Patriarch Bartholomew: We are treated ...as citizens of second class

Patriarch Bartholomew: "We are treated... as citizens of second class.
________________________________________
Patriarch Bartholomew:
"We are treated... as citizens of second class. We don't feel that we enjoy our full rights as Turkish citizens"
Patriarch Bartholomew says he feels "crucified" in Turkey.

http://www.jihadwatch.org/2009/12/pa...-our-full.html

http://www.alarabiya.net/articles/2009/12/19/94668.html


The Patriarch speaks the truth about the mistreatment of Christians in Turkey -- a cultural hangover of the dhimma -- and the Turks, true to form, would rather shut him up than deal with the problem. They have followed the same pattern with the Armenian genocide. "Turkey slams orthodox chief's crucifixion remark," from AFP, December 19:
ANKARA (AFP) Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoglu on Saturday criticized as unacceptable remarks by the spiritual leader of Orthodox Christians that he feels "crucified" and "second class" living in Turkey.

"We regard the use of the crucifixion simile as extremely unfortunate.... I would like to see this as an undesired slip of the tongue," Davutoglu told reporters here when asked about Ecumenical Patriarch Bartholomew I's comments in an interview with US television network CBS.

"We cannot accept comparisons that we do not deserve," the minister added.

He rejected criticism that the Islamist-rooted government in Turkey was discriminating between its citizens on religious grounds.

"If Patriarch Bartholomew I has complaints on this issue, he can convey them to relevant authorities who will do whatever is necessary," he said.

In an excerpt from the interview, which will be broadcast in full on CBS on Sunday, Bartholomew I says that the tiny Greek minority in Turkey is not treated equally.

"We are treated... as citizens of second class. We don't feel that we enjoy our full rights as Turkish citizens," says the patriarch, who represents the world's 250 million Orthodox Christians.

He ruled out the option of leaving Turkey. "This is the continuation of Jerusalem and for us it is equally holy and sacred land. We prefer to stay here, even crucified sometimes," the patriarch adds.

The CBS website quotes Bartholomew I as saying that the Turkish government "would be happy to see the Patriarchate extinguished or moving abroad, but our belief is that it will never happen."...

Though Ankara does not interfere with the patriarchate's religious functions, it withholds recognition of Bartholomew's ecumenical title, treating him only as the spiritual leader of some 2,000 Orthodox Greeks still living in the country.

Turkish authorities also keep closed a theological school of the Ecumenical Patriarchate on an island off Istanbul (Heybeliada in Turk, Chalki in Greek), depriving the church of a means to train clergy.

Σκόπια και Τουρκία κάνουν Συμμαχία κατά της Ελλάδας

Δευτέρα, 07 Δεκεμβρίου 2009
Σκόπια και Τουρκία κάνουν Συμμαχία κατά της Ελλάδας

Τη στήριξη της Άγκυρας τόσο στην ευρωατλαντική προοπτική της ΠΓΔΜ, όσο και στις θέσεις των Σκοπίων για την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας επανέλαβε ο πρωθυπουργός της χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν...


κατά τη συνάντησή του με τον Νίκολα Γκρούεφσκι, στην Κωνσταντινούπολη.

"Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να ασχολείται με ασήμαντα ζητήματα και να επιτρέψει στη Μακεδονία να αποκαλείται Μακεδονία, προς το συμφέρον ολόκληρης της περιοχής", τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Ερντογάν, ενώ επισήμανε ότι για την Τουρκία, η ΠΓΔΜ αποτελεί πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ, λόγω των μεταρρυθμίσεων που έχει εφαρμόσει και της συμμετοχής της στις διεθνείς αποστολές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ χαρακτήρισε την Τουρκία έναν από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές και φίλους της χώρας του. Οι κύριοι. Ερντογάν και Γκρούεφσκι παραβρέθηκαν στις εργασίες επιχειρηματικού φόρουμ, όπου εξετάσθηκαν οι δυνατότητες ενίσχυσης της οικονομικής συνεργασίας και αύξησης των τουρκικών επενδύσεων στην ΠΓΔΜ.
Πηγή enet.gr

«Δεν παραιτούμεθα, δεν απογοητευόμεθα, δεν φεύγομεν, δεν φοβούμεθα»

«Δεν παραιτούμεθα, δεν απογοητευόμεθα,

δεν φεύγομεν, δεν φοβούμεθα»



Το όνειρο έγινε πραγματικότης. Η Παναγία του Πέρα, ο μεγαλοπρεπής ναός που έχτισε πρώτο η Ρωμηοσύνη στα τέλη του 18ου αιώνα, στο πλαίσιο των συγχρονιστικών μέτρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε καταστραφεί το 2003 κατά την βομβιστική επίθεση στο Βρετανικό Προξενείο, ανακαινίστηκε υπό την επίβλεψη Καθηγητών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του Πολυτεχνείου Κων/πόλεως και τη συμβολή Ελλήνων και Τούρκων εμπειρογνωμόνων.

Της λειτουργίας προέστη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος σημειωτέον είναι και ο εμπνευστής του έργου ανακαίνισης όλων των ναών της Πόλης. Έργο επίπονο και πολυδάπανο που ολοκληρώθηκε ευτυχώς, χάρη στη γενναιοδωρία επίλεκτων ομογενών, οι οποίοι πρόθυμα ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις του.

Αναφερόμενος στο συγκεκριμένο έργο ο Πατριάρχης, ετόνισε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

»... το ιερόν τούτο έργον της αναστηλώσεως και του ιερού τούτου ναού, αποδεικνύει την αποφασιστικότητά μας να μείνωμεν εδώ και να συνεχίσωμεν την παρουσίαν, την ιστορίαν και την μαρτυρίαν μας, εις πείσμα -των ολίγων ευτυχώς- που μας έχουν ξεγράψει, κατά το δη λεγόμενον και ομιλούν υποτιμητικώς δια την ομογένειαν, αντί να την βοηθήσουν να υπερπηδήσει τα σημερινά εμπόδια και να ορθοποδήσει. Δι' ημάς ζει Κύριος ο Θεός! Και ημείς θα ζήσωμεν με την χάριν Του και την βοήθειάν Του. Δεν παραιτούμεθα, δεν απογοητευόμεθα, δεν φεύγομεν, δεν φοβούμεθα, παρά τα εξυφανθέντα και αποκαλυπτόμενα κατ' αυτάς τρομοκρατικά σχέδια εναντίον μας».


--
H E L L E N I C A F F A I R S F O R U M
http://hellenic-affairs-forum.blogspot.com
http://groups.google.gr/group/hellenic-affairs-forum
hellenic-affairs-forum+owner@googlegroups.com

