In Praise of Shadows - Morris Berman

June 29, 2013

In Praise of Shadows

Dear Wafers and Waferettes:

On June 22 the Media Ecology Association presented me with their Neil Postman Award for Public Intellectual Activity at Grand Valley State University in Grand Rapids, MI. They asked me to talk on any topic of my choice as the acceptance speech, and also said they would provide me, post-lecture, with a link to the video of the talk. As it turns out, it's going to take them several months to knock that link into shape. Now I know that most of you are sitting on the edge of your seats, waiting to see the video; so in lieu of that, at least for now, I decided to post the text of the talk. Hope you enjoy it.

I want to thank the Media Ecology Association for naming me as the recipient of this year’s Neil Postman Award, and for making it possible for me to be here with you today. It’s quite an honor for me, and I’m very grateful to you for it. Postman was a hero of mine, in the sense of being an honest and unsparing critic of American society, and I cite him a number of times in my own work. He had a natural talent for telling it like it is, and I’m hoping that I’ve been able to do something similar in the following talk. That was my intent, in any case.

In Praise of Shadows is the title of a little book by the celebrated Japanese author Jun’ichiro Tanizaki, which he wrote in 1933. Tanizaki’s particular focus in that book is how the West tends to emphasize things such as concrete objects and bright light, whereas the East is more interested in empty space and shadows. It is a brilliant, if somewhat idiosyncratic, essay, and Tanizaki’s East-West dichotomy stayed with me years after I first read the work. I should add that his intuitive take on this issue was subsequently confirmed by a number of empirical, sociological studies, but that would be the subject of a separate lecture.

In any case I also want to talk about shadows today, but in a somewhat different context: not in terms of East vs. West, but rather in terms of depth vs. surfaces; although it turns that this latter distinction does overlap a bit with Tanizaki’s, as will become apparent later on. The conflict I am talking about occurred most sharply in the life of the Austrian philosopher Ludwig Wittgenstein, who spent the first half of his life as a Platonist, and the second half as an anti-Platonist. I explored this curious contradiction in my book Wandering God, and also in a poem I wrote a few years ago called “Philosophical Investigations,” which was published in a collection entitled Counting Blessings. Allow me to test your patience for a moment by reading it.

Wandering through Wittgenstein’s house in Vienna

the one he built for his sister, Margarethe,

you can’t help thinking:

this is the Tractatus,

in the form of a building.

I mean, it’s so austere–

the masculine, Platonic lines

and the purely functional doorknobs.

Everything perfectly aligned, down to the last millimeter.

Wittgenstein did a complete flip in mid-life, of course,

deciding that the truth had to reside here on earth,

not in heaven.

Suddenly, it was all about context.

I wonder what that house would look like.

Couches with the stuffing coming out, maybe;

pigeons roosting on a window ledge

or even in the corner.

A few friends sleeping on the floor, perhaps,

clothes piled in a heap.

And lots of sex going on, too–

Platonists need not apply.

The first was a world without friction;

the second had nothing but.

Wittgenstein felt more at home in the second,

often entertaining his philosophy class at Cambridge

with examples from American detective stories.

But the first world refused to let him go;

there is, after all, something uncannily erotic about asceticism.

“The sense of the world must lie outside the world,”

he told a colleague the year before he died;

“in it there is no value,

it must lie outside all happening and being-so.

It must lie outside the world.”

He died in 1951,

declaring that he had had a wonderful life.

Sometimes I picture him as a pure spirit

floating above the world

shyly wondering if he is, in fact, the meaning of it.

The dichotomy is something like this: In Book 7 of the Republic, Plato imagines a scenario in which people are sitting around in a cave, staring at shadows on the wall in front of them. They take these shadows to be reality. But at some point, one member of the group leaves the cave and discovers a brilliant light located behind the shadow-watchers, which is the source of what they see on the wall. They are, he realizes, mistaking the shadows for reality. Our task, says Plato, is to leave the cave and become acquainted with the light; to sort out the real from the unreal. Unfortunately, he goes on, very few human beings are capable of doing this.

What might be examples of this phenomenon, a phenomenon I like to call “vertical”? We believe that the objects around us, with their physical properties of density, color, texture, and so on, are real; but read a few pages of any contemporary physics textbook and you will discover that the true reality is atomic particles and empty space, as Democritus asserted a long time ago. Or, we believe that human beings are basically rational, that they make decisions based on objective information. But read a few pages of any contemporary psychology text and you’ll discover that a good part of the time we are in the grip of drives, instincts, and unconscious forces that have their origins in early childhood. Third example: Most Americans believe that the two major political parties in the United States are poles apart, offering very different conceptions of the good life. But a serious examination of their respective histories reveals differences only in terms of style, not substance: Empire vs. Empire Lite, as the Canadian writer Michael Ignatieff once put it. (Franklin Roosevelt’s historical role, for example, was to save capitalism, not to destroy it, as his enemies still believe. Virtually all American historians agree with this assessment.)

That, in any case, is the light-behind-the-shadows approach, the “vertical” argument, and it does illuminate quite a lot, it seems to me; it is a powerful methodology. But the approach of the “horizontal” school, as exemplified by the later Wittgenstein and phenomenologists such as Maurice Merleau-Ponty, is rather different. What it says is that there is no light; it’s all shadows, and the shadows happen to be fully real. “Depths are on the surface,” as Wittgenstein put it; what you see is what you get. The gross physical body, said Merleau-Ponty, is the reality; it’s much more than a collection of atoms. It suffers, it experiences sexual desire, and it sends subliminal messages to other bodies. It is hardly a mechanical assemblage of parts.

To take the example of politics once again: In terms of vertical analysis, it seems clear enough by now who the real Mr. Obama is. He is the man who appointed as his economic advisers individuals who were espousing the very neoliberal ideology that led to the crash of 2008; and the man who ignored the plight of the poor and the unemployed after that crash, and instead funneled upwards of $19 trillion into the hands of Wall Street bankers—who subsequently gave themselves huge bonuses that he publicly approved of. He is the man who decried the senseless slaughter of children in Newtown, Connecticut, last December, while sending predator drones to Afghanistan and Pakistan, which just happen to murder children on a regular basis. According to the New York Times, the president holds “Terror Tuesdays” meetings with his national security advisors every week, during which they discuss which suspected terrorists should be assassinated by drones. In one-third of these cases, says the Times, Mr. Obama selects the targets himself—targets that have included American citizens. He talks of the great freedom enjoyed by citizens of our democracy, and at the same time aggressively persecutes whistleblowers and has his intelligence agencies collecting information on practically every man, woman, and child in the United States, as recent revelations have shown. An analysis of this year’s State of the Union Address by Shamus Cooke (on Counter Punch, 19 February 2013) showed how that speech was coded so that the corporate elite would understand that they would be increasingly in control of American society. To conclude that the president is basically a corporate and military shill, despite the veneer of faint liberal rhetoric that he occasionally comes out with, is hardly rocket science at this point. This is what a vertical analysis tells us.

However, if we look at Obama horizontally, as a “real shadow,” so to speak, we discover a much subtler reality. Who is Barack Obama, in fact? If you look into his eyes, through the medium of television or newspaper photographs, you see a certain type of vacancy there. Rhetoric, after all, is just rhetoric; beneath it lies an empty person. He’s chic, he’s poised, and in a spiritual sense he stands for nothing at all. New York Times columnist Ross Douthat captured this quite accurately when he wrote, last month, that Obama is basically a performance. The man is a shell; he lacks an inner moral compass, which is why Wall Street and the Pentagon and the National Security Agency were able to seduce him so easily. Since he is an empty vessel, he was quickly filled up with the agendas of the wealthy and the powerful, such that even genocide is now part of his own agenda. Of course, the type of vacancy I’m talking about can also be seen in the eyes of Mr. Clinton, Bush Jr. and Sr., or Mitt Romney—remember him?—who was little more than a walking haircut, and one of the emptiest individuals to have ever graced the American political stage. But what does it mean, that the American people want “hollow men,” as T.S. Eliot once put it, to represent them? (Romney, after all, garnered 47% of the popular vote.) As the comedian George Carlin once put it, “Where do you think our leaders come from? Mars?

