαίτερα κρίσιμες είναι οι ευρωεκλογές. Είναι αναμφισβήτητα για την Ελλάδα. Γίνονται τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς υποδουλωτικών Μνημονίων, και ληστρικών Δανειακών Συμβάσεων που την μετέτρεψαν σε αποικία χρέους της γερμανοκρατούμενης Ευρωπαϊκής δήθεν Ενωσης. Η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ χάραζε δήθεν κόκκινες γραμμές στις απαιτήσεις της τρόικας των δανειστών. Τα δύο κόμματα που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας για σχεδόν τέσσερες δεκαετίες, παρά τους διαξιφισμούς και την δυσαρέσκεια για την κυβερνητική συνεργασία που εκφράζουν οι δηλώσεις ορισμένων στελεχών τους, συμπλέουν. Οι δύο άσπονδοι αντίπαλοι-συνεταίροι της μεταπολίτευσης, που κάποτε εκπροσωπούσαν το 80% τουλάχιστον του ελληνικού λαού, προχώρησαν μαζί λίγο πριν από την τελευταία βουτιά στην οριστική ανυποληψία του ελλαδικού πολιτικού συστήματος. Όμως, ο κίνδυνος είναι να συμπαρασύρουν στην εξαθλίωση την ελληνική κοινωνία και σε εθνικές περιπέτειες και υποταγή τη χώρα και τον Ελληνισμό.

         Οι ευρωεκλογές είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και για την πορεία της Ευρώπης. Στις μέρες μας, στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο που είναι γνωστός και ως Eυρασία εμφανίζονται καταστάσεις που έχουν ορισμένες αναλογίες με την πραγματικότητα των δύο πρώτων δεκαετιών του 20^ου αιώνα ή και παλαιότερων. Π. χ. ο ιστορικός Mazin Qumsiyeh, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Bethlehem της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ, συνδέει την κλιμακούμενη κατάσταση στην Ουκρανία μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση με τον Κριμαϊκό Πόλεμο 1853-1856, ο οποίος ήταν μια εξοντωτική και παράλογη σύρραξη. (Crimean War, Information Clearing House, 02/03/2014). Στα Βαλκάνια παρουσιάζεται μια τροποποιημένη εκδοχή της γερμανοτουρκικής συμμαχίας που καθόρισε τις εξελίξεις πριν από περίπου έναν αιώνα. Η Ουάσιγκτον επέλεξε να υποστηρίξει την εξέλιξη προς αυτήν την κατεύθυνση, εκτιμώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δίνεται ώθηση στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό της. Με τη συμμαχία της Γερμανίας και της Τουρκίας εμποδίζεται η προσέγγιση της Γερμανίας με την Ρωσία. Παράλληλα διαμορφώνονται και ορισμένοι όροι για άρση της ρήξης που είχε σημειωθεί ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ.

         Tο Κυπριακό επηρεάζεται από τις τρέχουσες εξελίξεις στο ευρύτερο γεωπολιτικό σύστημα, καθώς και από το θέμα των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία έδειξε καθαρά τις προθέσεις της όσον αφορά την κυπριακή ΑΟΖ. Την 1^η Φεβρουαρίου η Τουρκία προχώρησε στη μεγαλύτερη ως τότε πρόκληση έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η φρεγάτα «Γκιρεσούν» παρενόχλησε το νορβηγικό σεισμογραφικό πλοίο «Πρίνσες». Η ενέργεια προκάλεσε έντονα διαβήματα της Λευκωσίας στον ΟΗΕ και στη Γαλλία (χώρα της εταιρείας που διεξάγει τις έρευνες) καθώς και στα κράτη προέλευσης των πλοίων που εμπλέκονται. Μιά εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ, μολονότι δεν φαίνεται σήμερα τόσο κοντινό ενδεχόμενο, μπορεί να εγκλωβίσει την Κύπρο σε πρόσθετες δυσκολίες, αν απουσιάζει μια μελετημένη και μεθοδική στρατηγική αντιμετώπισης κάθε εξέλιξης. Λαμβάνοντας υπόψη την αντιμετώπιση από την κυπριακή ηγεσία (προηγούμενη και παρούσα) του προβλήματος της οικονομίας του τόπου, η ανησυχία των πολιτών ήταν έκδηλη. Σε μεγάλο βαθμό όμως, ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης είχε την ευθύνη για το κατά πόσο θα αποφευχθεί ή όχι η πιθανότητα να μπεί σε συζήτηση ένα σχέδιο που ο λαός της Κύπρου δεν θα μπορεί να ψηφίσει «Ναι». Στο «κοινό ανακοινωθέν» του Αναστασιάδη και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, κατ’αντιστοιχίαν του σχεδίου Ανάν, αναφέρονταν αρχικά οι αρχές, της ενιαίας κυριαρχίας, της ενιαίας ιθαγένειας κλπ. Στη συνέχεια όμως, αυτές οι αρχές αναιρούνταν. Προβλέπονταν ότι «θα υπάρχει μεν η «μία ιθαγένεια» θα υπάρχουν όμως και οι ιδιότητες του πολίτη ενός εκάστου των συνιστώντων κρατών, ότι η κυριαρχία θα εκπηγάζει όχι από τον κυπριακό λαό αλλά «ισότιμα από τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους» και από τα δύο «συνιστώντα κράτη». Με άλλα λόγια, οι Τούρκοι αποσπούσαν αναγνώριση κράτους πριν κάν αρχίσουν οι συνομιλίες. Το νέο κράτος θα ήταν προϊόν  «της θέλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας - υποβιβαζόμενης σε ελληνοκυπριακό κρατίδιο - και του κατοχικού ψευδοκράτους που δημιουργήθηκε με την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο.

         Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν επιτεύχθηκε η συγκρότηση του αναγκαίου πανελλαδικού ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ-ΜΕΤΩΠΟΥ σε εθνικοαπελευθερωτική κατεύθυνση και με αμεσοδημοκρατικά-οικολογικά χαρακτηριστικά. Αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ούτε σε επίπεδο κοινωνίας ούτε σε επίπεδο σύγκλισης με πρακτικούς πολιτικούς, οργανωτικούς αλλά και ιδεολογικούς όρους ορισμένων υφιστάμενων πολιτικών κινήσεων και ομάδων οι οποίες είχαν συναντηθεί σε κοινές δράσεις και κοινούς στόχους στα τελευταία χρόνια. Ποιο είναι του ουσιαστικό έλλειμμα που εξακολουθεί να υπάρχει στην Ελλάδα; Aυτό αφορά στην οικοδόμηση ιστορικά θεμελιωμένων πολιτικών και πολιτιστικών προυποθέσεων για την αποτελεσματική οργάνωση των λίγων και διάσπαρτων κοινωνικών αντιστάσεων, ιδιαίτερα των από το 2010, και των ζωτικής σημασίας εθνικών διεκδικήσεων. Επίσης προτάσεων για μία νέου είδους συμμετοχική και αμεσοδημοκρατική διαχείριση της πατρίδας μας, με οικολογική αγάπη για το περιβάλλον, για την κοινωνική χειραφέτηση, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την πολιτιστική αναγέννηση.

         Βεβαίως αποτελούν σημαντικά και θετικά γεγονότα οι παρεμβάσεις, η επιτυχής συγκρότηση δημοτικών πολιτικών οντοτήτων και οι παρουσίες και στις επικείμενες Δημοτικές εκλογές ορισμένων Αδέσμευτων Δημοτικών Κινήσεων που εκφράζουν με αυτενεργό τρόπο αιτήματα και διεκδικήσεις δυνάμεις των τοπικών κοινωνιών. Παραδείγματα αποτελούν οι εναλλακτικές κινήσεις στη Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, το Χαλάνδρι, τα Βριλήσσια, τον Αστακό, τα Ζαγοροχώρια, την Πάτρα. Κινήσεις πολιτών από τα κάτω, με κινηματικά χαρακτηριστικά δημιουργούνται αργά και βασανιστικά αλλά σταθερά. Σε ό,τι με αφορά, παρότι διαμένω και εργάζομαι επί εικοσαετία στην Αθήνα, ήμουν και παραμένω δημότης του καλλικρατικού Δήμου Κιλελέρ Λάρισας. Στον συγκεκριμένο Δήμο, και στον βαθμό που είμαι σε θέση να γνωρίζω και σε πολλούς άλλους Δήμους καθώς και στις περιφέρειες της χώρας, δεν επιτεύχθηκε η συγκρότηση αδέσμευτων ενωτικών Κινήσεων Πολιτών με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης. Αυτό αντανακλάται και στο αποτέλεσμα των δημοτικών και των περιφερειακών εκλογών. Επίσης, αυτό αφορά και στις ευρωεκλογές. Την Κυριακή 25 Μαίου να καταδικάσουμε αυτούς που , τους τοποτηρητές των ξένων κυριάρχων, το 20-25% των εντολοδόχων των τοκογλύφων και του Βερολίνου που κυβερνούν ακόμα. Αλλά ποιόν ψηφίζουμε; Εχω εντοπίσει σε διαφόρους συνδυασμούς υποψηφίους με θέσεις σε βασικά ζητήματα με τις οποίες συμφωνώ. Π. χ. ο Βαγγέλης Πισσίας (υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινους) και ο Κώστας Ζουράρις (συνεργαζόμενος ως υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Ελληνες) αλληλοσυμπληρώνονταν στις παρεμβάσεις τους. Κρίμα που αυτοί και άλλοι δεν ήταν/είναι μαζί... Η επιλογή ποιού τον συνδυασμό θα ρίξουμε στην κάλπη ανήκει στον κάθε πολίτη της Ελληνικής Δημοκρατίας. Καλή μας φώτιση...

Θόδωρος Μπατρακούλης

Δρ Γεωπολιτικής

batrakoulis.th@dsa.gr

http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com