Διαδήλωση ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ / ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΈΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η χθεσινή εκδήλωση στην Παλαιά Βουλή αναφορικά με τις σχέσεις Ευρωπαικής Ενωσης - Τουρκίας χαρακτηρίστηκε από μεγάλη συμμετοχή ανθρώπων. Μεστές, καίριες, εύστοχες ήταν οι τοποθετήσεις των ομιλητών Γιάννη Μαρίνου, Πάνου Παναγιωτόπουλου, Νίκου Παπαδόπουλου, Σταύρου Λυγερού, Γιώργου Καραμπελιά. Ο καθένας αναφέρθηκε σε ιδιαίτερες πτυχές αυτού του σύνθετου ζητήματος.
Η στάση στο θέμα αυτό ίσως συμπυκνώνει όλα τα προβλήματα της σημερινής κρίσιμης φάσης που διέρχεται το εγχείρημα της ευρωπαικής οικοδόμησης/ενοποίησης.
Ακόμα μια φορά καταγράφηκε το ότι σ'αυτό το πολύ σοβαρό για το μέλλον τόσο της Ε.Ε. όσο και της Κύπρου και των ελληνοτουρκικών σχέσεων υπάρχει εκφρασμένη κατ'επανάληψιν εναντίωση της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης όλων σχεδόν των κρατών μελών της Ε.Ε. στην ένταξη της Τουρκίας.
Ταυτόχρονα, σε κυρίαρχες ελίτ και μεγάλο μέρος των ΜΜΕ σε πολλές χώρες της Ε.Ε. πρυτανεύουν κυνικές αντιλήψεις και ακολουθείται στάση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως κλασικός καιροσκοπισμός.
Εγιναν αναφορές στην διαφορετικότητα ανάμεσα στον ευρωπαικό πολιτισμό και στα πολιτισμικά πρότυπα των οποίων είναι φορέας το ισλάμ.
Επισημάνθηκε ακόμα μια φορά το εμφανές έλλειμμα δημοκρατίας που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την κοινωνική και πολιτική ζωή στην σημερινή Τουρκία.
Αναλύθηκαν επαρκώς η αδιαλλαξία της Τουρκίας στο Κυπριακό και η αναθεωρητική του υπάρχοντος διεθνούς καθεστώτος πολιτική της στο Αιγαίο και στην Θράκη.
Αναφέρθηκε το πως η διαπνεόμενη από νεοοθωμανικές αντιλήψεις Τουρκία, αξιοποιώντας τις μουσουλμουνικές μειονότητες στα Βαλκάνια, προωθεί τα σχέδιά της για περιφερειακή ηγεμονία, που προυποθέτουν και την δορυφοροποίηση της Ελλάδας.
Αναδείχτηκαν οι λόγοι που συνηγορούν και που δικαιολογούν το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ε.Ε. - Τουρκίας.
Στην Αθήνα διοργανώνεται διαδήλωση ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ και ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΈΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου, ώρα 6 μ.μ.
ημέρα που θα συζητούνται τα σχετικά θέματα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κορυφής.
την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009, 6 μ.μ. στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Εχει εξαγγελθεί ότι θα ακολουθήσει πορεία προς τα γραφεία της Ε.Ε. στην Αθήνα και κατόπιν στην πρεσβεία της Τουρκίας.
Ας συμβάλουμε ο καθένας όπως μπορεί στην μαζικότερη δυνατή συμμετοχή στην διαδήλωση. Ας γίνει αυτή η διαδήλωση ένα ορόσημο στον αγώνα για ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία στην Κύπρο, την Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή.

Η συμβολή των Βυζαντινών μελετητών στις θεωρίες της Αστρονομίας - ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Η συμβολή των Βυζαντινών μελετητών στις θεωρίες
της Αστρονομίας - Συνέδριο‏

Τη σημαντική συμβολή των μελετητών του Βυζαντίου στην προώθηση των αρχαίων θεωριών της Αστρονομίας και της μετεξέλιξης της επιστήμης παρουσίασε στο πρόσφατο, 9ο Επιστημονικό Συμπόσιο Φυσικής, που πραγματοποιήθηκε στη Λίμνη Πλαστήρα, ο Έλληνας καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ (Γερμανία) και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Εμμανουήλ Πάσχος.
"Οι αρχαίες θεωρίες της Αστρονομίας διατηρήθηκαν ζωντανές μέσω του Βυζαντίου, όπου επιστήμονες-διανοούμενοι- οι περισσότεροι κληρικοί- μελέτησαν, βελτίωσαν, αλλά και μετέφεραν στη Δύση τις ιδέες και σχήματα. Έτσι, οι ιδέες αυτές έγιναν γνωστές και άρχισε ένας διάλογος για την κίνηση των πλανητών και καταλήξαμε στον Κοπέρνικο, τον Κέπλερ, τον Γαλιλαίο και τον Νεύτωνα", ανέφερε- μεταξύ άλλων- ο κ. Πάσχος, επισημαίνοντας πως πολλά από τα χειρόγραφα αυτά δεν έχουν ακόμη εκδοθεί και κάθε σοβαρή συμπλήρωση με νέες μελέτες θα εκτιμηθεί σε διεθνές επίπεδο.
Αναφερόμενος στην εποχή του Βυζαντίου, ο Έλληνας καθηγητής επισήμανε- μεταξύ άλλων- πως ο Ιωάννης Φιλόπονος εισήγαγε την ωθητική δύναμη (impetus, ενώθηση), τον νόμο της αδράνειας, περιγράφοντας σωστά, με πειράματα, το νόμο της πτώσης των σωμάτων.
Την εποχή εκείνη, ο νόμος των ίσων επιφανειών του Κέπλερ είναι παρόν σε θεωρίες του Ηλίου με ένα επίκυκλο (Horrocks 1627), ενώ ο Νασίρ αλ Ντιν αλ Τούσι και ο Χιονιάδης αντικαθιστούν τον "εξισωτή" του Πτολεμαίου με το "ζεύγος" του Πρόκλου/ at Tusi.
Παράλληλα, η κίνηση της Γης αναφέρεται σε κείμενα των Γεωργίου Παχυμέρη, Ιωάννη Δαμασκηνού και Μιχαήλ Ιταλικού, ενώ ο Νικηφόρος Γρηγοράς προτείνει τη διόρθωση του ημερολογίου λόγω μετάπτωσης των ισημεριών.
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία καλύπτει μια χρονική περίοδο πάνω από 1.100 χρόνια, γι' αυτό και ο κ. Πάσχος επικεντρώθηκε στην ομιλία του σε δύο εποχές: στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο ( 5ον -6ον αιώνα μ.Χ.) και στην περίοδο που καλύπτει το διάστημα ανάμεσα στον 13ον - 14ον αιώνα μ.Χ..
Ο Έλληνας καθηγητής αναφέρθηκε και στις νέες ιδέες που αναπτύχθηκαν στις δύο αυτές περιόδους, καθώς και στον τρόπο που επιτεύχθηκαν, επισημαίνοντας πως η παράδοση των βυζαντινών συνεχίσθηκε και μετά το 1453, όπου στα χρόνια του διαφωτισμού έχουμε αστρονόμους που αφυπνίζουν με τις εργασίες τους τη συνείδηση του ελληνικού γένους.
Οι πληροφορίες για την αστρονομία και τα μαθηματικά στο Βυζάντιο, προέρχονται από παλαιά χειρόγραφα, ανέφερε, επισημαίνοντας πως σε μια πρόσφατη έκθεση χειρογράφων στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάσθηκαν χειρόγραφα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν βυζαντινά.
Υπάρχουν περισσότερα από 1.000 χειρόγραφα με θέμα τα μαθηματικά και την αστρονομία σε πολλές βιβλιοθήκες του κόσμου. Αρκετά από αυτά σώζονται σε μοναστήρια και πολλά σε βιβλιοθήκες της Κωνσταντινούπολης και της Ιταλίας.

Πρώιμη βυζαντινή περίοδος

Στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, η ελληνιστική επιρροή είναι φανερή, διότι υπάρχουν συχνές αναφορές στις εργασίες του Αριστοτέλη (στο έργο του "Περί Ουρανού"), του Πλάτωνα ("Τίμαιος") και στην Μεγίστη Σύνταξη (Almagest) του Πτολεμαίου, σύμφωνα με τον κ. Πάσχο.

Η αστρονομία, την εποχή εκείνη, έχει ως αντικείμενο την ανακάλυψη των γεωμετρικών κανόνων που περιγράφουν τις κινήσεις της Σελήνης, του Ηλίου και των πέντε πλανητών.

"Για να εξηγήσουμε τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων απαιτείται- αναφέρει ο Έλληνας καθηγητής- η κατανόηση και η παρουσίαση των αρχών της κινηματικής. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, οι βασικές κινήσεις είναι δύο: η ευθύγραμμη και η κυκλική. Η αλλαγή του τρόπου σκέψεως, που διορθώνει την κινητική θεωρία του Αριστοτέλη και επεκτείνει τους φυσικούς νόμους ώστε να ισχύουν σε όλο τον κόσμο, αρχίζει την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο (5ος - 6ος αιώνα μ.Χ.).