This finally takes us into media ecology, the larger picture, because horizontal analysis goes way beyond merely identifying these individuals as the mouthpieces of the rich and powerful. They are; but they are also the mouthpieces of nearly everyone else in the United States, which is why they get elected to office, and why the choice always boils down to Tweedledum vs. Tweedledee. What American, for example, doesn’t buy into the American Dream? Why do soup kitchens and tent cities across the United States fly the American flag above them, in a strange parody of patriotism? As John Steinbeck put it many years ago, in the U.S. the poor regard themselves as “temporarily embarrassed millionaires.” And as I argue in Why America Failed, the goal of the settlers on the North American continent, as far back as the late sixteenth century, has been capital accumulation—“the pursuit of happiness,” as Thomas Jefferson subsequently called it. In March of last year, the Pew Charitable Trust released the results of a poll that revealed that most Americans have no objection to the existence of a small, wealthy elite—the famous 1%. Not at all. Their goal is to become part of that elite, and they are deluded enough to think that they can. This is one reason why the Occupy Wall Street movement had such a short lease on life, and why social inequality was a nonissue in the last presidential election, not even mentioned in the pre-election debates. Rich or poor, nearly every American wants to be rich, and in fact sees this as the purpose of life. In this sense, we have the purest democracy in the history of the world, because ideologically speaking, the American government and the American people are on the same page. To quote Calvin Coolidge, “The business of America is business.” Hustling is what America has always been about.

This is why our elected leaders have a vacant quality about them. After all, the American Dream is about a world without limits, about always having More. But More is not a spiritual path, nor is it a philosophy of life. It has no content at all, and this why, when you look into the eyes of an Obama or a Clinton or a Hillary Clinton—probably our next president—you see not merely nothing, but a kind of terrifying nothingness. Unfortunately, this vacant look characterizes a lot of the American population as well: the microcosm reflects the macrocosm, as the medieval alchemists were fond of saying. Once again, this is evidence of a pure democracy: nobodies elect nobodies to office, and then everyone wonders “what went wrong.” All of this reflects the power of horizontal understanding: what you see is what you get.

Let me dwell just a moment on this business of the emptiness of American life, because I really think it goes to the heart of the matter. I first became aware of the reality of this phenomenon in the late seventies, when I was living in San Francisco and some art gallery mounted a collection of photographs of anonymous European faces from the twenties and thirties. What struck me was the depth and complexity of those faces, and how different they were from American faces, which tend to be rather bland. I began to notice this more and more as the years went on. Then last month I happened to be in Barcelona, and the Museum of Modern European Art hosted an exhibition of twentieth-century Catalan sculpture—most of it consisting of busts of ordinary people—and again, one sees a real presence in these faces, a real self-awareness; there is no mistaking it. Finally, the very next day I went to MACBA, the Museum of Contemporary Art, and discovered that there was a collection of portraits on display by the English photographer Craigie Horsfield, of people in Barcelona in 1996, for which Horsfield was nominated for the Turner Prize. Once again, the sense of an interior life was so dramatically present in the eyes and expressions of these folks, and someone—perhaps the curator of the exhibition—wrote of Horsfield’s work: “His individual portraits remind us of the configuration of a civil society in which dissent remains as alive as ever.” I immediately flashed on the film Compliance, which was released last year, a fictional reconstruction of an event that took place more than seventy times in more than thirty states, in which someone impersonated a police officer over the phone and got his fellow Americans to unquestioningly do whatever he asked, no matter how outrageous or degrading. This is a sad X-ray of the American psyche, revealing the complete absence of an inner voice. At the end of the movie, the woman who caused the most damage as a result of her blind obedience is interviewed on television, and all she wants to discuss is the weather in New Orleans. What else would one expect, however, in a nation in which the cultural icons are not Garcia Lorca or Picasso, but Tony Robbins and Donald Trump? A nation that, to quote Barbara Ehrenreich, is vapidly “Bright-Sided,” thinks Oprah is a sage, and has literally no understanding of the tragic dimensions of life. A nation whose people wear smiley buttons and constantly tell each other to “Have a nice day!” No vertical analysis is required here: the reality of our situation is staring us in the face. Tomas Young, a dying Iraq War veteran, put it this way in a letter he wrote to Bush and Cheney: “Your positions of authority, your millions of dollars of personal wealth, your public relations consultants, your privilege and power cannot mask the hollowness of your character.”

The problem with the philosophy of More is that More, as already noted, doesn’t have any intrinsic meaning. After all, once you have it, you then want—More! That’s the American Dream. But the awareness of this dynamic—assuming we ever get to that point—puts us in a particular bind, at least as far as serious social change is concerned. We are finally talking about a kind of conversion experience; and beyond the individual level, which is itself no small achievement, that can only happen when history presents us with a no-win situation. The bald fact is that we cannot maintain the American Dream—now foolishly being pursued by the Chinese—because we are running out of resources, oil in particular. The American Dream cannot survive without energy, and lots of it. Our conversion to a different mental outlook will thus come in the form of a crunch, in which the subdued lights and the quiet shadows—I mean this in Tanizaki’s sense, i.e. a kind of austerity, or Zen restraint—will get praised because we can no longer afford to have the bright lights burning 24/7. The Russian-American sociologist, Pitirim Sorokin, called this the shift from a “sensate” culture to an “ideational” one, and it is this shift that we are now caught up in. If history is any guide, it won’t be a whole lot of fun, because when you’ve been doing something for a long time it becomes very hard to shift gears. It’s a little like detoxing from heroin, I suspect. But there could be a few benefits as well. Let me conclude by suggesting what they might be.

1. Under the American Dream, people waste their lives by never being present in them. (To quote George Carlin once again, “They call it the American Dream because you’ve got to be asleep to believe it.”) Since the goal is More, real life is seen as always on the horizon, always about to start at some future point. It’s an absurd way to live, when you think about it. One reason I moved to Mexico several years ago is that despite the heavy Americanization of Mexican society, there still remains the vestige, the ambience, of a traditional culture, one not constantly trying to get somewhere. Americans tend to laugh at this “mañana” culture, but I doubt they are going to have the last laugh. The truth is that they don’t know what they are missing, and it should come as no surprise that the U.S. consistently ranks below Mexico in world happiness polls. Most days for me begin by getting up, making myself a cup of tea, and sitting on the couch and staring into space for an hour, thinking of nothing in particular. I can’t really describe the pleasure of this wu wei, as it is called in ancient Chinese philosophy—this nondoing—except to say that I wish it for all of us. The freedom from an agenda may be one of the greatest freedoms around.

2. As the consumer society, and the American Dream, continue to disintegrate, many will experience a severe crisis of meaning, inasmuch as prior to the crunch, meaning was to be found in the latest technological gadget or piece of software or brand of lip gloss. I see lots of nervous breakdowns on the horizon. But as one droll observer once put it, the trick is to convert a nervous breakdown into a nervous breakthrough. After all, twentieth-century life offeredhuman beings in the West, at least, a set number of master narratives—communism, fascism, and consumerism, primarily—so that they might be able to avoid that most terrifying of all questions: Who am I? As the I Ching tells us, crisis means danger plus opportunity. Wouldn’t it be great to discover that one was more than one’s career, for example, or one’s car? That opportunity is going to present itself, sooner or later. For many, it already has.

3. Along with all this there might be a shift in the definition of happiness. Now there’s an interesting thought. The damage that the American Way of Life has done to community, friendship, sexual relations, daily social interaction, the family, the workplace, and the nature of work itself, is colossal. This loss has been documented in volume after volume of studies of contemporary American society; most famously, I suppose, in Robert Putnam’s book of 2000, Bowling Alone; although in a qualitative sense, Neil Postman anticipated Professor Putnam’s statistical findings by quite a few years. In any case, we now have many such studies at our disposal, including novels, such as Freedom, by Jonathan Franzen, a depressing book that shows that we have no real freedom at all. There are also a number of stunning films on the costs of this way of life, such as Margin Call, with Jeremy Irons, or Up in the Air, with George Clooney, or Compliance, which I already referred to. “A good deal of modern American culture,” writes Thomas Lewis in A General Theory of Love, “is an extended experiment in the effects of depriving people of what they crave most.” That the systematic destruction of all these things—community, friendship, and so on—might come to an end, is in my view a cause for celebration. In fact, for some Americans, at least, it might mean the return of what it means to be human. Typically, neighbors in the U.S. have no relationship with each other and don’t even know each other’s names. Children barely see their parents, who throw money at them—if they have money to throw—in lieu of loving them or even talking to them. None of this, I wish to point out, requires vertical analysis; these things speak for themselves, as, for example, Franzen’s novel makes abundantly clear. They say asmuch about the vapidity of American life as the vacant look in the president’s eyes, or the empty rhetoric of his speeches. You get my point.

In any case, these are some of the benefits that we might receive if and when the current way of life can no longer be maintained. Taken as a whole, they add up to the remark made 150 years ago by the Victorian art critic and social reformer, John Ruskin, whom Mahatma Gandhi called the single greatest influence on his way of thinking: “There is no wealth but life.” (Gandhi’s version of this was, “I have no message; my life is my message.”) Ruskin would have agreed with both Wittgenstein and Tanizaki, I suspect, that it’s the shadows that have the most to teach us.

©Morris Berman, 2013 

 

Source: http://morrisberman.blogspot.gr/2013/06

Τουρκική διείσδυση σε Ρόδο - Κω

Τουρκική διείσδυση σε Ρόδο - Κω - Πως επιδιώκει η Άγκυρα να μεταφέρει το "μοντέλο Θράκη"

28.06.2013 | 00:01

Με ψεύδη και παραποίηση της πραγματικότητας  και των διεθνών συνθηκών μια ομάδα μουσουλμάνων της Ρόδου επιδιώκει και πάλι να δημιουργήσει θέμα δήθεν ...τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα κατ' επιταγήν κύκλων της Αγκυρας που προωθούν συγκεκριμένη προπαγάνδα  με παρότρυνση του επίσημου τουρκικού κράτους.

 Συγκεκριμένα οι  εφημερίδες Milliyet (με τον τίτλο «Το τουρκικό σχολείο στη Ρόδο είναι κλειστό εδώ και 43 χρόνια» και τον υπέρτιτλο «Αντέδρασε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αδελφοσύνης και Πολιτισμού των Μουσουλμάνων της Ρόδου») και η Star ( με τον τίτλο «Οι Τούρκοι της Ρόδου περιμένουν ενδιαφέρον») γράφoυν ότι οι  μουσουλμάνοι ( ''Τούρκους'' τους ονομάζουν τα ΜΜΕ)  που ζουν στη Ρόδο, ζήτησαν να εφαρμοστούν και τους ίδιους τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στην Τουρκία, στις μειονότητες, τα τελευταία χρόνια και ζήτησαν βοήθεια από τον Τούρκο Πρόεδρο κ. Γκιουλ.

 Ο κ. Μουσταφά Σιγιεχί, που είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Αδελφοσύνης και Πολιτισμού των Μουσουλμάνων της Ρόδου, που συστάθηκε το 2000, υποστήριξε ότι στη Ρόδο ζουν 3.500 ''Τούρκοι'' και ζήτησε τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στις μειονότητες στην Τουρκία να αναγνωριστούν και στους ''Τούρκους'' της Ρόδου. Ο ίδιος υποστήριξε : «Έχουμε πολλά προβλήματα. Εδώ δεν μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας το μάθημα της γλώσσας. Δεν έχουμε σχολείο. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν χωρίς να μαθαίνουν τη γλώσσα τους και τη θρησκεία τους. Το μοναδικό τουρκικό σχολείο έκλεισε το 1970. Από τότε το σχολείο είναι κλειστό και σε άσχημη κατάσταση».

 Ο κ. Σιγιεχί υποστήριξε  ακόμα ότι οι μουσουλμάνοι ''Τούρκοι'' της Ρόδου μπορούν και προσεύχονται μόνο σ’ ένα τέμενος και πρόσθεσε: «Είναι ανεπαρκές το τέμενος του Ιμπραχήμ Πασά. Δε λειτουργεί το τέμενος που είχε γίνει στο όνομα του Μουράτ Ρεΐς, που ήταν ένας από τους φημισμένους ναυτικούς, όπως ο Πιρί Ρεΐς και ο Μπαρμπαρός, από την εποχή του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και έχει γίνει αποθήκη αχρήστων ειδών. Όταν πέθανε, πριν από 30 χρόνια, ο μουφτής, το τέμενος κλειδώθηκε. Τα τελευταία δύο χρόνια δε μπορούμε να πάμε στην Ντάττσα και οι ''Τούρκοι''της Ρόδου θέλουν να πάνε Ντάττσα».

 <<Μόνο καθαριστές στο Δήμο>>

Σε μια προσπάθεια να προκαλέσει συμπάθειες είπε μια σειρά ακόμα ψέμματα βάζοντας ως ...ασπίδα το ότι είναι και Έλληνες υπήκοοι και υπήκοοι της ΕΕ , για να προσθέσει τους εξής ισχυρισμούς : «Για μας εφαρμόζονται διπλά μέτρα και σταθμά. Οι ''Τούρκοι'' δε μπορούν να δουλέψουν στους δημόσιους θεσμούς. Μπορούν να γίνονται μόνο καθαριστές στο δήμο. Ο αξιότιμος Πρόεδρος Γκιουλ, όταν ήταν ΥΠΕΞ, είχε έρθει εδώ και του έδωσα μία τετρασέλιδη έκθεση. Εδώ το σχολείο μας είναι κλειστό. Είναι ανοιχτό μόνο ένα τέμενος και επιθυμούμε να ανοίξει, επιτέλους, ένα δεύτερο τέμενος».
Να σημειώσουμε εδώ ότι  τον τελευταίο καιρό ο τουρκικός τύπος ασχολείται με τη Ρόδο και ειδικά με θέματα που αφορούν διάφορα τεμένη υποστηρίζοντας ψευδώς ότι…καταρρέουν, ενώ είναι γνωστό ότι στα περισσότερα έχουν γίνει αναστηλώσεις, ενώ σε άλλα βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές παρεμβάσεις με την φροντίδα και τις δαπάνες του υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 Επιδιώκουν  ''μοντέλο της Θράκης''!

Είναι σαφές στις αρμόδιες υπηρεσίες και αναλυτές στην Ελλάδα ότι οι κύκλοι αυτοί της Άγκυρας επιχειρούν να δημιουργήσουν στην Ρόδο και στην Κω το ''μοντέλο της Θράκης'', με σκοπό να δημιουργηθούν παράλληλες δομές στην καθημερινή ζωή των μουσουλμάνων.
Ειναι σαφές ότι το καθεστώς των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών της Ρόδου και της Κω δεν διέπεται από τη Συνθήκη της Λωζάνης και συνεπώς δεν υπάρχει εκεί αναγνωρισμένη μειονότητα,. Ωστόσο από πολλά λάθη του παρελθόντος η Αθήνα έχει αναχθεί   σε κύκλους ελεγχόμενους από την Αγκυρα και το τουρκικό προξενείο Ρόδου να δραστηριοποιούνται, αδιαφορώντας για τους νόμους και να κάνουν προπαγάνδα- κόντρα πολλές φορές με την πλειονότητα των φιλήσυχων ντόπιων μουσουλμάνων.

Πριν μερικούς μήνες ήλθε στο προσκήνιο το σχέδιο της Τουρκίας με αφορμή την υπόθεση του ιμάμη της Ρόδου. Ο κ. Μέτσο Ιλτέρ, ο οποίος έχει σταλεί στη Ρόδο από τον ψευδομουφτή Ξάνθης κ. Αχμέτ Μετέ για την κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών των μουσουλμάνων,  δεν αναγνωρίζεται από την ελληνική Πολιτεία. Αυτός όμως παρεμποδίζει συστηματικά τη δραστηριότητα του επίσημου ιμάμη έχοντας την υποστήριξη τουρκικών κύκλων.

Όπως ανέφερε τότε σε σχετικό ρεπορτάζ το Βήμα, το Βακούφ Ρόδου, το οποίο βάσει της ελληνικής νομοθεσίας είναι αρμόδιο για τη διαχείριση μουσουλμανικών τεμενών, νεκροταφείων και ακινήτων στο νησί, αλλά παράλληλα φροντίζει να υπάρχει στη Ρόδο ιμάμης για να μπορούν να προσεύχονται οι εκεί μουσουλμάνοι, έστειλε στις 11 Ιουλίου 2012  επίσημο αίτημα προς τη Μουφτεία Διδυμοτείχου, ζητώντας τη μετάβαση ενός ιμάμη-θεολόγου για τις ανάγκες του Ραμαζανίου. Μία ημέρα αργότερα, στις 12 Ιουλίου, σε απάντησή της, η Μουφτεία ανακοίνωσε ότι επέλεξε τον ιμάμη του τεμένους Φερών κ. Χασάν Καρά Αλή για να μεταβεί στη Ρόδο.

 Ο κ. Καρά Αλή, που θεωρείται μετριοπαθής, έφθασε τότε στο νησί για να αντικαταστήσει ουσιαστικά τον κ.Ισμαήλ Τσακίρογλου, που είχε έρθει ως ιμάμης στη Ρόδο το 1990 από τη Μουφτεία Κομοτηνής. Εδώ και πολλά χρόνια, ο κ. Τσακίρογλου είχε εμπλακεί σε δικαστική διένεξη με το Βακούφ Ρόδου, που τελεσιδίκησε υπέρ του Βακούφ στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ωστόσο, λόγω και της ηλικίας του, ο κ. Τσακίρογλου είχε αρχίσει τα τελευταία δύο-τρία χρόνια να μη μπορεί να εκπληρώσει τα καθήκοντά του.