Η σχολή της Αλεξάνδρειας, με εκπρόσωπο τον Ιωάννη τον Φιλόπονο (529 μ.Χ.), παρουσιάζει, άλλες, πρωτότυπες ιδέες. Ο Ιωάννης Φιλόπονος είναι χριστιανός, ελληνικής καταγωγής και έγραψε κριτική για τον Αριστοτέλη και τον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πρόκλο. Ο Φιλόπονος μελετά πειραματικά την πτώση των σωμάτων και βρίσκει ότι ο χρόνος που χρειάζονται δύο σώματα να πέσουν από ίδιο ύψος είναι ανεξάρτητος από το βάρος τους. Τα κινούμενα σώματα, λέει ο Φιλόπονος, έχουν μία "ωθητική δύναμη" (impetus, ενώθηση, ορμή), ενώ ο ίδιος εισάγει το νόμο της "αδράνειας" των σωμάτων και υποστηρίζει ότι ο αιθέρας είναι θερμότητα που επιδρά στην "υποσελήνια" περιοχή.

Μια παρόμοια κριτική του Αριστοτέλη εξασκείται από τον Αβερρόη (1126-1198), και αργότερα από τον Nίκολας Ορέμ και τον Ζαν Μπουριντάν στο Παρίσι, ενώ ο Γαλιλαίος ασπάζεται τις θεωρίες του Φιλόπονου.

Την ίδια περίπου εποχή ο Πρόκλος, στην Αθήνα, αποδεικνύει ότι η ευθύγραμμη κίνηση μπορεί να παραχθεί από τη μεικτή κίνηση δύο κυκλικών κινήσεων. Αυτό σημαίνει- υποστηρίζει- ότι η ταξινόμηση του Αριστοτέλη σε 'ευθύγραμμη' και 'κυκλική', δεν μπορεί να είναι η βάση της κινηματικής, αφού οι δύο κινήσεις σχετίζονται μεταξύ τους.


Yστεροβυζαντινή περίοδος

Ο κ. Πάσχος αναφέρθηκε και σε τρεις εργασίες του 13ου -14ου αιώνα μ.Χ., με κύριους αντιπρόσωπους τρεις αστρονόμους: τους Γεώργιο Παχυμέρη (1242 μ.Χ. - 1310 μ.Χ. ), Γρηγόριο Χιονιάδη (1240 μ.Χ. - 1320 μ.Χ.) και Θεόδωρο Μετοχίτη (1270 μ.Χ. - 1332 μ.Χ.). Ο Γεώργιος Παχυμέρης έγραψε το "Σύνταγμα των τεσσάρων Μαθημάτων" (Αριθμητική, Μουσική, Γεωμετρία, Αστρονομία), ο Γρηγόριος Χιονιάδης έγραψε ένα σύντομο εγχειρίδιο αστρονομίας, όπου εισάγει νέες ιδέες από τον αραβικό-περσικό κόσμο (18 σελίδες κείμενο και 13 σελίδες με διαγράμματα).
Ο Θεόδωρος Μετοχίτης έγραψε ένα μεγάλο έργο, που είναι παράλληλο με "την Μεγίστη Σύνταξη", με πολλούς διαφορετικούς πίνακες, με το οποίο προσπαθεί και ελπίζει να ανυψώσει το επίπεδο διδασκαλίας της Αστρονομίας. Και οι τρεις εργασίες τους είναι γεωκεντρικές, δηλαδή η Γη είναι στο κέντρο του ηλιακού συστήματος και ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πέντε πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τη Γη. Ο δε Χιονιάδης εισάγει προ-Κοπερνιακές ιδέες σε χειρόγραφα που βρίσκονται στην Ιταλία και είναι πολύ πιθανό να ήταν γνωστά στον Κοπέρνικο.
Ο κ. Πάσχος ανέφερε ακόμη ότι πολλά χειρόγραφα μεταφέρθηκαν στην Ιταλία από τον κληρικό και μετέπειτα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, καθώς και από τον Γεώργιο Τραπεζούντιο.
Η δε βιβλιοθήκη χειρογράφων του Βησσαρίωνα διασώζεται στη Βενετία. Ο Βησσαρίων επισκέφθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης δύο καθηγητές, τον Γκέορκ Πέουρμπαχ (Georg Peurbach) και τον Γιοχάνες Ρετζιομοντάνους (Johannes Regiomontanus), τους οποίους έπεισε να μεταφράσουν αρχαία και βυζαντινά κείμενα από τα ελληνικά στα λατινικά. Μερικά από αυτά εκδόθηκαν και διασώζεται ένας κατάλογος του προγράμματος που είχαν σχεδιάσει. Οι δύο αυτοί αστρονόμοι θεωρούνται σήμερα πρωτοπόροι της Αναγέννησης της Δύσης.

(απε)
Posted From: ardin_rixi@googlegroups.com on behalf of Lamprini Thoma
(lcthoma@gmail.com)
Sent: Tuesday, December 01, 2009 10:58:32 AM
To: llogos@yahoogroups.com; ardin_rixi@googlegroups.com

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΕΥΡΩΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΣΕΙΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΕΥΡΩΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ:

ΣΕΙΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

1) ''ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ''

Tην Τρίτη 1η Δεκεμβρίου στο κανάλι Blue Sky, στις 10 μ.μ.

Συζητούν ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Νεοκλής Σαρρής, ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος και ο Θεόδωρος Μπατρακούλης.

Συντονίζει ο αναλυτής Χρήστος Καπούτσης (υπάρχει δυνατότητα παρακολούθησης και στο διαδίκτυο)

2) Tην Τρίτη 1η Δεκεμβρίου ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Ένωση για τη διαφύλαξη της Ευρωπαϊκής Ταυτότητας

Αθήνα 106 80, Γ. Πρασσά 5, τηλ. 210 36 14 519, φαξ: 210 360 58 92

Μπροστά στις κρίσιμες εξελίξεις του Δεκεμβρίου για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που αφορούν ιδιαίτερα την Ελλάδα και την Κύπρο, η Ένωση για την Διαφύλαξη της Ευρωπαϊκής Ταυτότητας σας προσκαλεί σε συγκέντρωση την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 7:00 μ.μ. στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο (οδός Σταδίου 13) με θέμα:
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Ομιλητές θα είναι οι:

Νικόλαος Τ. Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος ΔΗΚΟ Κύπρου

Πάνος Παναγιωτόπουλος, τ. Υπουργός

Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος

Γιάννης Μαρίνος, τ. Ευρωβουλευτής, δημοσιογράφος

Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας

Τον συντονισμό θα κάνει ο Γιάννης Τριάντης, δημοσιογράφος.

3) Κυκλοφόρησε το βιβλίο ''ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ'', Εναλλακτικές Εκδόσεις, Νοέμβριος 2009. Κείμενο-επιμέλεια: Γιώργος Καραμπελιάς

Γράφουν: Φοίβος Αποστολόπουλος, Γεράσιμος Καραμπελιάς, Χρήστος Κορκόβελος, Σπύρος Κουτρούλης, Στέφανος Κωνσταντινίδης, Ογκνυάν Μίντσεφ, Θεόδωρος Μπατρακούλης, Γιώργος Ρακκάς, Θέμος Στοφορόπουλος, Θανάσης Τζιούμπας

Σελ. 247 Τιμή: 15 Ευρώ

4) Διαδήλωσης διαμαρτυρίας ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ και ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΈΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου, ώρα 6 μ.μ., ημέρα που θα συζητούνται τα σχετικά θέματα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κορυφής.