Με την ελληνική Πολιτεία και τα συναρμόδια υπουργεία (Εξωτερικών, Εσωτερικών και Παιδείας) να αποφεύγουν να δώσουν οριστική λύση, το πρόβλημα διογκώθηκε όταν ο νεοσύστατος Πολιτιστικός Σύλλογος Μουσουλμάνων «Η Αδελφοσύνη» - που και τώρα πρωτοστατεί , όπως αναφέρουν οι Τουρκικές εφημερίδες-  που πρωτοϊδρύθηκε το 2000, κάλεσε μέσω και του ψευδομουφτή Ξάνθης Μετέ τον κ. Μέτσο Ιλτέρ ως ιεροδιδάσκαλο-ιμάμη. Ο τελευταίος μάλιστα εκμεταλλεύθηκε την ανικανότητα εκτέλεσης των καθηκόντων τού ιμάμη από τον κ. Τσακίρογλου για να αρχίσει να τον εκτοπίζει από το τέμενος Ιμπραχήμ Πασά.

Καταδικάστηκαν για την επίθεση

Πέρυσι, όταν και πάλι το Βακούφ Ρόδου είχε ζητήσει να έλθει άλλος ένας ιμάμης από τη Θράκη για να καλυφθούν οι ανάγκες του Ραμαζανίου, ο κ. Ιλτέρ είχε καταφέρει να τον εκδιώξει. Εφέτος ( σ.σ. το 2012) η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά. Και αυτό συνέβη διότι ο κ. Καρά Αλή, αν και παρενοχλήθηκε και παρεμποδίστηκε στην εκτέλεση των καθηκόντων του τόσο από τον κ. Ιλτέρ όσο επίσης και από άτομα που πρόσκεινται στο τουρκικό προξενείο Ρόδου, αλλά και από τον κ. Μ. Ζαμαντάκη, πρόεδρο του συλλόγου «Αδελφοσύνη», έχει αποφασίσει να μην υποχωρήσει. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των ''Νεων'', δύο άτομα επιτεθήκαν εναντίον του ιμάμη και τον τραυμάτισαν στο πρόσωπο και σε άλλα μέρη του σώματος του, ενώ παράλληλα τον εξύβρισαν.
Ο τραυματισθείς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Ρόδου, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια μετέβη στο αστυνομικό τμήμα και υπέβαλε μηνύσεις. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τα δύο άτομα τα οποία κατηγορούνται για διατάραξη θρησκευτικής συνάθροισης, έμπρακτης εξύβρισης και απρόκλητης σωματικής βίας.Σύμφωνα με  «Το Βήμα», ο κ. Ιλτέρ φέρεται να δήλωσε ευθαρσώς στον κ. Καρά Αλή ότι αγνοεί την ελληνική Πολιτεία και τους νόμους της και αν κάποιοι δεν τον θέλουν να τον βάλουν φυλακή! Μάλιστα, το Βακούφ Ρόδου προσέφυγε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών του νησιού. .Αργότερα , όπως διαβαζουμε στα ''Νεα'', σε φυλάκιση 21 μηνών καταδικάστηκαν  από το Αυτόφωτο Πλημμελειοδικείο Ρόδου δύο άτομα γιατί ξυλοκόπησαν μέσα σε τέμενος το νέο ιμάμη της Ρόδου Καρά Αλί Χασάν. Πρόκειται για ένα 49χρονο Τούρκο και έναν Έλληνα μουσουλμάνο από τον Έχινο της Ξάνθης.

<<ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ>> το πρόβλημα και οι δράστες

Σημειώνεται ότι ο καταδικασθείς Τούρκος διαμένει μόνιμα στη γειτονική χώρα, ενώ ο άλλος μουσουλμάνος  κατοικεί μόνιμα στη Ξάνθη- πράγμα που δείχνει ότι το πρόβλημαπου δημιουργήθηκε στην Ρόδο  είναι ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ!.
Πάντως πίσω από την προαναφερθείσα σύγκρουση των ιμάμηδων κρύβεται ένα πολύ ευρύτερο παιχνίδι που κινείται γύρω από τη δεδηλωμένη πρόθεση της Τουρκίας να επηρεάσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των γειτονικών της χωρών. Σε αυτό δίνει τεράστια έμφαση η κυβέρνηση του κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ιδιαίτερα ο υπουργός Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου. Η κινητικότητα της Αγκυρας δεν εδράζεται πλέον σε εθνικιστικά θεμέλια όσο στην εκμετάλλευση του Ισλάμ, έγραφε τότε το Βήμα - τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία με την απροκάλυπτη ισλαμική στροφή δικαιώνουν αυτή την εκτίμηση.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι μουσουλμάνοι της Ρόδου και της Κω είναι απολύτως ενσωματωμένοι στην τοπική κοινωνία των νησιών και αρκετοί εξ αυτών έχουν μεγάλες περιουσίες, καθώς κατέχουν σημαντικές παραθαλάσσιες εκτάσεις. Επιπλέον και σε ό,τι αφορά τη θρησκευτική τους συμπεριφορά είναι πολύ λιγότερο τυπικοί στο θρησκευτικό τελετουργικό σε σχέση με τους μουσουλμάνους της Θράκης. Τέλος, οι μουσουλμάνοι των Δωδεκανήσων δεν αποτελούν μειονότητα και δεν εφαρμόζεται στην περιοχή ο ισλαμικός νόμος (Σαρία). Το σημαντικότερο δε είναι ότι στη Ρόδο και στην Κω δεν υπάρχουν μουφτείες - σε πλήρη αντίθεση με τη Θράκη - και αυτό διότι τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία και όχι από την Τουρκία.

Τα τελευταία χρόνια όμως, με την ενθάρρυνση της Αγκυρας, διεξάγεται μια ξεκάθαρη προσπάθεια να αξιοποιηθεί η παρουσία μουσουλμάνων στα δύο νησιά για διεύρυνση της επιρροής της. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η κυβέρνηση Ερντογάν είχε ζητήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης να συγγραφεί έκθεση για την κατάσταση των μουσουλμάνων σε Ρόδο και Κω έπειτα από την έκθεση που έκανε το Συμβούλιο για την Ιμβρο και την Τένεδο, ανέφερε το Βημα.

 Τα σχέδια διείσδυσης της Τουρκίας 

Ειδική αναφορά έκανε τότε το ΄΄Βήμα'' στα σχέδια διείσδυσης της Τουρκία μέσω του συλλόγου «Αδελφοσύνη» και τον ρόλο του κ. Νταβούτογλου. Η πλήρης απουσία της ελληνικής Πολιτείας, που επιμένει, σύμφωνα με τις παραδοχές ανθρώπων που επί χρόνια έχουν χειριστεί τα μειονοτικά θέματα, να βλέπει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με «ψυχροπολεμική ματιά», επιτρέπει στην Αγκυρα τη διείσδυση με σκοπό την περιχαράκωση των μουσουλμάνων. Στη Ρόδο έχουν μεταβεί τα τελευταία χρόνια τόσο ο κ. Νταβούτογλου, ο οποίος τον Μάρτιο του 2011 είχε κάνει ειδική αναφορά στην «πολύ καλή δουλειά» του Μέτσο Ιλτέρ, όσο και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Αλί Μπαμπατζάν.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», ο σύλλογος «Αδελφοσύνη» ενισχύει τους δεσμούς του με τους φιλοτουρκικούς κύκλους στη Θράκη. Στα εγκαίνια των νέων γραφείων του μάλιστα στη Ρόδο, τα έξοδα των οποίων έχει αναλάβει να καλύψει το τουρκικό προξενείο στο νησί, παρευρέθη ο τούρκος πρέσβης στην Αθήνα κ. Κερίμ Ουράς. Ηδη ο σύλλογος έχει ζητήσει δύο δασκάλους να έρθουν από τη Θράκη στη Ρόδο για να διδάξουν την τουρκική γλώσσα. Οι επιλεγέντες θεωρούνται σκληροπυρηνικοί και έχουν στο παρελθόν διατελέσει πρόεδροι της (κατηργημένης πλέον) Ενωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης.

Πήγαν για ...σεμινάρια  στην Τουρκία

Επιπλέον η ηγεσία της «Αδελφοσύνης» μετέβη πριν από ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Θράκη (σ.σ. εντός του 2012) , όπου και συμμετείχε σε... σεμινάρια του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή. Τα σεμινάρια αφορούσαν μεταξύ άλλων τον τρόπο ίδρυσης συλλόγων, τον προσηλυτισμό και το άνοιγμα των τουρκικών σχολείων. Υπενθυμίζεται ότι τα σχολεία αυτά έκλεισαν από τη χούντα το 1972, με όσα είχαν απομείνει να κλείνουν το 1991 λόγω ανεπαρκούς αριθμού μαθητών.

Η πρόσκληση προς την «Αδελφοσύνη» έγινε από το κόμμα Ισότητα - Ειρήνη - Φιλία / DEB που είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ και το οποίο μάλιστα σχεδιάζει να ιδρύσει παράρτημα στη Ρόδο. Ο απώτερος στόχος των επηρεαζόμενων από την Τουρκία μουσουλμάνων στη Ρόδο είναι - όπως ανέφερε στην ανάλυσή του το Βήμα - να ανοίξει θέμα μουφτή αλλά και να ελεγχθεί η λειτουργία του Βακούφ Ρόδου, για το οποίο πάντως έχουν εκφραστεί από διάφορες πλευρές αντιρρήσεις για τη διαφανή εκμετάλλευση της περιουσίας του. Αυτός είναι και ο λόγος που ο κ. Ιλτέρ επιμένει ότι έχει την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού, κάτι που δεν ισχύει.

Τα νέα δημοσιεύματα σε  Milliyet  και Star εντάσσονται στην προσπάθεια κλιμάκωσης του τουρκικού σχεδίου για τα Δωδεκάνησα...

 

Πηγή :  www.onalert.gr

Το κλείσιμο της ΕΡΤ ως στρατηγικό λάθος - Γ. Κοντογιώργης

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Γ. Κοντογιώργης, Το κλείσιμο της ΕΡΤ ως στρατηγικό λάθο

 

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 14.6.13, στον κυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Πρώτο και στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο, για το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Cosmosystème -Cosmosystem- Κοσμοσύστημα:

Πηγή: contogeorgis.blogspot.gr

Πρόσκληση σε εκδήλωση του ΚΥΚΕΜ με θέμα τις σχέσεις Κύπρου-Ισραήλ

Πρόσκληση σε εκδήλωση του ΚΥΚΕΜ με θέμα τις σχέσεις Κύπρου-Ισραήλ 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Επαρχιακή Επιτροπή Λάρνακας/Αμμοχώστου

του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

σας προσκαλεί στην ανοικτή συζήτηση με θέμα:

"Πολιτικές και Γεωπολιτικές προεκτάσεις της κρίσης.

Οι συνέπειες στο Κυπριακό, οι πιθανές αντιδράσεις της Τουρκίας, το θέμα του φυσικού αερίου και οι σχέσεις με το Ισραήλ"

Εισηγητές

Σόλων Κασίνης

Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΚΡ.ΕΤ.Υ.Κ)

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του ΚΥΚΕΜ

Συντονιστής
Ανδρέας Μορφίτης
Πρόεδρος Επαρχιακής Επιτροπής Λάρνακας/Αμμοχώστου του ΚΥΚΕΜ
Δευτέρα,  1 Ιουλίου 2013, 8.00 μ.μ.

Ξενοδοχείο Άτριουμ-Ζήνων

Ζήνωνος Πιερίδη 2

Λάρνακα

Πληροφορίες: Τηλ. 99572467

 

Πηγή: infognomonpolitics.blogspot.gr

 

The European Commission is stronger and better equipped to meet Europe's challenges than is often thought

The European Commission is stronger and better equipped to meet Europe’s challenges than is often thought.

Hussein Kassim presents findings from a new book that reveals the inner workings of one of the world’s most powerful international administrations. Examining the backgrounds and beliefs of officials, and how the organisation has changed over the past decade, he argues that the European Commission is stronger and better equipped to meet the challenges that confront the European Union than is often thought.
In a Eurosceptic age, the European Commission is widely viewed as the arch-bureaucracy — remote, arrogant and imperious. In the public mind, the organization is populated by zealous federalists, with little experience of the world beyond Brussels. Its depiction in the academic literature is often no more sympathetic. The Commission is typically presented as either monolithic and expansionist or hopelessly fragmented and difficult to lead.
These accepted wisdoms were put to the test in a major study conducted by a multinational team of researchers, who investigated the internal operation of the Commission and the backgrounds, beliefs and careers of its staff, as well as their attitudes and responses to the changes brought by administrative reform and the enlargements of the EU in 2004 and 2007. At the heart of the study was the largest and most representative survey of Commission staff ever conducted by independent researchers, involving almost 2000 people.  The team also carried out more than 200 interviews with Commissioners, cabinet members middle and senior managers, and administrators.

European Council President Herman van Rompuy and European Commission President Jose Manuel Barroso Credit: Maria Brianchon (Creative Commons BY NC ND)

The findings, published in a new book, The European Commission of the Twenty-First Century, challenge many widely held views about the Commission.  The book also answers important questions about how the organization functions and about its staff that were previously unaddressed or where the existing literature is now out of date.
Among the myths it dispels are the following:
Commission officials have no experience of life beyond Brussels. In fact, 96 per cent of officials worked somewhere else before deciding to pursue a career in the European Commission.  In addition, the workforce is more diverse than often thought: the Commission employs more economists and scientists than lawyers; and while more than a third worked previously in a national administration, more than a quarter come from business and the private sector. 
Commission officials want always and everywhere to increase the power of Brussels. Few officials see the Commission as the future government of Europe. More want to see the Commission continue to play its traditional role in policy initiation and enforcement. Only a minority see the member states as the pillars of the Union. Officials are also selective about where the EU’s power should be extended.  There is strong support for ‘more Europe’ in police and judicial cooperation, energy, asylum and immigration, and foreign and security policy, but a desire for ‘less Europe’ in agriculture, historically regarded as sacrosanct by EU officials.
The Commission is built on the Napoleonic model of administration and dominated by France. In practice, the Commission draws on several national administrative traditions. If France ever dominated the organization, it does not do so now. Like other large member states, France is under-represented in proportion to its share of the EU’s total population.
The Commission administration is weak, divided and difficult to lead. Treaty change, enlargement and administrative reform have increased the powers of the Commission Presidency and, combined with internal reorganization, have enabled José Manuel Barroso to lead the Commission effectively. Cabinets are no longer enclaves of national interest in perennial conflict with each other and with the permanent administration, and coordination within the organization has dramatically improved.
The Commission is an antiquated administration that resists change. Officials were split on the merits and impact of the reform implemented under the Prodi Commission (1999-2004), the predecessor to the Barroso Commission.  Senior officials were most positive about the changes introduced. The reforms have brought many of the procedures and processes within the organization more closely in line with modern personnel policy, and financial management and control.
In short, our study shows that the European Commission is stronger and better equipped to meet the challenges that confront the European Union than is often thought.  Not only do its officials command an impressively diverse range of expertise and experience, but the organization has demonstrated an ability to adapt to changing demands requirements, and under the Barroso Presidency it has developed a capacity for coherent action across the full range of policy.
At the same time, the book highlights a number of potential problems that the Commission may have to confront in the future. First, the larger member states, notably, Germany, Italy, and the UK, are underrepresented in the Commission administration as measured against each nation’s respective share of the EU population. As well as leaving the Commission short of expertise in key areas, this shortfall may contribute to an erosion of confidence in the countries concerned. Second, while the EU’s expansion has introduced young, talented and dynamic officials, those from the newer member states have different aspirations and ambitions and may have different policy preferences and expectations as to the EU’s role. This could lead to new ideological tensions within the organization and challenges to long-standing policy positions. Third, the gender balance among Commission officials remains a problem. While the percentage of women has increased significantly in recent years, women remain over-represented in the lower levels and under-represented at the top. Finally, it is unclear whether the strengthening of the Commission Presidency will survive the departure of Barroso.  The strong leadership exerted from that office since 2004 has been founded to a large degree on the transformation of the Secretariat General into a service of the Commission President and the expansion of the Secretariat General’s coordinating role.  It is unclear whether either will prove enduring, not least due to the ambivalent attitudes of senior managers.
Further information about the project can be found here. The European Commission of the Twenty-First Century is published by Oxford University Press on June 27.
*The team included: Prof Michael Bauer (Speyer University), Dr Sara Connolly, (UEA), Prof Renaud Dehousse (Sciences Po. Paris), Prof Liesbet Hooghe (University of North Carolina at Chapel Hill and University of Amsterdam), and Prof Andrew Thompson (University of Edinburgh). Ms Vanessa Buth (UEA) and Ms. Louise Maythorne (University of Edinburgh) were research assistants.
Please read our comments policy before commenting.
Note:  This article gives the views of the author, and not the position of EUROPP – European Politics and Policy, nor of the London School of Economics.
Shortened URL for this post: http://bit.ly/10kUXve

 _________________________________

About the author 
Hussein Kassim – University of East Anglia
Hussein Kassim is Professor of Politics at the University of East Anglia. He is a Co-investigator at the ESRC Centre for Competition Policy at UEA where he became Political Science Mentor in 2005. His research interests lie in EU institutions, the relationship between the EU and the member states, especially France and the UK, and EU policy and administration.