Σημείο συγκέντρωσης Πλατεία Κλαυθμώνος. Θα ακολουθήσει πορεία προς τα Γραφεία της Ε.Ε. και την Πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα

Βιβλιοπαρουσιάσεις του ''Νεοοθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα''

Βιβλιοπαρουσιάσεις του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα"

•
02/12/2009 20:00 - 22:30
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στην Ελευσίνα
O Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Ελευσίνας παρουσιάζει το βιβλίο των Εναλλακτικών Εκδόσεων Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα με ομιλητή τον Γ. Καραμπελιά. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Ελευσίνιων Μελετών «Δάειρα», Παγκάλου 52 στις 8:00 μ.μ.
•
05/12/2009 11:00 - 14:00
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στο Βόλο
Το Σάββατο 05/12/09, στο Καφέ-Βιβλιοπωλείο ΧΑΡΤΑ παρουσιάζει το βιβλίο των Εναλλακτικών Εκδόσεων, Νεο-οθωμανισμός, με ομιλητές τους: Δ. Αλευρομάγειρο, Γ. Καραμπελιά, Κ. Μοράρο. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στις 11π.μ. στον χώρο του βιβλιοπωλείου (Σκενδεράνη 16).
•
07/12/2009 19:30 - 22:30
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στο Γαλάτσι
Τη Δευτέρα 07/12/09 τo Πνευματικό Κέντρο Γαλατσίου πραγματοποιεί παρουσίαση του βιβλίου των Εναλλακτικών Εκδόσεων Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα στο Δημαρχείο Γαλατσίου (Αρχιμήδους 2–Ιπποκράτους) στις 7.30 μ.μ. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι: Γ. Καραμπελιάς, Ν. Σαρρής και Γ. Σταματόπουλος.

Νέο βιβλίο «Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα» (Εναλλακτικές Εκδόσεις)

Κυκλοφoρία νέου βιβλίου:
«Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα» από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις*

Ημερομηνία:
11/13/2009
Σελ. 247
Τιμή: 15 Ευρώ

Kείμενα: Φοίβος Αποστολόπουλος, Γεράσιμος Καραμπελιάς, Χρήστος Κορκόβελος, Σπύρος Κουτρούλης, Στέφανος Κωνσταντινίδης, Ογκνυάν Μίντσεφ, Θεόδωρος Μπατρακούλης, Γιώργος Ρακκάς, Θέμος Στοφορόπουλος, Θανάσης Τζιούμπας

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων. Η Τουρκία, απέναντι στην εξασθένιση των περισσότερων από τους γείτονες της υιοθετεί μια επεκτατική πολιτική με νέους όρους, δηλαδή έναν συνδυασμό οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, η οποία χρησιμοποιεί το Ισλάμ και τη στρατηγική συμμαχία με τη Δύση, ως τους δύο πυλώνες της. Η Τουρκία θεωρείται από τους Αγγλοαμερικανούς ως η δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει την επανεμφανιζόμενη Ρωσία. Αυτή η στρατηγική προϋποθέτει την κονιορτοποίηση των βαλκανικών, ειδικά των ορθόδοξων, πληθυσμών, και την «ενοποίησή» τους κάτω από μια νεο-οθωμανική Τουρκία, υπό την υψηλή εποπτεία των Η.Π.Α.
***
Έναντι της Ελλάδας χρησιμοποιείται μια πολυεπίπεδη πολιτική. Κατ'αρχάς, συνεχίζεται ο στρατιωτικός εκβιασμός σε Ελλάδα και Κύπρο, διότι μια νεο-οθωμανική Τουρκία δεν μπορεί να ανεχτεί ένα ελληνικό Αιγαίο, όπως υπογραμμίζει ο Νταβούτογλου, ενώ θέλει να ολοκληρωθεί η εγκατάλειψη της Κύπρου από την Ελλάδα. Όμως, χρησιμοποιεί παράλληλα και τη διπλωματία, την οικονομία, τον πολιτισμό και τις μειονότητες. Και η χειραγώγηση των μειονοτήτων δεν περιορίζεται στις μουσουλμανικές μειονότητες στη Θράκη, αλλά περιλαμβάνει και αυτή των ελληνικών ή «ρωμαίϊκων» μειονοτήτων στην Τουρκία! Έτσι, το Πατριαρχείο και η ελληνική μειονότητα στην Πόλη επιχειρείται να μεταβληθούν στα χέρια των Τούρκων σε όπλο για την υποταγή της Ελλάδας στην τουρκική πολιτική.
***
Ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί πλέον μια εξωτερική απειλή για την Ελλάδα, αλλά συνιστά μια εσωτερική παράμετρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τούρκικο νεο-οθωμανισμό. Ομάδες συμφερόντων που έχουν ως πυρήνα τους την διεθνοποιημένη και παρασιτική αστική τάξη της Ελλάδας, αλλά επεκτείνονται και σε πολλούς άλλους κύκλους, ιδιαίτερα τους διανοουμένους, τους πολιτικούς, την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ. Ένα κλίμα παραίτησης και παρακμής ευνοεί την νεο-οθωμανική στρατηγική.
***
Ωστόσο η αντίσταση είναι εφικτή. Προϋποθέτει όμως την απόρριψη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., τη συγκρότηση ενός βαλκανικού πόλου, ικανού να αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις στον μικρασιατικό όγκο, και την επιλογή ενός μοντέλου αποκέντρωσης και αυτόκεντρης ανάπτυξης που η οικολογική και οικονομική πραγματικότητα καθιστά αναγκαιότητα για τον 21ο αιώνα,. Προπαντός, απαιτείται μια πνευματική επανάσταση, η διαμόρφωση ενός νέου οράματος για τον ελληνισμό.

Ανακοινώσεις
•
07/12/2009 19:30 - 22:30
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στο Γαλάτσι
•
05/12/2009 11:00 - 14:00
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στο Βόλο
•
02/12/2009 20:00 - 22:30
Βιβλιοπαρουσίαση του "Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα" στην Ελευσίνα

Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες

Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες *

Ποιά είναι η κατάσταση της Ελλάδας και του Ελληνισμού 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και την κυπριακή τραγωδία;
Κυριαρχία του μεταπρατισμού στην οικονομία, συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η παιδεία, το σύστημα υγείας ουσιαστικά καμμένα. Πολιτισμική αλλοτρίωση, κυριαρχία των εισαγόμενων πολιτισμικών προïόντων. Στο σύγχρονο σχολείο της αμάθειας η ελληνική παράδοση παραμένει στα αζήτητα, σαν άγνωστη λέξη. Εξαφάνιση στην περίοδο της Μεταπολίτευσης περισσότερο ίσως από το 60% του υπάρχοντος το 1974 δασικού πλούτου της χώρας.
Συνεχίζονται οι προσπάθειες υποταγής της Κύπρου στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Τουρκίας, με την προώθηση ‘‘λύσης’’ παρόμοιας με το διαλυτικό της Κυπριακής Δημοκρατίας σχέδιο Ανάν. Στο Αιγαίο σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας (και της κυβέρνησης Ερντογάν) είναι να εγγράψει έναντι πάντων τον παραδοσιακό τουρκικό κατάλογο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Τον στόχο αυτό προωθεί με όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί: απειλή ένοπλης σύρραξης (casus belli), παραβιάσεις και παραβάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου, θεωρία των ‘‘γκρίζων ζωνών’’, υπόθεση Ιμίων (1996) κλπ. Στη Θράκη, μετά τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου (‘‘Κοσόβας’’), επιτάθηκαν οι κινήσεις που έδειχναν ότι η τουρκική διπλωματία χρησιμοποιεί το μουσουλμανικό μειονοτικό στοιχείο ως «στρατηγική μειονότητα».
Παρ’όλα τα προαναφερόμενα, η Αθήνα από το 1999 (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι) έχει υποστηρίξει, στην ουσία χωρίς όρους και χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα και διαφοροποιήσεις της Αγκυρας, την ένταξη της ηγεμονιστικής, νεοοθωμανικής Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα τελευταία χρόνια, με βάση μια επιχειρηματολογία εσωτερικού χώρου, προειδοποιούνταν η Αγκυρα ότι αν δεν αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους ευρωπαϊκούς κανόνες έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα συνεχιστεί η ενταξιακή πορεία της γείτονος. Ωστόσο, η σχετική επιχειρηματολογία αποδείχτηκε ότι ήταν ελιγμοί διαχείρισης της ελληνικής κοινής γνώμης, ενώ η ελλαδική διπλωματία παρέμεινε εκκωφαντικά σιωπηλή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Επόμενο ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις αξιολογήσεις της ενόψει και της επικείμενης Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου, να μη βλέπει σοβαρά προβλήματα στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας και στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ. Πρόκειται για πραγματικό διπλωματικό φιάσκο της Ελλάδας, με τελευταίες υπογραφές Κώστα Καραμανλή και Ντόρας Μπακογιάννη.
Η προϊούσα πληθυσμιακή γήρανση και οι γενικότερες δημογραφικές εξελίξεις έχουν υποτιμηθεί από τις ελίτ και έχουν παραμεληθεί οι πολιτικές θεραπείας τους. Το πόρισμα της Βουλής αναφορικά με το δημογραφικό πρόβλημα, που είχε εγκριθεί ομόφωνα το 1993 δεν εφαρμόστηκε ποτέ - όπως και το πόρισμα αναφορικά με την προστασία των δασών. Το πολύ σοβαρό δημογραφικό ζήτημα προσλαμβάνει ανησυχητικό χαρακτήρα σε συνδυασμό με την μαζική είσοδο και εγκατάσταση πολυάριθμων, αγνώστου αριθμού μεταναστών. Η έλλειψη σχεδιασμένης εθνικής μεταναστευτικής πολιτικής, με όρια και συγκεκριμένους στόχους, ήταν πρόβλημα διαχρονικού χαρακτήρα. Αλλά, τις τελευταίες δύο δεκαετίες η κρίση της Παγκοσμιοποίησης - της οποίας η εξέλιξη και οι συνέπειες είναι δύσκολο να προβλεφθούν - προκάλεσε ανεξέλεγκτη πλημμυρίδα λαθρομεταναστών. Μετά το 1990 η Ελλάδα από χώρα αποστολής μεταναστών έγινε κατ’εξοχήν χώρα υποδοχής μεταναστών. Κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1990 και του 2000 εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών μπήκαν στη χώρα, και η συντριπτική πλειονότητά τους εγκαταστάθηκε σε πολλές αστικές, ημιαστικές και αγροτικές περιοχές. Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της κατάστασης και μεταχείρισης των λαθρομεταναστών αποτελεί κεντρικό πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών, σύμφυτο με την κρίση της ολιγαρχικής και καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Συνιστά βεβαίως πρόκληση και για τις πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα και διεθνώς. Οι τρόποι εκδήλωσής του, η έκταση και οι συνέπειες ποικίλλουν, αναλόγως της γεωπολιτικής θέσης, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης της κάθε χώρας.
Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης εμφανίζεται στην Ελλάδα με οξύτητα και υπό τη μορφή της εισδοχής μεταναστών προερχόμενων από χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής διά μέσου Τουρκίας. Η γειτονική χώρα ενώ είχε υπογράψει με την Ελλάδα το 2001 πρωτόκολλο αναφορικά με την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών, δεν σεβόταν στην πράξη τη συμφωνία. Η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν, όπως όφειλε, στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι τουρκικές αρχές κάλυπταν τα κυκλώματα των σύγχρονων δουλεμπόρων. Η στάση αυτή των τουρκικών αρχών αποτελούσε και διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (βλ. δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κομισιόν Ζακ Μπαρώ). Aπό το 2002, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε λάβει εντολή από το Συμβούλιο Υπουργών να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, η Τουρκία κρατούσε αρνητική στάση. Η χώρα που υπογράφει Συμφωνία Επανεισδοχής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεώνεται να πάρει πίσω τους μετανάστες που προήρθαν η διήλθαν από αυτήν και διαμένουν σε ένα κράτος της ΕΕ παράνομα, εφόσον της το ζητήσει το κράτος αυτό. Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τώρα την σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής λαθρομεταναστών για να ασκήσει πίεση στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα εν όψει του επικείμενου κρίσιμου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στις 22 Σεπτεμβρίου συμφωνήθηκε η έναρξη των σχετικών ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου, έξι ημέρες πριν από τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (10 και 11 Δεκεμβρίου 2009), όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στην ουσία, η Τουρκία εκβιάζει με την όλη στάση της την Ε.Ε. και την Ελλάδα για να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό της ικανοποίησης των στρατηγικών της στόχων.
Αλλοπρόσαλλη πολιτική στο σύγχρονο ‘‘Μακεδονικό’’ έναντι του αλυτρωτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, που υποθάλπεται από τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Σόρος.
Επίσημη αδράνεια έναντι των προσπαθειών της Αλβανίας να προβάλει το ‘‘ζήτημα των Τσάμηδων’’ αλλά και μια προπαγάνδα περί ‘‘ιστορικού αλβανικού χαρακτήρα της Ηπείρου’’. Επί πλέον, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας προσφεύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο για τη συμφωνία που η κυβέρνηση του Μπερίσα υπέγραψε με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο Πέλαγος, καθυστερώντας την επικύρωσή της στη Βουλή.