Source: http://blogs.lse.ac.uk/europpblog/2013/06/27/european-commision-strenghts/

The European Commission of the Twenty-First Century [Hardcover]

Hussein Kassim (Author), John Peterson (Author), Michael W. Bauer (Author), Sara Connolly (Author), Renaud Dehousse (Author), Liesbet Hooghe (Author), Andrew Thompson (Author)

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ - του Β. Βιλιάρδου

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ

Τετάρτη, 26 Ιούνιος 2013 23:08

Η Ελλάδα έχει πιαστεί στον ιστό της αράχνης, κινδυνεύοντας σοβαρά να «κατασπαραχθεί» – με άλλα λόγια, έχει οδηγηθεί μέσα σε ένα βάλτο, όπου με την παραμικρή κίνηση της να απελευθερωθεί, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στο βούρκο...

“Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Όλοι μαζί, χωρίς καμία εξαίρεση. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο” (W. Churchill).

“Το ψέμα αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανεπαρκών και ανίκανων πολιτικών, ενώ ακούγεται συνήθως ευχάριστα μόνο από ανώριμους, μη συνειδητοποιημένους Πολίτες. Η αλήθεια βέβαια σπάνια είναι αρεστή – αποδεικνύεται όμως πάντοτε σωτήρια.

Στα πλαίσια αυτά, εάν υπάρχει κάτι χειρότερο από μία ανίκανη κυβέρνηση που λέει ψέματα και δεν τηρεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, είναι μία αντιπολίτευση, η οποία είναι δογματικά αντίθετη με τα πάντα, προτάσσοντας το κομματικό του εθνικού συμφέροντος  - αιθεροβατώντας επί πλέον και παραπλανώντας τους Πολίτες”.

Ανάλυση

Από το Μάρτιο του 2010 η Ευρωζώνη, καθώς επίσης το ΔΝΤ, δάνεισαν στην Ελλάδα το ποσόν των 206,9 δις €, σε 23 δόσεις -χωρίς να υποχρεωθούν να τεκμηριώσουν αναλυτικά που ακριβώς χρησιμοποιήθηκε το τεράστιο αυτό ποσόν, για το οποίο εγγυώνται οι φορολογούμενοι των 16 υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης των 188 μελών του ΔΝΤ. Μία αυστριακή οργάνωση όμως (Attac) ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με το θέμα αυτό, με τα εντυπωσιακά παρακάτω αποτελέσματα:   

(α)  Τα 58,2 δις € (το 28,1%) διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών - οι οποίες υπέφεραν από μία άνευ προηγουμένου εκροή καταθέσεων (περί τα 100 δις €), ενώ υποχρεώθηκαν σε τεράστιες ζημίες, λόγω της απόσβεσης των ομολόγων του δημοσίου (στα πλαίσια του εγκληματικού PSI, με το οποίο στην κυριολεξία πυροβολήσαμε μόνοι μας τα πόδια μας).

Οι μειώσεις μισθών και εισοδημάτων, καθώς επίσης η ύφεση που προκλήθηκε, λόγω της αποτυχημένης πολιτικής που εφάρμοσε το ΔΝΤ, επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση των τραπεζών ακόμη περισσότερο – αφού αυξήθηκαν επικίνδυνα οι επισφάλειες τους (τα κόκκινα δάνεια). 

(β)  Τα 101,3 δις € (το 49%) περιήλθαν στους πιστωτές της Ελλάδας. Από το ποσόν αυτό, τα 55,44 δις € χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων - αντί να υποχρεωθούν οι πιστωτές να επιβαρυνθούν με το ρίσκο της απώλειας των επενδύσεων τους, από τις οποίες προηγουμένως είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά, τοκίζοντας την Ελλάδα με υψηλά επιτόκια. Τα επόμενα 34,6 δις € οδηγήθηκαν επίσης στους πιστωτές, στα πλαίσια της διαγραφής χρέους (Μάρτιος 2012), ενώ με τα υπόλοιπα 11,29 δις € χρηματοδοτήθηκε η επαναγορά χρέους, από τους κατόχους ομολόγων (δεύτερη διαγραφή).

(γ)  Τα 46,6 δις € (22,5%) εισέρευσαν στον προϋπολογισμό της Ελλάδας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ωφέλησαν τους Πολίτες - αφού με τα 34,6 δις € πληρώθηκαν τόκοι για τα υφιστάμενα ομόλογα του δημοσίου (από το δεύτερο τρίμηνο του 2010 έως το τέταρτο τρίμηνο του 2012), ενώ οι εξοπλιστικές δαπάνες απορρόφησαν 10,2 δις € (2010 και 2011), λόγω της πίεσης των προμηθευτών μας, Γερμανών και Γάλλων, για να μην επηρεαστούν οι δικές τους πωλήσεις.

Ουσιαστικά λοιπόν, μόλις 1,7 δις € διατέθηκαν για τους Έλληνες - αν και πρέπει να αφαιρεθούν οι τεράστιες αμοιβές των στελεχών της Τρόικας, καθώς επίσης τα διάφορα έξοδα τους, τα οποία ανέρχονται σε αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια. Η ζημίες δε που έχουν υποστεί οι Έλληνες ξεπερνούν τα 700 δις € (απαξίωση του χρηματιστηρίου, πτώση των τιμών των ακινήτων, χρεοκοπίες επιχειρήσεων, μείωση μισθών και εισοδημάτων, υπερβολική φορολόγηση κοκ.)     

(δ)  Τέλος, περί τα 0,9 δις € (0,4%) διατέθηκαν για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης(ESM). Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνεται η συνολική εικόνα:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η διάθεση των ποσών του δανείου της Ελλάδας από την Τρόικα, σε δις €

Χρήση δανείων	Ποσόν
Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών	58,20
Εξόφληση ληξιπρόθεσμων ομολόγων	55,44
Πιστωτές για διαγραφή χρέους (PSI)	34,60
Επαναγορά χρέους	11,29
Τόκοι 30 μηνών	34,60
Εξοπλιστικές δαπάνες δύο ετών	10,20
Συμμετοχή στο ESM	0,90
Έλληνες πολίτες, έξοδα Τρόικας	1,70
Σύνολα	206,93

Πηγή: Attac Austria

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Παρά το ότι λοιπόν από το συνολικό πακέτο διάσωσης της Ελλάδας (240 δις € συν ενδεχομένως κάποια ποσά για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών), έχουν δαπανηθεί ήδη τα 207 δις €, ελάχιστα χρήματα έχουν καταλήξει στην ελληνική οικονομία - αφού κάτι περισσότερο από τη «μερίδα του λέοντος» οδηγήθηκε στους πιστωτές, ειδικά στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, με τα υπόλοιπα να απορροφώνται από τα εξοπλιστικά προγράμματα (από τα οποία ξανά κερδίζουν τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι Γάλλοι).

Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί απεικονίζεται η διάρθρωση του ελληνικού χρέους, το Μάρτιο του 2010, τον Αύγουστο του 2010, το Νοέμβριο του 2012 και τον Ιανουάριο του 2013:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Διάρθρωση ελληνικού χρέους σε δις €

Είδος δανειστών	3/2010	8/2010	11/ 2012	Ι/ 2013
Δανειστές (μη τράπεζες)	176	118	**72	***57
Ελληνικές τράπεζες	40	45	36	21
Διεθνείς τράπεζες	77	60	./.	./.
ΕΚΤ		40	45	45
EFSF			74	84
Διακρατικά δάνεια*		22	53	53
ΔΝΤ		16	22	22
Σύνολα	293	301	302	282

 * Ουσιαστικά τον Αύγουστο του 2010 τα διακρατικά δάνεια, μαζί με το ΔΝΤ, ήταν συνολικά 38 δις €, αφού δεν υπάρχει αναλυτική εικόνα.      