Απεμπόληση γενικά των εθνικών και λαïκών δικαιωμάτων, όπως επιτάσσουν πολυεθνικοί κολοσσοί και μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα πληθυσμιακής ομάδας που βιώνει ανασφάλεια, άγχος και έλλειμμα εμπιστοσύνης αποτελεί η γενιά των τριαντάρηδων. Η μεγάλη πλειονότητα των τριαντάρηδων καταλαβαίνει ότι αυτή θα ‘‘πληρώσει τη νύφη’’.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατέρρευσε κάτω από σκάνδαλα, ανικανότητα και εγκατάλειψη ακόμα και των λίγων πατριωτικών ευαισθησιών από το ‘‘Υπουργείο από το Εξωτερικόν’’. Ο Γ. Α. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, χωρίς να διευκρινίζει πως θα διαφοροποιηθεί από την πολιτική των προκατόχων του, επενδύοντας στην φαντασιακή ικανοποίηση αιτημάτων του κάθε απογοητευμένου. Ο ΛΑ.Ο.Σ., με πατριωτικές διακηρύξεις αλλά και με μπερλουσκονικά χαρακτηριστικά, χρησιμοποιεί στις παρεμβάσεις του και πυροτεχνήματα, διεκδικώντας κι αυτό μια θέση ανάμεσα στους διαχειριστές. Ούτε αυτό αναφέρεται στην κυριαρχία των μεταπρατικών δραστηριοτήτων στην οικονομία που υποωομεύουν τις προσπάθειες να ακολουθηθεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αναλώθηκε σε μια ‘‘φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές’’ (και με έλλειμμα ιδεών), δείχνοντας για άλλη μια φορά τον επικοινωνιακό χαρακτήρα μιας ‘‘αριστεράς’’, μέρους της κρίσης του μεταπολιτευτικού συστήματος, που, ταυτόχρονα, δυσκολεύεται να απεγκλωβιστεί από την κυριαρχία του εθνομηδενισμού. Το ΚΚΕ προσπαθεί να κρύψει το έλλειμμά του σε όραμα, ελπίδα, ξεπέρασμα της πολιτισμικής-οικονομικής-πολιτικής εξάρτησης, αναστηλώνοντας τον Στάλιν. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι ακολούθησαν την πεπατημένη των ευρωπαïκών προγραμμάτων και της Νέας Τάξης. Σε σειρά ζητημάτων που αφορούν τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας έχουν θέσεις ενδοτικές ή ασαφείς. Και οι φιλοπόλεμες θέσεις ηγετικών στελεχών των ευρωπαïκών ‘‘πράσινων’’ κομμάτων, οι υπέρ της Τουρκίας θέσεις στο Κυπριακό και στο ζήτημα της ένταξής της στην Ε.Ε., η στάση ‘‘ίσων αποστάσεων’’ στην ισραηλοπαλαιστινιακή διένεξη δεν συνιστούν θετικά προηγούμενα. Όλα τα παραπάνω κόμματα δεν έκαναν έναν επί της ουσίας των προαναφερόμενων προβλημάτων διάλογο με τους πολίτες και μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, δεν θα μπορούσαν να παράγουν και αποτελεσματική πολιτική επ’αυτών των θεμάτων.
Είναι άραγε μονόδρομος τα παραπάνω; Τι μπορεί να γίνει, όσο κυριαρχεί α-παιδεία, όσο στην οικονομία κυριαρχούν ο μεταπρατισμός και η εξάρτηση, όσο πολλοί εμφορούνται από αντιλήψεις καταναλωτισμού και ατομοκεντρισμού; Οσο στον Τύπο, σε πολλούς εκπαιδευτικούς και σε σημαντικό μέρος της νεολαίας επικρατούν εθνομηδενιστικές απόψεις, ιστορική σύγχυση ή/και διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, και διάφορα αγοραία, ‘‘νεοταξίτικα’’ ιδεολογήματα; Οσο υπάρχει αποξένωση από το λαïκό πολιτισμό και ‘‘πολυπολιτισμικές’’ κενολογίες; Οσο στην εξωτερική πολιτική πρυτανεύει πνεύμα υποτέλειας και ενδοτισμού;
Η χώρα χρειαζόταν εδώ και αρκετά χρόνια πραγματική (όχι προπαγανδιστική) ανασυγκρότηση του κράτους με κριτήρια την αξιοκρατία, την υπέρβαση του κομματισμού και την δημιουργικότητα και αποδοτικότητα των λειτουργιών των υπηρεσιών. Η διοικητική επαναθεμελίωση του κράτους είναι σημαντικό να γίνει στη βάση των ιστορικών περιφερειών της. Με Κυβερνήτες και αιρετά Περιφερειακά Συμβούλια, που να διαθέτουν ευρείες, ουσιαστικές αρμοδιότητες και προυπολογισμούς επαρκείς για την υλοποίηση του περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδίου. Μια τέτοια επαναθεμελίωση θα έπρεπε να εμπνέεται από αυτόνομα κινήματα ενεργών πολιτών, κινήματα που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους τα στοιχεία που θα συνέθεταν την αγροτική αναγέννηση και την προαγωγή του τοπικού, λαïκού πολιτισμού.
Κομματικοί αξιωματούχοι αποδεχόμενοι την α-παιδεία, τον εθνομηδενισμό και την υποτέλεια καλλιεργούν αποπροσανατολισμό και ηττοπάθεια, οδηγούν το λαό σε περιπέτειες με αβέβαιη έκβαση. Αλλά, στην υπαρκτή Ελληνική Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες της - πρώτα τα πολιτικά κόμματα που ψηφίζονται και ασκούν διαχείριση - είμαστε στον ένα ή στον άλλο βαθμό υπεύθυνοι. Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, απεγκλωβισμός από ιδιοτέλειες, ανευθυνουπευθυνότητα, σφιχταγκαλιάσματα δημοσίων λειτουργημάτων και κομματικής/συνδικαλιστικής ένταξης. Χρειάζεται οικολογική συνείδηση και δράση από όλο και περισσότερους ενεργούς πολίτες στην καθημερινή ζωή, και η οποία να συνεισφέρει στον απεγκλωβισμό από τις επιλογές που επιβάλλει το σύστημα, η συνεχιζόμενη - με τη μια ή την άλλη ηγεσία - νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκόσμια Νέα Τάξη. Πρέπει να δούμε σοβαρά την διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών και ηθικής. Η κάθε μια και ο κάθε ένας μας χρειαζόμαστε ένα νόημα ζωής, αγάπη για την πατρίδα, συλλογικές αξίες! Χρειαζόμαστε ενίσχυση της αυτόχθονης σκέψης, όραμα, νέα συλλογικότητα.
Στη συγκρότηση δημοκρατικού πόλου με πατριωτικές, οικολογικές, κοινωνικές ευαισθησίες και αξιόπιστη προγραμματική πρόταση είναι απαραίτητη η συμμετοχή ανθρώπων απ’ όλες τις γενιές, ιδιαίτερα τριαντάρηδων και εικοσάρηδων. Προκειμένου όμως η νέα γενιά στην Ελλάδα να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας της χώρας, πρέπει κυρίως να βελτιωθεί η Παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες, να προωθηθούν με γενναιότητα αλλαγές και να εφαρμοστεί ουσιαστική αξιολόγηση. Η πρόκληση του Πανεπιστημίου του 21ου αιώνα δεν βρίσκεται στη μορφή, αλλά στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης και στη διάσωση της Παιδείας ως κοινωνικού αγαθού, έναντι μιας δίνης εξελίξεων της νέας τάξης, που προωθεί τον επαναπροσδιορισμό της ιστορικής αλήθειας και των αξιών που αποτελούν τις δυνάμεις συνοχής των κοινωνικών οικοδομημάτων. Ο διάλογος που έχει ανοίξει σε σειρά από ζητήματα χρειάζεται να οργανωθεί καλύτερα ανάμεσα στις κατά το δυνατόν ευρύτερες συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες.
Να αποκασταθούν οι πολίτες θεσμικά στο δικαίωμά τους να ασκούν ελεύθερα κοινωνικό έλεγχο ώστε να καρπώνονται τα αγαθά της συλλογικής γνώσης. Να διεκδικήσουμε αποφασιστικά κατά την επικείμενη αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος την τροποποίηση του άρθρου 44, που προβλέπει την δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και στη χώρα μας - όπου δεν στα 35 χρόνια μεταπολιτευτικής ζωής ουδέποτε εκδηλώθηκε η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί αυτή η μέγιστη δημοκρατική δυνατότητα για λήψη αποφάσεων από τον ελληνικό λαό σε μείζονα ζητήματα του εθνικού μας βίου. Να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές δυνατότητες καταγραφής γνώμης πλήθους στις σύγχρονες μορφές δημοψηφισμάτων (π. χ. Δίκτυο ‘‘Περικλής’’ του ΕΜΠ).
Να εμποδίσουμε με συντονισμένες κινητοποιήσεις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα στην Ευρωπαική Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου!
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε. εφόσον η Τουρκία:
- Δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της στην Κύπρο.
- Δεν καταργεί το casus belli στο Αιγαίο.
- Δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).
- Δεν σέβεται τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΜΑΖΙΚΟ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑ, από εξαθλιωμένους ανθρώπους (που μπορούν να γίνουν όργανα οποιουδήποτε εγκληματικού εγκεφάλου ή/και σύμμαχοι οποιασδήποτε ηγεμονικής δύναμης ή γειτονικού κράτους), διά μέσου των μαζικών μεταναστευτικών κυμάτων που προκαλεί η κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ με τη FYROM, εφόσον δεν έχουν καταλήξει τα δύο μέρη σε συμφωνία αναφορικά με μια ονομασία της FYROM έναντι όλων και δεν παύσουν τα Σκόπια να ενεργούν βάσει της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας ότι υφίσταται ''μακεδονικό έθνος'' και ότι υπάρχουν αλύτρωτα ‘‘μακεδονικά εδάφη’’.
- Να ζητήσουμε την διεξαγωγή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ στα μεγάλης σπουδαιότητας ζητήματα: Εθνικά δημοψηφίσματα να διεξαχθούν στα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα: Της ένταξης της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Των ρυθμίσεων για το ασφαλιστικό. Τοπικά δημοψηφίσματα μπορούν να οργανωθούν σε σπουδαία ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική, η αναπτυξιακή και η ενεργειακή πολιτική, καθώς και η μεταναστευτική πολιτική και οι όροι εγκατάστασης μεταναστών.

Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης
Δρ Γεωπολιτικής, ΣΕΠ στο ΕΑΠ
theobatrak@gmail.com
μπλογκ http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com

* Το παραπάνω κείμενο προτείνεται ώστε να αποτελέσει βάση διαλόγου και σύγκλισης συλλογικοτήτων και μεμονωμένων ανθρώπων ώστε να οργανωθεί ενιαία προβολή ορισμένων αιτημάτων ενόψει των κυοφορούμενων κρίσιμων αποφάσεων στα μείζονα εθνικά ζητήματα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για συλλογή υπογραφών.

Αυτοκρατορίας κατάρρευση: το βυζαντινό μάθημα
http://antibaro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6021&catid=100&Itemid=185
Συντάκτης: Χρήστος Γιανναράς
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Πρόλογος του Χρήστου Γιανναρά στο σενάριο της ομώνυμης ταινίας του αρχιμ. Τύχωνα Σεβκουνόφ
(Δείτε την ταινία εδώ: http://vizantia.info/docs/74.htm )
Αύγουστος 2009


Μου ζητήθηκε να προλογίσω την ελληνική έκδοση του σεναρίου της ταινίας Αυτοκρατορίας κατάρρευση: το βυζαντινό μάθημα, του ρώσου αρχιμανδρίτη Τύχωνα Σεβκουνόφ.

Δεν είμαι ιστορικός ούτε κριτικός του κινηματογράφου. Αλλά και ο στόχος της ταινίας δεν είναι να υπηρετήσει απλώς την ιστορική έρευνα η την κινηματογραφική τέχνη. Από τις επανειλημμένες προβολές της στα ρωσικά τηλεοπτικά δίκτυα και τις καταιγιστικές αντιδράσεις και συζητήσεις που προκάλεσε, έγινε φανερός ο σκοπός της ταινίας: Να προβάλει την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και ειδικά τις αιτίες της κατάρρευσής της, ως άξονα αναφοράς για τη συναγωγή πολιτικών συμπερασμάτων χρήσιμων στην προοπτική του ρόλου που οραματίζονται για τη Ρωσία σήμερα οι ηγέτες της.

Σε αυτή τη συζήτηση, για τον ρόλο της Ρωσίας σήμερα στη διεθνή πολιτική σκηνή, θα ήθελα να καταθέσω ελάχιστα, προλογικά στην ταινία σχόλια:

Ούτε ο Μέγας Πέτρος, με τον ριζοσπαστικό εκδυτικισμό της Ρωσίας που επιχείρησε, ούτε ο Λένιν με τον «κομμουνιστικό» ολοκληρωτισμό των Μπολσεβίκων, απομακρύνθηκαν από το βαθειά ριζωμένο στη λαϊκή ρωσική «ψυχή» όραμα της αυτοκρατορίας. Ο Γιέλτσιν κατόρθωσε να σμπαραλιάσει εξευτελιστικά το όραμα παραδίδοντας τη ρωσική αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης στη χλεύη της Δύσης και στις ορέξεις υπάνθρωπων μαφιόζων. Αλλά ήταν παρένθεση. Σήμερα η Ρωσία ξαναβρίσκει τη θέση της και αποκαθιστά το κύρος της στον διεθνή στίβο σταθερά και εντυπωσιακά. Την προσοχή στη διαχείριση της αποκατάστασης του οράματος της αυτοκρατορίας στη Ρωσία σήμερα καταλαβαίνω ότι θέλει να επιστήσει η ταινία του αρχιμ. Τύχωνα Σεβκουνόφ.

Όταν μιλάμε για «αυτοκρατορία» αναφερόμαστε σε πολιτειακό σχήμα ριζικά διάφορο του εθνικού η του νεώτερου «αστικού» κράτους. Η αυτοκρατορία δεν είναι καθεστώς εξουσίας ενός έθνους πάνω σε περισσότερους από έναν λαούς. Είναι τάξη πραγμάτων (ordo rerum), δηλαδή τρόπος ειρηνικής συνοχής και πολιτικής συνύπαρξης λαών και εθνών, τρόπος που τον εγγυάται (τον εξασφαλίζει) μια ισχυρή σε πολεμική ισχύ και διοικητική οργάνωση εθνότητα. Όμως ως άξονας συνοχής του πολυεθνικού σχήματος προϋποτίθεται ένας κοινός πολιτισμός, ένα κοινό νόημα βίου που το παράγει μία κοινή μεταφυσική παράδοση (απόδοση αιτίας και σκοπού στην ύπαρξη) η μία κοινή θρησκεία (religio imperii).

Αυτό το περιεχόμενο της λέξης «αυτοκρατορία» το καθόρισε και το πραγμάτωσε η Παλαιά Ρώμη, με την pax romana, Και η Νέα Ρώμη–Κωνσταντινούπολη, με την pax christiana. Επί χίλια εξακόσια χρόνια (από τον 2ο π.Χ. ως τον 15ο μ.Χ. αιώνα, περίπου) η ρωμαϊκή Οικουμένη ταυτιζόταν με τον «πολιτισμένο» κόσμο σε αντιδιαστολή προς τα «βαρβαρικά» έθνη της ανθρωπότητας.

Με βάση μια γενική (αναπόφευκτα σχηματική) θεώρηση της Ιστορίας, θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι κάθε απόπειρα απομίμησης του ρωμαϊκού πρωτοτύπου της αυτοκρατορίας κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Ίσως ο Καρλομάγνος να είναι η εξαίρεση: Απέτυχε μεν βραχυπρόθεσμα (η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους επιβίωσε για ελάχιστα χρόνια), μπόλιασε όμως ολόκληρη τη μετα-ρωμαϊκή Δύση των επήλυδων στην Ευρώπη βαρβαρικών φύλων και φυλών με ανίατη αντιπαλότητα προς την εξελληνισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Nova Roma στην Ανατολή. Είχε κατανοήσει με την πολιτική του ιδιοφυΐα ο Καρλομάγνος ότι δεύτερη αυτοκρατορία με την ίδια religio imperii της υπάρχουσας ρωμαϊκής, δεν ήταν δυνατό να συγκροτηθεί. Γι’αυτό και οδήγησε τη Δυτική Χριστιανοσύνη στην αποκοπή της από το σώμα της Καθολικής Εκκλησίας: στη δημιουργία ενός διαφορετικού Χριστιανισμού, θρησκειοποιημένου και ατομοκεντρικού, άσχετου με τον ευαγγελισμό της σωτηρίας ως μετοχής στο εκκλησιαστικό απήχημα του Τριαδικού τρόπου της υπάρξεως.

Η ταινία του αρχιμ. Τύχωνα Σεβκουνόφ επιμένει διαφωτιστικά στο απύθμενο μένος, μίσος και πάθος με το οποίο μπόλιασε η πολιτική του Καρλομάγνου τους τραγικά υπανάπτυκτους λαούς της μεσαιωνικής Δύσης ενάντια στον ελληνορωμαϊκό κόσμο της Ανατολής. Η κατάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συντελέστηκε ουσιαστικά το 1204 μ.Χ., με την άλωση και φρικώδη σφαγή και σύληση της Νέας Ρώμης από τις βαρβαρικές ορδές της Τέταρτης Σταυροφορίας. Η οθωμανική κατάκτηση, δύο αιώνες αργότερα, τρύγησε εύκολα τους καρπούς του ιστορικού εγκλήματος των Σταυροφόρων. Και ισοδύναμο έγκλημα αργότερα, αντιστάσεως μη ούσης, στον 16ο αιώνα, ήταν η χλευαστική μετονομασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε «Βυζάντιο». Ώστε να επιβιώνει ιστορικά σαν δήθεν συνέχεια της Παλαιάς και Νέας Ρώμης μόνο η πλαστογράφηση της αυτοκρατορίας από τον Καρλομάγνο.

Η χρήση του όρου «αυτοκρατορία» από τον βούλγαρο βασιλέα Συμεών και τον σέρβο βασιλέα Στέφανο Ντουσάν δεν ξεπέρασε τα χρονικά όρια του βίου των δύο φιλόδοξων ηγεμόνων. Και οι δύο άφησαν όμως στην Ιστορία ένα επικίνδυνο κατάλοιπο του οράματός τους: Τη σύνδεση της αυτοκρατορικής φιλοδοξίας με την αυθαιρεσία της απαίτησης να αναγνωριστεί η εθνική τους Εκκλησία ως Πατριαρχείο. Νόμιζαν οι άσχετοι ότι ο τίτλος και οι ευθύνες του Πατριαρχείου αντιπροσωπεύουν εξουσιαστικό θεσμό διοικητικής υπεροχής που συνάδει στην πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας – δεν υποψιάζονταν τί αντιπροσωπεύει για την ενότητα της «κατά την οικουμένην» Καθολικής Εκκλησίας το Συνοδικό Σύστημα και η θεσμική ραχοκοκαλιά του: η Πενταρχία των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων.