 ** 36 δις € Έλληνες και 36 δις € ξένοι  

*** 36 δις € Έλληνες και 21 δις € ξένοι

Πηγή: NDS

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος   

Από τον Πίνακα ΙΙ διαπιστώνουμε ότι, το χρέος της Ελλάδας μεταφέρθηκε ουσιαστικά από τους ιδιώτες πιστωτές (ειδικά από τις διεθνείς τράπεζες, στις οποίες πλέον δεν οφείλει τίποτα η Ελλάδα, αλλά το EFSF και η ΕΚΤ), σε κρατικούς – γεγονός φυσικά που καθιστά πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη, την απαίτηση διαγραφής των τοκογλυφικών κερδών (επαχθή χρέη), αφού τα δάνεια δεν κατέχονται πλέον από τους αρχικούς κερδοσκόπους.    

Ειδικότερα, το συνολικό χρέος της χώρας μας το Μάρτιο του 2010 ήταν σε ποσοστό 100% απέναντι σε ιδιώτες - ενώ το 2013 το χρέος απέναντι στους ιδιώτες μειώθηκε στο 25% περίπου. Στην πραγματικότητα δε το συνολικό χρέος αυξήθηκε, σε σχέση με το 2010, παρά τις διαγραφές (haircut) - αφού στα τέλη του 2012 διαμορφώθηκε στα 305,5 δις € περίπου (με τα υπόλοιπα από τα 282 δις € του Πίνακα ΙΙ να οφείλονται σε πιστωτές, τους οποίους δεν μπορούμε να συγκεκριμενοποιήσουμε). 

Εν τούτοις τα 58,2 δις €, τα οποία διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, δεν αναφέρονται στον προϋπολογισμό, με βάση τον οποίο το δημόσιο χρέος ανερχόταν στα 305,5 δις € στο τέλος του 2012 – παρά το ότι ένα μέρος τους είχε καταγραφεί κάποια στιγμή (άρθρο μας). Το γεγονός αυτό μας κάνει να αμφιβάλλουμε για το πραγματικό ύψος του δημοσίου χρέους – επίσης για τα ποσά, τα οποία ανακοινώνονται ή εμφανίζονται στις μελέτες ελληνικών ή διεθνών οργανισμών, όπως και για τις πραγματικές συνθήκες, οι οποίες οδήγησαν στη «ρήξη» την τρικομματική κυβέρνηση.      

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΜΑΣ

Το ελληνικό δημόσιο είναι πλέον υπερβολικά χρεωμένο - ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται, λόγω της δεινής κατάστασης, στην οποία έχει οδηγηθεί. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του χρέους αποτελείται από ομόλογα σταθερού επιτοκίου - όπου η Ελλάδα οφείλει να τα εξοφλήσει στην ονομαστική τιμή τους την ημερομηνία λήξης τους, πληρώνοντας όμως ετήσια τόκους στους δανειστές της.

Τα χρήματα που η χώρα μας λαμβάνει από τα πακέτα στήριξης, λειτουργούν ουσιαστικά με το ίδιο «αξίωμα». Η μοναδική διαφορά μεταξύ των φυσιολογικών ομολόγων δημοσίου (τα οποία αγοράζονται από ιδιώτες, όπως από τράπεζες και ασφάλειες), καθώς επίσης των δανείων από τους μηχανισμούς στήριξης (Ευρωζώνη, ΔΝΤ), είναι τα επιτόκια - τα οποία, στη δεύτερη περίπτωση, δεν καθορίζονται από τις αγορές, αλλά από την πολιτική.

Τα χρήματα τώρα, με τα οποία δανείζουν οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί στήριξης την Ελλάδα, προέρχονται μόνο κατά ένα πολύ μικρό μέρος τους από τις χώρες της Ευρωζώνης - αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό τομέα.

Αναλυτικότερα, τόσο οι τράπεζες, όσο και οι ασφαλιστικές εταιρείες αγοράζουν ομόλογα, τα οποία εκδίδει το EFSF και το ESM - εξασφαλίζοντας το δανεισμό του. Τα δανεικά αυτά χρήματα, τα οποία λαμβάνουν οι μηχανισμοί στήριξης από τις τράπεζες και τους λοιπούς επενδυτές, τα δανείζουν με τη σειρά τους στην Ελλάδα (στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία κοκ.) - με ένα υψηλότερο επιτόκιο, από αυτό που οι ίδιοι πληρώνουν.

Ουσιαστικά λοιπόν, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν δανείζουν με δικά τους χρήματα, με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους δηλαδή την Ελλάδα, αλλά λειτουργούν απλά ως τριτεγγυητές - αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πληρωμής, μόνο στην περίπτωση που δεν θα πληρώσει η Ελλάδα. Επομένως, η χώρα μας δεν έχει πάρει καθόλου χρήματα από τη Γερμανία ή από τις άλλες χώρες - παρά το ότι δημιουργείται (σκόπιμα προφανώς) η εντύπωση αυτή στους φορολογουμένους πολίτες τους.     

Όσον αφορά τώρα τα δάνεια του ΔΝΤ, προέρχονται από τα «ειδικά δικαιώματα ανάληψης» - από το τεχνητό δηλαδή συναλλαγματικό σύστημα που διαθέτει. Απλούστερα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις χώρες της Ευρωζώνης, τα 188 μέλη του ΔΝΤ εγγυώνται για τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη τυχόν μη πληρωμής τους.

Επειδή όμως η εξυπηρέτηση των δανείων του ΔΝΤ προηγείται όλων των άλλων χρεών μίας χώρας, τα δάνεια αυτά είναι μηδενικού ρίσκου για τα μέλη του Ταμείου – ενώ αποδίδουν φυσικά τόκους, οι οποίοι αυξάνουν τα κέρδη του (το ΔΝΤ το 2006, έχοντας έναν μόνο πελάτη, την Τουρκία, καθώς επίσης ένα χείριστο όνομα στις περισσότερες χώρες που είχε δραστηριοποιηθεί στο παρελθόν, κινδύνευε να κλείσει).           

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΜΑΣ

Ο διεθνής εξευτελισμός της Ελλάδας, η διαγραφή μέρους του χρέους της έναντι υπέρογκων ανταλλαγμάτων (μετατροπή του υπολοίπου σε ενυπόθηκο, αγγλικού δικαίου, μη μετατρέψιμου σε δραχμές - απώλεια της εθνικής κυριαρχίας κλπ.), η τεράστια ανεργία, η τρομακτική ύφεση, καθώς επίσης η πλήρης ανυπαρξία αναπτυξιακών προοπτικών, δεν είναι οι μοναδικές ιδιαιτερότητες του καταναγκαστικού δανεισμού μας - αφού υπάρχουν επίσης οι εξής:

(α)  Η Τρόικα, πολύ συχνά στο παρελθόν, αλλά ακόμη και σήμερα, συνηθίζει να αναιρεί τις υφιστάμενες υποσχέσεις της,καθυστερώντας να πληρώσει τις προσυμφωνημένες δόσεις για ολόκληρους μήνες - με στόχο την άσκηση πιέσεων τόσο στην Πολιτεία, όσο και στους Πολίτες.

(β)  Το Φθινόπωρο του 2011 εμπόδισε τη διεξαγωγή του γνωστού μας δημοψηφίσματος, σε σχέση με την αποδοχή ή μη της πολιτικής λιτότητας (άρθρο μας), ενώ το Μάιο/Ιούνιο του 2012 αναμίχθηκε έντονα στα πολιτικά ζητήματα της χώρας -τασσόμενη υπέρ των κομμάτων που υποστήριζαν τα μνημόνια υποταγής και εκβιάζοντας με τη μη πληρωμή της δόσης (την οποία πράγματι καθυστέρησε τότε για πολλούς μήνες, έτσι ώστε να βεβαιωθεί προηγουμένως για την «πολιτική σταθερότητα»).

(γ)  Με την καθυστέρηση των δόσεων, η Τρόικα αναγκάζει την ελληνική κυβέρνηση να εκδίδει βραχυπρόθεσμα ομόλογα δανεισμού της - έτσι ώστε να αποφύγει τη χρεοκοπία. Επειδή όμως τα επιτόκια αυτών των ομολόγων, τα οποία έχουν διάρκεια μερικών μόλις εβδομάδων ή μηνών είναι αρκετά υψηλά, αυξάνονται δυσανάλογα τόσο το ελληνικό χρέος, όσο και τα κέρδη των κερδοσκόπων.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει με έναν ακόμη τρόπο το ότι, ο απώτερος σκοπός της Τρόικας δεν είναι ο περιορισμός του χρέους – πόσο μάλλον η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας. Απλούστατα αποτελεί ένα πρόσχημα, με στόχο την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, την κατάλυση των εργασιακών σχέσεων, τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας κλπ., στα πλαίσια της στρατηγικής πέντε φάσεων του ΔΝΤ (ανάλυση).  

(δ)  Μία δόση της τάξης του 1 δις €, την οποία έλαβε η Ελλάδα από το EFSF τον Ιούνιο του 2012, χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει τη συμμετοχή της στο ESM. Ουσιαστικά λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο το EFSF χρηματοδότησε τον οργανισμό που θα το διαδεχθεί - όχι όμως απ' ευθείας, αλλά μέσω της αύξησης του ελληνικού χρέους.

(ε)  Ο διοικητής των EFSF και ESM (ο γερμανός K.Regling), έχει μετακινηθεί πολλές φορές στη μέχρι σήμερα καριέρα του, μεταξύ της πολιτικής και του χρηματοπιστωτικού τομέα - εργαζόμενος για την κυβέρνηση της Γερμανίας, για το επενδυτικό κεφάλαιο (hedge fund) Moore Capital Strategy Group, για την Κομισιόν (στη γενική διεύθυνση οικονομικών και χρηματοπιστωτικών υποθέσεων), καθώς επίσης για το επενδυτικό κεφάλαιο Winton Futures Fund Ltd. Προφανώς λοιπόν αποτελεί το βασικό συνδετικό κρίκο, μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κτήνους και της πολιτικής - ενώ δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη διάσωση των τραπεζών, προς όφελος των πραγματικών εργοδοτών του.

(στ)  Ο μέσος μισθός των δώδεκα εργαζομένων στο EFSF είναι 258.000 € ετήσια - με το μισθό του διοικητή να ανέρχεται στα 324.000 € συν τα έξοδα του. Οι άνθρωποι με αυτές τις αμοιβές εκπροσωπούν μία πολιτική, η οποία έχει μειώσει το βασικό μισθό των εργαζομένων στην Ελλάδα στα 580 € μικτά μηνιαία - ενώ στόχος της είναι οι ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις.

(ζ)  Τα ομόλογα που είχαν συναφθεί με το αγγλικό δίκαιο πριν το PSI, οι κάτοχοι των οποίων δεν αποδέχθηκαν τη διαγραφή,εξοφλούνται από την Ελλάδα στο ακέραιο (100%) της αξίας τους, συν τους τόκους – παρά το ότι αρκετά από αυτά είχαν αγορασθεί σε πολύ χαμηλότερες τιμές, από τα εξειδικευμένα στην είσπραξη τέτοιων ομολόγων επενδυτικά κεφάλαια (τα οποία αποκομίζουν τεράστια κέρδη).  

(η)  Παράλληλα  με την αύξηση των χρεών του δημοσίου, μεγεθύνονται και τα χρέη του ιδιωτικού τομέα της Ελλάδας - ο οποίος ήταν από τους υγιέστερους της ΕΕ, πριν από την εισβολή του ΔΝΤ. Την ίδια στιγμή χρεοκοπούν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, δημιουργώντας συνεχώς νέα προβλήματα τόσο στο δημόσιο (λιγότερα έσοδα, αύξηση της ανεργίας κλπ.), όσο και στις τράπεζες – με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι «τρύπες» στον προϋπολογισμό, καθώς επίσης οι νέες ανάγκες δανεισμού του δημοσίου και διάσωσης των χρηματοπιστωτικού συστήματος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται εύκολα ότι, η Ελλάδα έχει πιαστεί στον ιστό της αράχνης, κινδυνεύοντας από στιγμή σε στιγμή να «κατασπαραχθεί» – με άλλα λόγια, έχει οδηγηθεί μέσα σε ένα βάλτο, όπου με την παραμικρή κίνηση της να απελευθερωθεί, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στο βούρκο.

Απαντώντας τώρα στην «απλοϊκή» ερώτηση, σε σχέση με το εάν θα μπορούσε η πατρίδα μας να μην πληρώσει τις οφειλές της, θα λέγαμε ότι, φυσικά και μπορεί να σταματήσει να εξυπηρετεί το χρέος της.

Δυστυχώς όμως, όπως συμβαίνει με τα ενυπόθηκα δάνεια που παίρνουμε από τις τράπεζες, εάν δεν πληρώσουμε, αφενός μεν θα καταχωρηθούμε στο διεθνή «Τειρεσία» (οπότε δεν θα επιτρέπεται ο δανεισμός μας από κανέναν), αφετέρου θα χάσουμε το σπίτι μας – εκτός εάν κλείσουμε ερμητικά τα σύνορα μας, προστατεύοντας τα με στρατό και αποδεχόμενοι την απομόνωση μας από τη διεθνή κοινότητα. Προφανώς ένα κράτος έχει αυτή τη δυνατότητα, την οποία δεν έχει ένα νοικοκυριό που χρωστάει στις τράπεζες – απειλείται όμως και από άλλους κινδύνους, όπως, για παράδειγμα, γεωπολιτικής φύσεως, σε αντίθεση με ένα νοικοκυριό. Φυσικά ένα κράτος δεν είναι ούτε νοικοκυριό, ούτε επιχείρηση - έχοντας εντελώς διαφορετικές ευθύνες απέναντι στους Πολίτες του.       

Επανερχόμενοι στο θέμα μας, η μοναδική δυνατότητα της Ελλάδας σήμερα, για να ξεφύγει από την θανατηφόρο παγίδα, στην οποία έχει οδηγηθεί, είναι η δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων, με βάση τις οποίες θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί ομαλά το δημόσιο χρέος (ανάλυση μας) – αφού όλες οι υπόλοιπες λύσεις, τις οποίες είχαμε στη διάθεση μας στο παρελθόν, έχουν δυστυχώς «εξανεμισθεί», από μία σειρά απελπιστικά εσφαλμένων ενεργειών των κυβερνήσεων μας.

Αφού το επιτύχουμε, απαιτώντας παράλληλα την ολοσχερή εξόφληση των πολεμικών χρεών της Γερμανίας απέναντι μας, θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τη διαγραφή εκείνων των τοκογλυφικών τόκων, με τους οποίους έχουμε ενδεχομένως άδικα επιβαρυνθεί και που βέβαια υπερβαίνουν τις μέχρι σήμερα διαγραφές χρέους (των κερδοσκοπικών «ωφελειών» των εταίρων μας επίσης όπως, για παράδειγμα, αυτών της ΕΚΤ, από την αγορά ομολόγων σε χαμηλότερες τιμές).      

Εάν δεν φροντίσουμε να συμβούν αυτά όλοι μαζί, Πολιτεία και Πολίτες από κοινού, κυβέρνηση και αντιπολίτευση συλλογικά, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και κόστους, η Ελλάδα θα βιώσει απίστευτα δεινά – θα λεηλατηθεί τόσο από τη Σκύλλα (Γερμανία), όσο και από τη Χάρυβδη (ΔΝΤ), ενώ ίσως δεν θα αποφύγει ακόμη και την απώλεια εδαφών (κατά το πρόσφατο «παράδειγμα» της Γιουγκοσλαβίας, αν και μάλλον υπερβάλλουμε).

Ολοκληρώνοντας, καμία απολύτως κυβέρνηση, μονοκομματική ή συνεργασίας, καθώς επίσης κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να τα καταφέρει, χωρίς την ενίσχυση όλων των άλλων ανεξαιρέτως. Ακόμη όμως και τότε, δεν πρόκειται να υπάρξει δυστυχώς κανένα θετικό αποτέλεσμα, εάν δεν εξασφαλισθεί η ενεργητική συμμετοχή του συνόλου των Πολιτών της χώρας – οι οποίοι θα πρέπει να τοποθετηθούν όλοι μαζί στο πλευρό μίας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», προσφέροντας ο καθένας όσο περισσότερα μπορεί, για τη διάσωση της πατρίδας του (άρθρο).

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα ξεφύγει μέσα σε ελάχιστο χρόνο από την παγίδα του χρέους, αποκομίζοντας επί πλέον μεγάλα κέρδη – υλικά και ηθικά. Στην αντίθετη περίπτωση, εμείς τουλάχιστον δεν διακρίνουμε καμία απολύτως αχτίδα φωτός – ενώ οι προοπτικές θα επιδεινώνονται διαρκώς, όσο παραμένουμε διαιρεμένοι, απαθείς, εγωπαθείς και μισαλλόδοξοι, περιμένοντας τον «από μηχανής Θεό» να μας σώσει και χάνοντας πολύτιμο χρόνο.  

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

viliardos@kbanalysis.com

Πηγή www.sofokleous10.gr