Δυστυχώς την υποταγή της έννοιας της αυτοκρατορίας και του θεσμού του Πατριαρχείου σε εθνικιστικές φιλοδοξίες την πέτυχε η Ρωσία μετά την άλωση της Νέας Ρώμης από τους Τούρκους. Στο βιβλίο του Οι δρόμοι της ρωσικής θεολογίας ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ περιγράφει τις συνθήκες υπό τις οποίες η Μόσχα, με κατάφορο εκβιασμό, πέτυχε, το 1589 μ.Χ., την προσωρινή αναγνώρισή της ως «πατριαρχείου», συμπληρώματος των οραμάτων της να διαδραματίσει ρόλο «Τρίτης Ρώμης». Έτσι άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για την έμπρακτη ακύρωση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας: Η κατά την οικουμένην ενότητα της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, βασισμένη στη συνοδικότητα της πρεσβυγενούς Πενταρχίας, κατατεμαχίστηκε τον 19ο αιώνα σε αυτοκέφαλα εθνικά Πατριαρχεία κατά το πρότυπο του εθνικιστικού κρατισμού των προτεσταντικών ομολογιών. Το εκκλησιαστικό γεγονός αλλοτριώθηκε σε «κρατική θρησκεία», υπηρετική πολιτικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων, η συνέχεια της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας αναιρέθηκε από την αποτελεσματικότερη των αιρέσεων, τον εθνικισμό.

Η ταινία του αρχιμ. Τύχωνα Σεβκουνόφ μοιάζει να προσβλέπει στο όραμα της αυτοκρατορίας σαν σε σταυρική διαχείριση ευθύνης και όχι εξουσιαστικού προνομίου. Είναι η μόνη ρεαλιστική βάση για να διακριθεί η ανατολική εκδοχή της αυτοκρατορίας, ως επιτεύγματος πολιτισμού, από τον δυτικό ιμπεριαλισμό η από το αποικιοκρατικό σύστημα της κοινοπολιτείας.

Με απλά λόγια: Για να λειτουργήσει σήμερα η πολιτική της Ρωσίας σε προοπτική και με στρατηγικές αυτοκρατορίας στον διεθνή στίβο, χρειάζεται να καλλιεργήσει τη συνεπή παραίτηση από το τυπικά δυτικό προϊόν του εθνικισμού.: Να προσλάβει ενεργά την ελληνική εκδοχή του πολιτισμού και την εκκλησιαστική αλήθεια της κένωσης, της διακονίας. Μετά την ολοκληρωτική επικράτηση της προτεραιότητας του εθνικισμού τα τελευταία διακόσια πενήντα χρόνια, οι ιστορικές συγκυρίες ή η Πρόνοια του Θεού οδήγησαν τον σημερινό φορέα της ευθύνης για την ενότητα της κατά την οικουμένην Εκκλησίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Νέας Ρώμης–Κωνσταντινουπόλεως, σε τέλεια απογύμνωση από κάθε εξουσιαστική ισχύ. Δεν διαθέτει ούτε πληθυσμική υπεροχή, ούτε στήριξη μηχανισμών εθνικού κράτους, ούτε οικονομική άνεση, ούτε δυνατότητα επαρκούς στελέχωσης, Έχει επομένως όλα τα ευαγγελικά προσόντα για να διακονήσει ως η έσχατη όλων Εκκλησία και πάντων δούλη το «πρωτείο» του «εσχάτου», που τον αναδεικνύει «πρώτον» η κένωσή του. Και το πρωτείο έγκειται στη σταυρική ευθύνη διαχείρισης δύο διακονημάτων: Να συγκαλεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως οικουμενικές η γενικές τοπικές συνόδους. Και να προεδρεύει σε αυτές.

Αν συμβεί και εξαφανιστεί ιστορικά αυτός ο άξονας ενότητας της Μιάς Καθολικής Εκκλησίας, τότε το συνοδικό σύστημα καθεαυτό, ως προέκταση της λειτουργικής καθολικότητας της Ευχαριστίας, θα οδηγήσει σε εκκλησιαστική (όχι εξουσίας και ποσοτικής δύναμης) επανιεράρχηση των «πρωτείων». Πάντως, το να λειτουργήσει τόσο ένα πολιτειακό σχήμα ως αυτοκρατορία όσο και μια τοπική εκκλησία ως πατριαρχείο, εξαρτάται από παράγοντες ποιότητας, όχι ποσότητας, διακονίας και όχι εξουσιαστικής υπεροχής. Τα ποσοτικά και εξουσιαστικά κριτήρια οδηγούν σε βατικάνεια διαστροφή της Εκκλησίας σε θρησκευτικό ολοκληρωτισμό, όπως ανεπανάληπτα τον ζωγράφισε στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή» ο Ντοστογέφσκυ.

Η ταινία του αρχιμ. Τύχωνα μοιάζει να έχει μία διορατική επικαιρότητα: Η Ρωσική Εκκλησία βγαίνει σήμερα από μιά μαρτυρική δοκιμασία εβδομήντα χρόνων διωγμού και έσχατης ταπείνωσης. Και όπως πάντα η ταπείνωση, ατομική ή συλλογική, εκούσια ή ακούσια, έδωσε μίαν απρόσμενη, πανανθρώπινης εμβέλειας πνευματική καρποφορία στη Ρωσική Εκκλησία: την έκπληξη της ρωσικής θεολογίας της διασποράς, αυτό το μέγιστο δώρο του Θεού στην Εκκλησία Του κατά τον 20ο αιώνα.

Αυτή την αγιαστική καρποφορία της ταπείνωσης και του διωγμού, οι απελεύθεροι σήμερα και θωρακισμένοι με την ισχύ κρατικής εξουσίας Ρώσοι δεν μοιάζει να την εκτιμούν. Ορέγονται το τσαρικό παρελθόν της κοσμικής μεγαλειότητας, που είχε αλλοτριώσει το εκκλησιαστικό γεγονός σε θρησκευτικό θεσμό κοσμικής κυριαρχίας. Το πραξικόπημα των Μπολσεβίκων ανέκοψε βίαια μιάν αδυσώπητη φορά, που από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, παγίδευε στα αχνάρια των Φράγκων και της πορείας τους προς την τραγωδία του Σχίσματος (1054 μ.Χ.) τη Ρωσική Εκκλησία.

Το Σχίσμα, που απέκοψε τους Φράγκους από τη λατινική και ελληνική Ορθοδοξία, δεν ήταν γέννημα ιδεολογικών διαφορών, όσο έμπρακτης προσπάθειας να αυτονομηθεί η Δύση σε κάθε πρακτική λεπτομέρεια (επειδή την πρακτική του βίου και τη διαφορά των συμβόλων καταλαβαίνει ο λαός), σαφώς να διαφοροποιηθεί από την ελληνική τότε Ανατολή. Έφτιαξαν δικό τους σταυροκόπημα με τα πέντε δάχτυλα, ξυρισμένους κληρικούς, άζυμο άρτο και καθόλου κοινωνία οίνου στην Ευχαριστία, δική τους αρχιτεκτονική των ναών, αγάλματα στις εκκλησίες, νατουραλίστικη ζωγραφική , άλλαξαν τη μουσική. Σε ανάλογη πορεία είχε παγιδευτεί και η ρωσική Χριστιανοσύνη: Ρώσικο σχήμα του σταυρού, ρώσικο ένδυμα και κάλυμμα κεφαλής των κληρικών, ρώσικη κρεμυδόσχημη αρχιτεκτονική, νατουραλίστικη ζωγραφική, κοσμική μουσική μελωδία συνόδευαν την επιθετική αξίωση για το πρωτείο της Τρίτης Ρώμης.
Η ταινία του αρχιμ. Τύχωνα μας θυμίζει τις αληθινές προϋποθέσεις της αυτοκρατορίας και τον σεβασμό στα αινίγματα της Ιστορίας, Πολύτιμο μάθημα.
* * * *
http://vizantia.info/docs/page299_0.htm